Original subtitles

Mos e shiko mamin.

Kjo duket kaq e shijshme.

A mund të piqni një tjetër biskotë me rërë?

Përshëndetje.

- A është në rregull nëse vajza ime bashkohet? - Sigurisht.

- Si quhesh? - Madelon.

- A mund të luajë Madeloni me ty, Elise? - Jo.

Sigurisht që mundet. Mos u sill si budalla. Vazhdo, Madelon.

Vazhdo, zemër.

E kemi parë njëri-tjetrin më parë, apo jo?

- Vitin e kaluar. Në pishinë. - Në pishinë.

- Ku po qëndron? - Në Jochberg. Një apartament. Ti?

Afër. Hoteli Post. Në drejtim të... si quhet?

Ku është në shitje ajo shtëpi?

- Ajo shtëpia lart në atë mal. - Ajo moderne.

Kjo është krejt në vetvete.

- Po, në atë rrugë malore. - E pabesueshme, apo jo?

Shumë keq për çmimin.

- Shumë lart. - Sigurisht.

Por unë caktova një takim për të parë vendin.

Po bën shaka. Seriozisht?

- Shumë mirë. - Vetëm për qejf.

- A mund t'u bëj disa foto fëmijëve? - Sigurisht.

- Do të vish nesër? - Të shohim shtëpinë?

Nuk ka problem të shikosh, apo jo?

Shikoni mamin.

Mos u duk kaq i trishtuar, zemër.

Oh, Madelon po pjek një biskotë kaq të shijshme.

Elise, shiko Madelonin.

E shijshme, Madelon, kjo duket...

Deni.

Danny, po vjen? Mëngjesi është gati.

Mirëmëngjes, të dashurit e mi.

A qëndruat zgjuar deri vonë ti dhe Danny?

A u argëtuat?

Më ka munguar shumë kjo, Erik.

Mënyra se si e shtrojmë tryezën dhe pastaj ti i drejton takëmet.

Kaq e ëmbël.

E kam seriozisht.

E dëgjon këtë?

Ajo të kishte munguar.

Madelon, ulu drejt. Telefono larg.

Epo, shijoni vaktin tuaj të gjithëve.

Shijojeni ushqimin tuaj.

Deni, shpejto tani.

Veshje e shndritshme.

Syze të bukura, gjithashtu.

Bukur, apo jo?

- E re? - Karbon. Pezullim i plotë.

I lehtë si një pendë.

Elektrike?

Elektriku është fillimi i fundit, Danny.

- Pra, ku janë të gjithë? - Te liqeni.

Vajzat donin të bënin një xhiro me kuad-motorin e Ralphie-t.

Kush është ai?

Ralfie i vogël, ai nga kajakët.

Jemi kthyer përsëri, vajza.

Vërtet do të na ndjekësh? Kjo është e panevojshme dhe e turpshme.

- Zemër, duam vetëm ta shohim atë moped. - Nuk është moped.

Do ta puth fort.

- Po, mirë. - Vërtet do ta bëj.

Ralf.

Elise. Madelon.

Uau.

Bukur.

- Epo? - Shumë bukur.

A është ai "Ralfi i vogël"?

- Ne flasim anglisht, apo jo? - Po, bitt.

Zot i madh!

Po?

A të kujtohet ku e blemë atë shkop peshkimi?

Diku te liqeni, rrugës për në... Si quhet, Altenwiese, apo jo?

Ai shkop peshkimi.

- Përshëndetje? - Deni, çfarë do?

Epo, doja të blija një shufër të re për Madelonin.

Pastaj mund të shkojmë për peshkim së bashku. Të lidhemi pak me të.

Peshkim? Me Madelon? Seriozisht?

Po, asaj i pëlqen.

Ajo të bashkohej një herë në dhjetë vjet. Një herë. Dhe ishte gjashtë vjeç.

Po, dhe asaj i pëlqeu atëherë.

Deni, do të të telefonoj më vonë, në rregull?

- Mirupafshim, mami. - Mirupafshim vajza.

- A ka ai ndonjë patentë? - Ndoshta.

Po helmetat?

Ata nuk do të jenë në rrugën kryesore. Djali duket mirë.

- Nuk e di për këtë. - Lërini të jetojnë pak.

Jemi me pushime.

- Dhe ata nuk do të bashkohen më me ne gjithsesi. - Çfarë do të thuash?

Vitin tjetër ata do të duan të shkojnë për kamping në Zeeland, dhe ne do t'i kemi humbur.

Budallallëk. Madelon nuk është gati për këtë.

Jo? Ti thjesht shiko.

Eja, Anouk.

Le të pimë një gotë në një kafene. Le të pimë një pije bashkë.

- Është ora dhjetë e gjysmë e mëngjesit. - Pra? E humbët, apo jo?

- Përshëndetje. - Ditë të mbarë.

Përshëndetje babi.

Eja.

Bukur, shoku.

Çfarë po bën?

Zot, Madelon, çfarë dreqin?

Z. dhe znj. Reekers dhe Van Eeden nga Holanda,

prindërit e Elise dhe...

Madelon?

A flet gjermanisht? Anglisht?

- Gjermanisht. - Gjermanisht, mirë.

Së pari Elise.

Ajo ka disa mavijosje, disa brinjë të thyera.

Ajo humbi ndjenjat për një kohë të shkurtër kur ra.

Do ta vëzhgojmë për një natë.

Por kjo nuk është asgjë për t'u shqetësuar.

Fatkeqësisht, me Madelonin zbuluam se ajo kishte një frakturë të rëndë të kafkës.

Një operacion lehtësoi presionin në kafkë, por...

- rezultatet e para të hulumtimit tregojnë se... - Jo, kjo nuk është e vërtetë.

- Më fal? - Kjo nuk është Madeloni, por Elisa, apo jo?

Sigurisht që ke të drejtë. Elise.

Më vjen shumë keq.

Pra, Elise.

Testet e para kanë treguar

se truri i saj ishte pa oksigjen për një kohë të pacaktuar.

Kjo mund të ketë disa shkaqe, dhe varësisht nga serioziteti i saj,

Duhet të presim disa ditë para se të krijojmë një imazh, por...

nuk duket mirë.

A do të vdesë ajo?

Ajo është në koma.

Por mund ta vizitosh.

Asistenti im do t'ju tregojë se ku është Njësia e Kujdesit Intensiv.

Ju lutem.

Ju lutem.

- Po Madeloni? - Të lutem, eja me mua.

I kemi dhënë morfinë, por mund të flasësh me të.

Dera e dytë në të majtë.

Çfarë është kjo?

- Erik. - Ki kujdes.

- Kjo nuk është e drejtë. - Mos e bëj.

Kjo nuk është e drejtë. Shumë e ngushtë.

- Kujdes. Mos. - Shumë ngushtë.

- Bëj diçka. Është shumë ngushtë. - Lëre.

Hej.

Si po shkon këtu? Dhimbje?

I lodhur.

Vetëm një pyetje në lidhje me Elisen, Madelon.

A bëri Elise ndonjë gjë të çuditshme, të pamatur apo budallallëk?

Dua të them, të gjithë e dimë se çfarë është ajo...

si ndonjëherë. Dhe nga kush e mori atë.

Pra, Madelon, nëse ka ndodhur ndonjë gjë, mund të ma tregosh.

A bëri Elise diçka?

Jo.

Vërtet?

Nuk më kujtohet.

Madeloni humbi ndjenjat për një çast pas aksidentit.

Vërtet nuk e di?

Ishte një aksident, Gwen.

Si është Elise?

Mirë.

Po, ajo do të jetë mirë.

- Më thuaj, a bëri Elise ndonjë marifet? - Të thashë, nuk e di.

Hej Gwen?

O, e dashur e ëmbël.

Më jep një minutë.

Po, në rregull.

Dy minuta, Danny.

Policia ishte këtu.

A e dinë ata çfarë ka ndodhur?

Ata duan që ne të vijmë nesër.

Fli pak.

Kjo është e mençur.

Dëgjo, kur të marrim Madelonin nesër, do të shkojmë direkt në shtëpi.

Në shtëpi? Sapo mbërritëm.

Madeloni duhet të largohet që këtej. Edhe ne duhet të ikim.

- Pse? - Sepse Elise është atje, dhe Madeloni është këtu.

Elise është në koma, Madelon nuk ka asnjë gërvishtje.

Kjo është tepër e pabarabartë.

Do të shkaktojë tension. Kjo do të dalë jashtë kontrollit.

Jezus, Deni. Ata janë miqtë tanë.

- Po, dhe do të doja ta mbaja kështu. - Gwen ka nevojë për mua. Eriku ka nevojë për ty.

- Duhet të jemi aty për ta tani. - Aspak.

Ata kanë nevojë për paqe. Duhet t’i lëmë të qetë.

Nuk doni t’i lini vetëm.

Ti do të ikësh. Por kjo nuk do të ndodhë. Ne do të qëndrojmë.

Ne po qëndrojmë.

Kam një parandjenjë të keqe për këtë.

Deni. Ne po paguajmë.

Jemi të gjithë bashkë.

Peshk i skuqur.

Shnitzel i skuqur.

Pulë e skuqur.

Brokoli i skuqur.

Vështirë se guxoj ta them, por...

Mund ta rekomandoj vërtet këtë. Shumë e shijshme.

Nëse na ndihmoni nesër, mund të hamë një mëngjes të mirë në shtëpi.

- Po shkoj të pi një cigare. - Jo.

- Seriozisht? - Po, ide e mirë.

Ne folëm për këtë, apo jo?

Do të shkoj të kontrolloj lart.

Anouk thotë se do të ikësh.

Çfarë?

Jo, sigurisht që jo.

Thjesht nuk duam të të pengojmë, kaq është.

A mendove se doja të largohesha? Nuk dua të largohem.

Aspak.

Çfarë nuk shkon?

Fashat e vajzës suaj kanë nevojë për zëvendësim. Mos u shqetësoni, është rutinë.

Ajo po vë fasha të reja. Ndoshta duhet të presim këtu.

Kjo është dhoma e mysafirëve një.

Uau.

Dhe pranë tij është numri dy. Vazhdoni.

Oh, nuk mund ta hapësh dritaren. Për shkak të ajrit të kondicionuar.

Sigurisht.

Pak ajër i pastër në një spital. Imagjinoje.

- Do të rri me Elisen. - Jo, kjo nuk lejohet.

Çfarë më intereson mua?

Kjo nuk është e mundur, Gwen. Nuk mund të flesh aty.

- Nuk do të të lë nga sytë e mi. - Anouk.

Unë po fle me Elisen.

"Komë. Faktet u përputhën..."

Ai doktor, Maier, rastësisht është shumë i respektuar këtu.

- "...17 deri në 18 përqind nuk zgjohen kurrë." - Gjashtëdhjetë e pesë përqind zgjohen, dhe...

"Tetëmbëdhjetë përqind vdesin."

Gjashtëdhjetë e pesë përqind. Jo vetëm që zgjohen, por edhe shërohen.

Këto janë ndoshta statistika të vjetra. Sot ka të ngjarë të jenë më shumë.

"Klinika Maier. Felber".

- "Profesor Doktor Neurokirurg." - Po, duhet ta lexosh këtë.

Me sa duket miku ynë i dashur është një kirurg i trurit mjaft i shkëlqyer.

Por pa i ngatërruar emrat e vajzave tona

doli të ishte një sfidë shumë e madhe për të.

"Oh, më vjen shumë keq."

Në rregull, ai është një idiot, por rastësisht është një specialist i shkëlqyer.

Ka shumë të ngjarë të jesh më mirë këtu sesa në Holandë.

Profesor Doktori është shumë i penduar.

Ja. Kjo do të të bëjë të ndihesh më mirë.

E dini cila ishte dita më e mirë e jetës sime?

Ditën kur Gwen doli të ishte shtatzënë me Elise.

Jo vetëm sepse do të bëhesha baba, por sepse e dija që ajo do të qëndronte me mua.

Dhe ajo e bëri.

Edhe pse të gjithë thoshin se ajo nuk ishte e destinuar për mua.

"Harroje, djalosh. Ajo është shumë larg tëndes."

"Nuk mund ta kesh atë."

Ajo qëndroi me mua.

As me të, as me të.

Ose ai atje. Dhe jo me ty, Danny.

Me mua.

Znj. Van Eeden, doja t'ju njoftoja se kolegu im do të marrë përsipër detyrën.

Vajza ime ndihet shumë e ftohtë në prekje.

Kjo është mjaft normale.

Për të parandaluar dëmtimin e mëtejshëm të indeve

dhe për të stimuluar rikuperimin, e mbajmë temperaturën e trupit të ulët.

Doktori mund ta shpjegojë më mirë këtë,

por...

Këto 35,5 gradë janë tamam të përshtatshme.

- A keni ende një dhomë mysafirësh? - Po.

Pastaj mund të shkosh të flesh i qetë.

Kur macja është larg...

Kur Anouk është larg.

Gwen na lejon të urinojmë ku të duam, sa të duam.

Anouk...

Mënyra se si më shikon.

Mënyra se si më shikoni të dy. Po qeshni.

Po qesh me mua.

Jo, nuk po qeshim me ty. Ndonjëherë je shumë qesharak.

Mendon se nuk e di si pëshpërit pas shpine?

Ti mendon se jam qesharake.

Me sjelljet e mia të pastra, këmishat e mia të hekurosura.

Makina ime e madhe dhe e shndritshme.

Dhe me theksin tim të vogël e qesharak.

Dhe gruaja ime tepër e bukur.

E drejtë? Apo jo?

Qetësohu.

Qetësohu.

Vazhdo të qeshësh, Deni.

Jam krenar.

Krenar për atë që jam.

Për atë që bëj dhe atë që kam.

Amin.

Mirupafshim, dhe çlirim të mbarë.

Flini mirë.

Pra, dhjetë vjet më parë, gratë tuaja u takuan në sheshin e lojërave Hintersee...

dhe po atë festë vendosët të blini një shtëpi së bashku.

Saktë.

Kjo është mjaft e pazakontë.

Dua të them, ti...

nuk e njihnin vërtet njëri-tjetrin.

Por kjo nuk është krim, apo jo?

Që atëherë, keni shkuar bashkë në verë dhe në dimër?

Vetëm një javë në vit. Është bërë traditë.

Shtëpia nuk është e madhe, kështu që ne gjithmonë bëjmë radhën,

por një herë në vit...

Do të kaloni kohë cilësore së bashku në këtë zonë të bukur.

Dhe ndërkohë jeni bërë miq të mirë.

Kjo nuk është puna e tij, Erik.

Më fal?

Po, ne jemi miq të mirë.

Çfarë profesioni ke?

Unë punoj në sektorin e sigurimeve.

- Sigurim? - Po.

Dhe ti?

Unë punoj në... si ta shpreh...

biznes jashtë vendit.

Platforma nafte e të tjera?

Dhe të tilla, po.

Nuk e di për ty, Erik, por unë kam nevojë për një pushim.

Më falni, unë...

Sidoqoftë.

Rreth rezultateve të hetimit tonë

në aksidentin tragjik të vajzës suaj Elise.

Sigurisht që ndjej keqardhje për ty.

Po. Pra, në lidhje me këtë, Ralph...

Ralfi ynë, po.

Ralph Schäfer, 16 vjeç.

Babai është një këshilltar i respektuar, nëna është mësuese.

Ralfi shkon në shkollën e mesme dhe është një nxënës shembullor.

Në përgjithësi, do të thoja se është një djalë shumë i mirë.

Por ai është fajtor.

Më fal?

Ai është përgjegjës për aksidentin.

Çfarë do të thuash?

Çfarë bën...

- Ai ngau shumë shpejt. - Nuk ka baza për këtë supozim.

- Ai do t'ia dalë mbanë. - Çfarë?

Ai djali. Sikur të mos kishte asnjë rol në këtë.

“Është një aksident tragjik, zoti Van Eeden”.

Por kjo nuk është rastësi. Diçka ndodhi, Deni.

Aksident?

Prapanica ime.

Z. dhe znj. Reekers. Kam frikë se Madelonit i duhet të qëndrojë edhe pak më gjatë.

- Mendonim se mund të shkonte në shtëpi sot. - E kuptoj.

Por presioni në gjoksin e saj është shumë i lartë.

- Pse? - Për shkak të brinjëve të thyera, por...

Ne mund të kujdesemi për të në shtëpi.

Ndoshta nuk është asgjë serioze, por nuk duam të rrezikojmë.

Jo jo.

- As ne nuk e duam këtë, Danny. - Jo. Urime, Madelon.

Më falni?

Nesër është ditëlindja ime.

Oh, mirë.

Jam i sigurt që do të kesh lajme më të mira nesër, atëherë.

- Madeloni duhet të qëndrojë edhe një natë. - Pse?

Ata duan të kontrollojnë presionin në gjoksin e saj.

Madeloni erdhi ta takonte Elisen mbrëmë.

Ndjej sikur ajo po fsheh diçka.

Dëgjo, Gwen. Nëse Madelon thotë që Elise nuk bëri asgjë, kjo është e vërtetë.

Madeloni po mbron Elizën.

- Madeloni nuk gënjen. - Ajo do ta mbrojë Elizën.

Gwen, Madelon nuk gënjen.

"Madeloni nuk gënjen."

"Madeloni nuk gënjen, Gwen."

"Elise gënjen ndonjëherë. Por Madelon nuk gënjen kurrë."

Më fal. I dërgova një mesazh Danny-t se do të marrim një orë pushim.

Por unë nuk dua.

Zemër. Eriku është me Elisen.

Danny është me Madelon dhe na duhet një pushim ose do ta humbasim.

Mami tha që nuk po i lexon më librat e saj.

As ti.

- Megjithatë, jo një foto e keqe. - E bëri Gwen.

Seriali po përkthehet në spanjisht.

- Oh? Në frëngjisht, mendova. - Po, dhe tani edhe në spanjisht.

Nëse kjo vazhdon, ajo mund t'i blejë Gwen dhe Erik,

dhe atëherë shtëpia do të jetë e gjitha e jona.

Thuaj...

A e mban mend atë herë që shkuam për peshkim? Vetëm unë dhe ti?

- Për peshkim? - Po. Ne shkuam për peshkim një herë.

Unë? Duke peshkuar?

Ne shkuam për peshkim një herë, apo jo?

Nuk mendoj kështu.

- Do të shkojmë të peshkojmë? - Çfarë?

A do që të shkojmë të peshkojmë?

Është në rregull me mua.

Si janë gjërat këtu?

Ajo është ende pak e lodhur dhe pa frymë, por është në rregull.

Dëgjova se mbërritën disa rezultate analizash për Elisen. Mendova...

ndoshta mund të vini me vete?

Z. Van Eeden, z. Rikers, ju lutem uluni.

- Është e kundërta. - Më fal?

E kundërta: Z. Van Eeden, Z. Reekers.

Çfarë shkon rrotull, kthehet rrotull, Danny.

Z. Van Eeden sapo u përpoq të bënte një shaka.

E drejtë.

Z. Van Eeden, për vajzën tuaj...

E patë që bëmë disa teste këtë mëngjes.

Zbulimi më i rëndësishëm

është se mund të zbulohet njëfarë aktiviteti i trurit, por...

Aktiviteti i trurit?

Kjo është mirë, apo jo?

Por është shumë pak.

Mundësia e dëmtimit të përhershëm të trurit është për fat të keq shumë e lartë.

Sapo ënjtja në kokën e saj zvogëlohet,

do t’i përsërisim testet

në ditët në vijim për të qenë më në gjendje të përcaktojmë...

nëse ky aktivitet i trurit po përmirësohet.

Sepse ende mund të përmirësohet.

E drejtë?

Në teori, po.

- Por është shumë e pamundur. - Por mundësia ekziston. Apo jo?

Po.

Ky është një lajm i mirë.

Ky është një lajm shumë i mirë, Danny. Aktiviteti i trurit.

Faleminderit shumë, Doktor Maier. Do të flasim përsëri herën tjetër.

PO THUAJ ASGJË AKTIVITET TRUROR, PAK SHPRESA PËR PËRMIRËSIM

"Lajm i shkëlqyer: Aktiviteti i trurit Elise. Mund të përmirësohet në ditët në vijim."

Shiko, a nuk ta thashë?

Ta thashë unë.

- "Aktiviteti i trurit." - Kjo do të thotë që Elise nuk po dorëzohet.

Elise dëshiron të jetojë dhe të përmirësohet.

Z. Van Eeden.

Është më mirë të mos përdorni telefonin këtu.

Në të vërtetë.

Gjithmonë e kam ditur se diçka e tmerrshme do të më ndodhte.

Derisa Eriku, nga të gjithë njerëzit,

Më la shtatzënë me Elisen gjatë një lidhjeje njënatëshe të dehur dhe të pashpresë.

Pastaj e kuptova se duhej të qëndroja me të.

Sepse me të nuk do të ndodhte asgjë e keqe.

Eriku, personi i sigurimeve.

- Shkove për siguri. - Dhe për seks.

Ti mendon se Eriku është shumë autik për këtë.

Përkundrazi. Burrat me tipare autistike e konsiderojnë shumë të rëndësishme

për të bërë gjithçka me shumë saktësi.

Shumë hollësisht dhe saktësisht.

Zot i madh!

Përshëndetje.

Z. Reekers.

A po ndërpres?

Doja të largohesha.

Por doja të thoja se më vjen shumë keq për atë që i ndodhi Madelonit.

Dhe gjithashtu për Elisen, sigurisht.

Sinqerisht më vjen shumë keq.

Ju lutemi tregoni zotit Van Eeden këtë.

Z. Van Eeden ju vizitoi këtë mëngjes.

Unë nuk isha aty.

E di këtë.

Do të iki, atëherë.

- Mirupafshim. - Mirupafshim.

O, dreq.

Ndalo së vrapuari.

Ndërprite. Ndalo.

Ndërprite. Ndalo.

Qetësohu. Hej.

Eriku sapo pati një bisedë intensive me Ralfin.

- Aspak. - Po, nuk e dija që e kishte brenda vetes.

Eriku ka aftësi të papritura, Danny.

Oh, ti i varfër.

Çfarë ndodhi?

Ki kujdes me të tani, Danny.

Shiko çfarë kam, zemër.

Do t'jua bëjmë gjërat më të bukura për nesër.

Përshëndetje, si jeni?

- I lodhur. - Ende?

Çfarë është kjo?

Doktori i vuri ato.

- Kur? - Këtë pasdite.

- Është për zemrën time. - Zemrën tënde? Pse?

- A e di babi për këtë? - Nuk e di. Ai ishte larg për pak kohë.

Ndoshta duhet ta telefonosh Dannyn.

Ndërkohë, kam diçka për ditëlindjen tënde.

Arna.

Arna në gjoksin e saj me tela. Janë të lidhura me ndonjë pajisje.

Nuk e di...

Diku nga kjo pasdite.

Ti ishe me Erikun, dreqi ta marrë.

Nuk e di, Deni. Nuk ka askënd këtu.

Kjo nuk ndihet aspak në rregull.

Shiko.

Në ngjyrat origjinale.

Shumë bukur.

Ja kështu e mbyllni.

Është nga unë, Eriku dhe Elisa.

Dhe ishte ideja e saj.

Si është ajo?

Jo mirë.

A do të vdesë ajo?

Nuk e di.

Çfarë ndodhi, Madelon?

Vetëm më trego.

Nuk do të zemërohem. Mund të ma thuash vetëm.

Madelon?

- Madelon? - Madelon.

A janë ngjitur arna? Largohuni nga pacienti.

Z. dhe znj. Reekers?

Ju lutem.

A po fle ajo?

E vumë në gjumë për t’i lehtësuar zemrën.

Zemra e saj? Pse?

Arresti kardiak që ndodhi tani ka të bëjë me

për dëmtime të mëparshme të zemrës të pësuara në aksident

që nuk e kishim vënë re më parë.

Kur ra nga kuadricepsi, vajza jote nuk i theu vetëm brinjët.

Zemra e saj ishte gjithashtu e dëmtuar.

Pra, kjo kërkon një operacion.

Kjo nuk është e mundur.

Vajza juaj ka nevojë për një zemër të re.

Çfarë?

Vajza juaj ka nevojë për një zemër të re.

Sugjeroj të shkojmë në dhomën ngjitur që ta shpjegoj këtë.

Në rregull, La bemol. Po.

A nuk është e bukur, babi?

- Ku janë ata? - Në dhomën e tyre të gjumit.

A hëngrën ndonjë gjë?

Çfarë do të bëjmë tani?

Do të pish edhe një pije tjetër, mendoj?

Me Anouk dhe Danny.

Ne do t'i mbështesim ata. Ashtu siç na mbështesin ata ne.

Do të përpiqemi të mbështesim njëri-tjetrin. Çfarë tjetër mund të bëjmë?

A nuk e shihni se ku po shkon kjo?

Ku po shkon çfarë?

Madeloni ka nevojë për një zemër donator.

Po, e di.

Jo çfarëdo zemre nga një dhurues. Zemra e një fëmije.

Nga dikush me madhësinë e saj, përndryshe nuk do të përshtatet.

Të dëgjoj, por...

Madeloni dhe Elise kanë të njëjtin grup gjaku.

Pra, çfarë mendoni se do të ndodhë tani?

Prindërit e mi më telefonuan. Ata janë në Gjermani.

- Ata duan të vijnë nesër në mbrëmje. - Jezu Krishti.

Nuk dua që të jenë këtu. Thuaju se është e papërshtatshme.

Unë thashë se nuk ishte e nevojshme, por ata këmbëngulën.

Nuk dua që ata të jenë këtu.

Situata me Elisen tonë nuk ka të bëjë fare me atë të Madelonit.

Absolutisht asgjë.

Deni.

Thuaj diçka.

Pse ndalove së foluri?

- Nuk mund t'ua kërkojmë këtë. - E di këtë.

Nuk dua t’i pyes fare. Jezus.

Po them vetëm: po sikur të mos ketë rrugë tjetër?

- Pastaj çfarë? - Nuk është e nevojshme.

Ka shumë kohë.

Madeloni është në krye të listës së pritjes. Apo jo?

Ajo nuk është në krye të listës sepse ka shumë kohë.

- E di që nuk mund të presim përgjithmonë, por... - Pritja mesatare është pothuajse një vit.

Madelonit i duhet një zemër e re shumë shpejt, përndryshe do të vdesë.

- Pra, nëse është e vetmja zgjidhje, atëherë... - Nuk është e vetmja zgjidhje.

Dëgjo.

Do të bëj gjithçka për të shpëtuar Madelonin, çdo gjë.

Por duhet të jemi të kujdesshëm. A mund të biem dakord për këtë?

A mund të biem dakord për këtë, ju lutem?

Deni. Dua të flasësh me Erikun.

Si e imagjinoni atë?

Thjesht fol.

Me qetësi.

- Me qetësi. - Po.

Me qetësi dhe butësi.

Jo shumë imponues. Dhe padyshim jo shumë specifik.

Jo shumë specifik.

Pra, jo si: "Erik, a nuk është koha që ta ndërpresh prizën?"

A të intereson fare çfarë po ndodh këtu?

Nuk ke pse ta pyesësh për asgjë. Asgjë të vetme.

Dua vetëm të di se ku qëndron ai.

Kaq është e gjitha.

Hej, njeri.

A mundem?

Fillova të pyesja veten se kur do të shfaqeshe.

Çfarë?

Do diçka, apo jo?

Kam diçka që ti me të vërtetë e do. Në fakt, do të vrisje për të.

Pra, pra.

E solla posaçërisht për ty. Embëlsira e fundit me çokollatë.

Po kalojmë kohë të çuditshme, Danny.

Po e diskutoja me Gwen-in.

Ndoshta duhet të fillojmë nga e para me Elizën.

Ajo mund të duhet të mësojë gjithçka përsëri. Hap pas hapi, njësoj si një foshnjë e porsalindur.

Dhe kjo do të jetë e vështirë.

Por edhe shumë...

shumë e bukur.

Ne e shohim si një fillim të ri.

Një dhuratë e bukur që e mirëpresim me krahë hapur.

Gjeti ndonjë gjë?

Jo.

Jo. Mendova se kisha një të dhënë.

Ka zemra artificiale, por jo për fëmijë.

- Është mjaft e ndërlikuar dhe eksperimentale. - Mos u dorëzo, Danny.

Ata që kërkojnë do të gjejnë.

Doktor Frei?

- A mund të flas me ty? - Po.

DUHET TË FLASIM

Gwen.

Erik.

Madeloni ka nevojë për ndihmën tuaj.

Dhe dua të sqaroj një gjë që në fillim.

Nuk do të të kërkojmë të heqësh dorë nga Elise.

Do të të kërkojmë të shpëtosh Madelonin.

Kjo përbën të njëjtën gjë, apo jo?

Jo, është mjaft ndryshe.

Madeloni ende mund të shpëtohet.

Dhe Elisa është ende gjallë.

Ajo ende mund të zgjohej.

Kjo mundësi është realiste.

- Nuk kam ndonjë mendim për këtë, Erik. - Apo jo?

Jo.

"Aktivitet i pakët i trurit me pak shpresë për përmirësim."

Nuk është mendimi im. Është diagnoza e Dr. Maier.

Deni ishte aty.

Më vjen keq, Gwen.

Sipas kardiologut të Madelonit

Mundësia e një transplanti të suksesshëm është më e madhe se 65 përqind.

Gjashtëdhjetë e pesë përqind për Madelon

kundrejt pothuajse asnjë shansi për përmirësim për Elise-n.

Ato nuk janë fjalët e mia.

Këto nuk janë fjalët e Danny-t.

Këto janë faktet.

Anouk.

Deni.

Na vjen shumë keq për atë që i ka ndodhur Madelonit.

Më vjen shumë keq. Të dyve.

Por ne nuk mund ta zgjidhim këtë për ju.

Po, mundesh.

Ti mund ta bësh këtë më mirë se kushdo tjetër.

- Dhe e kuptoj sa e vështirë është... - Anouk.

- Mos u bëj naiv, Erik. Këto janë fakte... - Anouk.

Po, Deni?

Mendoj se Eriku e bëri të qartë se si ndihet.

Më vjen keq.

Shkëlqyeshëm. Fundi i takimit.

Erik? Le të shkojmë.

Më vjen shumë keq. Vërtet.

Gwen.

Gwen.

Çfarë do të donte Elise?

Nëse Elise e dinte se mund ta shpëtonte Madelonin?

Çfarë do të donte ajo? Çfarë do të donte Elise?

Elisa dëshiron të jetojë.

Aktiviteti i trurit të saj tregon se ajo dëshiron të jetojë dhe të përmirësohet.

- Epo, pyes veten nëse kjo është vërtet e vërtetë... - Këto janë fjalët e tua, Anouk.

"Eliza do të jetojë dhe të përmirësohet." E the edhe ti dje.

Për të të dhënë guxim. Kundër gjykimit më të mirë.

Çfarë tjetër mund të thoja?

Fjalët e tua.

Në rregull.

Kështu që thashë që, po.

Dhe kush tha që nuk kanë nevojë të mbajnë helmeta?

Ti e the këtë.

Por a e përmenda këtë?

A më dëgjove të them se nuk e shihje të nevojshme që ata të mbanin helmeta?

A më dëgjoi ndonjëri prej jush që tha se ajo tha se nuk kishin nevojë të mbanin helmeta?

Mendova se udhëtimi me kuad ishte një ide e keqe që në fillim,

kështu që le të mos fillojmë të fajësojmë njëri-tjetrin për atë se kush tha çfarë.

Erik? Dëgjo.

E kuptoj shumë mirë që po kërkoj të pamundurën.

Elise do të thotë gjithçka për ty dhe më shumë se kaq.

Dhe unë...

Dhe ne e duam po aq shumë. E duam shumë...

Jo, jo. Kjo nuk është e vërtetë.

Ti nuk e do fare Elisen. Që nga dita e parë.

Që nga dita e parë, mendove se Elisa ishte një fëmijë egoist dhe i llastuar.

- Kjo nuk ka ndryshuar kurrë. - Pse e the këtë?

"Një fëmijë i ndyrë. Një fëmijë i llastuar". E the këtë panumërta herë këtu.

"Oh, është kaq bukur këtu. Shumë e këndshme. Më vjen keq për atë fëmijë të ndyrë."

Nga vjen kjo? Nuk e kuptoj fare.

Nuk e kam thënë kurrë këtë. Asnjëherë.

Muret janë të holla aty brenda, Anouk. Shumë të holla.

Gwen. Nëse të kam lënduar, më vjen keq. Por nuk është kjo ajo për të cilën bëhet fjalë.

Kjo ka të bëjë me faktin se unë dhe ti jemi në një situatë të vështirë...

Ku nuk do të të vinte shumë ndërmend nëse do të vdiste djali im i ndyrë.

Në rregull. Prite tani.

A mbaruam këtu?

Gwen, a mbaruam?

Po.

Anouk. A mbaruam?

Po.

Mbaruam.

Do ta lëmë me kaq.

Kaq është, pra.

Ne nuk bëjmë asgjë.

Pastaj Madeloni do të vdesë.

Dhe pastaj Elise do të vdesë.

Dhe kjo do të jetë ajo.

A është kjo ajo që duam?

A është kjo ajo që duam?

- Nuk do të heqim dorë nga Elise, Anouk. - Sigurisht që jo.

Sigurisht që nuk do të heqësh dorë prej saj. Kjo është e pamundur.

Është shumë herët për këtë. Shumë shpejt.

Por nuk ka kohë. Nuk ka kohë.

Dhe nuk dua të pyes, por duhet të pyes. Gwen.

Nëse rolet do të ishin të përmbysura...

Nëse do të ishte e kundërta, çfarë do të bëje ti në vendin tim?

Pyetja nuk është se çfarë do të bëja unë në vendin tënd,

por çfarë do të bëje ti në vendin tim.

Çfarë do të bëje nëse do të të kërkoja të hiqje dorë nga fëmija yt? Të hiqje dorë nga Madeloni?

Atëherë do ta bëja unë.

Oh, po?

- Po. Do ta bëja. - Nuk jam shumë i sigurt për këtë.

Sigurisht, do të kishim një bisedë të dhimbshme dhe të hapur për këtë.

- Por atëherë do ta bëja, po. - Dhe nuk do ta bëja.

Në rregull, Danny, ndoshta nuk do ta bëje.

Por unë do ta bëja.

Do të ishte e vetmja mënyrë kuptimplote për të shpëtuar diçka nga kjo situatë.

Erik.

Gwen.

Elise ka një shans për të jetuar.

Të jetosh me kuptim

brenda Madelonit.

Sepse nëse Madeloni vdes dhe Elisa vdes,

atëherë askush nuk fiton asgjë. Askush.

Prandaj, ju lutem shfrytëzojeni këtë mundësi dhe jepini kësaj situate pak kuptim.

Kjo është e gjitha që po kërkoj. Të lutem.

Ju lutem, ju lutem.

- Të lutem. - Tani dëgjo me shumë kujdes.

Eriku dhe Gweni nuk kanë ndërmend ta lënë fëmijën e tyre të vdesë për ne.

- Shumë keq, por nuk do ta bëjnë. - Gwen.

Ti je shoku im më i mirë.

Erik.

Nëse nuk do ta bësh për Dannyn, bëje për mua.

- Jam një nga miqtë e tu më të mirë. - Ndaloje.

- Ndalo. - Një nga miqtë e tu më të mirë.

Më falni, djema. Ky ishte një gabim i madh.

Një gabim po aq i madh sa blerja e kësaj shtëpie të mallkuar së bashku.

Dreq, prindërit e mi do të jenë këtu për dy orë.

Jezu Krishti. Jo tani.

Prindërit e mi duan të shohin nipin/mbesën e tyre.

Çojini në spital, pastaj në një restorant dhe pastaj në një hotel.

Ata nuk do të vijnë këtu.

Ata paguan gjysmën e shtëpisë, për hir të Zotit.

Nuk më intereson fare. Ata nuk do të vijnë këtu.

Në rregull, në rregull.

Pushim kohor.

Pushim kohor.

Le të mos themi më shumë.

As unë. As ti. Askush tjetër. Pushim kohor.

Sapo kam rezervuar tryezën tonë vjetore në Gasthof Alte Wacht...

- Zoti i Plotfuqishëm. - Sepse në Gasthof Alte Wacht

Ne festojmë ditëlindjen e Madelonit çdo vit.

Plus fakti që unë dhe Gwen u takuam për herë të parë në liqenin malor.

Dhe pjesa tjetër është histori.

Dhe nesër në mbrëmje do të hamë atje, njësoj si çdo vit

- për të parë sa vlen miqësia jonë... - Duket mjaft e qartë tani.

Deri nesër në mbrëmje do të mbyllim gojën

dhe mendimet tona për veten tonë. Të gjithë ne, gjithë ditën.

Dhe pastaj ia themi njëri-tjetrit edhe një herë, me respekt dhe qetësi, se ku qëndrojmë.

Çfarë budallallëku.

- E di se ku qëndroj. Kjo nuk do të ndryshojë. - Mirë, Erik.

Nëse ende ndihesh kështu nesër, na e thuaj dhe ne do ta respektojmë këtë.

Gwen, e njëjta gjë vlen edhe për ty.

Por ndërkohë do ta lëmë njëri-tjetrin vetëm.

Deni, unë do të qëndroj në spital sonte.

Bëj çfarë të duash.

Më vjen keq, por Gwen ka një atak migrene.

Shumë bezdisëse. Do të vij me ty në spital tani.

Dreq!

Më lejo të shoh.

Nuk është asgjë.

Eja.

Mirëmëngjes, z. Reekers.

- A nuk është gruaja jote me ty? - Mendova se ishte këtu tashmë.

Ju lutem hyni brenda.

Z. dhe znj. Van Eeden, ne e ekzaminuam vajzën tuaj disa herë.

dhe një pamje relativisht e qëndrueshme po merr formë.

Është e vërtetë që Elise merr frymë, por bebëzat e syve të saj nuk i përgjigjen dritës.

Kur ia lëvizim kokën, sytë nuk lëvizin.

Gjithashtu nuk ka refleks korneal. Kjo do të thotë që sytë e saj nuk mbyllen.

kur ia prekim kornenën me një shtupë pambuku.

Çfarë do të thotë kjo?

Do ta vazhdojmë terapinë për një kohë,

Edhe pse trajtimi duket i padobishëm.

E vetmja gjë që mbetet për ditët në vijim është shpresa.

Edhe pse nuk është realiste.

Dhe sa i madh është...

mundësinë që ajo

zgjohet nga koma dhe se funksioni i trurit të saj...

- Do të kthehet disi? - Po?

Mundësia që ajo të zgjohet është shumë e vogël.

Dhe përveç kësaj, jam rreth 99,9 përqind i sigurt

se truri i Elise ka pësuar dëme të pariparueshme.

Jo, jo. Një moment, ju lutem.

Një moment.

Një moment.

Hidhini një sy kësaj.

Një fotografi e mrekullueshme.

Të vajzës sonë.

- Një vajzë e bukur. - Pikërisht.

Dua që ai ta dijë se nuk është ndonjë gjë, por Elisa jonë.

Jo ndonjë objekt.

Pra, Doktor Maier...

shikojeni mirë këtë.

Çfarë shihni këtu? Çfarë shihni?

Z. Van Eeden, e kuptoj plotësisht hidhërimin tuaj.

Por duhet të përballemi me faktet.

- Kam nevojë për ty. - Çfarë?

Eja.

- Atje është? - Atje lart.

Po vjen?

Për të bërë çfarë?

Për të parë nëse ka ndonjë mënyrë për të bindur Erikun dhe Gwenin

për të shpëtuar jetën e vajzës sonë.

Kjo nuk varet nga ne, Anouk, por nga ata.

Kjo është arsyeja pse nuk ke ngritur asnjë gisht për Madelonin?

Sepse nuk varet nga ne?

I dobët.

- Po bëj çmos. - Nuk ke bërë asgjë.

- Unë bëj ç'të mundem. - Ti nuk do të bësh asgjë.

- Po e bëj sipas mënyrës sime... - Sepse e qëllove.

Më fal?

Nuk po bën asgjë sepse fjete me Gwenin.

Kur ndodhi kjo? Gjashtë, shtatë vjet më parë?

Ajo kishte një lodhje të madhe. Ti e rimodeloje kuzhinën.

Ti fjete me të atëherë, apo jo?

Zot, gjithmonë kam pasur dyshimet e mia.

Por tani jam i sigurt.

Jo se ka rëndësi për mua. Kam shqetësime të tjera tani.

Çfarëdo që ka ndodhur midis meje dhe Gwen vite më parë...

Nuk më intereson.

Kjo nuk ka të bëjë fare me këtë.

- Ishte vetëm një herë, apo gjithë javën? - Mendova se nuk ishe i interesuar.

Unë nuk jam.

Ajo që më intereson mua është se Gwen jote ende mendon se Elise e shkaktoi këtë aksident.

"Gwen im"?

Elise bëri diçka këtu. Diçka budallallëk ose të rrezikshme.

Gwen e di këtë. Ajo nuk e di saktësisht se çfarë,

- por kur ajo ta dijë... - Atëherë çfarë?

Pastaj ajo do të heqë dorë nga Elise.

- Çfarë? Nga faji? - Po, nga faji.

Dhe sepse ajo e di, që nga ky mëngjes, se ka zero përqind shanse

që gjendja e Elise do të përmirësohet sadopak.

Epo, atëherë është për të ardhur keq që Elise nuk bëri asgjë.

- Ti nuk e di këtë. - Unë po.

Jo, nuk e di. Askush nuk e di çfarë ka ndodhur këtu...

Pra, do ta shpikësh tani? Kaq është?

A keni ndonjë ide më të mirë?

- Ke ndonjë ide më të mirë? - Nuk mundesh...

I pashë ata.

I pashë Elisen dhe Madelonin në atë kuad peshkimi kur bleva atë shkop peshkimi.

I pashë duke kaluar me makinë.

Pak para aksidentit.

Dhe nëse dikush duhet fajësuar, nuk është Elise, por Madelon.

Këto janë budallallëqe.

Madeloni ynë

u ul prapa në timonin e atij kuadrati.

Duke bërtitur si një pulë pa kokë,

- këmbët e saj të hapura para atij djali. - Mut.

Pse mendon se doja të largohesha?

Pse mendon se doja ta çoja Madelonin në shtëpi?

- Nuk kam ide. - Për ta mbrojtur atë.

Ti nuk më beson.

E pra, këtu.

Këtu.

Këtu.

Shiko.

Shiko.

- Epo, do të vish? Apo do të qëndrosh? - Po vij.

Epo, le të shkojmë.

Zot, Madelon. Çfarë dreqin?

Më vjen keq. Ndoshta nuk duhej ta kisha përmendur kurrë.

Çfarë?

Ajo që pashë.

Përkundrazi.

Përkundrazi.

Kjo është zgjidhja, Deni.

Dhe tani gjithçka do të jetë mirë, si gjithmonë. Faleminderit ty.

Nëse nuk do ta kishe blerë atë shkop,

Nuk do ta kishe parë Elisen të ulur në ballë.

- Ishte Madeloni. - Elise, Danny.

Elisa ishte në front. Dhe do ua thuash këtë.

Kështu do t’ia shpëtosh jetën vajzës tënde.

Të dashur, ne e vlerësojmë shumë që jeni këtu.

Ju lutem uluni.

Z. dhe znj. Reekers dhe Van Eeden. Jemi të lumtur t'ju shohim përsëri.

- Çfarë do të dëshironit të pinit? - Një verë të bardhë, ju lutem. Veltliner.

- Një shishe, pavarësisht se cila. - Do të marr listën e verërave.

Jo, nuk do të na sjellësh. Do të na sjellësh një shishe.

Sigurisht.

Epo.

Dhe a duhet të pres me menunë derisa të vijnë fëmijët?

Mirë.

Epo.

Ja ku jemi.

Shumë është thënë tashmë,

dhe mendoj se askush nuk dëshiron ta përsërisë këtë këtu.

Dëgjo, dëgjo.

Por disa gjëra kanë mbetur pa u thënë.

- Disa gjëra shumë të rëndësishme. - Si p.sh.?

Mëngjesin e aksidentit, Deni pa diçka.

Diçka e rëndësishme...

që ai dëshiron t'ju tregojë.

Por së pari, dua të rrëfej diçka për veten time.

Që na përgjoje këtë mëngjes?

- Kohë të dëshpëruara, masa të dëshpëruara. - E drejtë.

Do të marrim diçka për të pirë, apo jo?

Mos, zemër.

Vazhdo.

Dua të them diçka në emër të Madelonit.

Unë dhe Danny mezi arritëm ta vinim Madelonin këtë vit.

Njësoj si vitin e kaluar dhe vitin para tij.

Dhe arsyeja pse ajo nuk donte më të vinte këtu...

është Elise.

Elise, e cila gjithmonë merr gjithë vëmendjen.

Kush është gjithmonë pararendës.

Kush vjen gjithmonë i pari.

Gjithmonë.

Që nga dita e parë e deri më tani.

Gjithmonë Elise ishte e para,

dhe pastaj Madeloni.

Pra?

Pra...

A nuk është koha e duhur që Madeloni të ketë radhën e saj?

Jo Elise, por Madelon.

A është e vërtetë kjo, Danny? Apo po e sajon?

Jo, Madeloni nuk donte më të vinte këtu.

- Dhe unë isha dakord me këtë. - Por unë e detyrova të bashkohej me ne...

dhe do të doja që unë...

Por nuk mund ta anuloj këtë tani.

Në rregull. A është kaq?

Për sa më përket mua, po.

Por Deni ka diçka për të thënë.

Deni?

Thjesht thuaju atyre, Danny.

Çfarë?

Kjo është arsyeja pse Madeloni u ul në pjesën e përparme të kuadratit.

Sepse ajo ndjeu se kishte ardhur radha e saj për një herë.

Nuk e kuptova në fillim.

Të ulesh në atë kuadrat kështu është shumë ndryshe nga Madeloni.

Por tani e kuptoj.

Madeloni ndjeu se kishte ardhur radha e saj.

Bythë idiot.

- Ia the asaj. - Jo.

Ai nuk e bëri.

- Për çfarë bëhet fjalë? - Atëherë, si e di ti këtë?

Si e morët telefonin e saj?

- I paturpshëm. - Kohë të dëshpëruara, masa të dëshpëruara.

Kush pa çfarë në telefonin e kujt? Dhe a mund ta shoh edhe unë atë?

Kjo nuk është më e mundur, Erik.

Gwen, ishte një aksident. Dakord?

Një aksident.

Nuk është faji i Madelonit.

Dhe sigurisht që nuk është faji i Elise-s, apo jo?

Nuk është faji i askujt.

Por ti mund ta shpëtosh atë.

Ju lutem.

- Duhet ta shpëtosh Madelonin. - Nuk mundemi.

- Mundesh. - Më vjen keq.

Po, mundesh.

Duhet të heqësh dorë nga Elisa...

Edhe një gjë, Erik.

Gwen jote fjeti me Dannyn tim. Po, me të vërtetë.

Gjashtë, shtatë vjet më parë kur ajo supozohej se kishte një lodhje të tepërt

dhe Danny e rinovoi kuzhinën.

Ajo e qëlloi atëherë. Mendova se duhet ta dish këtë.

Çfarë?

Kur kishe...

një lodhje e tepërt...

ju djema...?

Po.

Dhe gjithashtu mbrëmë, ndërsa ishe në spital me prindërit e tu.

Mallkuar qoftë, Danny.

Shpim.

- Z. Reekers, a të thërrasim një taksi? - Jo, faleminderit.

A mund t’i ofroj kujtdo një pije?

Nuk do t'ia dalim, Erik.

Të kam humbur, apo jo?

Ti nuk më ke pasur kurrë.

Dhe ne nuk mund ta bëjmë këtë.

Nuk mund ta pranojmë brenda.

Jo siç është ajo tani. Nuk mund ta bëj. Dhe unë...

Më vjen turp për këtë. Por...

Nuk mund ta bëj.

Dhe unë mendoj se as ti nuk mund ta bësh.

Doja vetëm të thoja se më vjen keq.

Jo, unë jam ai që më vjen keq, Erik.

Më vjen keq.

Thashë gjëra të tmerrshme

dhe u soll tmerrësisht.

Më vjen keq.

Ndoshta edhe unë do të kisha bërë të njëjtën gjë në vendin tënd.

Nuk mendoj kështu.

As unë, për të qenë i sinqertë.

Është e çuditshme. Ne kemi ardhur këtu për dhjetë vjet,

por nuk mendoj se jemi ulur ndonjëherë për të biseduar.

- E vërtetë. - A është kjo për mua?

Je burrë për burra, Erik.

- Burri i një burri? - Po.

- As unë mezi flas me Dannyn. - Ashtu është.

- Deni është një... - Burrë i vërtetë për femra.

Kështu që e zbulova, po.

Po heqim dorë nga Elise.

Do të doja të thoja se është për ty dhe për Madelonin.

Për ta shpëtuar. Por kjo nuk është e vërtetë.

Po e bëjmë për veten tonë.

Gwen sapo telefonoi spitalin. Duhet të jemi atje shumë herët.

Përveç përgatitjes dhe anestezisë, transplantimi

do të zgjasë gjashtë deri në tetë orë.

Shpesh mund të duhet më shumë kohë.

Gjoksi i dhuruesit dhe i marrësit

do të hapet me një prerje vertikale prej 18 inç të gjatë

dhe një çerek inç i thellë.

Pastaj do të vendosim...

nëse arka duhet të pritet edhe më shumë.

Pasi të hiqet zemra e donatorit,

të gjitha pajisjet mbështetëse të jetës do të fiken,

pasi oksigjeni nuk do të jetë më i nevojshëm.

Gjoksi do të qepet,

dhe trupi do të dërgohet në morg.

Do të kujdesemi mirë për të.

Të premtoj këtë.

Nuk më ndihmove aspak, Deni. Aspak.

Gwen.

Gwen.

Nuk e dua.

- Nuk e dua. - Gwen.

Nuk e dua, Deni.

- Jo. Nuk e dua. Largohu. - Jo, jo.

Nuk e dua më. Nuk e dua më.

- Nuk e dua. - Gwen.

Jo. Nuk e dua më.

Më lër të shkoj. Unë jam nëna e saj.

Më lër të shkoj. Deni.

Deni. Nuk e dua. Jo.

Vajza ime e vogël. Më lër të shkoj tek vajza ime e vogël.

- Deni. Jo. Jo. - Guen.

Dukesh shumë bukur.

Ti dukesh ndryshe.

Të përshtatet.

Pak më i relaksuar. Pak më pak formal.

Jo gjithmonë e njëjta gjë, siç thua shpesh.

Gjërat mund të jenë të ndryshme.

Dhe kush e di, ndoshta edhe unë mund të jem ndryshe me ty...

Mos e bëj, Erik.

Mos e bëj.

Sapo telefonova avokatin tënd dhe i thashë se jam dakord.

për të gjitha propozimet tuaja dhe se nuk shoh ndonjë problem.

Kjo është mirë.

Mendova ta tregoja këtë personalisht.

Pashë në ëndërr Elisen mbrëmë.

Ajo ishte shumë më e madhe, por ti ishe njësoj. Dukeshe tamam njësoj.

Dhe ajo kishte një të dashur.

Dhe e urreja këtë.

Por ti e pëlqeje atë.

Dhe ajo ishte e lumtur.

Dhe kjo është ajo që ka rëndësi, sigurisht. Që ajo të jetë e lumtur.

E kam parë atë ëndërr shumë herë deri tani. Bleva një libër.

Baba.

Vajza ime. Si je?

Më ke munguar. E di këtë?

Edhe mua më ke munguar. Shumë.

A është ky ai që mendoj se është?

Do të të shoh më vonë, babi.