Original subtitles

{Y:i}Poprzednio...

Odwiedził mnie członek palestry. Dał mi do zrozumienia,

że jeśli sami nie usuniemy nazwiska Zane'a, zrobią to za nas.

Nie wiesz, kim dla niego jesteś, więc kim on jest dla ciebie?

Wiem tylko, że nie potrafię go od siebie oddzielić.

- Wiem, co robiliście. - Louis, zanim zaczniesz...

Pracowaliście całą noc nad sytuacją Zane'a.

Jako mój prawnik zataiłeś przede mną informację.

Omawialiśmy to. Powodem...

Nie omawialiśmy tego, że wczoraj zmusiliście mnie do kłamstwa!

Im dłużej jego nazwisko tu pozostanie, tym bardziej nam to zaszkodzi.

Nie ma mowy.

Chcieli, żebym przejął twoje stanowisko.

- Przyszedłeś przejąć ster? - Chcę cię przed nimi ostrzec.

- Musimy to zakończyć. - O czym mówisz?

- O usunięciu jego nazwiska. - Co tu się dzieje?

Jeśli tego nie zrobimy, kancelaria upadnie.

Jeśli to zrobicie, pójdę do palestry i wyznam prawdę.

Ten nakaz sądowy daje mi pełną kontrolę nad waszą kancelarią.

Jeśli pan odmówi, palestra zawiesi licencje waszych wspólników na pół roku.

Kolejna rundka?

Tylko z tobą mogę tu powalczyć na serio,

ale trening raczej nie był powodem twojego SMS-a.

Zawsze potrafiłaś mnie przejrzeć.

Co się dzieje, Lucas?

Zostałem zwolniony.

Ostatnio robota szła nieźle.

Ale przegapiliśmy kontrakt departamentu obrony.

Czyli zaczynają zwalniać.

Na moim wydziale zostaje jedynie zięć prezesa.

To czysty nepotyzm.

- To podchodzi pod pozew. - Tak myślałem.

Znasz dobrego prawnika, który byłby zainteresowany?

Możliwe.

Zjedzmy śniadanie. Wprowadzisz mnie w sprawę.

Ale ja za wszystko płacę, nie szukam jałmużny.

To nie jałmużna. To się nazywa pro bono.

- Samantha... - Lucas, służyliśmy razem.

Nie przyjmę odmowy.

Harvey, Donna. Cóż za miła niespodzianka.

Chcecie płatków zbożowych?

Co ty masz na sobie?

Co to za pytanie? Slipy kąpielowe.

- Co takiego? - Noszę to zamiast bielizny.

Jest niesamowicie podtrzymujący. Pokażę wam.

Bardzo chcemy wiedzieć, jak podtrzymująca jest twoja bielizna,

ale przyszliśmy powiedzieć ci...

dlaczego tamtego ranka byliśmy razem.

Bo martwiliście się o kancelarię.

Nie dlatego u mnie był i nie dlatego został na noc.

Harvey, masz problem z rurami? Możesz użyć mojego prysznica.

Nie o tym mówi, Louis. I nie skorzystam z twojego prysznica.

- Ma parownik! Chodź. Pokażę ci. - Louis...

- Harvey i ja jesteśmy razem. - Wiem. Przecież przede mną stoicie.

Widzisz? O tym mówiłem. Jak on zdał studia prawnicze?

Nie, nie... Jesteśmy w związku.

- O mój Boże! - Właśnie.

Nie mówiliśmy wcześniej, bo to nie był odpowiedni czas,

ale mówimy teraz, bo jesteśmy szczęśliwi i nie chcemy tego już ukrywać.

Szczególnie przed naszym wspólnikiem i przyjacielem.

Naprawdę to doceniam i jestem szczęśliwy z waszego powodu.

Ale?

Będziemy świętować później, bo ja też mam wieści.

- O co chodzi, Louis? - Mamy problem.

- Jak długo tu będzie? - Nie wiem.

O tym ma postanowić palestra.

Co za bzdury!

Nie pozwolę im, by rozkazywali nam, jak mamy prowadzić naszą kancelarię.

- Co jest? - Sam wiesz co.

- To by się nie stało, gdyby... - Nawet tego nie mów.

- Nie wiesz, co chciałem powiedzieć. - Mogę zgadnąć.

Chciałeś powiedzieć, że to wina czynów Roberta.

To wina waszych wspólnych wyborów.

To prywatne spotkanie, Faye.

To także świetna okazja, by przedstawić się kierownictwu...

jakie by nie było.

- Jakie by nie było? - Panno Paulsen,

problemy kancelarii rodzą się u góry.

Jeśli myślisz, że możesz tu wparować i zacząć rzucać oskarżeniami...

To może rzucę faktami?

Dwóch waszych wspólników zarządzających zostało pozbawionych uprawnień,

wasz młodszy wspólnik trafił do więzienia.

I nie myślcie, że ktoś uwierzył, że nie braliście udziału w tym oszustwie.

Ale od dziś...

dostajecie czyste konto.

Nie masz dowodu, że cokolwiek zrobiliśmy.

Ale mam doświadczenie.

Jeśli jest tyle dymu, to zawsze jest też pożar.

Jeśli mam odejść, jest tylko jedno wyjście.

Przekonajcie mnie, że można wam zaufać.

A jeśli tego nie zrobimy?

Jeśli nadal będziecie przekraczać granice?

- Wtedy zostaniecie zwolnieni. - Nie masz do tego władzy. - Ależ mam.

Mam także władzę, by zatwierdzać nowe sprawy,

zarządzać zasobami i robić cokolwiek uznam za stosowne.

I najpierw zrobię to, co wy powinniście zrobić.

- Usunę nazwisko Roberta Zane'a. - Nie ma mowy.

Nie rozumiesz, co się dzieje, jeśli myślisz, że masz na to wpływ.

Jeśli choćby tkniesz to nazwisko,

nie rozumiesz, że coś na ciebie znajdę.

Jestem tu właśnie przez taką mentalność.

Zostawianie tego nazwiska to złe przesłanie.

To przesłanie, że nie rzucamy przyjaciół wilkom na pożarcie.

Urządźcie mu przyjęcie pożegnalne, pomóżcie otworzyć firmę, okażcie wsparcie.

Ale to nazwisko dziś znika.

No nie wierzę. Pozwolisz jej na to?

Samantha, to nie nasza decyzja.

Ale mój pobyt tutaj już tak. Więc możesz iść do diabła.

Jestem przyzwyczajona do takich reakcji.

Jak już powiedziałam Louisowi, gdy podpisywał dokumenty,

przyzwyczajcie się do moich zwyczajów, bo to nie Dziki Zachód.

To koniec waszych beztroskich działań.

::PROJECT HAVEN:: ::SERIALE::

{Y:i}przedstawia

SUITS 9x02 Special Master

Tłumaczenie: Power, peciaq

Nie przejmuj się, Harvey. Znikam stąd. To nie jest miejsce dla mnie.

Nie możesz odejść, Samantha. Potrzebujemy cię.

Nowa szefowa mnie nie potrzebuje.

Jeśli sądzisz, że dałeś mi klienta, więc zostanę...

Czy tego chcesz czy nie, ludzie źle myślą o Robercie.

Myślą też, że jabłko pada niedaleko od jabłoni.

Odchodząc, nie zaprotestujesz. Utwierdzisz ich w tym przekonaniu.

- Nie mogę tańczyć jak mi zagra. - Nie proszę cię o to.

Po prostu to przeczekaj.

Gdy tylko odejdzie, przywrócimy nazwisko Roberta.

A co z tym, że może zatwierdzać nowe sprawy?

Spotkałam się dziś ze starym przyjacielem.

Nie stać go na nas, a muszę mu pomóc.

Powiemy, że spotkaliście się wczoraj, więc to nie jest nowa sprawa.

Jeśli ma z tym problem, może go załatwić ze mną.

- Louis, musimy pogadać. - O co chodzi?

Nie mówiłeś, że się na to zgodziłeś.

Co za różnica? Nie miałem wyboru.

Mogła pomóc przekonać Harveya do usunięcia nazwiska.

- Przez ciebie to i tak się dzieje. - Słucham?

- Ty tutaj siedzisz. - Nie było cię wczoraj, Alex.

Gdybym odmówił, zawiesiliby wszystkich na pół roku.

Chcesz walczyć przeciw wszystkim czy przeciw niej?

Przeciw niej nie da się walczyć.

- Gretchen, to cię nie dotyczy. - Może powinno.

Tylko ja znam Faye Richardson.

- Znasz ją? - Pracowałam w jej kancelarii.

Gdy jeszcze nie była specjalną suką palestry.

Podobno gdy zarządzała kancelarią,

dowiedziała się, że jej mąż przekroczył jakąś granicę.

Usunęła jego nazwisko i go zwolniła.

Cholera.

Jeśli zrobiła to własnemu mężowi, nie będzie jej obchodzić, co jej zrobimy.

Ale będzie ją obchodzić, co zrobi palestra.

- Wpadłeś na coś? - Możliwe.

- Ile czasu ta kobieta tu będzie? - Mówi, że ile zachce.

O co chodzi, Katrina?

Dlatego poprosiłam Alexa o pomoc w usunięciu nazwiska Roberta.

Coś takiego musiało się stać.

Rozumiem, co czujesz,

ale wtedy stanie za Robertem wydawało się najbardziej odpowiednie.

- Przeszkadzam? - Właśnie wychodziłam.

- Jestem Katrina Bennett. - Faye Richardson.

Miło cię poznać.

Panno Richardson. W czym mogę pomóc?

Proszę, mów mi Faye.

Jestem tu jako kurator, ale możemy mówić sobie po imieniu.

W czym mogę ci pomóc, Faye?

Jako dyrektor operacyjna zajmujesz się koordynacją administracyjną?

Tak. Szukasz sekretarki czy...

Chcę umówić się z Thomasem Kesslerem.

Dlaczego?

Problemy kancelarii rozpoczęły się,

gdy pan Kessler stał się ważniejszy od reszty klientów.

Nie rozumiem, czemu miałby odejść po czymś takim.

I sądzisz, że jego powody wskazują problem?

Według ciebie jest problem?

Odnoszę wrażenie, że pytasz, czy powiedziałabym ci o problemie.

A jeśli?

Jestem znana z rozwiązywania, a nie ukrywania problemów.

Dlatego wysłałam już panu Kesslerowi naszą ankietę,

więc gdy ją dostanę, prześlę ci ją.

Tak właśnie zrób. A w międzyczasie umów to spotkanie.

- Właśnie wyjaśniłam... - Wiem.

Ale rozmowy twarzą w twarz zapewniają więcej informacji, nie sądzisz?

Oczywiście.

- Zorganizuję to. - Wspaniale. Najlepiej jutro.

- Harvey, musimy pogadać. - Musimy.

Przykro mi, Donna. Wiem, że się nie zgodzisz...

- Ta kobieta musi natychmiast odejść. - Co?

- Jak to co? - Ja miałem to powiedzieć.

- No i co? - Nie chcesz wybić mi tego z głowy.

- To do ciebie niepodobne. - Rzeczywiście.

Może zmieniłaś nastawienie, bo jesteś mniej spięta, odkąd...

Odkąd co?

- Nic takiego. - Racja.

To ty byłeś spięty.

Ale to moje działania są spójne.

Może byłam spięta. A może miałam dość bzdur Faye.

Wolę swoją teorię.

Ja wolę, żeby Faye nie dowiedziała się,

że to my złamaliśmy tajemnicę adwokacką, a nie Robert.

- O czym mówisz? - Chce się spotkać z Thomasem.

Nie możemy do tego dopuścić. Thomas już dla nas nie skłamie.

Wiem. Jak to zatrzymamy?

Nie możemy prosić go już o kłamstwo, więc zostaje jedno wyjście.

Zorganizować to tak, żeby nie musiał z nią rozmawiać.

Przepraszam, że musiała pani czekać.

- O co chodzi? - Spójrzmy.

Co pan powie na nepotyzm i bezprawne zwolnienie?

Przyszła pani w sprawie Lucasa Hodgesa.

Szybko się pan domyślił.

Tylko jego ostatnio zwolniliśmy, a powody były uzasadnione.

Może pozwólmy zadecydować o tym sędziemu?

Najpierw proszę zebrać wszystkie fakty.

Fakty są takie, że musiał pan kogoś zwolnić

i zdecydował pan zatrzymać zięcia, a nie bardziej wykwalifikowaną osobę,

- która jest także weteranem. - Wiem, kim jest.

Jeśli go pan nie przywróci, owinę Lucasa w sztandar,

postawię go przed ławą i zobaczymy, ile rządowych kontraktów dostaniecie.

Wtedy przedstawimy pracownicze karty kontrolne

i rachunki medyczne pracownika, którego Lucas okaleczył.

- Słucham? - Lucasowi było...

daleko do perfekcji, panno Wheeler.

Omijał ważne dni w pracy. Często tego nie zgłaszał.

Mówi to pan, bo boi się pozwu.

Nie będzie żadnego pozwu, bo mieliśmy powód.

Jeśli mi pani nie wierzy, moja sekretarka ma jego akta.

Zobaczy pani, że był nieobliczalny. Nie dało się z nim pracować.

Jednego dnia ktoś go przestraszył, a Lucas go zaatakował.

Jeśli to prawda, czemu pan o tym nie wspomniał, gdy go zwalniał?

Lubię Lucasa,

więc podaliśmy kontrakt jako powód, żeby miał miękkie lądowanie.

Ale i tak byśmy go zwolnili.

Przykro mi, że panią okłamał, ale nie macie podstaw do pozwu.

Wie pani, gdzie jest wyjście.

Jeśli chcesz z powrotem zmienić naszą domyślną czcionkę na Helveticę,

- już ci mówiłem... - Nie o to chodzi, Benjamin.

Przyszedłem z powodu Faye Richardson.

Dziś rano ustawiłem jej zaporę sieciową.

- Co z nią? - Jest intruzem.

I właśnie przestrzeliła dziób naszego statku.

- Wydaj mi rozkaz, kapitanie. - Jestem admirałem.

Masz znaleźć lukę w przepisach palestry, dzięki której ją stąd usunę.

Ale to jakiś tysiąc stron.

3 tysiące.

Gdzieś tam jest szczegół, który pozbędzie się tej kobiety,

a ty napiszesz program, który go znajdzie.

- Nie wiem, czy mogę to zrobić. - Benjamin...

Nasz dom jest atakowany i nie jestem w stanie sam go bronić.

Musisz to zrobić, po cichu. Mogę na ciebie liczyć, marynarzu?

- Tak jest, kapitanie. - Admirale.

- Admirale, jasne. - Właśnie.

Nie wierzę, że wykorzystują dni, które ominąłem.

Wykorzystują je, bo stanowią powód. Czemu mi nie powiedziałeś?

To było kilka dni tu i tam.

- Nigdy nie spóźniałeś się na treningi... - No i co z tego?

Sam wiesz co. Nieobecności, agresja.

Najgorsze przypadki w stresujących okresach.

- Samantha... - Masz zespół stresu pourazowego.

Nie mam.

Sprawdź moje akta medyczne. Nic w nich nie ma.

- Bo nigdy nie byłeś u lekarza? - Byłem.

- Z jakiego powodu? - Miałem problemy ze snem.

Bo miałeś koszmary, wspomnienia wracały?

- Nie chcę o tym rozmawiać. - Ale musimy,

bo nie mogę cię bronić, jeśli nie jesteś ze mną szczery.

Szczery odnośnie czego?

O nocach, kiedy boję się zamknąć oczy i dniach, gdy nie wychodzę z łóżka?

Posłuchaj mnie.

Nie masz czego się wstydzić.

Tysiące osób przechodzą to samo i gdy tylko dostaniesz diagnozę...

- Nie chcę diagnozy. - Lucas, to cię ochroni.

Już wtedy powiedziałem im, że nie chcę diagnozy.

Nie chcę teraz reklasyfikacji. To tyle.

Chwila. Powiedziałeś to psychiatrze?

Nie byłem u psychiatry. Poszedłem do zwykłego lekarza.

Błagałem, by nie wpisywał tego do papierów. Wpisał stany lękowe i dał mi tabletki.

Dzięki nim przetrwałem turę.

- A gdy wróciłeś? - Myślałem, że będzie lepiej.

- Ale nie było. - Nie.

- Pogorszyło się. - No cóż...

Jeśli twój pracodawca nie zapłaci, to ktoś inny to zrobi.

- Harvey. - Thomas, mogę wejść?

- Nie mamy o czym rozmawiać. - Niestety mamy.

W wyniku przesłuchania palestra umieściła w kancelarii osobę, która nas kontroluje.

Teraz chce przepytać cię o powody odejścia.

- I wiesz, że już więcej nie skłamię. - Dlatego proszę cię, byś został.

To chyba jakiś żart.

Tylko mnie wysłuchaj. Byłeś z nami od dawna.

Pomogliśmy trzykrotnie zwiększyć wartość twojej firmy, wejść na giełdę...

- I zdradziliście moje zaufanie. - Nie.

Dla ciebie zdradziłem własnego klienta.

Dla ciebie straciłem przyjaciela i wspólnika.

I jeśli postąpiłbym słusznie, mógłbyś pomarzyć o ekspansji.

Nie twierdzę, że nie było błędów. I wiem, że muszę odzyskać twoje zaufanie.

Proszę cię jedynie o szansę, byśmy mogli to zrobić.

Mam jedno pytanie.

Kim jest dla ciebie Donna?

To najważniejsza osoba w moim życiu.

I dobrze to wie.

Kiedy?

W noc po przesłuchaniu.

W porządku.

Dobrze.

Zostanę pod jednym warunkiem.

Ty będziesz mnie reprezentował, a nie Alex.

Nie jestem pewien, czy to najlepszy pomysł.

Tylko takie wyjście mi odpowiada, bo już mu nie ufam.

Ty byłeś ze mną szczery, gdy zadałem ci najtrudniejsze pytanie.

I nie zawahałeś się.

- Ale skoro znasz już prawdę... - Mogę zostawić przeszłość za sobą.

- Jesteś pewien? - Tak.

Samantha, tu jesteś.

Czegokolwiek chcesz, odmawiam.

Szkoda. Właśnie usłyszałam, że kazałaś pracownikowi

zdobyć akta wojskowe do nowej sprawy.

- I co z tego? - Masz porzucić tę sprawę.

- Proszę? - Jak wspomniałam rano,

mogę zatwierdzać nowe sprawy, a ta jest alarmująca.

Nie słyszę żadnych alarmów i nie zostawię przyjaciela na pastwę losu.

Jest twoim przyjacielem, to już jest alarmujące.

Jeśli zaczniesz przegrywać, możesz nie walczyć w odpowiedni sposób.

To najgłupsza rzecz, jaką słyszałam.

To i tak nieważne, to nie jest nowa sprawa.

Podjęłam się jej wczoraj.

Myślisz, że nie rozpoznam wymówki?

Nie obchodzi mnie to.

Powiedziałam o tym wcześniej Harveyowi, czyli według twoich własnych zasad,

nie możesz zdecydować, czy porzucę sprawę, czy nie.

Ale mogę decydować o wykorzystaniu naszych zasobów,

w szczególności przy sprawach, na których nie zarabiamy.

Jeśli chcesz ją kontynuować, nie korzystaj ze służbowego konta,

naszych pracowników ani czegokolwiek.

Jeśli się do tego nie zastosujesz, sama rzucę tę sprawę.

Czyli chcesz mojej pomocy w walce z wojskiem?

Tak, ale najpierw potrzebuję dostępu do twojego konta służbowego.

- Po co? - Chcę ich zmusić do ugody,

więc muszę zatrudnić detektywów, biegłych...

Ale po co ci moje konto?

Faye zakazała mi używania zasobów kancelarii.

Chcesz mojej pomocy i żebym sprzeciwiła się rozkazowi?

- Jeśli się postaramy, nie dowie się. - Tu chodzi o wojsko.

Nie poddadzą się, zanim Faye się dowie.

Dobrze, pokryję wydatki z własnej kieszeni,

- ale nie dam rady sama. - Sama nie mam teraz pomocnika.

- Nie jest mi łatwo o to prosić. - A mi nie jest łatwo odmówić.

Nie rozumiesz, że nie mogę go zawieść?

Lucas i ja nie tylko razem trenowaliśmy.

Służyliśmy razem.

Po czterech latach poprosił, żebym została.

Ale odmówiłam. On zrobił jeszcze dwie tury.

W jego głowie on nadal tam jest,

podczas gdy ja noszę drogie sukienki i negocjuję wielomilionowe umowy.

Dobrze. Pomogę ci.

Pod dwoma warunkami.

Robimy to jak trzeba i podejmujemy osiągalne cele.

Wiem, że jest ciężko, ale whisky na śniadanie?

I to moja whisky?

Nalałem też dla ciebie.

Nie mam złych wieści, tylko dobre.

No to mów. Dawno nie słyszałem dobrych.

Kessler zostaje. Przyjdzie dziś podpisać nową umowę.

Bez jaj. Rzeczywiście dobre.

Zadzwonię umówić spotkanie.

I tu jest haczyk, Alex. Chce, żebym to ja go reprezentował.

- Ty? - Tak.

Zanim coś powiesz, też byłem zaskoczony.

Zaskoczenie jest wtedy, gdy znajomi robią ci przyjęcie niespodziankę,

a nie gdy wspólnik odbiera ci klienta.

To nie jest idealne rozwiązanie, ale co mam ci powiedzieć?

Taki był jego warunek.

Nie chcę, żebyś coś mówił,

ale nie chcę też, żebyś to świętował.

Masz rację. To nie powód do świętowania.

Ale Faye chciała go zapytać, czemu odszedł i nie możemy na to pozwolić.

Panno Bennett...

Nie jestem dobra w pogaduszkach, więc przejdę do rzeczy.

Wpisała się pani jako adwokat w sprawie panny Wheeler.

To prawda.

Poinformowała panią, że zabroniłam jej korzystania z zasobów kancelarii?

Powiedziała mi.

Dlatego pracowałam w wolnym czasie i nie będę na dzisiejszym przesłuchaniu.

Szanuję to.

Okazuje pani chęci do pracy zgodnie z zasadami.

Ale chciałabym wyjaśnić moje zastrzeżenia co do tej sprawy.

Ponieważ jest w nią emocjonalnie zaangażowana.

Obawia się pani, że zrobi coś, czego nie powinna.

Rozumie pani to, więc także i kwestię,

że jeśli naprawdę chce pani jej pomóc, pomoże jej nie popełnić tego błędu.

Jak Alex to przyjął?

Nie podoba mu się to, ale przeżyje.

Czyli Thomas tu dziś będzie?

Faye będzie pytać o tę rozmowę. Musi podpisać tę umowę.

- Donna, dał mi słowo. - Czyli tu przyjdzie.

Co się dzieje?

Jesteś pewien, że to najlepszy pomysł?

Żebyś go reprezentował?

Co jeśli nie spodobają mu się twoje działania

albo tobie nie spodoba się jego wizja?

Ile czasu minie, zanim któryś z was to przypomni?

Donna, jest dorosłym mężczyzną. To był jego pomysł.

Jeśli sądzi, że da radę, zaufam mu.

Jak ty to robisz, że zawsze zapewniasz, iż wszystko się ułoży?

Jestem Supermanem.

Powinieneś powiedzieć, że to samo myślałeś o mnie.

Superman nie powiedziałby czegoś takiego.

Spodziewałby się, że Lana Lang to zrozumie.

Gdybyś nie zauważył, nie jestem Laną Lang.

Jestem Lois Lane.

Masz to, co najlepsze z obu, bo Lana była ruda.

Wystarczająco ckliwe? Bo mam Metropolis do uratowania.

Metropolis?

Nie znasz nawet własnego numeru telefonu.

Słuchajcie, ludu!

Dołączyła do nas nowa prawniczka, Faye Richardson.

Chciałbym, żebyście bardzo ciepło ją powitali,

ale nie zaprzątali jej głowy.

Omijajcie ją szerokim łukiem. Jakieś pytania?

Tak.

Mamy ją omijać, żeby poczuła się mile widziana?

Znakomite pytanie, Susan.

Odpowiedzią jest tak. Właśnie tego chcę.

Dlaczego?

Kolejne dobre pytanie, Susan.

Bo jako wasz przywódca, wiem, co jest najlepsze...

i bez żadnych wątpliwości jestem waszym przywódcą.

- No dobrze, ale... - Nikt nie lubi gaduł, Susan.

Jeszcze jakieś pytania? Nie? Świetnie.

Ja mam pytanie.

Dlaczego ona tu jest? Zarządza nowym oddziałem?

Tak jakby.

Jest ekspertką od etyki.

W świetle ostatnich wydarzeń chciałem mieć tu kogoś, kto umocni naszą reputację.

Właściwie była niechętna, żeby...

Nie chcę ci przeszkadzać, Louis.

Mówiłeś, że byłam niechętna, by tutaj przyjść.

- Niekoniecznie niechętna... - Ale to był twój pomysł.

Tak właśnie powiedziałeś. Nie okłamałbyś pracowników, prawda?

Wrzucanie czegoś w kontekst nie jest kłamstwem.

To zadam ci pytanie, które nie potrzebuje kontekstu.

Przywództwo palestry miało wątpliwości,

czy potrafisz przestrzegać prawa i dlatego tutaj jestem.

Czy nie taka jest prawda?

Owszem.

Dziękuję, że pomogłeś mi dobrze zacząć z pracownikami, Louis.

Doceniam to.

- Alex, nie teraz. - Właśnie że teraz,

bo Bromwell powiedział mi, że znów ich pozywają.

- Dopiero co ich wybroniliśmy. - Wiem.

I żeby było jeszcze gorzej, wylosowaliśmy sędzinę Dorsey.

Cholera jasna! Czego?!

Louis, masz chwilę? Mam problem z naszym... serwerem.

Daruj sobie kod. Alex jest po naszej stronie.

Potrzebuję cyfrowej kopii przepisów, ale jest chroniona hasłem.

- Zeskanuj tę, którą ci dałem. - Próbowałem, ale...

Jaja sobie robisz?

Nie potrafisz nawet zeskanować głupiego dokumentu?

To nie moja wina.

I nie moja wina, że jesteśmy w takiej sytuacji,

ale i tak zapieprzam i zostaję poniżany.

I jedyna osoba, którą poprosiłem o pomoc nie potrafi wykonać prostego zadania.

Nie obchodzi mnie jak, ale zdobądź tę kopię dzisiaj.

- Ale... - Benjamin.

Daj nam chwilę.

No dobra, Louis. O co chodzi?

- Wiesz, o co chodzi. - Wiem.

Wydarłem się na sekretarkę, gdy zadzwonił do mnie Bromwell.

- Nie wspominając... - O czym?

Nieważne.

Ważne jest to, że wychodzimy i to w tej chwili.

- Alex, nie potrzebuję... - Obaj tego potrzebujemy.

Jeśli nie spuścimy trochę pary, któryś z nas kogoś zabije.

To co sugerujesz? Do opery dziś nie pójdziemy.

Nie odzyskałem jeszcze karty na błotko.

I o ile nie ma tutaj pokazu kotów, o którym nie wiem,

to nie mamy nic.

Mam coś w sam raz.

Panie Daly, ilu weteranów pan zatrudnia?

Z dumą stwierdzam, że weterani to 40% pracowników.

Więc mogę założyć, że wie pan, z czym takie osoby się zmagają?

- Proszę mówić dokładniej. - Chodzi o zespół stresu pourazowego.

- Wystarczająco dokładnie? - Wiem, co to. Ale o co pani chodzi?

Sądzi pan, że Lucas Hodges na to cierpi?

- Mój klient nie jest psychiatrą. - Powiedział, że wie, co to.

To nie oznacza...

Kazałeś przemeblować mu biuro, żeby nie siedział plecami do drzwi, Tom.

Zrobiłbyś coś takiego tylko, jeśli domyślałbyś się prawdy.

- Podejrzenie nie jest wiedzą. - Odpowiedz.

Podejrzewałeś zespół stresu pourazowego?

Na pewno mam odpowiedzieć? Bo odpowiem, że tak.

Wtedy zażądam dowodu, że jest członkiem chronionej klasy,

czyli oficjalnej diagnozy w jego dokumentach.

Czy pani klient na pewno tego chce?

Tak sądziliśmy.

Dlatego przygotowaliśmy ugodę na 25 tys. dolarów.

To nawet nie jest jedna trzecia tego, co miał zarobić w tym roku.

Lepszej oferty nie będzie.

Podpiszcie ugodę i się rozejdziemy

albo włączymy z powrotem kamerę i dostanie pani odpowiedź.

Oferta będzie ważna 24 godziny.

Czyli mam wtoczyć kulę i zbić patyczki?

Kręgle. Nigdy wcześniej nie grałeś?

W czwartej klasie Joshua Hirshheiser miał imprezę urodzinową na kręgielni.

Zanim zaczęliśmy, palec utknął mi w kuli.

Do ósmej klasy byłem Grubym Paluchem.

To co mam robić? Mam po prostu rzucić?

Podejdź do linii i ją wypuść.

Nic się nie stało. Każdemu się to zdarza.

Wyprostuj ramię.

Cholera!

Weźmy lżejszą.

Nie! To takie głupie.

Gdyby nie te buty, nikt by w to nie grał.

Spróbuj spod jaj.

No dobra. Bez problemu.

Cholera jasna!

To gorsze niż dzień, gdy przegrałem zawody w zapasach.

Startowałeś w zapasach?

Nie wiem, czy wiesz, ale potrafię się wściec.

Chwila, moment. Złość. Właśnie.

Wyobraź sobie, że te kręgle to twarz Faye.

Że odbiera ci kancelarię i śmieje ci się w żywe oczy.

Odbieram ci kancelarię, Louis.

Jesteś słaby i nieudolny, nie zasługujesz na nią.

Jesteś niczym.

Jesteś nieudacznikiem z grubymi paluchami!

Przepraszam, panienko, przyszedłem podpisać umowę.

Mogłabyś mi pomóc?

Thomas! Jak w zegarku.

Punktualny ze mnie gość.

Louis zawsze mówił, że to jedna z twoich świetnych cech.

Doprawdy? A jakie są inne?

Lojalność. Uczciwość, wzrost.

Wzrost?

Louis ceni sobie to, czego nie posiada,

a twoja ilość włosów praktycznie czyni z ciebie boga.

Nie można cały dzień rozmawiać o moich świetnych cechach.

Umowa sama się nie podpisze.

Właśnie.

Musisz ją tylko podpisać, a ja dostarczę ją Harveyowi.

W porządku, Donna, sam mu to zaniosę.

I tak musimy o czymś porozmawiać.

- Dobrze było cię zobaczyć. - Nawzajem.

Nie wierzę, że miałeś taki wynik.

Nie wierzę, że nie mieli Rose.

- Więc zdecydowałeś się na pina coladę. - Nigdy nie zawodzi.

Dziękuję, że mnie tu przyprowadziłeś.

Od kilku dni nie byłem tak wyluzowany.

Odkąd ona tam jest...

czuję się, jakbym stał na zewnątrz kancelarii.

Wiem dokładnie, jak się czujesz.

Gdy zacząłem tu pracę, myślałem że ja i Harvey

będziemy jak Stockton i Malone.

Ale z jakiegoś powodu tak się nie stało.

Potem myślałem, że moje nazwisko zawiśnie na ścianie,

ale walczyłem na śmierć i życie z Samanthą.

Ze mną też nie miałeś łatwo.

Otóż to.

Sęk w tym, że po tym wszystkim nadal się trzymam.

Gdy to się skończy, ty też będziesz się trzymać.

Wszyscy będziemy.

No to...

co do zapasów.

Niewiele osób wie.

Gdy powiedziałem Harveyowi, kupił mi na urodziny jednoczęściową piżamę.

- Nosisz ją? - Nie w tym rzecz.

Skoro mowa o rzeczach, o których ludzie nie wiedzą.

- Ja stepuję. - Nie ma mowy.

Cholera jasna! Jak? Kiedy?

Mama zmusiła mnie do lekcji, gdy byłem mały.

Nie wierzę. Masz koty, tańczysz.

Możesz być najbardziej męskim człowiekiem, jakiego znam.

Może zachowamy moją męskość między nami?

Nie musisz się powtarzać.

Musiałem ukrywać moją męskość przed Harveyem przez lata.

Z pewnością, Louis.

- No i? - No i co?

- Jak poszło? - Chujowo.

Zaoferowali 25 tys. i powiedzieli, że jeśli chcemy więcej,

będziemy musieli ujawnić oficjalną diagnozę.

Jeśli oferują tyle, możemy podbić o kolejne 25.

50 tys. nie wystarczy. Chcę 500.

Samantha, to niemożliwe.

- Nie mamy karty przetargowej. - To ją znajdziemy.

- Chcesz go szantażować? - Postąpię właściwie wobec klienta.

Jeśli sądzisz, że osiągniesz to, wymuszając ugodę...

to Faye miała rację, nie powinnaś brać tej sprawy.

No nie wierzę.

- Ma cię w garści. - To ja mam siebie w garści.

I właśnie przez takie rzeczy, o których mówisz, utknęliśmy z nią.

Jeśli myślisz, że poprosiłam cię o pomoc, żebyś mogła pobyć harcereczką...

Myślę, że poczucie winy zasłania ci to, czego Lucas potrzebuje,

czyli leczenia tej choroby.

Nie myślisz, że to wiem?

Próbowałam, ale nie mogę go zmusić...

Rozumiem, co czujesz.

Ale tak mu nie pomożesz.

Tu jesteś. Wszędzie cię szukam.

Chciałem cię przeprosić

za moje zachowanie tamtego dnia rano.

Coś mi umyka?

Niby za co mnie przepraszasz?

Przyszliście do mnie z tą wspaniałą nowiną,

a ja byłem tak przejęty sytuacją kancelarii,

że nawet nie powiedziałem, jak bardzo się cieszę.

To bardzo miłe, Louis, ale nic się nie stało.

Ale jednak. Jesteśmy przyjaciółmi.

Spotkało cię coś wielkiego i...

chcę wiedzieć wszystko.

- Babskie pogaduchy? - Się wie.

Chcę wiedzieć wszystko krok po kroku.

Powiem ci.

- Kiedy. - Dowiesz się.

I jak było.

Dobra, koniec tego.

Nie to miałem na myśli!

Chcę rzeczowo porównać styl Harveya z moim.

- Co jest z tobą nie tak? - Dobra.

Przepraszam.

Chodzi mi o to, że... cieszę się twoim szczęściem.

- A nawet bardziej Harveya. - Tak?

A to dlaczego?

Bo jesteś najlepszym, co go spotkało.

W końcu to zrozumiał.

To najsłodsza rzecz, jaką mi powiedziałeś.

Czyli jeszcze przemyślisz opisanie techniki Harveya?

Dobra, innym razem.

- Nie uwierzysz, co Louis właśnie... - Thomas się wycofał.

- Co takiego? - Myślał, że da radę,

ale jednak nie da.

Powiedziałam Faye, że z nami podpisze.

- Czyli musi... - Wiem, co to znaczy.

Znów będzie chciała go przesłuchiwać.

Nie będzie.

Bo powiem jej prawdę.

Co mogę dla ciebie zrobić?

Wysłuchać mnie.

Może nawet zrozumieć.

Zrozumieć co?

Dlaczego Thomas odszedł.

To nie miało znaczenia, skoro powiedziałaś, że wraca.

Jednak nie.

Z tego samego powodu, dla którego odszedł.

Nie był tylko klientem.

Byliśmy w związku.

- Byliście? - Tak.

Zerwaliśmy parę dni temu.

Możesz go o to spytać,

ale otworzysz tylko ranę, którą on chce zagoić.

Czemu nie powiedziałaś tego wcześniej?

Byłaś kiedyś w związku, który dobrze się zapowiadał,

ale się rozpadł, krzywdząc też innych,

czego się nie spodziewałaś,

ale czułaś się temu winna?

Dlatego.

Odwołaj przesłuchanie.

Dziękuję za powiedzenie mi prawdy.

Co to?

Ugoda na 25 tysięcy.

Nie chcę ugody. Chcę odzyskać pracę!

Posłuchaj mnie.

Niedawno nauczyłam się przyznawać, że czasem potrzebuję pomocy.

W tej chwili ty jej potrzebujesz.

Nie wygrzebiesz się z tego inaczej.

- Mówiłem ci coś! - Wiem o tym.

Ale jesteśmy przyjaciółmi.

Wciąż tam mieszkasz,

a ja cię tak nie zostawię.

Co ty o tym wiesz?! Nie było cię tam!

I będę się czuć temu winna do końca życia.

Ale nie pozwolę ci

wyjść stąd, nie podpisując tej oferty pracy.

Jak to? Przecież nie mogłaś.

Bo nie mogę.

Stworzyłam firmę.

To umowa pomiędzy tobą a SW Industries.

Oficjalnie masz pracę.

Umowa na rok, 8 tys. miesięcznie.

Nie przyjmę pieniędzy.

To nie jałmużna.

Jeśli nie weźmiesz się za siebie, umowa straci moc.

Powiedziałam to dotychczas tylko jednej osobie...

Byłam bita jako dziecko.

Dopiero przyznanie się, że potrzebuję pomocy

pozwoliło mi ruszyć dalej.

Ty byłeś na wojnie!

- Myślałem, że dam radę. - Bo dasz.

Ale nie samemu.

Wygląda smakowicie. Mogę się poczęstować?

- Chcesz nektaru ze śliwki? - Tak.

Może nalej jeszcze i poczęstujemy Benjamina?

Tak ciężko pracuje.

- Benjamin? - O tak.

Miałam problem z mailem,

więc poszłam do niego i okazało się,

że wczytuje się w przepisy palestry.

Ben to zapalony czytelnik.

Zwłaszcza, gdy dostał zadanie od wspólnika zarządzającego.

Powiedział ci. Nie wierzę.

To cię martwi?

Co się z wami dzieje?

Przychodzę tutaj i daję wam szansę zacząć na czysto,

a wy w ciągu dwóch dni

nie tylko mi się sprzeciwiacie,

ale wspólnik tak bardzo chce się mnie pozbyć,

że zleca komuś zhakowanie palestry?!

Gówno prawda! Nie zleciłem mu tego.

Twierdzisz, że kłamie?

Powiedziałem mu, że mam gdzieś, ile to będzie kosztować.

Chciałem dostać przepisy. Nie chciałem, żeby...

Je wykradł?

Uznał to za stosowne.

Bo ty mu to zleciłeś.

Nie obchodziło cię, jak to zrobi.

Wiesz co? Powinieneś się cieszyć, że cię nie wywaliłam.

Nie możesz tak do mnie mówić.

To jest właśnie wasz największy problem.

Jesteście jak banda dzikich psów,

srających na prawne standardy, które przysięgaliście spełniać!

Zobaczysz, że każdemu z was założę smycz!

- I co? - Załatwione.

Odpuści nam.

- Kupiła to. - To była prawda.

Nie miała czego kupować.

To chyba czas wyciągnąć otwieracz?

Otwieracz raczej pasuje na czas przed rozprawę,

a nie na wykaraskanie się z kłopotów.

A może na jedno i drugie?

Otwieracz mówi, że nie. Nie wolno z nim dyskutować.

- Nie wiń mnie. - Nie będę,

- ale to nie znaczy... - Nie chcę przerywać,

ale radzę wam natychmiast zejść do działu IT.

Coś ty odpierdolił?

Louis, to nie tak. Ona już wiedziała.

Gówno prawda. Wiedziała od ciebie.

Zdradziłeś mnie, tę kancelarię i...

Próbowałem to ukryć, przysięgam.

Wsadź sobie te wymówki i wynoś się z kancelarii.

Zwalniam cię!

- Louis, przestań. - Nie wtrącaj się.

Będziemy się wtrącać. Co się tutaj dzieje?

Poprosiłem zdrajcę, by nam pomógł z Faye.

On w odpowiedzi nas sprzedał.

Co miałem zrobić? Dowiedziała się o hakowaniu.

Jakim hakowaniu?

Miałem znaleźć lukę w przepisach palestry,

która pozwoli nam pozbyć się Faye.

Nie miałeś prawa go o to prosić.

Gówno prawda! Mam. Jestem zarządzającym.

- Mogę go też wypieprzyć. - Nie. Jest nas troje.

Zarządzam głosowanie. Przeciw.

Nie możesz. Jest z kadry pomocniczej.

Nie podlegają głosowaniu.

Jak cholera!

Prawda?

- Tak. Louis... - Pierdolenie. Zgadzasz się z Donną,

bo jesteście w związku i nie chcesz jej wkurzać.

To bzdury. Harvey nie stanąłby po mojej stronie z takiego powodu.

Wiedziałem. Decyzja należy do mnie.

Wypieprzam Benjamina.

Wcale nie.

Okazujesz skandaliczny brak dobrego osądu.

Nie zezwolę na to.

Za to poniżysz mnie publicznie trzeci raz w tym tygodniu.

Wybacz, ale nie zostanę na tej twojej chorej imprezie.

- Kręgle, co? - Już się pochwalił?

Byłam u niego wcześniej, sprawdzić, jak radzi sobie z Faye

i Gretchen mówiła mi, gdzie byliście.

Chcesz wiedzieć, jak było?

Facet ma naturalny talent.

- Nie dziwi mnie to. - Nie?

Jak się na coś uprze,

nauczy się w trymiga.

- Naprawdę go znasz. - Tak.

Dlatego też wiem,

że teraz będzie bardzo potrzebował przyjaciół.

Wspierałeś go dziś i doceniam to.

Jutro też będę.

Wszyscy będą.

Co ty tu robisz?

Słyszałam, co mówisz o poniżaniu,

więc przyszłam porozmawiać w cztery oczy.

O co chodzi?

Po pierwsze, Benjamin zostaje,

bo nie można go karać za coś, co zrobił na twoje polecenie.

- Do niczego go nie... - A Wells Fargo nie zmusił

pracowników do otwierania fałszywych kont.

Presja od kierownictwa jest trudna do przełamania.

To wygraweruj to sobie na przycisku do papieru.

Może i jesteś kuratorem,

ale ja zarządzam kancelarią.

- Mam prawo do... - Już nie.

Bo co? Sprawdziłem wasze przepisy,

więc ty sprawdzisz moje?

Powodzenia. Nie mają luk.

Nie jesteś już wspólnikiem zarządzającym.

Ze skutkiem natychmiastowym.

Odbieram ci to stanowisko i wiążące się z nim przywileje.

Zaakceptuj to albo odejdź z firmy.

{y:i}Nasza kancelaria: facebook.com/ProHaven

.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.