Original subtitles

W poprzednim odcinku. To wzmocni twoje serce. Mojemu sercu już.

Ja też o nie pomogą. Też chcę pożegnać biskupa Jana.

Pożegnać? Nawet o tym nie myślę.

Grodnie był wesołą, robiąc mi taką uprzejmość.

Kościół uznał tę księgę za dzieło heretyckie. Przecież ta księga musiała

kosztować cały majątek.

Co temu szefrańcowi przyszło do głowy?

Uwodzić niewiastę księgą.

Wybacz mi.

Otóż... Wszystkie krzywdy, które ci wyrządziłem.

Tak, to jest miłości do Pania.

Jest już?

Tak, Panie.

Nowy biskup w Krakowskiej właśnie przybył zawiniony. Nastały nowe czasy

Zbigniewie. W świętej pamięci biskup Grot był człowiekiem wielkiego ducha.

Ale jak przystało na ludzi tego pokroju, zawsze wiedział lepiej.

Ale teraz będzie spokojniej. Z biskupem Krzyżykiem na pewno dojdę do

porozumienia. Królu,

Krzyżyk nie żyje.

Właśnie się dowiedziałem.

Co się stało?

Morderstwo?

Zmarł na dżumę.

Ale towarzyszący mu w podróży, dziekan kapituły, wykorzystał tę sytuację i

nakłonił papieża, by to jego nominował na miejsce Szerzyka.

Pomogli mu doradcy, znający realia.

Piotr Szyżyk umarł na papieskim dworze, więc papież mógł powołać następcę

biskupa Krakowa z pominięciem zdania krakowskiej kapituły katedralnej.

Zapowiedz królowi, że przybył biskup krakowski. Jan Bodzęta.

Nie uznam go.

Papież Klement go namaścił.

Dowiedziałem się właśnie, że Bodzęta wystąpi już listownie do członków

krakowskiej o poparcie.

Nie traci czasu.

Ciało Piotra jeszcze nie ostygło, a on już zdążył się urządzić.

Ponoć papieża przekonał do siebie w przeciągu jednej niedzieli, od momentu

śmierci Szyżyka.

Nic dziwnego. W końcu szkolił go sam grot.

Nawet z zaświatów.

jest w stanie pokrzyżować miszyki.

Panie, biskup krakowski Bodrenta czeka na spotkanie.

Niech czeka.

Niech nie myśli, że jestem na jego zawołanie.

Podniosłam mu te buty i mówię, że to się przecież chodzić w tym nie da. No bo

cisną. A on mi na to słyszał, że on mi pieniędzy nie zwróci. Bo robione na

i schodzone. No nie i już. Nie i już.

Co podać? Piwo.

A ja mu na to, że... Nie wie z kim zadar, no.

Że ja w pierwszej ławce w kościele siedzę i mam znajomości w Radzie Miasta.

Kogo? No jak to kogo?

Mówiłam, Mikołaja Jegera, byłego wójta.

Teraz możesz iść.

Po co?

Przecież mówiłam ci, czego się dowiedziałam, no. A ty nadal nie dajesz

Bo ty jakieś brednie.

Teraz możesz się przekonać, że Regi naprawdę mówi.

Idź.

Aude, a ty dokąd? Zaraz wrócę.

Co jej rzekłaś? Nie, spotkała matkę, o odwiedziny prosiła. O czym to ja mówiłam

o tym szefie? No jak mu powiedziałam, to od razu zrobił na dzisiaj.

Poprzednio czytaliśmy pouczający fragment z Księgi Mądrości o

Dzisiaj przeczytamy fragment... Czasem z Elżbietką wybierałyśmy fragment

zamkniętymi oczami. Mogę?

Pieśń nad pieśniami.

Różno szukać piękniejszych w Starym Testamencie.

One mnie natchnęły, by tworzyć poematy dla Ludwika.

Nie masz wyjścia, brat Wojciech.

Tutaj, proszę.

Miłość Twa przedniejsza od wina.

Woń Twych pachni deł słodka.

Olejek rozlany imię Twe, dlatego miłują Cię dziewczęta.

Pociągnij mnie za sobą, pobiegnijmy.

Wprowadź mnie, Królu, w Twe komnaty.

Cieszyć się będziemy i weselić Tobą i słabić Twą miłość nad winą.

Znajdę inny fragment, ten zbytnio was smuci.

Dlaczego nie odpisał na żaden mój list?

Nie podobały mu się poematy, które mu posyłałam.

Pani księciu, zmarł ojciec.

W Brandenburgii przeciwko Wittelsbachom powstała opozycja. Twój mąż ma wojnę na

głowie. Może dlatego nie odpisuje.

Tylko wojnę nie pojmuje.

Lepko wziął mnie za żonę.

Jak byłabym mu opartym.

Nawet w żałobie nie chce mnie mieć.

Przestań. Ja nie wiem, kto ma gorzej.

Ona porzucona, czy ja?

Bóg o nas zapomniał?

Wręcz przeciwnie, pani.

O tych cierpiących Bóg troszczy się najbardziej.

Dobry pasterz zostawia całe stado, żeby odnaleźć tę jedną zagubioną owieczkę. Ja

mi tego dłużej nie zniosę.

Cały dwór hucz od plotek, a ja? Ja mam udawać, że nic się nie dzieje?

Bo co mam robić, kiedy król miłuje inną?

Biskup Bodzęta, miłościwy panie.

Zbigniewie, dopilnuj by te listy jak najszybciej obróciły kancelarię.

Dziękuję.

Bodzęta, królu.

Jeszcze rano spodziewałem się ujrzeć tutaj biskupa Szyżeka.

Panie świeci nad jego duszą.

Dżuman zbiera prawdziwe żniwio.

Ale widać, Bóg tak chciał.

Tymczasem wjazd z Awinionu, błogosławieństwo dla Ciebie, królu, od

Klementa. Szybko go przekonałeś, by Ci powierzył biskupstwo krakowskie. Nie

wątpliwości, że się w tej roli sprawdzę doskonale.

Co mu obiecałeś?

Nic.

Powiedziałem tylko, że leży mi głęboko na sercu poprawa relacji kościoła i

państwa. Jako i mnie.

Zatem nie będziesz się sprzeciwiał, bym pobierał dziesięciny z dóbr kościołów,

które ufunduję.

Na to nigdy nie będzie zgody. Jakże to?

Przecież papieżowi rzekłeś, że do niej dążę.

Szukasz kogoś?

Nie. Nie?

To mógłbyś mnie śledzić, bo idziesz za mną aż do samej karty.

Skąd? Ja tylko... spaceruję.

Może ja ci się podobam, co?

Ani trochę, jesteś stary.

Audrey, no to mów, jaki sekret kryje się za tym twoim spacerem.

Nie mam żadnych sekretów.

Ale może ty je masz, panie Mikołaju?

Jakiż to pożar, mam ugasić.

Ten w sercu królowej.

Mówisz zagadkami, a ja dzisiaj nie mam do tego głowy.

Królowa lęka się, że utraciła twą miłość, panie.

A ta lajda urządza histerię za każdym razem, kiedy krzywo na nią spojrzę. Albo

kiedy powiem, że nie mam dla niej czasu.

Mam dość jej humorów.

To coś więcej niż humory.

Powoduje nią rozpacz i bardzo cierpi.

Co za mnie?

Królowa po prostu czuje, że nie jest już ci miłą, panie.

Ostatnio nie umiem z nią obcować.

Mierzi mnie jej poza cierpiętnicy.

W kościelnej krypcie jest więcej życia niż w jej komnacie.

Trudno być jej szczęśliwą, kiedy wie, że... Wiem, to moja wina, bo leję nad

Ukojenie znajduję w ramionach innej.

Przy niej czuję się szczęśliwy.

Przypomina mnie Anna.

Wybacz, panie, ale królowa Anna odeszła.

Wiem, że chcesz mi zapłacić za moje grzechy.

Ale czy dzieło, nad którym się trudzę każdego dnia, nie jest warte tej ofiary?

Myślę, panie, że gdybyś zechciał odeprzeć pokusę, powierzając ją Bogu, on

wesprze cię we wszystkim, co robisz.

W budowaniu królewstwa również.

Ale przede wszystkim dać jej siłę, byś na nowo uwierzył w małżeńską miłość.

Audrey?

Słyszałaś, że tu idziesz z Nikolajem?

To już po mieście nie wolno chodzić?

Żeby zaraz ktoś nie pomyślał, że go śledzę?

Przyznaj się, że szłaś za nim.

Twój Mikołaj wszędzie widzi coś podejrzanego.

I najczęściej ma rację.

Dowiedziałam się od Reginy, że twój narzeczony chadza do jakiejś niewiasty i

chciałam to sprawdzić.

Ale skoro śmieszy cię to... Gdzie ona jest?

Gdzie mieszka? Nie wiem, bo mnie nakrył i nie mogłam go dalej śledzić.

Jak myśmy się widzieli, spieszyłaś?

No tak, ale tamta sprawa może poczekać.

A ja nie zdążyłem skraść ci buziaka.

Chciałam dwórkom iść precz. Nie chciałam słuchać ich paplanina.

Ale ze mną zechcesz pomówić.

Z tobą zawsze.

Pamiętasz, jak na początku naszego małżeństwa zbraliśmy się do Bolka, do

Świdnicy? Pamiętam.

Lacowaliśmy wtedy w lesie, a ty przyszłaś do mojego namiotu i

obudziłaś mnie potałunkami.

A ty odpowiedziałeś to samo.

Do świtu nie wypuściłeś mnie z objęć.

A Oda i Juta?

Rankiem strzęły raban, że mnie porwano.

Chciałbym, żeby te chwile wróciły.

Ja też tego pragnę.

Wiem, że to ja jestem powodem twojego smutku.

Przyszedłem po wybaczenie.

Czekam na tamtą Adela. Idę od wielu, wielu dni.

Tyle jest ludzi wokół mnie, a ja czuję się tak, jakby nikogo nie było.

Wiem, co możesz czuć, ale ja jestem.

Bóg ci połączył ze mną, a nie z Małgorzatą. Ale co?

Całujesz mnie i myślisz o mnie? Nie możesz o tym zapomnieć?

Mogę. Ja tylko potrzebuję trochę czasu.

Oszukujesz siebie i mnie.

Zazdrość dawno zabiła w tobie to, co miłowałaś.

Kazimierz, nie zostawiaj mnie!

Król musi pożegnać się z nadzieją, że będzie łatwo.

Bodzęta to przedłużenie biskupa Grota. Byle by nie był gorsza od niego.

Mądrala.

Królu, przyprowadź Małgorzatę do mojej komnaty i niech przyniosą wino.

Zwróć drzwo, panie. Mówcie.

Jak stanęliśmy pod Kamienną Górą, od razu zorientowaliśmy się, że łatwo nie

będzie. Miasto było przygotowane do odparcia dużo większych sił niż nasze.

Ale dokonaliście niemożliwego. Jak?

Podstępem, panie.

Ukryliśmy ludzi na wodach, pod sianem i zostawiliśmy je pod murami.

Udając, że to zguba kupców, którzy uciekli przed wojną.

Czesi chyba potrzebowali siana dla koni, bo wciągnęli w wodę za bramę.

Genialne.

A potem to już szybko potoczyło się tak szybko bramą otwartą przez naszych

resta, bo wtargnęła do miasta. Ten, który wymyślił ten fortel właśnie

się o kilka wsi.

Mówcie, który to?

Chcieliście go złapać i doprowadzić do lochu. Dobrze się ukrył. Szukałem go,

panie.

W końcu to mój krewny.

Rozesłałem ludzi.

Panie, Nikkel pojawił się pod Kamienną Gorą, gdy już straciliśmy nadzieję na

odbicie miasta. Gdyby nie on, nie opialibyśmy teraz zwycięstwa.

Pragnie zrehabilitować się w twoich oczach, panie.

Stracił tam bratanka.

Bronicie go, jakbyście zapomnieli, że mnie zdradził.

Czy według was pomoc pod Kamienną Górą przykreśla jego winę?

Możesz odejść.

Helena, przyprowadź do mnie Annę.

Dobrze, pani.

Coś się stało?

Królowa Elżbieta zaprasza Annę na swój dwór.

Wspominała o tym już wcześniej po śmierci Henryka, a teraz ponawia

To wspaniale.

Węgierski dwór słynie z najlepszego wychowania synów i córek możnych.

Wiem, że dla Anny to szansa na wspaniałe życie, ale czy mogę ze spokojnym sercem

posłać ją na dwór, gdzie giną królewskie dzieci?

Królowej zginął w Neapolu, a nie w Budzie. Tego Anna będzie daleko ode

Ale najważniejsze, żeby miała w sobie ludzi jej wespliwych. A królowa Elżbieta

nie pozwoli jej skrzywdzić.

Nie posłałabym tam Anny.

Ale Elżbieta powołuje się w liście na wolę zmarłego Henryka.

Uważał, że Buda to najlepsze miejsce na dochowanie księżniczki.

Wiem, że muszę robić to, co najlepsze dla Anny, a nie dla mnie.

Pójdź już po nią, Helenu.

Dobrze, panie.

Wiem, że Nikol żałuje tego, co zrobił. A panie żałuje, że wpuściłem te żmiję do

swojego domu. Rozumiem twoje wzburzenie, panie, lecz ludzie się zmieniają.

Gunzelowi przebaczyłeś.

Gunzel nie popisał się rozsądkiem, ale działał dla mnie, nie przeciwko mnie, a

to wielka różnica. Nickel porwał dwórkę i groził jej śmierć. Nikt nie w koniec

tematu, Rudigerze!

Panie, czy mogę z tobą chwilę porozmawiać?

Idź, zaraz do was dołączę.

Słyszałam, że Nickelbolt spławił się podczas ataku na Kamienną Górę.

Tak, ale nie obawiaj się go. Nie wpuszczaj na dwór kogoś, kto groził ci

śmiercią. Jesteś tutaj bezpieczna. Doceniam to, panie, ale musisz wiedzieć,

Nickel nie chciał mnie zabić.

Trącił cię z urwiska?

Niecelowo.

Myślę, że Nickel się pogubił.

Niestety wiem coś o tym.

Jeden błąd pociąga ze sobą następny i potem nie można tego zatrzymać.

Nie pojmuję. Bronisz go? Nie.

Nie, ale musisz wiedzieć, że ja mu wybaczyłam.

To twoje prawo.

A moim obowiązkiem jest ukarać winnego.

Wiem, panie, i wierzę, że uczynisz to, co dla nas wszystkich najlepsze.

Ale ja miałam mnóstwo szczęścia, że król Kazimierz zechciał mi wybaczyć.

Jego dobroć przywróciła mnie światu.

I nigdy mu tego nie zapomnę.

Oteńko, nie bójmy się już z zabawkami.

Wiem, kochanie.

Mam dla ciebie niespodziankę.

Pamiętasz królową Elżbietę? Poznałyście się kiedyś.

Chciałabyś pojechać na jej dwór?

Piękniejszy niż nasz?

Piękniejszy.

Większy i bezpieczniejszy.

Węgry to potęga.

Nikt nie może im zagrozić.

To chcę.

Zdobędziesz tam najlepsze wykształcenie.

Zobaczysz wielki świat.

Ale ty pojedziesz ze mną.

Muszę to powiedzieć Helenie.

Przekażcie Nickelowi, że chcę go widzieć.

Wiedziałem, że żona rejbnita da żądał karania.

Nikel może się nie stawić, obawiając się kary, panie. Peterze, skoro Nikel

obawia się kary, cóż warto jest tego skrucha?

Przyprowadźcie go i skończmy ten temat.

Zamiast tego świętujmy.

A jest co?

Kamienna Góra leży w strategicznym miejscu. Będąc naszą, odsuwa od Świdnicy

granicę z trzechami.

Przynieście beczkę najlepszego wiozu.

Chcebyście wiedzieli, że doceniam wasze starania.

Jesteśmy dumni, że możemy Ci służyć, panie.

Jutro wyruszamy do Kamiennej Góry.

Nacieszyć oczy swoim zwycięstwem?

Naszym.

Naszym wspólnym zwycięstwem.

Dziś czuję, że jestem nie wszystko stracone.

Zachowam niezależność świdnicy Jawora. Panie?

Pokażę wszystkim, że nie można mnie złamać. Zaraz napiszemy list do

Piotrze.

Dekret, w którym wcielił Śląsk i Łużyce do korony Królestwa Czeskiego.

Wspomnieńciem księstwa Świdnicko -Jaborskiego.

O nas nie ma ani słowa.

Co teraz będzie w naszym księstwie?