All language subtitles for Korona królów odc. 216

Dla twojej damy przygotowałem drugą
kolebę. Nie zabieram Krystyny do

Możesz mnie trzymać nawet w korpudzie.
Byle byś nie pozwolił, żebym usłała

tęsknotę. Z tymi niewiarkami.

Bywaj.

Tak to właśnie wygląda.

Tym korytarzem.

Królu!

Witamy w domu.

W leżu.

Dobrze wyglądasz, panie.

Kanclerz, widzę coś słabo.

Do kanclerza zanieś tę skrzynię, panie.
Do komnaty królowej.

Panie. Czyżby królowa wracała na dwór?
To wspaniale.

Krystyno, pozwól.

To kanclerz Zbigniew ze Szczeżyca i
marszałek dworu Piotr Szafraniec.

Marszałku, zaprowadź panią Krystynę do
komnaty królowej.

Teraz.

Szukam miejsca do spania.

Przykro mi, nie pomogę. Każdy kąt mam
zajęty. Nie poskąpię grosza. A ja mogę

pomóc wielmożnemu panu.

Nie, dziękuję bardzo.

Dajcie jeść i poradźcie, gdzie tu
znaleźć inną gospodę z miejscem do

byle blisko rynku.

Tak, panie.

Jestem poważaną osobą, a mój mąż żyje
dla samego króla.

Mieszkamy blisko Wawelu, nie Zedrę.

Król, widać, słabo płaci, skoro chcecie
mi podnająć izbę.

Chcę pomóc. A szycie dla króla to
zaszczyt. Nie da się tego przeliczyć na

praskie grosze. Co ostatnio szyliście
dla dworu?

Kapitaniki. Do chrztu, dla sierop.
Proszę.

Ojciec ich rycerz nie mierza. Zginął w
służbie królowi. Nie wzięłam ani grosza.

Ile chcecie za nocleg?

Będziecie do nas wracać, ilekroć
będziecie w Krakowie.

Zobaczycie. A co z nami?

Prześpicie się w komórce? Mamy umowę.

Dobra, no.

Podzielę się.

To będzie złoty interes.

Czuję, że to niezwykły kupie.

Ona tu sypie?

Adelaida już tu nie wróci.

Wciąż jest swoją żoną.

I królową. Teraz ty jesteś moją królową.

Tylko twoją?

Chociaż widziałam, jak się na mnie
patrzyli.

Obchodzą cię spojrzenia?

Tak.

Wiem, że się podobam.

Najbardziej mnie.

Ale wychodzić mi wolno.

Wawel to nie więzienie.

Słyszałam, że królowa musi mieć zawsze
straż.

Ty nie musisz.

To znaczy, że nie jestem królową.

To znaczy, że jesteś moja.

Jak mogliście do tego dopuścić? Na miły
Bóg. Zrobiłem, co mogłem.

A gdzie był Jura?

Brakuje spytka.

Tylko on mógł przekonać króla. A król,
gdy się na coś uprze, posłać po medyka.

To z nerwów.

To nie może tak być.

To karygodne.

To smutne. To grzeszne.

Musimy działać.

Ale jak, marszałku?

Jak to jak?

Wedwać biskupa podęte.

Nie, nie.

Nie róbmy tego.

Może ty, suchy wilku.

Co mogę więcej?

Służyć radą, rozumem. Jak mam służyć,
kiedy rozumu królowi?

To nie może wyjść podawane.

Ten biedny cały służbę, która witała
króla, nakaż się mówić.

Panie kanclerzu. Nie teraz.

Gość daleka.

Idźcie, idźcie.

Księżno, nie bywałeś w komnacie twojej
matki, mieszczka w łożu królowej Polski.

Kobieta gminu. Obca, podła. Uspokójcie
się.

Tylko jedno wyjście.

Trzeba powiedzieć królowej.

Królowa Adelaida już tyle wyciech miała.

Księżno Gunegundo, kochana, proszę,
pomów z królem.

Dobrze.

Musisz, panie, wiedzieć, że mieszka z
nami Urszula. Moja piękna córka.

łagodna. Nie tak jak te rozwydżone
niewiasty. Z pewnością. Tak jak mówiłam,

Urszula piękna niewiasta.

Wspaniała, pracowita. Będzie cudowną
żoną.

Jedynaczka, posak duży.

Szczęść też, kto powie ją za żonę.

Jak często bywacie na zamku?

Książę Bawarski Ludwik jest skłonny
odebrać żonę, skoro strona polska

zdecydowała się wypłacić cały posadę.

To bardzo dobre nowiny.

Jak się miewa Julenta?

Rozkwita jako matka trzech synów, panie
kanclerze.

I tylu życzę, syn Frixen.

Wielką radość mi sprawiać na koniec.

Koniec? To początek małżeńskiego
szczęścia mojego księcia. Oczywiście.

Tak.

Lubię, jak sprawy kancelaryjne mają swój
dobry koniec.

Jak wiecie, gościmy panią Krystynę
Rokiczanę z Pragi.

Chcę, żebyście dotrzymywały jej
towarzystwa.

Macie sprawić, by czuła się tu jak
najlepiej.

Król nie ma serca.

Nie pójdę do niej.

Przecież przyjechałam tu z Adelaidą. Nie
mogłabym spojrzeć w jej oczy. Lepiej

pomyśl, co będzie, jak nie spełnisz
prośby króla.

A może Adelaida chciałaby się czegoś o
niej dowiedzieć?

Chodź, Juto, we dwie będzie raźniej.
Cała nadzieja, kunaguncie.

A myślisz, że jak twój mąż jedzie w
służbie królowi

daleko, to też... Chosze, ty nie kończ.

Nie chcę myśleć o tym, czy naci mężowie
są lepsi od króla.

Zbigniewie?

Rozmawiam z Bogiem. Z królem jeszcze nie
mówiłem.

Wiem. Wiele ma dzisiaj spraw.

Jeszcze Hasso Wedel.

Kto by się spodziewał? Właśnie.

Ludwik Pawarski po 11 latach tak nagle
przypomniał sobie o żonie.

Siła modlitwy.

Czy król wie, że posłałeś księdzu taką
sumę?

A po skarbie?

Włamałeś się do skarb, co to zrobiłeś?

To nie był nagle króla.

Wigniewie!

Nigdy ci tego nie wybaczę.

Ojciec polecił matronom z naszego dworu,
by zajęły się tą... Jak możesz na to

pozwalać?

Myślisz tylko o sobie, o twoim urzędzie,
nie o nas.

Ale królewie... Księżno!

Nie chcę słyszeć ani słowa, dopóki ta
przetecznica zajmuje łoże mojej matki.

Ona nie może się dowiedzieć, co zrobiła.

Król będzie zły.

Nie powinieneś niczego robić za jego
plecami.

Może miał inne zamiary wobec
Wittelsbachów.

Może nie chciałby, bo Warczyk zabrał
Kunegundę? Chciał.

To on umie kochać tylko za pieniądze.

Załatwione.

Wprowadziłem biskupa.

Miałeś tego nie robić.

Babka naszego króla była osobą niemal
świętą.

A matka słynęła z poborności.

Każdy może być niemal święty. Dość mieć
dobre serce i postępować wedle

przykazań.

Z kim mam przyjemność?

Zofia, żona Jana Zmelsztyna, kasztelana
Wojnickiego. Juta, wojewody

sandomierskiego Jana Juhy, żona.

To na Wawelu najważniejsze.

Miłe panie, wracajcie do swoich mężów.

Kulp choćbyśmy dotrzymały ich
towarzystwa, pani.

Przekażę, że spełniłyście jego prośbę.

Miło, że przyszłyście, panie.

Ale pamiętajcie, nie dam się poniżać.

Nie da się poniżyć kogoś tak niskiego
stanu. Nie zasługuje na nasz sadzunek.

święty sakrament małżeństwa. Powiedz, że
to nieprawda.

Biskupie, doceniam twoje oburzenie, ale
nie obrażam. Nie cudzołożysz.

Do cudzego ułożenia zaglądam.

Kim jest kobieta w komnacie królowej?

Światowej klasyznawczynią mody prosto z
Pragi. Zapytaj biskupa Arnosta.

Nie o modę tu chodzi, królu. Nie o
Pragę.

Tylko o twoje zbawienie.

To jest moja sprawa.

Bóg cię osądzi. Nie boję się osądu.

Każdy powinien się bać.

Bóg zliczy, ilu poddanych ocaliłem. Ilu
wojen uniknąłem. To będzie brał pod

uwagę. Nie będzie mi zaglądał pod
pierzynę. Nie o pierzynę tu chodzi,

Tylko wzór. Pani krytyna jest wzorem
cnót.

Masz coś dla mnie?

Żona tego rycerza, z którą Kazimierz był
w Pradze, jest w ciąży.

Kazimierz odgniewał biskupa, odsyłając
swoją żonę. Z takiej rzeczy to sam się

mógłbym dowiedzieć.

Król Karol płaci ci tylko za ważne
wieści i dokumenty. Muszę zdobyć ich

zaufanie. To potrwa.

Nic mnie nie obchodzą twoje problemy.
Masz się dowiedzieć, kto i o czym pisze

Kazimierza. Jeśli tak ci śpiesz, no sam
go zapytaj. Pod Pierzynemu nie wejdę,

ale na Wawel trafię. Gdzie zamieszkałeś?

U krawca Kasprę i jego żony Reginie.

To w tym Krakowie nie ma gościńców?

Co za dziura.

Jarmark trwa, dużo ludzi.

Chciałem być blisko Wawelu, żeby z
tobą... Nie próbuj.

Straża poznają, weźmie kupiec.

Ty jak się chcesz wywiązać umowy?

Żona krawca powie, to jest tak.

Oby twój plan był dobry.

Adelaida musi wrócić.

Wykluczone. Konieczne.

Król o tym decyduje.

Bóg to uczynił królem. A jeżeli Krystyna
też jest częścią boskiego planu?

Na każde życie królu są dwa plany. Plan
Boga i plan szatana.

Kto ulega planowi szatana, gubi siebie.

Ty zgubisz całe królestwo.

Adelaida jest planem szatana.

Dzięki Krystynie poczułem siłę. To!

A nie obowiązek i czyjąś strategię.
Dzięki Krystynie?

Babie z jarmarku? Tak!

Bo kocha mnie, a nie koronę.

Pan Hasso Wedel, poseł jego książęcej
mości Ludwiga z Bawarii.

Prosić.

I co, nie mieści się to w twoim boskim
planie?

Adelaida... Adelaida widzi we mnie tylko
potwora w koronie.

Królu.

Tak bardzo zależało jej na dziecku.

Tak. Żeby się stroić w suknię i
błyskotki za moje pieniądze.

To jest właśnie jarmark. o którym
mówisz.

W mojej sypialni?

Jak ona śmie?

Taka była decyzja króla. A co na to
uziemniki wawelskie? Księżna albo moja

Pani... Zaczekaj!

Ja jestem tylko posłajcem.

Chcę wiedzieć, jak wygląda ta kobieta.

Zwyczajna. Taka... Taka... Pani?

Słyszałem, że są liście z Wawelu.

Nie z Wawelu.

Z piekła.

Dlaczego nie przyszłaś mnie przywitać?

Przecież wiesz, ojcze.

Najpierw w komnacie mojej matki mieszkał
smutek.

Potem gościła Adelaida, bo tak musiało
być.

Ale teraz... Nie tego mnie uczyłeś.

Odeszli ją.

Spełniam kaprysy nieżądania.

Chcesz mi powiedzieć, że mąż może od tak
sobie wziąć niewiastę?

Nigdy nie spotka cię tak dla mnie.

Spadka o mnie o wiele gorsze.

Odmieni się.

Przestałam w to wierzyć.

Twój mąż każe, byś do niego dołączyła.

Dziękuję. Są sprawy, które kiedyś
zrozumiesz.

Wtedy mnie wybaczysz.

Przez tyle lat znosiłam upokorzenia,
samotność i czy

kiedykolwiek wystąpiłam przeciwko
Kazimierz?

Nie! Ale teraz to jest co innego!

Co chcesz uczynić pani?

Napisę na każdy dwór, do każdych
widzków. Kazimierz będzie pośmiewiskiem

oczach całych świat.

Tego chcesz, pani?

Bez obawy o wstyd własny, że sama
staniesz się pośmiewiskiem, poniżona w

świata.

Nie działaj pochopnie.

Nie zamierzam.

Najpierw napiszę do Kazimierz.

Roztropnie. Wybaczę mu, jeżeli on odeśle
te... Chcesz, żeby to przysiąkł czy

uczynił?

Jedno wątpliwe...

I drugie jeszcze mniej prawdopodobne.

Grożąc mu, narażasz się na
niebezpieczeństwo.

Kto górszego może mnie spotkać?

Ja jestem tutaj, a on jest w mojej łoże
z tą prostaczką.

Ciekawe, czy zakłada i moja korona,
jak... Pani!

Muszę mieć po swojej stronie biskupa
Bodzętę.

Tylko on jest w stanie przekonać
Kazimierz.

Niebezpieczny sojusznik. Tak.

Jedyny odważny w królestwie.

Do królewskiej kaplicy nie wejdziesz,
pani.

A ty do nieba, biskupie. Nie ty o tym
decydujesz.

Idź stąd, zanim król nadejdzie.

Do królewskiej komnaty weszłaś.

Ale w miejsce święte nie pozwolę.

Biskupie, co się tutaj dzieje? Lepiej
pójdę.

Najlepiej?

Kręty, naprawdę?

Lepiej by księżna tej prawdy nie znała.

Księżna?

To ty jesteś Kunagunda, o której tyle
słyszałam?

Najukochańsza córka Kazimierza.

Dość, Pani.

Odejdź stąd.

Wybacz, księżna. Każdy ma prawo tutaj
się modlić.

Serce ma twoje racje, których nie zna
rozum.

Ani dworskie zasady.

Księżna, król ma żonę.

Pomyśl o jej cierpieniu.

Oda, możesz już i spać.

Może jeszcze zostanę, pani.

Takie wieści. Nie, ja się chcę położyć.

W snach życie jest lepsze.

I piękniejsze.

Mnie ciągle śnią się koszmary.

Że marszałek żeni się z Jagną.

I duch z piecimi razów ciętym językiem.
To nie myśl o tym.

Myśl o oczach, o ustach, marszałek, żeby
ci się przyjęć, jaką bardzo

cię miłuję.

Nie odwracaj się.

I zamknij oczy.

Mam dla ciebie niespodziankę.

Lubię niespodzianki.

Prost. Cudowny.

Oj Boże.

Śliczny jesteś.

Królu.

Hej.

Królu. Nie wypada.

Królik, no.

Królik nie będzie przeszkadzał królowi.

Nie bój się, nie ucieknie.