All language subtitles for Korona królów odc. 372

Król.

Panie.

Uzba!

Nie obudziłeś mnie?

Próbowałem książę. Każesz krółowi
czekać? Przez ciebie spóźniesz na

Szonłać konie!

Tak jest.

Czego? Tego, co mi się należy, panie.

Zapłata za strawę i zniszczenia.

Nic nie pamiętam.

Przysięgam, że to nie ja, ale ktoś
znawezwał strażę.

Wezwali strażę na namiestnika?

Księcia.

To nie wystarczy, książę. Cała karczma
zrujnowana. Naczynia pobite, stoły

połamane. To wszystko twoi ludzie
zrobili.

Ani księcia Witolda, ani Skirgieły.

Uparte osmy. Tak dają mi do zrozumienia,
co o mnie myślą.

Przyjechałem tu specjalnie, żeby ich
godzić.

Panie, jestem pewien, że coś ważnego
musiało ich zatrzymać.

Ale przybył człowiek z Inowrocławia z
dobrymi wieściami.

Nasze Wojtka umocniły się na Kujawach.

Opocik już się nas tamtąd nie pozbędzie.

Podobno wyjechał z Budy.

Pewnie liże rany na Śląsku.

Kujaw już nie dostanie.

Pewnie ostrzy zęby na jakiś inny kąsek.

Dlatego nasza kancelaria śle liczy do
Malborka z zakazem natychmiastowego

oddania bezprawnie zajmowanej ziemi
dobrzyńskiej. Właśnie, jeżeli tylko się

ruszą, odkarżymy zakon przed papieżem o
łamanie postanowień pokoju kaliskiego.

Jednak trzeba jak najszybciej osadzić
tam starostę.

Może po czasie to może węgleszyna? A
sprawdził się na dworze? Panie!

Jaśnie, panie!

Na resie, gdzie Strygiewa?

W karcie, tu niedaleko, tylko...

On prosi, prosi, żeby go wykupić.

Orszak królowej wjeżdża do miasta. Serce
rośnie, gdy lud wita swoją królową.

A ty nie idziesz? Idę, idę.

Nie tak frędko. Kiedy to trzeba frędko?

Rzepę obrałaś? A kiedy rzepa jest na
Wieczorną Łódź, to ja królowa... A

uwielbia rzepę.

Tak. Na pewno za nią tęskniła, jedząc
węgierskie frykasy.

Pospiesz się, to wezmę cię ze sobą, jak
będę szedł po sprawunki.

Może i Olszag uda się jeszcze zobaczyć?

Mieć się sama.

Jesteś księciem.

A trzeba cię wykupować w gospodę, jak
byli pijaka.

Dobra.

Przestań się na mnie gniewać.

Ja nie miałem zamiaru pić, ale łeb mi
pękał od złych myśli. Przecież to trzeba

je jakoś uciszyć.

Udało się?

Nie.

Zresztą, Witoldowi oddałeś stroki, a
teraz każesz mi się z nim układać. Bo o

chodzi. Żeby był wreszcie pokój między
wami.

Jest na Litwie miejsce dla was dwóch.
Jemu to powiedz.

Lisowi. On ci będzie przyciągał. On ci
rękę poda na zgodę. Tylko wróci na Litwę

i znowu zacznie knuć, tylko żeby
pokazać, że on jest górą.

Chcesz prawdy?

Umarza moje wyroki.

Szpiega, którego kazałem zabić,
łaskawił.

A nie był to przypadkiem jego człowiek?

On mojego zabił.

Nie chcę rządzić razem, a nie spiegować
się nawzajem.

Jezu, słuchaj się o siebie.

Wszystkim podmiot zdaje mnie.

Wszystkim.

A możnym, którzy są przeciwko mnie,
długu może.

Usłabia mnie.

A ja na to nic nie mogę.

Skrygieł nie klamie. Nie jest do tego
zdolny.

Skoro tak się przedstawia sytuacja
księdzia Witolda, można jeszcze odsunąć.

jak on odsunął ciebie.

Nie pozwolił mi nawet w spokoju spakować
kufrów.

Więc nie jesteś obiektywny.

Uważam, że książe Skrygieł uradził sobie
dobrze jako gospodarz i podniósł Wilno

po wojnie.

Myślałem, że będzie można Witolda
kontrolować.

Jak tylko zaspokoi się jego głód władzy.
Książę Witold chce więcej.

Zaczynał uprawiać własną politykę, a
miał być wykonawcą mojej.

I od początku przeciwko Skrygieły z
korybutem.

Też się nie liczy. Panie, zbliża się
orszak księcia Witolda.

Panie, książę Skrygiełów skarżył się na
rzeczy drobne, a twój zamysł szerszy.

Chcesz ochronić Litwę przed zakonem i
Zygmuntem Luksemburskim.

Dziękuję, spytku.

Zawsze przed snem powtarzam sobie po
trzykrość.

Luksembursyk durnił.

Zakon Gamoniu.

Ale ty zawsze we wlesiwej chwili
potrafisz mi o tym przypomnieć.

O tym, co najważniejsze.

Nareszcie z powrotem.

Tęskniłaś za Wawelem, pani, i za
Krakowem.

To chyba jedyna korzyść mojej wizyty u
siostry.

Miłościwa pani, księżna Mazowiecka
Aleksandra pragnie cię powitać.

Siostra króla już na Wawelu?

Proś natychmiast.

Kochana księżno.

Skąd ta żałoba?

Ktoś umarł? Henryk.

Najmłodszy i ukochany brat mojego męża.

Całe Mazowsze w żałobie. A i Litwa wszak
to mąż siostry księcia Witolda. Jak to

się stało?

Pod tym.

Za całotruty.

A co na to Witold?

To to zrobię.

Zabójcy Henryka nie ujdzie to płazem.

Tego na pewno nie odpłuczę. Jak to się
stało?

Byliśmy w Łódzku.

Rankiem okazało się, że Henryk nie żyje.

Trzeba było wyprawić ciało do Płocka.
Stąd nasze spóźnienie.

I z Rynkałą był kłopot.

Biedaczka tak się załamała, że musiałam
ją napoić nacennymi ziołami.

Gotowa była zrobić sobie krzywdę.

Gdzie jest Taras?

Śpi w namiacie pod strażą.

Kogoś podejrzewasz, Witoldzie?

Myślę, że to zemsta krzyżaków za to, że
przyszedłem na twoją stronę.

Ktoś się musiał zakraść do obozu.

Albo masz w nim zdrajcę.

Jeśli jest wśród moich ludzi, wytropię i
zabiję. Sam siebie

ubijesz?

Przecież to twoja robota.

W ostatnich latach wylałam morzoły.

Najpierw pokorgioły, potem powiguncie.

Strach pomyśleć, co będzie dalej.

Nie należy się poddawać zwątpieniu.

Sama przed nim uciekam, odkąd ruszyliśmy
w drogę powrotną z Budy. Rozmowy nie

poszły dobrze?

Dla Marii i Zygmunta była to sposobność,
żeby mnie upokorzyć.

Nic nie osiągnęłam.

Nawet nie odzyskałam regaliów króla
Kazimierza.

Mój brat ma wspaniałą żonę.

Jaka inna naraziłaby się na takie
nieprzyjemności, by go wesprzeć?

Powinien cię na rękach nosić.

Robi to.

W wolnym czasie.

Choć wciąż nie ma go za wiele.

Cały czas mi go zamało.

A mnie mojego męża za dużo.

I również dlatego tu jestem.

Myślałam, że dobrze wam ze sobą.

Rzecz w tym, że właśnie za dobrze.

A ja nie planowałam dorównać mojej matce
w wydaniu takiej ilości potomstwa na

świat.

Nie powinnam kiedyś... Spokojnie.

Czekam na potomka.

Postawiono mi horoskop i wiem, że
któregoś dnia Bóg i mnie pobłogosławi

dziecięciem.

Wspaniale.

Lecz póki to się nie stanie, chcę jak
najwięcej zrobić dla moich poddanych.

Dziś świętego Mikołaja z Miry będę
karmić najuboższych.

Pomożesz mi?

Ręgała... Kto inny jak nie ona?

Każde szalenstwo ma swoje granice.

W przypadku Rengawy prędzej bym
uwierzył, że chciałoby pozbyć się

Właśnie. Niemożliwe przez to.

Pójmuję, że boli Cię ta sytuacja, ale
nie wierzę, że Witold działa na

zakonu.

Nie musi.

Naprawdę oślepłeś w tym Krakowie.
Wystarczy, że obiecali mu niezależność,

ty mu nie dajesz. Mazowsze po śmierci
Henryka jest osłabione.

Siemowicz został sam.

To są metody zakonu. A witam z nimi
ciema.

Przecież się ich zdradził.

Zostaw się mnie samemu.

Muszę pomyśleć.

Mikołaj był ulubionym księdzem naszej
matki.

Teraz już wiem, dlaczego Władysław nosi
cały czas ze sobą jego ikonę.

Mikołaj, biskup Zmiry, wspomagał
biednych i pomagał pokrzywdzonym.

Podobno cały swój majątek rozdał
potrzebującym.

Niech Ci Bóg błogosławi królowu. Królu
nas.

Bóg dał.

Bóg dał.

Módlcie się za króla Władysława, dobrzy
ludzie.

Módlimy się.

Módlimy się.

Bóg zaprosi, Bóg błogosławi.

Dziękujemy.

No... Móc więcej?

Nie dam rady.

A nie mógłbyś mi pomóc? Ciągle boli mnie
ręka po złamaniu.

A nie masz przypadkiem dwóch?

Pomogę. Pomogę, pomogę.

Witam i żegnam. Takiej krótkiej rozmowy
jeszcze nie odbyłam.

Broniłem twojej czci. Do lochu trafiłem,
a zimno było takie, że nawet duchy

zębami szczękały. A ty wybrałaś jego?

Dajesz mu się obłapiać? Ty rozpustnico,
ty!

I bardzo dobrze.

Jestem pewna, że to nasz dzisiejszy
patron, święty Mikołaj z Miry, przyniósł

tę myśl.

Podzielisz się nią z nami, pani?

Prości ludzie są od księcji, od
głębokiego poznania wiary, ponieważ nie

łaciny.

Cóż, nie każdemu starcza rozumu.

Lecz to wszystko dzieci Boże.

Wykształcenie to luksus.

Dlatego trzeba przetłumaczyć psalmy, by
każdy mógł czerpać z ich mądrości i

cieszyć się ich pięknem. Zdobny pomysł,
pani.

Lecz czy psalmy nie stracą przez to na
swojej dostojności?

Nie spowszednieją? Chcę, by moi poddani
rozumieli Słowo Boże.

Idea jest chwalebna, Pani, jednak na
przetłumaczenie wszystkich psalmów.

Potrzeba czasu.

Im szybciej zaczniemy, tym szybciej będą
przetłumaczone. Komu powierzyć to

zadanie? W Krakowie brakuje uczonych
głów.

Najbliżej nam chyba w Pradze szukać
teologów.

I tam.

Posłać kogoś. A gdyby na Wawelu stworzyć
skryptorium?

Wtedy każdy przetłumaczony psalm można
by od razu śpiewać podczas świąt i

nabożeństw.

Najjaśniejsza pani jednak to... Pan Bogu
ze strzałem, miłościwa pani.

Jest ktoś jeszcze.

Ciekawe, czym jeszcze nas zaskoczy
dzisiaj święty Mikołaj.

Nie posunąłbym się do zabicia własnego
szwagra.

Pozwoliłem na ich ślub, bo chciałem,
żeby Ryngawa była wreszcie szczęśliwa.

Ale tylko jeszcze bardziej ją
nieszczęśliwiłem.

Krzyżacy? Dla mnie to jest oczywiste.

Uderzyli właśnie teraz, gdy jechaliśmy
po zgodę, żeby znowu nas kłócić.

Skiergieła nabrał się na ich sztuczki,
ale my musimy być mądrzejsi.

Skrygel stwierdził, że to ty dążysz do
sporu i kłótni.

Podniosłeś daniny jego zwolennikom.

Umożliwiłeś swoim. A powiedział ci, że
od tych mieci przez lata nie pobierał

danin. Upomniałem się tylko o zaległe.
Nie podniosłem.

To on chciał ich sobie zjednać,
przymykając oko na to, że nie płacą. Ale

przecież wszyscy winni być traktowani
równo.

Ręgawa się obudziła.

Uważasz, że wskazałbym siostrę na takie
cierpienie?

Mam nadzieję, że śpiew naszych ministrów
ucieszy Twoje uszy, jak cieszy nasze.

W to nie wątpię.

Lecz zaczynam wątpić, czy doczekam
chwili, gdy na Wawelu poważać się będzie

papieża.

Dziś nie ja tu króluję, lecz święty
Mikołaj z Miry. On podpowiada mi

które wcześniej nie wpadłam.

Dlatego cię zaprosiłam, ekscelencja.

Słucham do tym, pani.

Biskup nominat Płocki niedawno odmówił
święceń.

A dziś dotarła smutna wiadomość na
Wawel, że zmarł.

Płock wciąż nie ma biskupa.

Miałbym ja. To ważne biskupstwo.

Zdona ci jest rola księcia Władysława
Hermana.

Ktoś z twoją wiedzą i... Oby Cię byłby
tam potrzebny.

Cóż?

Ustaliłam już księżną Aleksandrą, że
napiszę w tej sprawie do papieża.

Nie ma pośpiechu.

Skoro mogę cieszyć moje uszy anielskimi
śpiewami na Wawelu, zaczekam na decyzję

papieża w sprawie biskupstwa
krakowskiego.

Wystarczy, panie, że książęta, bracia
twoi, złożą swoje pieczęcie.

Bym powierzył ojcowiznę zdrajcy.

Nie jesteś pewien tej decyzji, panie.
Jestem.

Ależ serce boli.

Chyba to miał na myśli mój ojciec, kiedy
mówił, że służba koronie to trudna

miłość.

Wątpię, bo Witold zabił Henryka
Mazowieckiego.

Skrygieł oskarża go, bo cierpie.

Ale w jednym ma rację.

Witold to drapieżnik.

Dlatego będziesz mu patrzył na ręce,
panie.

Tego może być pewien.

I chyba nawet to rozumie.

Gorzej w księcia Skrygieł.

Oby kiedyś on powiedział, że chce mu w
ten sposób pomóc.

Nie działam przeciwko niemu, a dla
niego.

I dla oligardowiczów.

Kolejne konflikty nas zniszczą.

To jak, panie? Przywołać książąt?

Wolej, Klemensie. Niech podadzą sobie
dłonie na zgody i przywieszą piecięcie.

Zaknęłam. Musiałem nazwać tego muczym
ordę umiłowanym bratem i obiecać mu

wsparcie.

Ale co konkretnie?

Że pomogę odbić kiły krzemieniec z rąk
Włodzimierza Olgierdowicza.

To prawda.

Jak Skrygieł osiądzie w Kijowie, to
będziesz miał spokój.

Kijów daleko od Wilna. Nigdy.

Prędzej piekło zamarznie, niż w
czymkolwiek pomogę umiłowanemu bratu.

Skrygieł, dobra.

To polityka.

Było, że kluczy się z nakazem serca.

A moje jest zawsze przy tobie.

Wszyscy wiedzą, że ty jesteś na liście
drugi po królu.

Najbliżej mojego ucha nie on.

Będziesz księciem w Kijowie.

A Witold pomoże ci odzyskać gród.

Pójdzie tam, pod twoim dowództwem.

Będziesz miał sposobność utrzeć mu nosa.

Nie chcesz ze mną mówić? Nie mów.

Zrobiłem to dla dobra Litwy.

Ku pamięci wielkiego Giedymina, naszego
dziada.

Witold pchnąłby kraj przepaść, gdyby nie
mógł rządzić.

Tacy jak on nie idą na ustępstwo.

Zapij go.

Bóg w sercu mi nie pozwala.