All language subtitles for Korona królów odc. 255

W poprzednim odcinku... Podwoja cena za
jego głowę.

Ktoś chce mojej śmierci.

Bo nim można je koniem powozić.

Albo kisztut, albo stary i zaraz zemrze.

Połowa braci chciałoby spać w tym łożu.

Powinien już być w budzie.

Dziś pierdy.

Tylko w tym.

Wiem, że długo na nią czekasz.

Gdy królowa poczuje się lepiej, przyślę
po ciebie.

Przesknij za Katarzyną.

Ja też.

Nie chciałam, żeby Katarzyna umarła.

Jej, Kruszynko.

Kto mógłby chcieć czegoś takiego
okropnego?

Marcin ci przecież powiedział.

Dobry Bóg tak ukochał Katarzynę, że
wezwał ją do siebie.

Nie mogłaś prowadzić śmierci, Jadwiga.

Bo jestem na mało.

Pani powinnaś już wrócić do życia, ile
czasu minęło.

Jak mam to zrobić?

Jak mam jeść, ubierać, żyć po tym
wszystkim?

To moja wina, Marcinie.

Pani nie mów tak.

Kiedy się urodziła, miała takie długie,
piękne włosy. Wszyscy orzekli, że nie

widzieli piękniejszego dziecka.

Jej śmierć to dla nas wszystkich wielki
cios.

Czemu zamieniła prze mnie taką karę?

Pani, nie zawsze rozumiemy, jaki jest
boski plan.

Bóg dał mi piękne i mądre dziecko i
zabrał tak szybko.

Dlaczego? Pani, masz jeszcze dwie córki.
Potrzebują cię.

Gdzie Maria i Jadwiga?

Czekają na ciebie.

Królowo, książę z Kirgiełło, brat
wielkiego księcia Litwy, chcę z tobą

Za mną?

Dlaczego nie z królem?

Czy w Wiedniu nie sprawiono cię
wykrości? Powiedz mi.

Wszystkim nam jej brakuje.

A nas jej nie brakuje?

Na pewno tęskni za tobą.

Poznaję cię.

To ty przyniosłeś mojej matce złe
wieści, prawda?

O śmierci księcia Olgierda.

Jesteś jak kruk, który zwiastuje
nieszczęście.

Nie moja w tym wina.

Oni nie do sługa.

Tym razem nie przywożę złych wieści,
lecz dar.

Wodę ze źródła świętej Kingi.

Sącza.

Ono ci potrafi uleczyć każdą chorobę.

Królowa Elżbieta bardzo cierpi po
stracie umiłowanej wnuczki, ale odsuwa

własny ból, by zdobyć poparcie dla
królewny Marii.

Zgodnie zresztą z twoją wolą. Co na to
polscy panowie? Zgodzą się na Marię?

Co gadają? Mów!

Na pewno Jasiek z mężczyna kazał ci coś
pokazać. Znam go.

Matki nie będzie martwił, bo to siostra
jego ukochanego króla, ale mnie niczego

nie oszczędzi.

I w sumie dobrze.

Panowie z Krakowa skłaniają się ku
Marii, ale co powiedzą wielkopolanie,

przewidzieć. Tam ciągle niespokojnie
trwają walki.

Odmówią?

Nie.

Nie ośmielą się.

Czemu nalegałeś, by mówić ze mną?

W drodze do Budy dotarła do mnie wieść o
śmierci królowej Katarzyny.

Chciałem się pokłonić i złożyć wyrazy
współczucia.

Dziękuję, że rozumiesz rozpacz matki.

Ale przybyłeś mówić z królową o czym?

Chciałbym cię jakoś ulżyć. Na chwilę
odciągnąć myśli od straty.

Przyjmij ten dar od wielkiego księcia
litewskiego, Jogailę.

Słyszałem też o twojej pobożności.

Proszę, przyjmij ten medalion z
fragmentem koszuli wielkiej kniahini

Olgi, którym przyjęła chrzest.

Dostałem go od matki.

Ta matka jest ochrzczona?

Nie do końca.

Matka pochodzi z Tweru.

Modli się inaczej niż wy, ale do tego
samego Boga.

Wierzy, że Kniachini ochrania i leczy
ludzi.

Mam nadzieję, że Kniachini pomoże ci,
pani.

Ona również kogoś straciła.

Dziecko? Męża.

Ugańskie plemię pojmało go, przywiązało
do dwóch nagiętych drzew i rozdarło jego

ciało na pół.

Ale wielka kniahili nie poddała się i
poprowadziła lud ku chrześcijaństwu.

Piękna to opowieść, ale historia
straszna.

Nie wiem, w czym mogłabym.

Węgrzy i Litwini wykrwawiają się na
Rusi.

Litwini...

Są już zmęczeni wojnami.

Chcemy pokoju.

Żona najbliżej serca męża, a w takich
sprawach myśli się sercem.

Mój brat Jogaila tak mówi.

Twój brat słucha całego nieżona?

Jeszcze nie żonaty, ale to i tak nauczać
mu łatwo.

Dobry, chcę być mu chcą. Książę pomówię
z panem.

Pani!

Nie tylko o pokój chodzi.

A co jeszcze?

Litwa czeka na Kniachinie, która
poprowadzi ją do chrztu.

Pani, nie można!

Książę w kąpieli!

Przepuść mnie! Przecież to mój syn!

Co to jest?

Ty mi powiedz, przybył poseł z Malborka
i przeczytali mi, że za moimi plecami

dogadujesz się z krzyżakami.

Posłałeś Skirgiełę do Malborka?

Obiecał im, że dasz się ochrzcić.

A to sprzeciarz jeńców miał wykupić.

Ostrzegają cię też przed kiejstutem.

Nagle odkryli, że wilk ma zęby, a
niedźwiedź pozury.

Nie lekcewasz tego.

Nie lekceważę, matko. Wiesz, że krzyżacy
chcą w nas chcić.

Dobrze, jak myślą, że się na to
zgadzamy.

Zaskoczymy ich.

Pójdziemy sami po tego ich... Boga.

Weź Boga ze wschodu, tak jak ja.

Na razie w ogóle nie chcę się chcić.

Co robisz z Kejstutem?

Chcą nas kłócić. Tobie kłamią.

Z Kejstutem się biją, Skrygeli obiecują.

Módl się do swego Boga.

O co?

Nie posłałem Skirgele do Malborka. Tylko
do Budy. Do Węgrów, którzy się z nami

biją? Chcę pokoju z królem Ludwikiem.

Skirgieło i pokój.

Nic lepszego nie mogłeś wymyślić. Zawsze
można lepiej.

Jest pilniejsza sprawa, matko.

Myślisz, że już o nas mówią?

Może to zludzień.

Zawsze jest zludzień. Zawsze.

Przed śmiercią na ojce zludzień.

Zawsze był dla mnie dobry.

Jak nie dotrą w godę, porwę cię.

Tylko tracisz.

Ja też.

Ciebie jednej stracić nie mogę.

A nie ja ciebie.

Będę błagała Jogajwa.

Przysięgam.

Dlaczego mnie nie słuchasz?

Słucham, ale nie odpowiadam. Bo jak
odpowiem, bardzo się zdenerwuję.

A ja nie chcę się z tobą kłócić.

Jak ojciec.

Wojdyło to najdzielniejszy z Bojaru.

Ojciec też mu ufał.

Ale nie na tyle, aby dać mu córkę.

To nie jest książę, a twoja siostra.

Powinna mieć księcia. Wielki boer,
dzielny rycerz i miłująca mężczyzna. To

książę. Ale bez tytułu. Na co jej on?

Do szczęścia, miłująca.

Co jej po miłości?

Mogłaby zostać żoną kogoś z wielkiego
rodu księcia Dmitra.

Ożeń się z Zofią Dmitrowną i znajdź
siostrze męża godnego jej stanu.

Z każdym innym będzie nieszczęśliwa.

Ja poszłam, gdzie kazano.

I urodziłam was szesnaściorą.

To jest miłość. Kochać księcia i rodzić
mu dzieci.

Niech choć jedno z nas pójdzie dam od
miłości.

Matko nasza najmniejsza.

Tyle w tobie było i jest miłości.

Zakaz mogę wziąć na siebie.

Wiem, że chcesz jak najlepiej dla swojej
siostry i dla Wojdyły. Ale jeżeli

bojarzy zaczną żenić się z
księżniczkami, to poczują się mocni i

Mało masz wrogów? To nie jest dobry czas
na takie zmiany.

Nigdy nie jest czas na takie zmiany. A
świat się i tak zmienia, zdecydowałem.

Daj im zgodę, a ty jak chcesz,
pobłogosław albo nie.

Nie.

Bo nie jest jej godny.

Człowiek przed wężem jest taki sam. Czy
żebrak, czy książę.

Zdechnie po ukąszeniu.

Życie jest kruche, matko.

W imieniu księdza Jogailę chcemy prosić
królu, byś prowadził Litwę ku Jezusowi.

Jesteśmy gotowi przyjąć chrzest.

Kejstut też chciał się ochrzcić.

Dlaczego mam wierzyć jej Jogailę? Czy
jej Jogollet? Jak by go nazywać?

Jogaila to nie Kejstut.

Synowie Olgierda nie rzucają słów na
wiatr. I proszę.

Nie obrażaj, panie, mego księcia.

Znasz jego imię.

My z węgierskich nie drwimy.

Ty chcesz czegoś ode mnie, nie ja od
ciebie.

Więc wybacz.

Powtórz mnie wybacz, ale nie wierzę w
wasze nagłe nawrócenie.

Czego chcesz? Chrztu.

Czego jeszcze?

Mów wprost!

Weźcie naszą stronę w wojnie z zakonem.

Jak mam iść za mąż, by twojego
błogosławieństwa?

Co złego ci uczyniłam?

Idź za jakiego księcia. Będziesz miała
poważanie.

Nie chcę księcia.

Chcę Wojdywy.

Głupiaś. Nie zgodzisz się.

Muszę myśleć za ciebie. Więc myślę.

I mówię.

Będziesz tego żałowała.

Ale masz moje błogosławieństwo.

Mateczko kochane. Pod warunkiem, że
przekonasz brata, żeby ożenił się z

trówną i przyjął chrzest w naszym
obrządku greckim.

Ale Jogajwa nie chce się chścić.

A nie żenić.

W końcu będzie musiał.

Nie rozumiem tylko, dlaczego wbrew moim
radom woli wiązać się z Węgrami, a nie z

Moskwą. Zupełnie jakby mnie nie słuchał.

Skoro ciebie nie słuchę, dlaczego miałby
posłuchać mnie?

Bo cofnę błogosławieństwo.

I pamiętaj, jaki jest warunek.

Co miałem zrobić?

Wezwać strażę na księcia?

Ja, prosty Żyd?

Krakowski Żyd to nie byle jaki Żyd.

Jesteśmy pod królewską opieką, a król
przecież nad księciem. Czyli co? Czyli

zawlec księcia przed obliczem Ludwika?
Albo królowej Elżbiety? Książę cię

okradł, tak czy nie?

No tak, ale przecież... A Żyda w
Krakowie krzywdzić nie wolno!

Idź do wójta albo do samej królowej.
Chyba postradowałaś rodę. Ja?

Kto dał majątek złodziejowi? Bój się
Boga, Esterom. Mam iść do królowej i

naskarżyć na jej krwniaka?

Równie dobrze od razu mogłeś do kata
położyć głowę pod topu. Niewielka to

strata, bo putta jak makówka.

Jak mogłeś pożyczyć księciu tyle
pieniędzy?

Szukamy Jana Skleparza, który mówi o
sobie, że jest podobno synem króla.

Widziano go tutaj.

Po piwie ludzie mówią różne rzeczy.

Jeden, że jest synem króla, inny
biskupa, a jeszcze inny świętego Jakuba.

Panie kastelanie, Esteru, to nie jest
tak.

To zachczyt dla nas.

Jana zaraz zawołamy.

Królowa chce z nim mówić.

Panie Kasztelanie, czy to konieczne?

Ludzie z Wawelu już chłopaka tak
poturbowali, że ledwo mógł ustać. Z

niemożliwe.

Ja chętnie pójdę do regentu i wszystko
opowiem. Ani słowa o księciu, to moje

sprawy nie wtrącać.

Gdzie jest Jan Kleparza? Nie kryjcie go,
nic mu nie grozi.

Tamci też tak mówili.

Tu już go nie ma.

Miałeś rynsztok czyścić z brudu, a nie
dumać nad nim.

Tak się kończy, jak jest człowiek za
dobry.

Zdejtowałem się nad tym biedakiem i co?

Stać muszę przy nim i pilnować, jakbym
innej roboty nie miał.

Przez to miasto odpowiada za rynsztok.

Wiecie, jak to jest na miejskich
ludziach liczyć.

Śmierdzi. A u mnie?

Filipie, woń całego świata.

Cynamon, pizmo, wino.

Woń ma zachęcać do kupny. A tu akurat
szeroko krakowym cuchni. A to nie jest

Krasnej?

Maści upierałem, lekarstwa. Zawsze on
przychodzi.

Niby syn dziewki, ale on jest jakiś taki
inny trochę.

Ty jesteś synem Krasnej?

Czego od niego chcecie? Coś się stało?

Regentka chce z nim mówić.

To zaszczyt. Panie kasztelanie, zaraz,
zaraz. Ja nie, nie możesz tak dojaśnie

pani.

Podarujesz, proszę, od wierzynka twojego
dobrodzieja. Rzeju, innym razem.

Śpieszno nam, szybciej.

Jadwigo!

Mario!

Dostyć tej zabawy!

Pora już spać!

Ledwo wszedłem na zamek, a już ciebie
spotykam?

Dlatego się tak skradasz?

Żeby łapać wystraszone niewiasty i
zwodzić je słodkimi słówkami?

Udało mi się ciebie zwieść?

Ta niegomość ci się naprzykrza, pani?

Nic się nie zmieniłeś.

Bracie, co się z tobą działo? Wiesz, jak
długo cię szukam? Cicho, żaden bracie.

Nie znamy się, rozumiesz? Albo obaj
zginiemy.

Z Litwinami się zbratałeś?

Zdraj to.

Kółka był czekać, a nie powiedział dla
ciebie. Taka decyzja wymaga rozwagi, a

rozwaga nie lubi pośpiechu. Gra na
błokę.

Czemu? Jestem pewny, że jest bardzo
życzliwy litewskiej delegacji.

I... Największą powagą rozważy
propozycję księcia Lugajły.

A

miły

Bóg, nie macie gdzie się kryć.

Czyli to prawda, co mówił o Rytminach?

A co mówił?

Jeżeli to może dercy.

Królewnie, tu jesteście.

Wszędzie was szukam.

O mój Boże.

Książę Skiergiełło.

Królewny.

Ta mądra.

Jak ją było?

Jadwiga.

Jak mogłeś zrobić to matce?

Litwini zabili jej ojca, męża, matkę i
braci wyrzucali, a ty przyszedłeś na ich

stronę. Co tam idziesz wreszcie?

Brzydzę się tobą.

Powiem ci, ale przysięgnij.

Przysięgnij, że mnie nie wydasz.

Matce, mężczyźni, nikomu.

Zdradziłeś.

Śpiekuję dla krzyżaków.

W Wilnie.

Za krzyżaków?

To dla nich też?

Słyszałeś, co było pod połostami? Jak
naszych mordowali?

Ciszej dla Boga.

A pamiętasz, co zrobili Helenie?

Gdzie się urodziła? W krzyżackiej
niewoli.

Jak ją i matkę krzyżacki Giermek więził.
Ile czasu minęło, nim ojca spotkała?

Pamiętam! Dzień i noc pamiętam.

I walczę, a nie biegam z liścikami jak
ty.

Odpłacę za to, co spotkało naszą
rodzinę.

Poszalałeś.

Nic nie pojmujesz.

Dni synów Giedymina są policzone.

Wybija go ci na zemsty.