All language subtitles for Korona królów odc. 249

W poprzednim odcinku.

Piosenka na

rosyjskim

języku.

A ty co?

Muszę się pożegnać z bratem.

Wiesz gdzie krzyżace?

Gdzie Komtor Walenrod?

Stanęli za panarami, nie ruszyli dalej.
Poszli tam ludzie.

Najlepszych wieś.

Ucznicy konia.

Krzyżacy nie mogą zakrzucić pogrzeba.

Jesteśmy bezpieczni.

Zadbawiam. Na pewno.

Przez was ruszyli pod Wilno.

Układałem się z komtórem.

Rękę podałem i co?

Po co ich drażniliście?

Po co ten głupi wypad?

Przyjrzyj się, to zrozumiesz, Jogajwa.

On tak się z bratem żegna. Nie łzami,
tylko krwią wroga. Nasze popłynie, jak

tu dopadną. Nie bój się, nie dotrą
tutaj.

Nie boję się.

Ale pilnować musisz. Cała rodzina zaraz
tu będzie. Jogaila, czyżacy nas tu nie

napadli? Masz moje słowo.

Gdzieś był.

Miałeś przynieść wieść.

Dzisiaj, na mój znak.

Wszystkich razem możecie pozabijać.

Krew oddałem, żeby je zdobyć. Ilu
książąt przybyło?

Olgierd miał przecież ze dwa tu zimne
dzieci.

Najważniejsze, że jest jego braw.

Nie możemy.

Musicie. Nie zakłócę ceremonii w zmarłym
pokój ducha.

Muszę jeszcze odpraw. To się ucieszą
pogańskie żmije.

Wiesz, co znaczy słowo zakon?

Prawo, porządek.

Porządek musi być.

Churzysz kontuzę.

Grzeszysz rycerzu.

A wy tacy porządni?

To sam zabiję kiedyś tutaj.

Wyjdź stąd. Mówiłam, że nikogo nie chcę
widzieć.

Nawet ze mną nie chcesz mówić?

Matko.

Chciał, że Leopold poczuje się urażony.

Nic mnie to nie obchodzi.

Wiesz, co myślę o tych zarentynach i o
tych całych Habsburgach.

Nigdy nie popierałaś tego, co robię.

Bo wiesz, co ciągle robisz?

Błędy. Matko, nie obrażaj mnie.

Wiesz, to nie patrzę na to twoje
władanie.

Książę Leopold chce walczyć dla ciebie.

Przyjdź na turniej. Nie.

Matko, wiem, że jest ci przykro.

I nie jest żal księcia Olgierda.

Jego?

Czy zamków na Rusi, które Litwini nam
odebrali?

Matko! Zostaw mnie!

Przygotowałam się do wyjazdu, ale na
zabawy nie pójdę.

Co powiem księciu?

Że królowa nigdy się nie tłumaczy.

Wyjeżdżam stąd.

Ty go właśnie chcecie, prawda?

Wszyscy.

Prócz Jadwigi.

Dostaw, to są pokładziny.

Dostaw. Katarzyno, nie wolno tak.

Boże, musi być mąż i żona, a Jadwiga nie
chce. To są pokładziny, prawda, Margit?

Tak, ale teraz się tylko bawicie i
pozwólcie Jadwidze decydować.

Wiedniu nie będzie mogła decydować.

Słyszysz?

Lepiej módl się o dzieci, bo bez dzieci
będziesz złą żoną.

Królewno, sprawiasz siostrze przygrość.

Jak Jadwiga nie urodzi dzieci, to wróci
do budy i będzie zwykłą suszką.

Moją suszką, bo ja tu będę królową.

Słyszysz, sługo?

Bóg cię ukaże.

Dziękuję, książę. Zrobisz mi wielką
przysługę. Tylko ty możesz przekonać

matkę do szybcego wyjazdu. Ale jak?

Skoro nie będzie jej na turnieju? Jak
tylko przybędzie na ucztę. Czego nie

się dla rodziny?

Boli mnie smutek matki, nie chcę
dokładać jej trosk. A ma powody?

Jej nastroje najtrudniej naprawić
synowi.

Nikt mi nie mówił, że w budzie można
spotkać anioła.

Kim jesteś najpiękniejsza? Mów, muszę
wiedzieć.

Przedstaw się pierwszy.

Jestem Pełkas Gołczy, poseł kasztelana
krakowskiego.

Teraz ty.

Nie bój się.

Nie strach chciałem wzbudzić w twoich
oczach, lecz miłość w sercu na zawsze.

Jesteś w ziemi?

Wstąpasz po niej? No jak ci na imię,
Aniele?

Czego chcesz od Margit?

Kurle, no idziemy do babki.

Margit? Jakie cudowne imię. Mar, jak
Maria, pobożna, która słucha słowa i

rozumie. Mar, jak Marta, która prosi się
o wszystkich.

Marwik, jedyna w swoim rodzaju mądra i
troskliwa.

Po co on tyle gada?

Aniele, powiedziesz mnie do królowej
matki?

Królowa nie chce nikogo widzieć.

A już na pewno nikogo z Krakowa.

Mordercy.

Oddaję Ci, Ojcze, Twój łuk i miecz, abyś

mógł się bronić przed złem za świata.

Odpoczywaj w spokoju.

Abyś nigdy, mężu, w przyszłym życiu nie
zasnął głodu

i zawsze był syty.

Oby się ojcze stawał zawsze po słusznej
stronie.

Olgierd ma pierścień.

Oczywiście, że ma.

Bez niego nie przeprawiłby się przed
rzekę zapomnienia.

Wszystko będzie dobrze.

Dobrze.

Nie bądź smutna.

Uśmiechnij się.

Coś się stało?

Siostry dokuczały je podczas zabawy.

Serce się kraja.

To ja się z tobą po...

Kto to jest?

To jest matka, a to ojciec.

I co robią?

Ojciec jedyna rytm.

Zrobić wojnę.

Skąd ci to maleńka przyszło do głowy?

Sam mówił.

Byłaś przy tym?

Mhm.

Maleńka, kochanie, jesteś pewna? Może
coś jeszcze?

Nie, bo potem się całowali.

Widziałam.

Widziałam, że kłamie, że ktoś przede mną
ukrywa.

Te szepty, kichoty królowie, umizgi
księcia nikogo do mnie nie dopuszczają.

Przepraszam, kochanie.

To nie twoja zna?

Nie chciałam wcześniej mówić, ale
przyjechał poseł z Krakowa.

Chciał do... Znajdź go i przyprowadź.

Czeka pod drzwiami.

Niech wejdzie.

Odprowadź Jadwiga.

To pewnie śpiech.

To mój człowiek.

Ja za niego odpowiadam.

Jak to ci było naj... Cyryl, od
Ponaruszy, a tam krzyżacy.

Kurzeż, tylko do lasu chodziłem. Po co?

Miałeś czekać, a wypił nowe.

Wzięła na rany.

Bracie, druhu, ta rana to grzech mój.

Nie ma twojej śmierci.

Cyrillu, to krew.

Ja dla ciebie matka. Wszystko.

Rana czysta, żyć będziesz. Ty,
chciałbyś, by któryś do baby zakarczył

Cyrillu, na milcze. Ty mi teraz nie
wybacz.

Dla ojca mego w ogień muszę ci wstać.

Chodź.

Wiesz, co to jest żyć bez ojca?

Wiesz.

Pamiętam, mówiłeś.

Słyszałem ból w twoim głosie.

Większy niż zawodzenie tych bab.

Więc rozumiesz, druhu.

Człowiek sobą żyje, ale ojca tu, tu ma.

Gada do niego, co głupoty powie, jakby
ojca słyszał.

Co zbyt ciężko ojcu pokazuje, a mój
ojciec tu.

Na stosie.

I oczy jego ślepe.

A on mi pierwszy księżyc pokazał.

A ja dla niego wszystko.

Żeby on tylko chociaż raz powiedział.

Skirgielu, synu mój, jestem z ciebie
dumny.

Kto cię przysłał? Jety?

Przysłał mnie Jan z Męsztyna.

Mam błagać cię o powrót do Krakowa.

Namiestnik w Książę Opolskiej nie dba o
interes króla ani korony. Je no o swój

własny. Nie on pierwszy, dawno wiadomo.

Pani, wszyscy są skłóceni.

Opolczyk niszczy dzieło twojego brata.

Wielkopolscy panowie się burzą.

Arcybiskup Suchy Wilk niespokojny.
Mazowsze coraz silniejsze.

Na razie to swary.

Ale tylko patrzeć, jak wojna z tego
będzie.

Idziecie z królem na róź?

Książę Opolczyk naprzedzie.

Zagraża koronie.

Zdobywa ludzi, kupuje stronników.

Biada, pani!

Przysięgałam, że nie wrócę do Krakowa.

Pani, zrób to dla korony.

Albo dla syna, aby nie stracił korony.

Wyruszam wkrótce z królewną Jadwigą do
Wiednia.

Co mam przekazać kaptelanowi?

Ciąże! Żadny zabrudzili!

To prawda, Ludwiku?

Ukryłeś przede mną, że ruszasz na wojnę?
Matko, nie sądziłem, że... To brak

szacunku. A gdzie kończy się wasz
szacunek do matki, kończą się moje

zobowiązania.

Chciałeś wykorzystać, że żal mi,
Jadwigi?

Że chcę pojechać do Wiednia, zrobić coś,
czemu jestem przeciwna?

Nasz szacunek wobec siebie, pani,
nigdy... Wyślesz mnie do Krakowa. Twoje

są dyktowane żałobą, niedobrem
królewstwa. Moje rady są zbędne, jeśli

swoją próżność.

Jedź i przekonaj się, co dzieje się w
królestwie.

Będziesz mnie błagał, bym tam pojechała.

Matko, a Wiedeń?

Jadwiga liczy na twoją opiekę.

Nie ja jestem jej matką.

Sama jedź.

Mówiłaś, że się nie dowie.

Co my teraz zrobimy?

Za króla Kazimierza było inaczej.

Rycerz z radością szedł na wojnę.

Króla kochał i wierzył w niego.

Króla, nie w Boga? Nowy król to jej cel
nowy. Zarobek.

Odtonie, nie wróciłeś ubogi z Rusi.

Zarobek to grzech. Przestańcie.

Musimy iść na wojnę. W sam raz jak lato
idzie. W cudzym napełniu w Spichlerze,

tej gniewci mi nie przedboże.

Ojcze, co robimy? Ja bym się zbuntował.

Wielkopolcy zaraz to uczynią. Ja kamerę
pocierzę. Nie będziemy się buntować.

Ludwik to nasz król. Ale Opolczyk nie.

I ja mu posłusznie nie będę. Ani ja.

Pojedziemy do Krakowa i tam zaczekamy na
wieści z Budy.

Opolczyk już pewnie na granicy.

Tylko czeka, żeby być pierwszym na Rusi.
Musimy się trzymać razem, panowie.

Jak wielkopolanie. Jak poddanie jednego
króla, który chce pomścić nasze krzywdy.

I który wybaczył to, co się wydarzyło w
Krakowie.

Zapomniałeś Przedbora?

I pójdziesz do tego słynnego rzeźbiarza,
Giovanni Godda Firenza.

Znajdę go, pani.

Musi przyjść jak najprędzej na zamek.

Mam dla niego zadanie.

Powiedz mu, że dobrze na tym zarobi.
Chodzi o wykonanie specjalnej szkatułki.

pilne.

Tak, pani.

Szkatułka to pilne.

To tajemnica.

Spróbuj go tak, żeby uniknąć
niepotrzebnych pytań na zamku.

Margit. List dla Pełki.

Monety dla rzeźbiarza. Nieodwrotnie.

Tak, pani.

Już pędzę.

Mówiłam ci, Margit.

Niech każdy Polacy są tak straszni.

Mężu!

Nie mam po co żyć. Moje życie się
skończyło. Chcę z nim umrzeć.

Matko, duch ojca już gdzie indziej.

Nie jest ty sama.

Mało przez niego wycierpiałeś.

Urodziłaś się z trzytnaścioro dzieci, a
on całe życie miłował Elzbietę ze mną.

Szczęśliwy, że ty go jogajłaś. Nie
słyszę.

Z takim mężem chcesz się spalić?

Wasze prochy mają być wymieszane? Na
pewno tego chce?

Czy szedł do ciebie po śmierci, czy do
niebola?

Masz dla kogo żyć, Juliano.

Mógł się lepiej, żeby twój syn obronił
księstwo.

Wielki książę i ogajła.

Tylko spróbujesz mu przeszkodzić.

A będziesz miał ze mną do czynienia.

Przysięgałem mu pomóc.

Matko moja, wybacz.

Ja od jutra już nie będę pił.

Przysięgam na ten sposób.

Kochanie, że nie pojadę z tobą do
Wiednia.

Ale bacz mi proszę.

Ale wiem, że jesteś bardzo mądra.

I na pewno świetnie sobie poradzisz.

Wiedeń to piękne miasto.

W starym gęstwinie, mały byłem.

Czyżacki plaż, tu przede mną. Napijemy
mógł, a ojciec chwycił i uczył.

Słowo może zabić prędzyń i strzawa.

I usłuchałem cię, ojcze.

Ale jak mnie w środku bolało to słowo.

Bo strzelić zakazałeś.

Mów.

Wojska Polskie pod ruską granicą stają.
A Węgrzy? A Ludwik? Nie wiem.

Człowiek za długo jechał.

Wojna!