All language subtitles for Korona królów odc. 371

W poprzednim odcinku... Musimy
przycisnąć księcia polskiego.

Błagam, nie układaj się z Witoldem.

Myślę, że cię oszukałem.

Wielbym musiał odginąć, bym pojął, że
pokój z Witoldem to jedyne rozwiązanie.

brednie o dzieleniu korony cię osłabiły.
Pokonamy go. Jesteś silniejszy niż

Zygmunt, Witold i krzyczacy razem
wzięci. Wstań.

Wstań, mówię. Nie chcę cię na kolanach,
a za mną.

Chcesz pokoju na licie?

Poprzyj mnie.

Serce mi pękło.

Jesteś królem, trzeba ci więcej niż
jednego serca.

Ale jeżeli będziesz czynił dobro królu,
i to serce wróci.

Dobra.

To słaba broń. Próbowałem, zostały same
trupy. Zabici Polacy, Litwini, Korigelo,

Wigund. A ciebie zabija poczucie winy.

Lada dzień świętego Dominika.

Posłuchaj.

Pewien biskup miał iść nawracać
heretyków. Z pięknym orszakiem, w

szatach.

Święty Dominik pouczył go, by nie
okazywał bogactwa.

Bo nie wyglądem czy słowem zwycięży, a
pokorą.

Boso przeciw Goliatowi tak rzekł święty,
a biskup zawierzył.

Odprawił orszak i ruszył piechotą bez
butów.

Kiedy po drodze biskup zgubił drogę,
natknął się na jednego z heretyków.

Od teraz szli razem.

Ale heretyk na złość prowadził go przez
manowce, najgorsze zarośla.

Biskup dotarł do celu.

z krwawiącymi stopami.

Jaki z tego wniosek, ojciec?

Biskup nie musiał mówić słowa, by
przekonać wrogów.

Kiedy zobaczyli jego radosną
cierpliwość, uwierzyli mu.

A kiedy rzekł, ufaj w Panu, bo ta krew
zmywa grzechy, wyrzekli się herezji.

I ty zwyciężysz.

Rzadko daje rady, lecz tym razem
poradzę.

Radosna cierpliwość to twoja droga,
królu.

Pokonasz Goliatha, ale każdy krok będzie
bolał.

I będziesz krwawił.

Prawie mnie przekonali.

Myślicie, że co?

Że jestem głupi?

Że nie wiem, co robię?

Ja już wygrałem.

To Jogeła przegrał, nie ja.

Odzyskałeś ojcowiznę.

Wielkie mi co.

Wygrałem wojnę, która toczy się od lat.

Chcę Litwy dziś, nie jutro.

Niekiedy dają mi Luksemburczyk.

Jak w niemu tworzy pozory, nie widzi z
tego książę?

Przecież jemu nie można ufać.

Pycha zawsze o krok przed upadkiem.

A królowi nie wypada.

Jak Witold?

Porządziliście mu chatę jak trzeba?

Tak. Zmieściły się nawet wszystkie sukni
księżnej.

Zatem możecie go prowadzić.

Jaka była przemyśl twoja, że masz czas.

Jeśli dziś się złamiesz, będziesz miał
wroga u boku przez całe życie.

Wroga przemieni w stronnika.

Porani się.

Ale na koniec zwycięży.

Ale Witold jest jak chorągiew. Zdradzi
cię, kiedy wiatr zawieje.

Bezpiecznie, kiedy on jest w trokach.
Niż razem z Luksemburczykiem i

Troki to za mało. Pójdzie do Krzyżaków,
zażąda pełni władzy.

Twój brat, królu, wspisał się świetnie.
Z moją skronną pomocą odbudował Wilno.

Na Litwie ludzie go szanują.

Jeżeli się wycofam, Litwa pogrąży się w
wojnie.

Muszę ocalić kraj przed pożogą.

Nie chcesz brata wysłuchać? To chociaż
jej wysłucham.

Najmilsza siostro.

Tyle lat się nie widziałyśmy.

Jakaś piękna.

Nie mogę w to uwierzyć. Wierzysz tylko w
to, co ci wygodne. Wierzę w to, co

widzę.

Teraz już rozumiem.

Co takiego?

Rozumiem, dlaczego nie reagowałaś, kiedy
trzeba było.

O czym ty mówisz, Mario?

Zostawiłaś własną matkę na śmierć. Za
nic miałaś jej krzyki o pomoc.

Ciężko się przy tym litewskim dzikusie
zrobiłaś. Może trudno ci było wstać z

tronu, co?

Po coś przyjechała?

Co się takiego stało, że wielka pani
zaszczyciła nas swoją obecnością?

Jesteś teraz zdany sam na siebie,
Jogaila.

Zresztą dobrze o tym wiesz.

Jedwiga jest mądra.

Wiele może.

Zatem mów, co będzie.

Tego nie mogę ci powiedzieć.

Po co więc przyjechałaś?

Myślisz, że chcę patrzeć, jak stąpasz w
przepaść?

Myślisz, że twój Bóg cię ocali? Że cię
prowadzi?

Choćbyś całe życie boso chodził.

to żaden ból i żadna krew nie uświęcą
ani ciebie, ani twoich bliskich. A Litwa

pójdzie w ręce wroga.

Panie!

Panie!

Jan powiedział mi, że tu jesteś. Rozum
pospradałaś? Ty i twój król popełniacie

błąd. Czarny wiatr przykryje Wawel i
waszych ludzi. Musimy iść.

Witold wjeżdża do obozu.

Nie rób tego, Gaila. Masz jeszcze czas.

Zapomniałaś, jak było, siostro? Pamiętam
i nigdy nie zapomnę. To przypomnij

sobie, jak pisałam listy do matki.

Chciałam wysłać wojska do cieczu,
uratować was z niewoli. Pisałaś listy.

Zdruszyłam się. Zaraz będę płakać. Mój
mąż wysłał księcia opolskiego. Kazał nam

zdychać z samotności.

Chciał was ratować.

Czyżby? Matka krzyczała, błagała o
pomoc, a on tylko patrzył.

Kłamiesz. Rzeczywiście.

Kłamie. Opolczyk powiedział, że król
Polski zabronił mu ją ratować i odszedł.

To nieprawda.

Będziesz zmienił zdanie, inaczej czeka
cię wojna.

Jakie masz siły?

Mam poparcie z zakonu i Mazowsza.

Żęcia w Moskwie.

Wojna już była i co?

Krew rozglana. Kraj zniszczony. Ale
nadal mój.

Jeżeli nie chcesz zguby dla Litwy, bierz
troche.

I żadnych tytułów. Moje propozycje się
więcej nie powtórzę.

W Krakowie nie widzisz jasno. Litwa
umiera.

Ludzi się boją, niewinni siedzą w
lochach, a pijackie decyzje skrygieły

przynoszą szkody.

Tyś zdradził on nigdy.

Bo jest jak pies.

A ty lubisz, jak liżę ci stopy.

Tylko władzy z niego nie będzie.

Chcesz potężnej Litwy?

Tylko ja ją tworzę.

Bóg mi świadki.

Jeszcze słowo i koniec układów.

Władza dla mnie albo wojna na całego.

Przemyśl to.

Kto cię to wpuścił, książę?

Aha, wybacz.

Sam szedłem, bez pytania.

Czego chcesz?

Mój mąż właśnie mówi z Jogailą.

Ja do ciebie.

Jeszcze dziś rano byłem przeciw wam i
namawiałem Jogailę, żeby zmienił zdanie.

Po co mi to mówisz?

Ja wspieram Jogailę.

Bardzo.

I zgodzę się na podział władzy.

O, jakiś wspaniałomyślny.

Tylko że ciebie, książę, nikt nie pyta o
zdanie.

Twoją zgodą, czy bez, Witold będzie
rządził Litwą.

Tylko jeżeli Witold zażąda pełni władzy,
nie dojdzie

do porozumienia.

I stracimy na tym.

I my, i...

I Litwa.

Przychodzisz z tym do mnie.

Za plecami jogajły. I mam uwierzyć, że
to nie jest podstęp.

Odejdź.

Ando.

Możemy rządzić zgodnie.

Jeżeli przyjmiecie warunki króla.

Nie traktuj mnie jak niewiasty, jestem
królem, jak ty.

Ja nie noszę dekoltów i sukien. Nie
przyjechałam rozmawiać o garderobie,

polityce.

Mów więc, jaka to wielka polityka spędza
ci sen z powiek.

Podział Polski.

Chcecie rozerwać moje królewo na
strzępy.

To jest ci kłamstwo, co naopowiada moja
droga.

Jako król Polski, Jadwiga Andegaweńska,
urodzona na tych ziemiach, żądam, abyś

zaprzestał układów z księciem opolskim i
z krzyżakami.

Nie można wierzyć plotkom pani.

Skoro nie masz żadnych pretensji do
mojego tronu, wróć mi koronę Kazimierza.

Chcę, by wróciła ze mną na Wawel.

U nas bezpieczniejsza.

Należy się mojemu mężowi.

Zygmuncie jesteśmy potęgą. Nie pojmujesz
tego?

Jeżeli to prawda.

Dlaczego przyjeżdżasz po prośbie?

Nie chcę wojny.

Ty też na niej stracisz.

Zgodzę się na współdzielenie władz.

Właśnie rozmawiałem z Anną Witoldową.

Trudno lepszego brata Skrygieła.

Nie o mnie chodzi. O Litwę.

Nie patrz tak na mnie.

Błagam. Pilnie piłem.

Nie pije. Mówi spokojnie. Gotów do
ustępstw. A ja właśnie teraz kopię pod

grób.

Z królem?

Tartą pękę.

Tylko to z Witoldem ugodzi w braterską
miłość.

Lepiej oddać część po dobroci, niż we
krwi stracić wszystko.

Nie lękam się wojny. Jeżeli popłynie
krew pogan, tym lepiej.

Powtarzasz wciąż to samo, a mówisz o
chrześcijańskim królu. Mówię o

antychrystach i o hańbie, jaką okryli
Budę. Nie wpuścili mnie na zamek. Mnie.

Króla Węgiel. Nie mów, że z tych powodów
też moje zguby.

Albo, że w Krakowie poganie.

Litwini to dzicy ludzie, a i w tym
waszym Krakowie heretycy.

Bóg pobłogosławi tego, kto położy kres
ich brutalnym rządom.

Panie! Pani!

Wybacz królu.

Zawisz oczy, to nie może zaczekać?

Dotarła wieść, że król Władysław układa
się z Witoltem. Nie zrezygnuję.

Nie wiadomo, czy się dogadają i to
potrwa na pewno.

W jego sprawie już nie zmienisz, pani.
Przeciwnie.

Jeżeli to ja wyjdę zwycięsko z Rosmunt
Zygmuntem, mój mąż nie będzie musiał

obratać się z drogiem.

Wydaje się, że sprawa jest już
przesądzona. Nie dla mnie.

Nie podejmuj wojny przeciw Polsce.

Jesteśmy rodziną. Nie możesz zgadzać się
na zabór naszych ziem.

Nie możesz dzielić mojego królestwa.

Chcesz znać prawdę?

Podział już się zaczął.

Bez mojego udziału. O czym ty mówisz?

Nie potrzebujecie wrogów, żeby zburzyć
swój kraj.

Pozagryzacie się sami.

Kłótni i prywat, a na tym znacie się
najlepiej. Nie zrzucaj winy na tych,

których chcesz okraść. Okradacie się
sami. Twój mąż, żeby zyskać

oddał część władzy panom.

Trwoni złoto na wojnach, chce się
dzielić Litwą z wrogami.

Pozwala, by w kościele... Chciałam z
tobą porozmawiać, siostro.

Pozwolisz, mężu?

Oto przysięga posłuszeństwa, jaką złożą
książę Witold i jego żona,

księżna Anna.

Czy jesteś gotów przypieczętować książę?

Cztery dokumenty.

Po dwa dla każdego z małżonków.

W jednym przysięgają wierność tobie,
panie. W drugim królowej Jadwidze. Ja

przysięgać tej Węgierce?

To jest królowa Polski, pani. Ale nie
moja.

Ja jej przysięgać nie będę.

Anna, wszystko zostało umówione.

Mam milczeć, kiedy czuję upokorzenie?

Nie było o tym mowy, bym przysięgała
Jadwidze i by Skirgiełł miał nade mną

władzę. Książę, co tu się dzieje?

Przyjechaliśmy się układać, a nie
jazgotać. Bo bez królu muszę pomówić z

do osobności.

Dobrze się czujesz, Mario?

Wspaniale.

Wcześniej byłam dla ciebie niedobra,
siostro. No wybacz.

Ale nagle Bóg zesłał mi jasność. Dał
znak.

Poprzesz mnie? Nie ma potrzeby.

Nie będzie żadnego podziału.

Zostaniesz ze mną w budzie.

Jak wtedy, kiedy byłyśmy małe.

Bardzo bym chciała, ale już jesteśmy
dorosłe. I co, nie możemy się dobrze

Napisałam już list do Wilhelma. Wkrótce
tu będzie.

Nie wierzę.

Zapomnij o tym, dzikusie. Przecież
jesteś żoną Wilhelma.

Będziemy rządzić tym pocarstwem. Ściborz
ze Ściborzyc trzyma wszystkie zamki na

południe od Poprady. Ty będziesz w
Wiedniu, ja w Budzie. Pomyśl. O czym ty

mówisz, Mario? Mam męża.

Przyjechałam tu po pokój i po moją
koronę. Dostaniesz ją.

Tylko zostań z nami.

Zapomnij o Polsce.

Zdobędziemy Śląsk i Ruś jak za dawnych
czasów.

Będziemy znów razem, a polskie ziemie
przyłączymy.

Nigdy nie zdradzę męża i korony.

Pamiętaj. Nigdy.

Śmiało pani, tak jak się umawialiśmy.

Możesz odejść, Anno.

Do swoich sukien.

Rozumiem.

To już.

Mój kraj pieczęcią w ręce wroga oddany.

Jesteśmy potrzebne, bracie.

Wszystko straciłem.

Co mogę dla ciebie zrobić?

Nie rozumiesz, co się właśnie stało?

Witold z żoną złożyli mi przysięgi
werności. A ty oddałeś im moje, nasze

Widzisz? Gdzieś tutaj taki dokument?

Dałem tylko słowo, nie dokument.

To nie to samo.

Dokument to słowo i pieczęć, a słowo to
tylko wiatr, który dmuchnął. Ale hołd

służyli. Jestem królem, a ty królewskim
bratem.

Nic nie zostało zmienione.