Original subtitles

W poprzednim odcinku. No właśnie, wybierałem materiał na sukni. I wesele

szykuje. A kto z Tobie, co?

A kto, kto, kto?

My. Ciągle Cię nie ma! Służę królowi! Nie jestem zwykłym rycerzem! I takiego

pokochałam. Ale przestałaś już to rozumieć. Miałaś zły dzień przeze mnie.

Nie, nie przez Ciebie. Musiałam zwolnić ochmistrzynię, ale to nie jest ważne.

Gabie, dlaczego?

Nie powiedziała mi o swoim ślubie.

Ukarałaś ją, bo chce być szczęśliwa?

Sprowadzisz Małgorzatę do mojej komnaty. Mówiłeś królu, że chcesz tym skończyć.

Właśnie dlatego chcę się z nią widzieć.

Już nie będziesz musiała się wymykać ode mnie. Tak oświczę.

Wiesz?

Od dzisiaj będziesz moją żoną.

Naprawdę? Spójrz.

Muszę być na zamku, zanim wszyscy wstaną.

Zostań. No zostań.

To przecież królowa cię odwołuje. Jeszcze nie ma nowej, jak mich pienię.

Muszę robić, co do mnie należy.

Tak ci tam spiesz, no.

Wiesz, że nie lubię siedzieć bezcinnie?

A wiesz, że ja mogę zadbać o to, żebyś była mocno zajęta?

Nie, nie, nie, nie.

Spotkamy się przy bramie.

I pójdziemy razem do kościoła. A przyjdziesz? Zobaczę.

To była nasza ostatnia noc razem.

Obydwoje wiemy, że tak trzeba.

Tak będzie lepiej dla wszystkich.

Jutro jadę do teńca pokutować za grzechy.

Skoro ja czuję miłość...

A Bóg jest miłością.

To nie mogło być złe.

Adelaida nie jest mi miłą, ale nie zasłużyła na to, żeby cierpieć zaraz.

a tym bardziej pyłkę.

Nie płacz.

Boże, jakaś ty piękna. Gdzie byłeś?

Zbierałem zioła. W nocy?

Jakby to miało mi pomóc mieć ciebie za żonę, to nie spałbym w ogóle.

Jakie ty jesteś rozpalony.

Dzisiaj przeprowadzą kolejną próbę pozyskania kamienia filozofów.

Ale tym razem mi się uda, jestem pewien.

Wstedy.

Poczekaj na mnie, Jagno.

Ja udowodnię, że na ciebie zasługuję.

Święta Łucja? Dzisiaj?

To dzisiaj jest ślub Mikołaja i Gabii. Daj już spokój. Urszuli nie chciał, to

wysłata ją komu innemu. Tego kwiatu to pół światu. Na wesele idziesz?

Każdy powód by świętować i tańczyć dobry.

A ślub z nich najlepszy. A ty?

O, na pewno nie.

Zresztą, wszystko się może zdarzyć. O czym ty mówisz?

Jakie licho może pokrzyżuje im plany i moja Urszula panią Jeger zostanie?

Miarku się za słowami na Boga!

Licho nie śpij, jeszcze wszystko usłyszę.

Stale biorę swe ciało.

Własne swoje życie nadstawiam.

Niech bym nie zabił wszechmocny.

Ufam.

Ufam!

Tak należy.

To ci się spodoba, wiem to.

Wiem to, Boże.

To daj mi siłą.

Abym zawrócił niewiernego z drogi grzechu.

Nieprawy jest zawsze w strachu.

Czarny dzień go przeraża.

Strach go przygniata.

Jak mara.

Do Halicza i Włodzimierza musimy wysłać zaufanych ludzi. I odważnych.

To niebezpieczne ziemie. Tylko ktoś zręczny w dyplomacji mógłby zjednać

Nic tak nie zjednuje ludzi jak siła. Giębki język łatwo odciąć. Mówi się, że

Dymitr Decko za nie mógł. I wiosnę nie doczeka.

Nigdy nie miałem do niego zaufania.

Kto nas zdradził, ten zawsze będzie skłonny do zdrady.

Teraz, kiedy Ruś jest nasza, potrzebujemy mocnego starosty. Do Lwowa

Otton z Pilicy.

A Halicz, Sanok, Przemyśl?

Będzie zarządzał i tam.

Otton?

Nie jest za młody, pewnyś, panie?

Coś tak porywczy, może... Takiego właśnie nam trzeba.

Starych bojarów nie będzie się bał, a z młodymi na pewno się porozumie.

Wiele ziem jak na jednego mokosa.

Musimy się umocnić na Ruśi.

Zanim Litwini zbiorą się do Odwetu, a długo czekać nie będą.

Może, bo gotowię.

Nawet i tak nie myśl.

Jesteś tutaj jedyną bliską mi osobą.

A kiedy ty w końcu pójdziesz za mąż?

Jakoś mi nieśpieszno.

Jak będziesz dłużej złegoła, to w końcu zostaniesz sama.

Może tak będzie lepiej.

Nie pójdziesz za się w ręce?

Nie miłuję go tak jak ty, Mikołaja, ale ja nie mogę tak jak ty sama decydować.

Mógłbyś wyprzedać ślubem?

Ze wzruszenia.

Gabio, pięknie wyglądasz.

To dla ciebie.

Niech ci przynosi szczęście.

Pursztyn królowej Anny.

Matka nazywała go litewskim złotem.

Tak bym chciała być na twoim weselu. Wiem, że nie możesz.

Królewnie nie wypada tańcować po każdym. To obiecaj, że będziesz tańcować za nas

obie. Do białego rana!

Ja nie.

Przypilnuj, żeby zamki na zdobytych terenach dostały nową załogę. A co z

Podolem?

Nie chce mieć wrogów w synach Koriata.

To bratankowie Olgierda.

Zgodzą się zostać lennikami Królestwa Polskiego?

Musimy to tak rozegrać, żeby nie mieli wyjścia.

Wybacz, panie.

Wikariusz chce z tobą mówić. Nie teraz.

Mówi, że przyszedł w imieniu papieża.

To wprowadź.

Wszyscy ci na mnie patrzą. Bo pięknie wyglądasz.

Takiej ilości materiału można by usić przy sukni.

Niepotrzebnie się zgodziła. Gabio, to twój ślub w taki dzień powinnaś wyglądać

wyjątkowo. Boję się, że Mikołaj nie rozpozna mnie pod tą wyjątkowością.

Miałoby być skromnie, ale przecież jest.

Dokładnie tak, jak chciałaś.

Tylko wasza dwójka i kilku gości.

Chodź.

Mikołaju!

Mikołaju!

Pamiętaj, żeby przez całą drogę do kościoła prowadzić narzeczoną po lewej

stronie. Ale prawą musisz mieć wolną do odganiania złych mocy, gdyby chciały wam

przeszkadzać. A ciężko, wszystko będzie dobrze.

No co to, nie mają nic lepszego do roboty, żeby się nami zajmować?

Są z nami nic, żeby im przeszkadzać.

Widzisz to co ja?

Ha, ha.

Do uszu papieża dotarło, że król polski Kazimierz się jest gorszenie.

Przekaż papieżowi, że to brednie, które wymyślają ci, którzy chcą mi zaszkodzić.

Należysz do nich, wikariuszu?

Należę do Boga Najwyższego i Jemu służę.

Uważaj, żeby twój język nie zgrzeszył. Bóg naprawdę widzi wszystkie ścieżki.

Gdy grzesznika nieprawość owładnie, Trzymają go więzy występu.

Umrze on z braku nauki.

Pobłądzi z ogromu głupoty.

Jak śmiesz mnie obrażać? Ty obrażasz Boga.

W licznych zamkach rozmieściłeś kochanki.

Niewiastom, szetecznym płacisz, by z tobą grzeszyły.

Opamiętaj się!

Skąd z rozpustą?

Potomstwo niewiernym się nie rodzi.

Oddaj to, z którą grzesy przeciw Bogu, by i ona nie została potępiona.

W imieniu Kościoła nakazuję ci... Sklepo! Opamiętaj się!

W stronę! Ratuj swoją duszę przed potępieniem! Nie dotykajcie moich

Prorokom moim nie czyńcie krzywdy! Mówi pan!

że nie prosili cię na wesele.

Chciałam zobaczyć to widowisko. Przyznaj, że chciałaś sprawdzić, jak

będzie wyglądała w sukni mistrza Kacpra.

Wiem od tych, co przez studni wstali, że suknia piękna.

Ale nie dla Gabii.

Jak się ma takie kształty, to się ciężkiej, pofałdowanej sukni nie nosi.

wyglądu przypomina się kupę siana i te rękawy.

Zamiast trzępić język na obgadywanie Gabii, pomóż nam wnosić jedzenie.

Ja? A co to ja?

Wyglądam na pomoc kuchenną?

O, Andrzej, przynieś mi piwo i to najlepsze ze świdnika.

Widzę, że u Mikołaja się nie przelewa.

Na weselu u mojego parówka lepiej jedli.

Prędzej, prędzej.

Andrzej, zrób pięćce na stole.

O, o tutaj tak.

Zastawiajcie.

Idziemy po resztę.

Żwawo, żwawo.

to szczęście największe.

Wreszcie się doczekałem.

Wikariusza jeszcze nie ma.

Przyszliśmy za wcześnie.

Boże miłosierny, dziękuję Ci, że w swojej nieskończonej dobroci...

Zechciałeś oświecić tę niewiastę, aby mogła ujrzeć wszystkie moje zaleceń.

I sprawiłeś, że zgodziła się zostać moją żoną.

Amen.

Nie wierzę, że przysłał go tutaj papier z napomnieniem.

Jakby chciał coś powiedzieć królowi, to by wysłał emisariusza albo list. Ten

klecha powinien zawisnąć za obrazę króla. Chcesz chorego człowieka skazać

śmierć? Tak się nie godzi.

Przecież gołym okiem widać, że to szaleniec. To poważne oskarżenia.

Powinniśmy się zastanowić, co z tym zrobić.

Oskarżenia? Jakie oskarżenia?

Obraza!

Zignorować tego nie wolno.

Jestem pewny, że macz od tym palcy biskup Krakowski. Nie miał odwagi i sam

wysłał tego...

Biednego człowieka. Ale kto tu wiedział, żeby byle klecha tak syfał na króla?

Panie. Czego?

Ten grzmot to w komnacie medyka. Pożar ugaszczono, ale Karl.

Co z nim?

No mów!

Karl.

Muszę zobaczyć.

Dajcie wody.

A święty Jełucy dziś patronki ociemniały. Daj czyste płótno.

Bóg pokarał go za to, co zrobił. Idź.

Zaczekaj, zaczekaj.

Nie ruszaj się.

Spróbuj teraz otworzyć oczy. Nie mogę.

Otwórz.

Nie pozwolę, by wikariusz rzucał na mnie kalumnie. Powinien zapłacić za tę

zniewagę.

Odejdź, kobieco, skąd przyszłaś. Odejdź stąd, powiedziałem, idź!

Poślij pokochana.

Kochana? Panie, jesteś pewien? Tego zbira?

Musimy uciszyć Baryczka.

Jak?

Na zawsze.

Z Litwy!

Więc na weselu muszą być litewskie zwyczaje! Tak czy nie?

Tak! Tak!

No właśnie! Więc jak nowożeńcy prawdziwi przyjdą z kościoła, to będą od nas

musieli wykupić swoje miejsca czym?

Piwem!

Reszą czy prawdę mówią?

Prawdę, takie u nas zwyczaje.

Brecz od jadla i napojów.

Dobra, dobra.

Litewskie zwyczaje.

A litewskimi zwyczajami?

A gdzie są prawdziwi nowożeńcy?

Audre, biegnij zobaczyć, dlaczego ich jeszcze nie ma i dziecko nić.

Wszędzie go szukam, ale ten baryczka przepadł jak kamień w wodę. Nigdzie go

ma. Poczekajmy jeszcze.

Może zapomniał.

Zapomniał.

Już ja się postaram, żeby dzień naszego ślubu wrył mu się w pamięć.

Lepiej, żeby miał powód.

Lepiej, żeby nogi mu urwało. I dlatego nie mógł przyjść.

Albo lepiej, żeby uciemniał.

I nie potrafił odnaleźć drogi do kościoła.

Wybacz.

Przepraszam, Boże.

Ale szlak mnie trafia.

Przez tego baryczkę nie weźmiemy ślubu.

Wszyscy na was czekają. Czemu nie przychodzicie?

Ksiądz nie przeszedł.

A mówiłem ci, żebyś prawą ręką odganiał złe licho, mówiłem?

Nie, ci zaraz z prawą ręką nie przeżegnam.

A może naprawdę jakieś złe licho się do nasu wzięło?

I nigdy tego słupu nie weźmiemy.

Błagam Cię, Panie Liczowski!

Liczowskisza! Zapłacę Ci za mnie!

Błagam, Panie! Zapłacę Ci!

Zapłacę Ci!

Błagam Cię, Liczowski!

Nie!

Boże! Boże! Nie!