All language subtitles for Korona królów odc. 198

W poprzednim odcinku.

Ojcze, rozważ to jeszcze trochę.

Rozważyłem. Jadę sam.

Dlaczego jesteś taki uparty?

Jasiek, ja posłowałem już do Tatarów,
kiedy ty uczyłeś się jeszcze chodzić. I

muszę ci powiedzieć, że na początku
marnie ci to szło. Ja nie mogę pozwolić,

żebyś pojechał sam.

Do prawdy?

Jestem już w takim wieku, że nie muszę
pytać dzieci o pozwolenie. Zrozum, to

jest niebezpieczne.

Do prawdy? No cieszę się, że to
zrozumiałeś.

Masz dla kogo żyć.

Masz syna, który potrzebuje ojca.

Ale ja też potrzebuję ojca.

A Kazimierz potrzebuje ciebie. Jeżeli
któryś z nas dwóch nie powinien jechać

Tatarów, to jesteś to ty, Jaśku.

Jestem o niego spokojny.

Spytaki z piekła wydostałby się bez
szwanku. Odkąd ta pewność, panie?

Odkąd pamiętam, służy królestwu. Ale to
nie znaczy, że jest nieśmiertelny.

Chorował.

Często brakuje mu sił. A poza tym nie
włada mieczem tak jak dawniej. Ale głową

językiem włada nie gorzej niż kiedyś.

Żal patrzeć, jak chodzi bez sił.

Pamiętasz mojego ojca, króla Władysława?

Oni są z innej gliny.

Widziałeś, jak Spytkowi oko błyszczało.

To jest wydbanie, on tego potrzebuje.

A jeśli Tatarzy nie będą chcieli go
słuchać, to są wojownicy, nie dyplomaci.

Spytek też jest wojownikiem.

Dlatego wysyłam kogoś, kogo będą musieli
wysłuchać. Posła rangi Spytka nie mogą

tak zaważyć. Poślij mnie razem z nim,
proszę cię. Wystarczy twój jeden rozkaz.

Ojciec na pewno się zgodzi.

Potrzebuję cię tu.

Zbyt wiele się dzieje. Ja nie mam komu
zaufać.

Już raz wysłałem dwóch z jednej rodziny.

Czyli przyznajesz, że czyhają tam
niebezpieczeństwa.

Taka jest służba królestwu.

Mogę go wysłać z kimś, kto dobrze włada
mieczem.

Do Biesław Skórozek, gdzie ratował.

Zgoda?

Obsypcję prógi w komnatach króla i
królowej Solą. Bili dokładnie. Ty

wszędzie woreczki z wilem piolunu.

Na całym Wawelu? Na całym. Wy posylicie
po dzielazia. Niech to tyle pełno, ile

ma.

Pani, lepiej żeby została gdzieś u
siebie.

Szukam medyka królowej.

Gdy się czujesz?

Sama nie wiem.

Inaczej niż poprzednio.

Może to dobry znak.

Może teraz syn będzie.

Nie zaznałam Karla w jego komnacie.
Wiesz może, gdzie go znajdę? Nie, ale

widziała, jak Eliasz się do swojej
cieli.

Eliasz zna mnie od dziecka.

Wolałabym sprawy kobiece powierzyć komuś
świeckiemu.

Karl to wprawdzie medyk królowej, ale
podobno bardzo uczony. Pójdę po niego.

A ty, pani, wróć tutaj.

Ale dla mnie, co by ludzie nie mówili,
to jest nie tutaj.

To by mieli ludzie mówić?

Tyle by cierpiałaś.

A na końcu Bóg pobłogosławił ci
dziecięciem. To tak, jakby pan nie

nami wiół.

Panie, uważaj, pchły są na Wawelu. Skąd
się tutaj wzięły? Nowa pomyweczka

przyniosła spod grodzia.

Pchły na Wawel?

Pani, idę po medyka.

Gabija ma rację.

Jak ci się urodzi syn, będzie pewnie
podobny do niemierzy.

Zadzmy ten pójmiot, Macieju. Oj, zadzmy.
U mnie innego nie uświadczysz. No, ale

dom skromny.

Pij, pij na zdrowie, Mikołaju. Miód
dobry być musi.

A dom... Jakbyś u jakiego Krakusa
gościł, to by ci Cienkusza wcisnął się

o pochwały na pracę.

Większych dusi groszy nad Krakusów nie
znajdzie. Nie znajdzie.

Król Władysław. To był król.

O tak.

Królestwo Polskie zjednoczył. A skąd
pochodził? A blisko.

Skóra. I chwistliwki robaczywki, jak źle
mówię. A serce Chrystusa i Kościoła

Polskiego gdzie bije? Nie żyje do
przorta. Więc jak to się stało, że cała

Małopolska się przy królopasie i z
pogardą na nas patrzy? Cóż ty prawisz?

Tylko na tyle cię stać, Mikołaju?

Przytakiwać i miód mój złopać?

Trzeba działać, Mikołaju.

No.

Więc jak?

Przyłączysz się do nas?

Kuncel. Przez ciebie.

To twoja rina.

Czego chcesz? Helena nie żyje.

Do ciebie jechała.

Na Wawelu?

Mnóstwo pchał miłościwa pani. A Gabija
wie o tym? Wie i robi co może, żeby ich

się pozbyć. Wawelu, nie chciałam mówić,
bo cóż biedaczka temu winna.

Trzyma to pewnie w tajemnicy.

Jeśli dopuściła do plagi, odpowiada za
to.

Ja tego nie powiedziałam. A czy pchły są
niebezpieczne dla zdrowia?

Bardzo. Pani, król słaby, po chorobie.

No i czy pani musisz dbać o siebie?

Tak. Idźcie do Karla. Zapytajcie go, co
należy z tym zrobić.

Karl ma dużo do roboty.

Co ty mówisz? Ktoś jest chory?

Ależ nie, pani.

Skądże? Nie trwóż się.

Chodzi tylko o cudkę.

Boże, biedna. Tyle nieszczęściom
spotyka.

Dlatego należało jej się błogosławienie.

Ale co ty mówisz?

Cudka jest brzemienna?

Myślałam, że ci to wiadomo, pani.

Ach, te moje dwórki są zupełnie
nieprzydatne. Ja w ogóle nie wiem, co

na zamku. Gdyby nie ty, Katarzyno...
Zawsze do usług, pani.

Ale tak się zastanawiam. Nie mierzę,
zginął w lecie, a cudzki brzuch

znowu nie taki duży.

Tylko na choroby powinno uważać, prawda?

Pani?

A patrz, że ci się pchłanie ukąsiła, ale
spokojnie.

To tylko zbytnia fantazja ci doskwiera
albo chęć uprzykszania życia innym.

Taka dworska przypadłość.

Możesz odejść, Katarzyna.

Czemu ciągle nie je?

Ja nie.

Chciałbym, żeby ta rozmowa została
między nami.

Oczywiście.

Zwłaszcza, żeby Jasiek się o niej nie
dowiedział.

A o co chodzi? Z Pycymirza.

Jeśli Jasiek będzie chciał za mną jechać
do Ordy...

Powstrzymasz go. Gdyby to było takie
łatwe. Najdziesz sposób.

Proszę, zrób to dla mnie.

Ja nie chcę, żeby się narażał.

A ty się nie boisz?

To ryzykowna wyprawa.

No przecież będę miał obstawy.

Dobiesław Kuroznek ze mną jedzie.

Dobiesław.

Ta miernota. Ja wiem, o czym mówisz, ale
Jasiek wyprosił u króla, żebym nie

jechał sam.

Ja wiem, czym to się skończy.

On się pewnie zaraz pochoruje i mnóstwo
czasu z mitrę, że w jakiejś gospodzie,

albo jeszcze gorzej, będę szukał
pochówku dla niego.

Ale muszę to zrobić.

Muszę sobie przypomnieć, że jestem
rycerzem.

Nawet gdybym miał nie wrócić.

A jeśli nie wrócę, dasz Jaśkowi.

Ale wrócisz.

Wrócę.

Nie zamierzam umierać na barbarzyńskiej
ziemi.

Żebyście nie gadali, to by się ojciec
nie frasował.

Ty jej nie pilnowałeś.

Do ciebie jechała, żeby cię ostrzec. To
twoja żona.

Twoja siostra.

Mogłeś ją zatrzymać.

Nie wiedziałem, że rusza.

Nie wiedziałem.

A skąd ja mogłem wiedzieć, że tu jedzie?

Kto ją puścił samą?

Moja Helen.

Moja ukochana.

Ja mówię, nie śmierdził.

Poszedł teściwy.

Za moje grzechy mnie uzabrałeś.

To ja wyrządziłem tyle zła.

Przyszła pora, by zapłacić dług.

Bóg zabrał to, co miałem
najcenniejszego.

Trzeba powiedzieć Przybytłowowi.

Ja tego nie zrobię.

Nie chcę przeszkadzać w modlitwie.

Pomódlmy się razem.

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości
Twojej.

Ogromnie swej litości zgładź w
nieprawość moją.

Odmyj mnie zupełnie z mojej winy.

I oczyść mnie. Przepraszam.

Przepraszam, ale ja nie mogę.

Każesz mi się kajać za moje grzechy,
kiedy to inni się powinni modlić o

odpuszczenie win.

I wiem, co powiesz.

Że grzeszę pychom, ale to jest nic w
porównaniu z cudzołóstwo, kłamstwo i

podłości innych.

Wybacz, panie, ale nie pojmuję.

Ja też tego nie pojmowałam.

Ale jednak dotarło do mnie.

Kaj zmierz, co dołożę z cudką.

Pani, to niemożliwe.

Dlaczego tak szybko wróciła po pogrzebie
do Krakowa?

Dlaczego tak często bywa w jego
komnacie?

Dlaczego on nie ma dla mnie dobre słowo?
Już nie mówi on o czułych gestach.

Pani, ale to przecież jeszcze nie są
dowody. Nie są.

Ale ile je łatwo znajdę?

Pani, niepotrzebnie ranić swoje serce.
To nie ja je ranię.

Wszyscy próbują mi mówić, że to ze mną
jest coś nie tak.

Niech lepiej spojrzą na siebie.

Masz boleści, pani?

Nie. Mdłości?

Już nie.

Byłam tylko zmęczona.

To normalne.

Ale nie zaszkodzi pić napar z pokrzywy.

Musisz teraz dużo odpoczywać.

Genał, a to już niedługo.

Niedługo?

Baba mówiła, że na świętej Zofii.

Niemożliwe. Brzuch jest zbyt duży.

Czyli urodzę wcześniej.

Tak myślę.

Przyjdź do mnie za trzy niedziele. Jeśli
nie wydarzy się nic złego.

A ten niepokój, który czuje?

To musi być sprawa ducha, nie ciała.

Ciało jest zdrowe.

Zatrafimy się przyjść.

Na zdrowie.

Ale jesteś pewny?

Loki, nareszcie ten dom szczebiot.

A to nowina.

A czemu zwłóczą z nią?

Panienka, pani, ciągle zapominam, że ta
mążatka pewnie chciała ci dzisiaj

powiedzieć, pewnie brata uprzedzić.

Przyznam ci się, Filipie, że były
chwile, kiedy straciłem nadzieję,

że... Lena zazna szczęścia w
macierzyńskiej miłości.

Ale poukładało się jej życie.

Zaraz. Ty pozwoliłeś jej dosiąść konia?

Jestem tylko sługą. Miałem pani
rozkazać?

Lena nie z tych, co się słuchają.

Niech to ją tylko Gunzel do domu
przyjedzie.

Mam żal do Boga.

Dlaczego doświadczył właśnie mnie?

Dlaczego zabrał do siebie tak
wspaniałych ludzi, a inni cieszą się

wcale nie zasługują, by żyć?

To naturalne cudko, że buntujemy się,
kiedy dotyka nas cierpienie.

Nawet Chrystus prosił swojego ojca, aby
odsunął od niego kielich cierpienia.

On, który został wysłany, aby odkupić
nasze grzechy na krzyżu.

Wiesz co?

Straciłam cierpliwość do ludzi.

Dlaczego zajmują się sprawy tak miałkie,
tak nieistotne?

Dzisiaj nakrzyczałam na słuszkę za to,
że śpiewała bezprostko.

Suszka ci wybaczy, cudko.

Wie przez co przechodzisz.

Staraj się jedynie nie czynić tego
więcej.

I?

Nie znajduję już oparcia w modlitwę.

Tak naprawdę do mnie przyrwłeś, cudko.

Przecież mówię ojca.

Cudko.

Czy jest coś, co męczy twoją duszę?

Dziecie, które noszę pod sercem, nie
jest niemierze.

Jest króla.

To wszystko moja wina. Moja.

Boże, jedyny i wszyscy święci mięci
zmiłowanie.

Skąd mogłem wiedzieć, że ta dziewka
plagę na zamek przyniesie?

Podobała mi się.

Więcej rzekłem, że ochmicz czy nie
pomywaczki szuka.

Może i nie była czysta, ale czy to jest
ważne, gdy do całowania chętna?

Z moje grzechy ta pchla zaraza. A więc
to tak.

Odpowiesz za to, żeś płyna zamek przy
bloku.

Czyli to jest kat.

Jest cały zapuchlony. Nie mój.

Mój też, nie wiem. Ale ja widziałem
nieraz, jak kuchmistrz go dokarmiał.

Ktoś chciał mi narobić kłopotu? To
biedno, bzdura.

Jeśli to celowo, nie będę mieć
liczności.

Pchły na moim zamku!

To ja biegnę podgrzać polewkę, będą
głodni jak wilcy.

A gdzie Hyvena?

Lepiej, żebyś siadł, ojcze. Ja nie chcę
siadać. Mów, że gdzie moja córeczka?

Ona...

Ona nie żyje.

Synu... Helena zaraz tu będzie.

Virgi.

Wybacz, Eliaszu, że nachodzę ci o tej
porze. Po to tu jestem, żeby wysłuchać

potrzebującego o każde poze dnia, a
nawet nocy.

Co cię sprowadza?

Usłyszałem dzisiaj podczas spowiedzi
świętej coś, co nie daje mi spokoju.

Powiesz swój niepokój Bogu.

Modliłem się cały wieczór, ale mimo
wszystko wciąż o tym myślę.

Wobec ludzi obowiązuje cię tajemnica
spowiedzi. Wiesz przecież, że nie wolno

jej naruszyć.

A co jeśli ta sprawa może zmienić
wszystko?

Wszystko, Eliaku.

Nawet posykuletwa.

Ta tajemnica spowiedzi jest ważniejsza
niż służba królowi.