All language subtitles for Korona królów odc. 289

W poprzednim odcinku.

Jedynie moja matka może zmienić jego
wolę, ale ona dotrzyma słowa danego

Habsburgą, jestem tego pewna.

Potrzebuję twojej pomocy, książę, w
trakcie zjazdu.

Zjazdu? Chcę, byś wykorzystał swoje
doświadczenie i wpływy, by umocnić

Witam.

Pozwól pani, że zapytam.

Co sprawiło, że znowu obdarzyłaś mnie
twoim zaufaniem? Czy to magia prezentu

księcia Wilhelma?

Nie mam wyjścia.

Zechcieli powtórzyć, pani?

Oboje mamy wspólny cel.

Osadzenie Wilhelma na krakowskim tronie.

Wiesz, pani, to jest tylko jedno
rozwiązanie.

Wiem.

I zgadzam się na wszystko.

Wszystko?

Wszystko.

żeby zostać żoną Wilhelma.

Jak mogłaś być tak niemądrą, Ścichno? No
jak?

To miałam kłamać, kiedy wiem, że ten
podarunek nie jest od księcia z Wiednia?

Powinnaś była milczeć.

Albo przyjść z tym do mnie.

Nie wolno obnażać słabości króla.

Nawet przed nim samym. Nigdy.

To podstawowa zasada na dworze. Nigdy mi
o tym nie mówiłaś. Chrystusie, poraduj.

Bo sądziłem, że to oczywiste.

Matki wam brakło.

A co będzie, jeżeli nie łaska królowej
dosięgnie imię? Albo nawet Izbyszka?

Nie ma go tutaj.

I być może nie będzie. Przez ciebie.

Skąd wiesz o tym obrazie?

Kogo?

Księcia Władysława. Nikt on odejdzie.

Opolszek.

Ten stary wilk próbuje przepchnąć
Habsburga.

Nie wiem, kogo on przepycha, ale królową
oszukuje.

Musi mieć powód, żeby sądzić, że mu się
uda.

Proś królową o łapkę.

To się nie uda.

Nie przekonam jej.

W takim razie powiedz siostrze, że
wyjeżdżacie. I każ pakować kufry.

Nie nadajecie się na dwór.

Błagam o łapkę dla mistrzich. To
miłościwa pani i dla mnie. Jeśli

odejdzie, to i ja pójdę.

Ty nic swego nie zrobiłaś, możesz
zostać. Ale ojczysty, na to nie zgodnie.

Zresztą tam, gdzie my się cichnę, tam i
ja jesteśmy dwie. Zawsze razem nie

zostawię jej.

My się cichnę, nie pojmuję, że jest to
po to, by mnie wspierać, a nie działać

wbrew. Czyniła wielką głupotę. I mimo to
ją wspierasz?

Jest moją siostrą.

Możemy ci być przydatne obie.

Jest wjazd panów możnych. Ja już
wybrałam. Ale pani.

Przy Tobie, Panowie, nie mówią szczerze.

A gdybyśmy podsłuchały Mistiffa i ja, co
prawią możni Panowie,

mają nas za głupie. Przy nas nie będą
się krępować.

Chcecie szpiegować dla mnie?

Radość.

Dlaczego ja się na to zgodziłam?

Dlaczego nie przekonałam Pełki, żeby
został w gołczy? Na palcowe serce nie

słucha głosu rozstąpki. Tak się uparł na
ten zjazd.

Musi Litwinowi na tronie choć słowo
rzec, że korona ważniejsza niż zdrowie.

Ale w drodze bardzo to nie mógł.

Nawet dychać przestał. Myślałam, że to
koniec.

Odkąd został ranny, taki słaby jest.

Po oczach ma smutek tak ogromny, że aż
żałość bierze.

Janie, biegnij po zioła, o których
mówiłem.

Myślałam, że miasto i zjazd obudzą w nim
ducha walki.

Kto da da mu taką ranię?

To muszę.

Przyjechałem na zjazd panów. Poradzą
sobie bez ciebie, leż.

Życie ze mnie ucieka.

Czuję to.

Chcę tylko wiedzieć, czy Gunther jest
moim synem.

Nie mów mu o mnie.

Musi wierzyć ponad wszystko, że nie
mierza jest jego ojcem.

Tak będzie najlepiej.

Wybacz mi najdroższa.

Zbyt mocno cię miłowałem.

I byłem zbyt słaby, by zdusić w sobie to
uczucie.

Zabrałem ci szczęść.

Jestem szczęśliwa.

Ja jestem taki zmęczony.

Odpocznij.

Muszę pojednać się z bratem.

Jak nabierzesz sił? Nie mam już czasu.

Wprowadź go, błagam.

Boże, bądź w miłości.

Na Litwinom i Polakom rozum.

Aby mądrze wybierali.

Świadomie.

Nie zostawiaj nas po ciebie.

Wybacz, Pani.

Nie znalazłem cerkwi, a ciężar duszy
łatwiej przy Bogu zgubić.

Kaplica jest dla wszystkich, Książe.

Jak jeden Bóg w niebiosach.

Pomódlmy się o światło Ducha Świętego
dla panów możnych podczas jazdy.

Śmichna, czyś ty razem straciła? Mam
przekupkę udawać? Tak, wtedy nikt cię

rozpozna. Gdyby nas rozpoznali, mogliby
nie chcieć mówić prawdy.

Jaja!

A wolałabyś targać worek już trochę?

Jaja!

Ile za suzin?

Trzy grosze.

Grosze? Za tyle to ja kurę kupię. To
sobie kup.

O,

patrz jakie nam się gratkie trafiło.
Ożej mu się w głowie, miesza dwie, co?

Czekaj.

Dwie. A dobrze powiedziałeś, pij na
śmierć, to anioła spotka. Dwa anioły. A,

widzę, że głodni do nieba nie pójdziemy.

Dwórek by nawet nie tknęli.

Próbuję ci skórę uratować, a ty
wybrzydzasz. Już nic gorszego spotkać

może.

Jednak... Jajko.

Dla biednych. A w takim stroju, żeby nas
nie rozpoznali.

A dokąd zmierza wielmożny panie?

Pomagałem umierają temu w złagodzeniu
jego mąk.

A teraz idę do karczmy i dalej na zjazd
możny.

Widzę, że się Panie znasz na tych
sprawach.

Może nie do końca, ale wiem, że książe
Opolczyk tronu objąć nie powinien.

A czemuż to?

Pamiętam cię z budy.

Byłaś takim.

Takim dziecięciem.

A teraz królowa.

Byłam wtedy niechworna.

Nic lepszego, by skusić Litwina.

A jednak dziś żaluje.

Czego?

Pani.

Czy ty w ogóle chcesz tego ślubu?

Myślałam, że jesteś tu po to, żeby do
tego doszło, ksiądze.

Jogaila mnie wyszło.

Wielki ksiądze.

Mój wielki brat.

Wybacz, pań.

Nie niebam się.

Jesteś ze mną szczery, a to co nie
najbardziej.

Sama nie chcę tego ślubu.

Serce oddałam inne.

Ciężka sprawa.

Nie mierza. Helena go szuka.

I kapłana mi trzeba... Nie czas jeszcze.

Czas.

Synku.

Musisz wiedzieć.

Jesteś synem króla Kazimierza.

To była miłość mojego życia.

Dosyć, matko. Nie chcę sprawiać ci bólu,
ale prawda najważniejsza.

Musisz wiedzieć za nim.

Wieczne tajemnice muszę wytrzymać, żeby
z niemierzą się pojednać.

Brat jedyny, a wróg największy i dróg
najlepszy.

Nic mu nie mów.

Chciałeś mi czekać pod kaplicą, abym
ćwiczył twoje cnoty? I ty mógłbyś się

czasem pomodlić. Dla mnie już za późno.
Nigdy nie jest za późno. A i sprawy

wyglądają zgoła inaczej. Dzięki
modlitwie. A nie za sprawą kufla piwa?

Na spotkaniu panów.

Walczy o galę. Młodszy jest
najmężniejszym, najmądrzejszym,

Idzie chojny, idzie nie ma większego
króla niż on. Zaraz po królu Kazimierzu.

Nie proś, a żądaj. Wielki książę nie
będzie. Zabiegał i się łasił. To dla

zaszczyt, że mogą mieć takiego króla jak
Jogailę.

Bądź jak burza.

Rzucaj piorunami gniewu. Zmień ze stołu
kilka kieriwów.

Wzmuś ich.

Nie mierzę.

Pełka umiera.

Chcę cię widzieć.

Pełka w Krakowie?

Mamy umowę.

Zdarzę, obiecuję, książę.

A więc to ty jesteś tą niewierną żoną
Cyryla.

Czego się chowamy?

Ojciec nie wie. Mamy siedzieć na zamku i
ładnie wyglądać.

Jaki plan, książę?

Zwolennicy Litwina mają argumenty. Mamy
rozum.

Wywiedziemy wszystkich w pole, ani się
postrzegą.

Zwłaszcza z tymi z Wielkopolski kłopotu
nie będzie. Niepojętni to mało

powiedziane. No dobrze, ale jak?

To będzie twoja rola, marszałku. Ja
jestem dla nich obcy, bo ze Śląska. A i

mogę zgłosić się na króla.

Niech się pokłócą.

Co mam czynić?

Zgłosić kandydaturę Jana Skleparza, to
znaczy z Kościelca. Syn królewski,

szlachcic. Sam wiesz.

I syn dla datnicy.

Na króla?

Jak się zrobi zamieszanie, wrócą się do
bitki, o co nie trudno. Łatwo będzie nam

przepchnąć Habsburga. Przyjanie wyda się
zbawicielem. Król Kazimierz w grobie

się przewraca.

A ten Jan szkodzi jego pamięci samym
swoim istnieniem.

Skoro żyje, będzie potrzebny.

Jak on śmie.

Wracajcie na zamek.

Nasz ojciec ma rację.

Niebezpiecznie tak chodzić po mieście.

Zaczekaj!

Co musisz wiedzieć, to to, że cię
miłuję. Zawsze kochałam.

On nic nie znaczył, proszę wybacz mi.

Jeśli mnie kochałaś, on wszystkiego
winien.

Zawrócił ci w głowie, jak drajca.

Jego piekło pochłonął.

Wielkopolsce wciąż tylko ściemowi.

Domarat z Pieszna, Piotr z Szamotu
siedzą, piwo żłopią i urabiają Małopola.

Niedoczekanie się mówić nic nie da. No
nic nie ma.

Habsburg to jedyna opcja.

Spotkałem posła z budy pod bramą. Dał
sobie wmówić, że w Krakowie kwarantanna

wyjechać nie można.

Jakie wieści przybył?

Mośniaczka zdecydowała się oddecydując
córkę Jogailę.

Idę powiedowić królową.

Chcesz jej złamać serce?

Matka przehandlowała jej marzenia. Nie
będę przed nią niczego ukrywał. Trzeba

jej powierzyć, ale w stosownym momencie.

Najlepiej, żeby sama doszła do wniosku,
że Litwin lepszy.

Ale to potrwa.

Nawet umrzeć nie możesz tak, bym nie
musiał tego oglądać.

Chcesz wybaczenia?

Odebrałeś mi wszystko.

Żonę, matkę, dom.

Nie będziesz już musiał mnie oglądać.

Będziecie szczęśliwi.

Na litość też mnie nie weźmiesz.

Dziękuję, że przyszedłeś.

Wybacz.

Nie chciałem twojej krzywdy. Musisz mi
wierzyć.

Pełko. Dbaj o syna.

Wychowam go na prawdziwego rycerza.

Jakim był nasz ojciec. Nasz ojciec był
kimś więcej.

Ja jestem synem niemierzydgołczy.

Nie tego. Matka go kochała.

Zamilcz!

Po burzliwych rozmowach panowie możni
wybrali wielkiego księcia Jogajłę na

króla.

To wszystkie?

Tak. Na dziś.

Miałeś ich przekonać, książe.

Wszystko idzie zgodnie z planem, pani.

Wyślemy całe stronnictwo Jogajły do
Wilna z dobrą nowiną.

W Pytkach, Incze, Zroszkowic, Krystyna,
Zostrowa, Mikołaja, Bogorie i kogo tam

jeszcze. A tymczasem na Wawel
przyjedzie...

Wilhelm? Innych możnych przekona się
łatwo. To ty decydujesz, pani.

A jak tamci powrócą po paru niedzielach,
nie więcej, będziesz już żoną

Habsburga.

Jadwigo, co się stało?

Nie mogę spać.

Ledwo się położę, zasnę i nie mi się...
Co to za miejsce?

W budzie nigdy nie miałam takich snów.
Tak intensywnych i barwnych, pełnych

zjaw, duchów, odległych miejsc, dzikich
ostępów.

Aż dreszcze przychodzą.

I do tego ten obcy mężczyzna.

Wciąż ten sam?

Ten z mnie za Wilhelmem.

To on winien mi się śnić. On.

Jemu jestem poślubiona.

Krzeszę śniąc o innym.

Tak dłużej być nie może.

Co zamierzasz?

Wezwij księcia Władysława i Gniewosza.

Książę jest w stanie ci pomóc?

Tak sądzę.

Pośpieszcie, Margit. Musimy działać
szybko.

Młodzy panowie nie będą mną rządzić.

To nie twoja wina.

To wina Litwinów.

Niech będą przeklęci.

Najpierw zabili twojego dziada i ojca.

Musiałeś im pomrzeć.

Teraz jeszcze ten Lisica przyjechał, to
on zabił Pełkę.

Helena, to nie tak.

Miałam dwóch synów.

Jakbym obu straciła.

Co tu robisz, panie wojowodo, o tej
porze?

Czekam, aż mnie przyjmiesz, pani.

Oczekuję kogoś innego.

W książę o Polski prosił o wybaczenie.
Spóźni się nieco, chwilowo

Ale jest coś innego.

Z czym przychodzisz?

Przybył poseł z Budy. Nie chciałem
niepokoić pani, ale to ważne.

Kto?

Królowa Elżbieta.

Twoja matka, pani, przyjęła propozycję
wielkiego księcia Jogajły o twoją rękę.

To wszystko, panie wojewodo?

Jeśli tak, możesz odejść.

Pani, musimy powiedzieć ci coś bardzo
ważnego.

Strach mówić, pani.

Serce ci pęknie, pani?

Bo dotarł poseł z Budy.

Dziękuję, już wiem.

A serce już mi pękło.