All language subtitles for Korona królów odc. 229

W poprzednim odcinku.

Zgadzam.

Czas otwierać.

Zaczekajmy jeszcze.

Jesteś już gotowa. Wszystko umiesz.

Strach otwierać.

A jeśli mój ojciec miał rację?

Esterko.

Wiem, że was napadli.

Ograbili. Stryju, gdyby nie Audre, nie
wiem, co by ze mną było.

Nic ci nie grozi.

Najwyżej moje zrzędzenie, jak rozlejesz
pima.

Ten głupiec, który ciągnął z cywili,
opowiadał straszne rzeczy.

Że coraz to oskarżają na to.

Lichwę, paserstwo.

Cała jego rodzina uciekła.

Tu jest bezpiecznie.

Kult dał nam przecież prawa. Nic się nam
nie stanie.

Skąd wiesz?

Zwykli zboje was okradli. I powinni
zostać ukarani, jak wszyscy złodzieje.

Napadli was, bo jesteście bogaci. A nie
dlatego, że modlimy się w innym miejscu.

Do tego samego Boga zresztą.

Jesteś pewien?

Przemyśl to jeszcze.

Matko, tu nie ma o czym myśleć.

Nie musiałeś się godzić na to spotkanie
z Karolem. Dostał Gleit na przejazd

przez nasze królestwo. Miałem mu
zabronić?

Nie trzeba go było zapraszać na dwór.

Matko, nie boisz się go.

Wiem.

I to się źle skończy.

Zobaczysz. Wciąż traktujesz mnie jak
dziecko.

Jego traktuję jak wroga. Bo nim jest.

I próbuje wybadać kto zamierza. Czy to
prawda, że chce jechać do Wiednia.

Mówią, że próbuje układać się z
Habsburgami przeciwko nam.

I myślisz, że to przed tobą wyjawi?

Znów we mnie wątpisz.

Mam nadzieję, że nie jesteś taki jak on.

Tym razem to ja go podejdę. Przekonasz
się. Ja?

Nie.

Ty się przekonasz.

Ja nagle słabo się poczułam. Tak mi
przykro.

Będziesz musiał sam przyjąć cesarza.

Idź! Tak będzie lepiej.

Tak bardzo we mnie wątpisz, że jesteś
gotowa wziąć jego stronę.

Idź.

Nie, tak nie możesz.

Król może poruszać się tylko o jedno
pole.

Nieprawda. Król może wszystko.

Król rządzi chybkimi.

Wszystkie figury i wszystkie piątki
walczą dla niego, a król porusza się

To ja chcę być królową.

Królowa może wszystko.

Królowa wszystko, co może, robi dla
króla.

Ale jest smutno.

Nie pozwolę na to.

To Ty, Pani, to Ty, Pani, odpoczywaj,
mam dzielnych rycerzy.

Jestem w Ciebie dumny.

Pojmuję, Róża.

Wszystko jest brało.

Boże, chodźcie, zachodźcie.

Samorząd.

Czemu ty nie otwierasz karczmy?

Co się dzieje? Wszyscy się pytają.

No inne karczmy w Krakowie. Ciebie,
Samuelu, nikt nie zastąpi.

Przyszła Boga. Nawet tak nie mów.

Wykluczony. Przecież ty nie możesz
odejść.

Nie odejdę.

Moja krewda.

A jak się miewa cesarska małżonka?
Dostaliście nasz list gratulacyjny?

Cesarzowa Anna wyraża za niego ogromną
wdzięczność.

Tak się cieszę z narodzin twojej córki.

Dobry Bóg obdarza mnie potomstwem. A ja
pokornie czekam na kolejne

błogosławieństwa.

Pamiętając, że miłość własna i pycha są
grzechami.

Podul, że zgodzę się z tobą.

Dlatego moje serce przepełnione jest
jedynie wdzięcznością do Boga. Nie

powinieneś zatem pielgrzymować do
Awinionu zamiast do Wiednia?

A to jest rada czy pouczenie? Nie
śmiałbym.

To dlaczego próbujesz powstrzymać mnie
przed rozmową z księciem Rudolfem? Nie

powstrzymam cię, najjawniejszy cesarzu,
przed jakimikolwiek rozmowami.

Ale mój sojusz z habsburskim księciem
jest silniejszy niż słowa.

Panujemy w południowej Italii. Nie
pozwolę sobie odebrać drogi na południe.

Nie pozwolę.

Królu, kto się tak niepokoi?

Moja wizyta w Wiedniu, czy moje dobre
układy z twoim wujem Kazimierzem?

Już mój dziad, Bolesław Pobożny, nadał
cywilej twoim pobratymcom.

Potwierdziłem go przecież.

Kaczmarz Samuel prosił, bym stawił się
za jego rodziną z Opoczna.

W jakiej sprawie?

Napaści na Izaaka, bogatego kupca.

Mają starostę.

Król nie może sądzić wszystkich.

Nie o rozbój chodzi, tylko o jego
przyczynę. Mówiłeś, że kupiec bogaty.

Bogactwo i przywileje nie mnożą
przyjaciół.

Coraz więcej słychać o nienawiści do
nas, Żydów.

O co prosił, Lewku?

Wysłuchaj ich, królu.

Wiem, że to wiele.

Bo to prości ludzie, Żydzi, nie
chrześcijanie.

Ale to twoi poddani.

Żydów obciążają winą za cudze zbrodnie,
jakoby twojego przyzwolenia.

Mogę wprowadzić świadka?

Tak, chcę z nim mówić.

Ten świadek, najjaśniejszy, panie, to
niewiasta.

Naprawdę myślałeś, że ugrasz coś z
Rudolfem przeciwko mnie?

Ja jestem cesarzem rzymskim.

Przyjedź do mnie do Pragi. Zobaczysz
moje miasto, zobaczysz Wszechnicę,

zobaczysz most.

Mury nie świadczą o sile.

Mylisz się.

Mury mówią.

Moich nie słyszysz?

Nie odpuścimy.

Ja już nie muszę walczyć, tak jak ty z
twoją matką.

Moją matkę zostaw w spokoju.

To wielka dama.

Wielka królowa.

Wielka władczyni.

Nie zaprzeczę.

A powinieneś.

Zapomniałeś o Andrzeju.

Wysłała własnego syna na śmierć, żeby
tylko nie utracić władzy w Neapolu.

Uszanuj pamięć po moim zamordowanym
bracie.

Jemu współczuję.

Jesteś tu gościem.

Współczuję mu strasznej śmierci.

Takiej matki.

Ladacznica. Milcz.

Popożna Ladacznica z Krakowa. Milcz i
wynoś się z mojego zamku.

Proszę, wreszcie król się odezwał.

Spotkamy się w polu.

Chcesz walczyć?

Ze mną? Teraz? Tutaj?

Rozstrzygną to nasze armie.

Wyrzucasz mnie?

Ludwiku, dlaczego?

Królestwo Węgier wypowiada cesarstwu
wojnę.

Estera Zopoczna, córka kupca Idaaka.

Najjaśniejszy panie, dziękuję, że
zechciałeś mnie wysłuchać. Król, który

słucha poddanych, staje się tyranem.

A poddani, którzy nie słuchają króla,
rozbójnikami.

Cel więc bym słuchał czy sądził. Mów
prędko.

Echtero zopoczna.

Powiedz, co cię spotkało.

Krzywda? Hańba?

Kiedy krzywda spotyka człowieka za to,
że jest inny, to już jest hańba.

Echtero, mów do rzeczy.

Proszę o ochronę moich krewnych i
wszystkich Żydów zopoczna.

Tylko zopoczna?

Lewek i mój stryj Samuel mówią, że w
Krakowie bezpiecznie.

A o innych miastach nie wiem.

A proszę w imieniu tych, których znam.

To osobliwe.

Polegam na swoim osądzie, panie.

Nie chcę nikogo oczerniać.

A oskarżyć?

Oskarżam rzeźnika Andrzeja. O co?

O oszczerstwa i zły język.

To on rozpuścił plotkę, że ojciec zatruł
studnie i chce wymordować wszystkich

chrześcijan w opocznie.

Niedawno od gorączki zmarło w pachole
sąsiadów.

Więc rzeźnik zrzucił winę za tę śmierć
na ojca.

Wielu mu uwierzyło.

W nocy przyszli pod dom Iseaka z nożami.

A straże? Nie chroniono was? Dojdziemy
do tego królu. Pomogli nam przyjaciele,

tym Audry Litwinka.

Ale co będzie, jak i oni uwierzą takim
jak Andrzej?

Gdy straże nie nadejdą na czas?

Gdy napaść na nas nie będzie podlegać
surowej karze?

Znam Iseaka, panie.

Nie czynił niczego wbrew prawu.

Gdzie się zatrzymałaś?

Chce tu zostać.

Zamierza prosić łoskawego króla o
dzierżawę karczmy.

Prowadzi ją mój stryj.

Samuel.

Chce wojny?

Gdzie miał wojnę? Ruszamy do Wiednia?
Jaka wojna?

Macie zawiadomić księcia Rudolfa, że
będziemy wcześniej.

Śligońca, niech przygotują dla mnie
nocleg po drodze byle poza granicami

Królestwa Węgier.

Zdobędę władzę w akwilei.

W końcu jestem cesarzem rzymskim.

Kto inny miałby władać Italią?

Taka normalna wojna?

Ano wojna.

Ktoś nie taki zadowolony? Nie pojmujesz
jak zada pozbyć się krytyny?

Król jest mniej radosny, bardziej
zadowolony z życia.

Zadowolony, bo nie wie, że cały dwór z
niego drwi.

Będziemy karać, bo przed dwa dni
pospadają wszystkie łby. Panie

król wzywa.

Sprowadzisz dziś do mnie Esterę.

Tylko żadnych kazań.

Do biskupa mi daleko, ale Esterę?

To nie jest tak, jak myślisz.

Gdzie i tak pomyślam twoje. Twoja w tym
głowa, żeby tak to nie stało.

Chcę lepiej poznać sytuację Żydów. A
kryptyna?

Żona królewska.

Sam powiedziałeś, żona.

Nie musi wiedzieć.

Mam nadzieję zaufania.

To prawda?

Wojna? Wojna.

Trzymaj się. Ty nas zostaw.

Matko, to królewski dokument.

To jest głupota.

Prosiłam, nie spotykaj się z nim. O co
poszło? To sprawa między królem a

cesarzem. Czerol. To sprawa między matką
a synem. O co poszło?

Nie pozwolę, żeby Karol... Nie pozwolę,
żeby Karol odgrodził nas od Neapolu.

Zmocnij sojusz z Habsburgami. Tak też
uczynię.

Jak? Wojną?

Karol ich kupi, oszuka, przekona.

To ja go sprowokowała mi do Piołencego.

Na co ci wojna teraz?

Po co?

Walką go nie zatrzymasz.

Pokażę mu naszą siłę.

Mnie ją pokaż.

Szacunek do matki. Matko,

stałem szacunkiem, ale proszę, żebyś
teraz zostawiła mnie samego.

Bo odprawisz mnie do obudy?

Omódl się o moje zwycięstwo.

Attila!

Kazimierz, ci tego nie daruję.
Kazimierz, Kazimierz, tylko czekałem,

wymówisz jego imię.

Zawieź to do cesarza.

Tak długo zabiegał o sojusze. O
wzmocnienie pozycji naszych rodów.

Chyba tylko o twoje sprawy. Twojej,
twojej korony. Twojej, wkrótce twojej!

Jest jak pacholę, który chce wymachiwać
drewnianym mieczykiem.

A płaci za to rodzina.

Pięknie pachniesz, mój mężu.

To dla mnie tak kusisz?

Daj mi chwilę.

Zaraz będę gotowa do wieczerzy.

Muszę wyjechać, pójdziesz sama.

Sama?

Do tych rzmi?

Więc służba przyniesie ci najlepsze
smakołyki do komnaty.

Bez ciebie nic nie ma smaku.

A przy tobie, żono.

Wszystko nabiera słodyczy.

Wybacz.

Dokąd jedziesz tak nagle?

Niedaleko do Łobzowa.

Ale wrócisz na noc, prawda?

Mhm.

Dziękuję, Ando.

Możesz odejść.

Odejdź.

Najjaśniejsza pani, wybacz.

Chcę się pomodlić za rozsądek mojego
syna.

Nie dopuszczę do wojny.

Niech mi Bóg pomoże.

Pani Ale, to wojna o twoją cześć.

Tobie już odebrało rozum?

Attila!

Sługa słyszał rozmowę króla i cesarza.
Dolewał im wina. Jeśli podsłuchiwał,

zostanie ukarany. Głośno bardzo mówili.

Cesarz wypił zbyt wiele. Dosyć.

Pani, cesarz cię obraził.

Król bronił twojej czci.

Wybacz, pani.

Ale powinnaś wiedzieć.

Podobno nie godzi się, żeby uczciwa
panna z dobrej żydowskiej rodziny

sama z mężczyzną, nawet jeśli jest to
król.

Dlatego, panie, pozwoliłem sobie
przeprowadzić ministria Samuela, żeby

się o twoich dobrych intencjach.

Odwiedziłeś kiedyś, panie, moje skromne
progi z dobłą królową Anną. Niech

spoczywa w pokoju. Wiele lat temu.

Pamiętam.

Nie obawiaj się, Samuelu. Nic nie grozi
twojej krewnej. Chcę z nią tylko

pomówić. Król wyjechał do Łobzowa, tak
ogłoszono na dworze i tak masz mówić w

mieście.

Nie będzie ujmy dla czci twojej krewnej.

Możesz ją spokojnie zostawić z królem.
To nie potrwa długo. Masz moje słowo.

Samuelu?

Królu?

Wybacz moje surowe słowa.

Kto obraża moją matkę, ten godzi w
królestwo.

Oświęć matkę.

Oszczędzaj siły i pokój.

Kartelan mówił, że chcesz, panie,
posłuchać o wędrówce mojego narodu.

Te orzechy przebyły długą drogę.

Nie chcę zagadek.

Czy mogę prosić kielich?

Kielich do orzecha?

Pewnego dnia do domu pobożnego
Zachariasza zawitał kupiec. O skosznych

żółtej skórze.

Obcy.

Prosił o gościnę.

Wszędzie mu odmawiano.

Zachariasz wlitował się nad nim.

Kupiec miał w sakwie tylko ten jeden
owoc jako zapłatę.

Strzegł go pilnie.

Zachariasz wyśmiał go.

Orzekł tak twardy, suchy i szary.

No Boże, już tylko nie skojarzy się.

Zaufaj mi, królu.

Kupiec powiedział.

Musi być takim, bo jest przeznaczony
przez bogów do długiej wędrówki.

Daje życie na pustyni.

Na pustyni woda jest życiem.

Zachariasz wyraził swoją obawę.

Nie jesteś pobożny. Nie ma wielu bogów.

Bóg jest jeden. Jahwe.

Kupiec rozejrzał się po domu Zachariasza
i rzekł, Jahwe nie dał ci potomstwa.

I mówił dalej.

Spójrz, Zachariaszu, na wnętrze tego
owocu.

Jest czysty i biały, jak religijne
szaty.

I daje mleko, jak matka.

I co było dalej?

Żona Zachariasza powiła mu dzieci jak
biblijna Elżbieta?

Modlimy się do jednego Boga, ale inaczej
opowiadamy o nim.

I co się potem stało z kupcem?

Opowiem ci, panie, następnym razem.

Muszę iść.

Stryj Samuel będzie bardzo niespokojny,
a ja mu jestem winna szacunek.