All language subtitles for Korona królów odc. 204

W poprzednim odcinku...

Wybacz, przez całe życie chciałem być
jak najlepszym

ojcem.

Zostaw mnie.

Kasy!

Dziękuję,

panie, ale nie trzeba, dam radę.

Nie zmieniłaś się.

Bogdan?

Setki razy wyobrażałem sobie, że stoję
tu przed tobą. A teraz?

Teraz stoisz.

Bałem się, że cię nie znajdę. Że poszłaś
za mąż, wyjechałaś.

Mówiłam, nie dla mnie małżeństwo.

Nie zmieniłaś zdania.

Tu?

Nie.

Przez cały ten czas miłowałem tylko
ciebie, Audrey.

Bardzo często myślałem o tobie.

Wspominałem.

Nie było dnia, żebym o tobie nie myślał.

Czekałaś na mnie?

Kasy podaj, babo!

Jeśli to nie jest miłość, cóż ja czuję?

A jeśli miłość, co to jest takiego?

Jeśli rzecz dobra, skąd gorycz, co
truje?

Gdy zła, skąd słodycz cierpienia
każdego?

Myślisz, Paszku, że mogłabym kiedyś
spotkać tak wielkich poetów jak Petarka?

Petralka.

Poeci lubią bywać na dworach, pani.

Myślę, że będziesz mieć sposobność. Tak
bym chciała.

Koniec nauk.

Anno, idź powitaj stryja i stryjną.

Już przyjechali?

Ty zostań.

Dłałem się po Czechach, na Śląsku.

Dopiero na Węgrzech zdobyłem porządny
fach, by wrócić do ciebie.

Poznajesz Samuelu?

Bogdan?

Bogdan! Nie może być!

Co cię sprowadza? Serce mnie przywiodło.

Chyba raczej żołądek. Siadaj, siadaj,
siadaj. Z daleka jechał.

Żołądek, na karm serce okaż.

Sprawy mam na zamku.

Na zamku?

Powierzoną mi ważną misję.

Rybacy ukarani, a jeńcy licealnie
odesłani. Może przestaną szukać

Wypoczujcie. Panie uchmistrzu.

Panie.

Wracam od córki jej synków.

Są tacy piękni. A jak szybko rosną.
Przecież niedawno byli tacy maleńcy.

Czy to nie prawdziwy cud, że w jednym
brzuchu we dwóch się zmieścili?

A jak mają na imię?

Nie mierza i pełka.

Dużo. Silniej. Tak.

Rączki mają takie malutkie.

I nie uwierzysz, ojcze.

Cudka, chcę, bym została matką
chrzestną.

Śmiało się myślę, że może ty byś stał
być ojcem chrzestnym.

Gubi się?

To w synowie mojego druha.

Jestem mu to winien.

Spójrz Pani, jak Anna pięknie pisa.

Niebywale zdolna.

Świetnie też czyta łacinę.

Dość już usłyszałam.

Masz mnie za głupią?

Pani, to tylko niewinne dziecko.
Dziecko?

Księżniczka na wydaniu.

To tylko sympatia, miłość do ksiąg.
Piękny mi dar, miłość do ksiąg.

Służy księżniczce najlepiej, pani.

Więc pojedziesz do Krakowa.

Sama przekażę Annie wiadomość.

Powiem jej, że zrezygnowałeś.

A jeśli się z nią zobaczę, gorzko tego
pożałujesz.

Paszku, nie zapomniałeś o czymś?

Zejdź mi z oczu.

Na zawsze.

Nie uchybiłem w niczym, pani.

Ta księżniczka jest niewinna, pamiętaj o
tym.

Twierdzisz więc, że popełniam błąd?

Ty, pani, nie błądzisz.

Kim jesteś? Nie pamiętam cię.

Jestem sokolnikiem.

Mój mąż uwielbia zwierzęta i ptaki.

Twój mąż, pani, musi mieć wielkie serce.

Rob darza nim słabszych i mniejszych od
siebie.

To prawda.

Ludwik jest wielkoduszny.

Może powinna mu się przypomnieć i
sprawić mu sokołek po darunku.

To prędko do króla.

Pan będzie następny pod kanclerzem, a
pierwsza nie.

A więc witaj na zamku, panie... Bogdan.

Bogdan Zewski.

Wybacz, panie, że tak nagle...

Ale nasi ludzie właśnie wróciły z
Wielkopolski.

Możni. Zjeżdżają do Poznania.

Wielu?

Kilkadziesiątek.

Grożą czym? Co mówią?

Rwą się do bitki.

Rokosz.

Pokrzyczą trochę i przestaną. Wrócą do
domów.

Arcybiskup Bogoria obiecał na nich
wpłynąć.

Spytek dobrze mi poradził.

Nie lekcewasz ich, panie.

Pamiętasz, co było z Przybysławem?

Gardłował w Kaliszu, a potem poparł
pokój z krzyżakami. Poślij wojsko.

Zaczekajmy. A jak będzie za późno,
zatrzymajmy ich teraz.

Kto nimi dochodzi?

Borkowicz, prawda?

Czyli jednak to prawda.

Jeszcze wczoraj chłopi jabłka mi
przyniesie.

A dziś wszystko stracone.

Jak do tego doszło?

Przedwiechali ludzie wierzbięty,
zażądali dokumentów, żebym nabył starą

drogą kupną.

Widzieli, że żadnych dokumentów nie ma.

Wszystko wam teraz zabiorą.

Każde drzewo znam na tej ziemi.

Każdy kąt.

Ej, ludzi.

Ludzi nie poznasz nigdy.

Ale taki wstyd.

Że król nie zważył na moje zasługi.

Przyłączył się do maczka.

Praciłem starą wieś, ale nierozsądek.

Przeciwko królowi nie podniosę ręki.

Nigdy.

Panie, gość prosto z budy.

Z podarkiem od królestwa Węgier.

Od siostry?

Wspaniały okaz.

Jeden z trzech, które przywiozłem.

Byś wybrał ptaka, który najbardziej się
odpowiada, panie.

Cóż za hojność ze strony Elżbiety.

Śmile, wołaj pisarza. Chcę natychmiast
podziękować siostrze.

A potem na polowań? Królowa prosiła,
żebyś najpierw wypróbował podarek,

potem napisał, czy jesteś zadowolony.

Nowy urzędnik.

Lotny przynajmniej?

Prosto z budy. Z budy?

Długo utrzymywałeś to w tajemnicy,
Marcinie.

Idę o zakład, że to... Tobie zawdzięczam
to cudeńko.

Twoja siostra wie, jak miłujesz
polowania.

Przegranie tego zakładu jest moją
powinnością. Przy najbliższej okazji

podziękuję jej za posła, którego
wybrałabym, nie?

Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczysz
go na łowach.

Tresowany w okolicach Segedu.

To musieliśmy się kiedyś spotkać.

Myślę wciąż o moim synu.

Jedź ze mną do Poznania, spotkasz go.

A Macieju się zawiodłem.

Nie myśl o tym teraz, jedź ze mną do
Poznania.

Może uda ci się odzyskać i syna i
wioskę.

Gdybyś zmienił zdanie?

Jedź, Gunzel.

Moje miejsce jest tutaj.

Anna jest roztropna, ale również młoda i
delikatna. Dlatego dziwię się, że na to

pozwoliłaś.

Gdyby chowała się w świdnicy... Nie
miałaby tylu kandydatów do swojej ręki.

Podobno nawet Karol poważnie o niej
myśli.

Przecież jego żona Anna żyje.

Mówią, że już długo nie pożyje.

Dlatego was wezwałam.

Trzeba jak najszybciej wydać Annę za
mąż.

Skoro Wacław nie żyje, nie ma na co
czekać.

Serce moje miłowania pełne. W szczęście
tęsknoty nadto dziś zmęczone.

Milczący krzyk, aż uszy udręczone.

Przerwa ciszę.

Ognie gna piekielne.

Nigdy nie napiszę tak pięknie jak ty,
Petrarko.

Anno. Matynko.

Wybaczcie, panie. Idę nakarmić Sokoła.

Sokuję go na polowanie.

Kto cię przesyła?

Królowa czy jej syn?

Panie kontoboje.

Proszono mnie, bym nie zdradzał
szczegółów misji, którą mnie tu

Misji?

Myślałem, że przywiozłeś podarunek dla
króla.

Czy sprawy królewskie nie są u was
otoczone tajemnicą?

Bo w budzie... Wiem, jak jest w budzie.

Jestem posłem węgierskim tu, na Wawelu.

Powinieneś był przedstawić się
wcześniej.

Wybacz, nie miałem pojęcia.

W budzie kazano mi, bym zgłosił się do
ciebie, kiedy tylko dotrę na zamek.

Słudzy natychmiast zaprowadzili mnie
przed oblicze króla.

Sam wiesz, co dalej. W jakiej sprawie
przyjechałeś?

Mogę mówić z tobą otwarcie?

Przesłano mnie, bym zbierał informacje
dla króla.

Śpiegujesz dla Ludwika?

Mam sokoła jako pomocnika.

Któż by nie marzył o pomocników tak
ostrym dziobem.

Ilu nas jest?

Osiemdziesięciu pięciu.

Mikołaj z Błażejewa, sędzia poznański.

Dobiesław, sędzia kaliski.

Sędziewicz z Czarnkowa, sędzia
nakielski. Nie czytaj, czasu nie ma.

Ważne, że przybyli i chcą stanąć
wspólnie.

Wspólnie nie znaczy głupio.

Nie możemy wystąpić przeciwko królowi,
jak chce tego większość. Teraz chcą, ale

przeciwić się Kazimierzowi byłoby
błędem. Dlatego nie wspominamy o królu.

Niech nasza konfederacja tyczy się
wyłącznie królewskiego starosty.

Jesteśmy przeciw tylko rządom
wierzbięty. Nie władzy króla Kazimierza.

Są wszyscy.

Miał być jeszcze Gunzel swoim ojcem,
Macieju.

Ojciec jest ślepo posłuchny królowi.

Nie wyjedzie do Podnania. Na co Gunzel?

Jest do Śląska.

Dobrze jest, gdy mieczy więcej.

Gdy trzeba je liczyć.

Gotowe. Przeczytaj, zanim wyjdziemy do
wszystkich.

Dla wszystkich obecnych, zarówno teraz,
jak i w przyszłości, oznajmiamy, że my,

panowie poznańscy i wielkopolscy,
przeciwiamy się na dożyciom urzędników

królewskich na naszych ziemiach.

Przyjechałeś.

Nie mam wyboru.

Wierzbię to odebrał mi starą wieś.

Nie mogę milczeć, choćbym chciał.

Ważne, że jesteś.

Potrzebujemy ludzi.

Widziałem wielu rycerzy.

Dlatego nasz głos tak brzmi potężniej
niż kiedykolwiek.

Król musi wiedzieć, że nie igra się z
wielkopolskimi panami.

Byśmy tego wszyscy nie pożałowali.

Pożałują ci, którzy dziś zostali w domu.

Ja chciałbym mieć pewność, że dobrze
postępujemy.

Przyszłość ci to udowodni, ojcze.

Skoro ja nie potrafię.

Wziąłeś rodową pieczęć?

Przywieszono, ojcze.

Zaczynajmy więc.

Do konfederacji! Do konfederacji!