Original subtitles

W poprzednim odcinku... różnicę zdań.

Suchy wilk.

Suchy wilk tu, suchy wilk tam.

Żeby człowiek Bogori prowadził kardynała po Krakowie, po moim mieście,

w moim biskupstwie.

To taka była wola króla.

Przez całą drogę z Awinionu przekonywałem legata do moich

racji.

Wszystko na marne.

Bis... Jest zbyt ważny.

Nie godzi się.

To miałby biskup oprowadzać po mieście?

Jak sługa z orszaku?

Gospodarz!

Gospodarz!

Widocznie arcybiskup Jarosław przeląkł się potęgi biskupstwa krakowskiego.

Król nie miał prawa podjąć takiej decyzji. To co biskup zamierza?

Wejść!

Jak kapelanie król czeka.

Idź.

Idź!

Król Bolesław szedł.

Pochylały się chorągwie i krzyże.

Tylko blask gromnic uświetlał przejście.

Aż ludzie zaczęli je rzucać i łamać.

Aż ktoś mu podobno strącił z głowy koronę.

Świece gasły.

Dym się unosił.

I słowa klątwy. Tak.

Tak mi właśnie przekazano historię świętego

Stanisława ze Szczepanowa.

Od tamtego dnia pragnąłem odwiedzić to miejsce.

Niech spoczywa w pokoju.

Lecz o królu Bolesławie nie zapominajmy w modlitwie. Nie król?

Został świętym.

Biskup nie był bez grzechu, księże kardynale.

Niestety. A któż z nas bez winy?

Eminencjo. Kara śmierci dla biskupa za słowo krypy była

zbyt wysoka.

Lecz złe słowo to przecież grzech ciężki, jak uczy nas święty Jakub.

Modlę się często, by moje słowa nie grzeszyły, nie wiodły do zbrodni.

Król jest przecież namaszczony. Podobnie jak biskup z boskiego zrządzenia

rządzi. Na sporze straciły obie strony.

Pomódl się, kanoniku, o zgodę i dobre rozeznanie.

Najlepiej do tej zacnej głowy świętego Stanisława,

co miał odwagę upomnieć króla.

Siadajcie. Musicie przekonać legata o mojej racji.

Kościół krakowski musi płacić podatki.

Nie może być tak, że są zwolnieni do wszystkiego.

Nie zgadzam się na imunitet.

Biskup będzie chciał się wykazać przed legatem i osłabić moją pozycję.

Jeśli tak się stanie, legat poprze Czechów przed papieżem.

I królestwo za to zapłaci.

Więc dlatego teraz wszystko zależy od was, panowie.

Od waszych tłów.

Od waszej jednomyślności.

I żadnych sporów, panowie.

Ale nasze słowa mogą nie wystarczyć.

Przecież kardynał ma swoich ludzi, własnych donosicieli.

Eminencja ma przede wszystkim swój rozum.

Oby go używał chętnie. To co mamy mówić?

Nie co, tylko jak.

I w jakim celu.

Chcemy go przekonać, tak?

Więc oprócz argumentów trzeba uderzyć w uczucia.

Trzeba wzbudzić litość w legacie.

W uczucie.

Mogę jedynie wyliczyć, ilu naszych poległo.

Zagrozili stanowi cesarza, który przebywał w Prakowie.

Witelsbachowie są pokłóceni z papieżem. Połóżmy się krzyżem. Wszyscy czej.

Mam lepszy pomysł.

Ja nie.

Panie, wiesz, że możesz na nas liczyć.

Gdyby tak było, nie mówiłbyś tego, Andrzeju.

Czemu? Czemu? On niewinny.

Za kradzież chleba został skazany na... Litości!

Dla chorej matki. Jaka chora?

Jak tu stoi? Złodziej, złodziej. Złodziej, niech idzie. Właśnie. Kiedy w

dzieci małe, chora jestem.

Darmo chleba to by każdy chciał. Tak. Za kradzież chleba został skazany na karę

chłoskiej. Nie mamy pieniędzy, ludzie, litości. Przecież to jeszcze dziecko.

Dacie czyń swoją powinność. Wstrzymajcie się.

Księże biskupie, wyrog jest. Dora lek, sed lek.

Wiem, że musicie sądzić, ale pamiętajcie, że sami będziecie sądzeni.

Mikołaju, co mam robić?

Ja już nie jestem wójtem. Jego szukajcie.

Prawo jest prawem. Wykonuję swoją robotę.

A sklepliście przecież to dziecko.

Karać trzeba tych, co zabierają za wysokie podatki. I modlić się o pracę. A

chłostać pacholę. Pacholę?

Złodziejskie nasienie.

Rozbójnik z niego wyrośnie, jeżeli nie zostanie ukarany. Puścić go!

Każdy będzie tak chciał. Księże biskupie, powódź trzeba dać, tylko

Powiedzcie, ze przysposobności wizyty legata papieskiego, kardynała de

Montrus? Legata papieskiego.

Temu oto chłopcu winy są odpuszczone, a kara darowana. Powiecie?

Tak, biskupie.

Ja biję.

Ja biję.

A cóż ty taka skwaszona?

Tid.

Jak dziecko skazują.

Ja na to patrzyć nie mogła. Jeszcze Mikołaj w tym tłumie. Ja mu tego nigdy

wybaczę. A to ty nie wiesz, co się stało.

Twój przyszły mąż, zawstawiennictwem biskupa Grota, sprawił, że chłopaka nie

krostano.

Skąd wiesz?

Kucharz był na rynku i wszystko widział.

Mówił o Mikołaju z takim podziwem.

A ja tego nie widziała.

Boś patrzeć nie mogła.

Mój Mikołaj.

Taki odwaźny.

To dobry człowiek.

A ty trzymasz go jak pod pręgierzem.

Ja?

Bo mu nie chcesz pozwolić na żeniaczkę.

To nie wasza sprawa.

Audrey, widzieliście?

Gabija, może czas, żebyś o sobie pomyślała.

Ciągle tylko o innych się troszczysz. I tobie od życia należy się szczęście.

Właśnie.

To się okaże, czy mam szczęście.

Jakieś dwie dni odwitał was, a masz?

Miał mi przywieźć towary z Litwy.

Księży Olgierd jeździ na Wawel.

Trzeba go odpowiednio podjąć.

Każdy z mieszkańców może uczestniczyć.

Jeszcze raz!

Jeszcze, jeszcze, jeszcze raz!

Nie wszyscy słyszeli.

Z okazji wizyty legata papieskiego biskup zaprasza wszystkich mieszkańców

Krakowa na uroczystą mszę świętą w katedrze wawelskiej. Brały będą otwarte,

każdy może uczestniczyć.

Wiedziałam.

Wiedziałam, że mnie legat rozpoznał. Podnałaś go we własnej osobie?

Spojrzał na mnie i od razu wiedział, jaka jestem pobożna.

Niektóre to mają szczęście. Zasłużyłam na to. Trzeba iść prędko.

Jezusie Nazareński, trzeba się odświętnie ubrać, jak myślicie, Regino.

oczywiście, jak inaczej. No a jak nie macie się w co ubrać, no to zapraszam do

mnie. Mam co do sprzedania.

Ponoć wasze chorągwie dopuściły się rzezi czeskich rycerzy. Toczyliśmy

walkę, Eminencjo.

Rycerską. Kończmy sprawę.

Powiedz, jak było.

Wybacz, Eminencjo. Ale zaczekaj, proszę, na naszego druha. Jest w drodze.

Czasu nie ma. Muszę odprawić nabożeństwo w katedrze.

Panowie, wybaczcie spóźnienie.

Eminencjo, za chwilę usłyszysz, co Czesi robią na naszej ziemi.

Kto to?

Kmieć, Cyżyn. Prosty człowiek. Na kolana.

Nie tracimy czasu. Mów człowieku.

Straszne nieszczęście, Eminencjo.

Panowie możni.

Rycerze dobrzy.

Nieszczęście od czeskich wojów. Spalili całą wioskę.

Pognali nas. Zabrali dobytek.

Matkę na oczach dzieci wzięli. A mnie żałuję, że przeżyłem.

Twoje oczy, mów.

Próbowałem bronić rodziny i zachwiał z własnego

paleniska.

Na rozkaz króla Jana tak robili.

Król Jan, choć sam ślepy, tak prostych ludzi okaleczał.

Prostych niż jaków? Bez walki. Jak bez walki? Człowiek mówi, że broni. Jesteśmy

rycerzami, Eminencjo.

I nie można zarzucić nam...

Pchórzostwa ani okrucieństwa.

Umiemy zwyciężać wedle rycerskich zasada. To?

To jest zwykłe barbarzyństwo. A w kościanie?

Każda wojna okrutna. Tylko tyle chciałem powiedzieć.

Obyśmy ich mieli mniej. Wojen mniej.

Pokój.

Żeby na modlitwę czas był.

Dajcie temu człowiekowi zapłatę. Niech idzie.

Widziałem rozlep niewinnej krwi, ale nie o rzeź tu chodzi, panowie, tylko o

zamiary waszego króla.

Czy są pomyśli stolicy apostolskiej?

Zgodne z nauką kościoła, z wolą biskupów.

Zarządziłam najwyższą gotowość.

Legat jest na Wawelu. Wszyscy jesteśmy w gotowości, jak kazała pani.

To pewnie dlatego oddaliła się przez zamku.

Ktoś wkarwiał?

Ja tylko na krótką chwilę, pani.

Kazałam ci pilnować łóżek.

Niczego nie uchybiła.

Złe języki królowej donoszą.

Przynajmniej wiem, co się dzieje na zamku.

Kto? O mnie gada?

Powiedz, że pani.

Ja nie zamierzam plotkować z tobą.

To nie plotki.

Chcę widzieć, kto na mnie zanosi.

Zajmij się swoją pracą.

I dobrze przyjmij legata.

Zajmuję się.

A legat będzie słodko śpiewał po dzisiejszej uczty.

Cały dwór.

Jest się bardzo stara.

Nie tak jak w Helsji.

Żałuję, że przyjechałyśmy tutaj same.

Chcesz, pani, prowadzić naszą ochmistrzynię?

Mikołaju, prawo jest prawem. I ksiądz biskup też ma prawo.

Wybaczaj. W imię Boga. I kto to mówi?

I ja w sprawie Boga.

Do mnie? A czego chcecie?

Chciałam spytać o dogodne miejsce w katedrze.

Dogodne to znaczy takie, żeby dobrze było widać.

Mnie.

A skąd pomysł rzepakowy posiadam?

Na Wawelu.

W katedrze.

Kto pierwszy, ten lepszy. Chyba słyszeliście.

Ale ja pobożna jestem. Nie mogę się przepychać.

No to możecie usiąść z tyłu.

Ale z tyłu tak nie wypada. Legat będzie mnie szukał wzrokiem. Ciebie.

Przyjdę z córką i wdzięczność potrafię okazać. Piękny płaszcz mogę sprawić,

nowy. Za pół ceny niech stracę.

Mikołaju, bo są ważne sprawy do omówienia. O, chodźmy. Msa święta,

świętsza, jak się jej z bliska słucha. Dobrze, dobrze.

To... To idźcie tam.

Ławka o kwiatczyni będzie wolna, to...

To możecie tam usiąść. A wy gdzie będziecie siedzieć?

Boże miłosierne, a jakież to ma znaczenie?

Ważne, że razem.

Ale ja przyjdę z córką.

Razem z Gabiją.

Ja z Gabiją.

Boże miłosierne.

Szkoda, że Ludwik nie może mnie teraz zobaczyć.

Myślisz pani, że uda mi się porozmawiać z kardynałem?

Z legacją? Tak.

w sprawie męża. O co ty chcesz mu powiedzieć?

Prosić go, by wspomniał o mnie mojemu mężowi. Mężowi, który jest w Witesbach?

Legat może co najwyżej unieważnić wasze małżeństwo.

Ale ja kocham Ludwika. Ale Legat ma ważniejsze sprawy na głowie. Nie pomoże

Zrozum, nikogo nie obchodzi, czy twoje małżeństwo jest szczęśliwe, czy też nie.

Ależ Ciebie wielbi lud Krakowa, biskupie.

Całowanie po rękach, padanie do stóp.

Jestem pełen podziwu.

Eminencjo, ten podziw okazywano Tobie.

Król także modlił się z zapałem.

Nie może być inaczej.

Król jest Wielce pobolnych, choć bywa, że błędne.

Król dążył do pokoju za wielką cenę.

Cóż w tym złego?

Cena układów wysoka.

Nisko cenisz sojuszników króla.

Nie należą do nas.

Dobra lekcja pokory.

Witajcie. I tak ciągle.

Zaprosił ich biskup do katedry. Już milują go bardziej od króla.

Siadajcie, tu wolno jest. Proszę, proszę.

Już podaję piwo.

Już, już, już.

Ja to się ledwo w tej katedrze zmieniło.

W katedrze nie wypadało mi susić cegłowi.

Ale tutaj mogę.

Możesz, możesz.

Ale nie musisz. Właśnie, że muszę.

Jakieś obcy i babie dały się w moje miejsce.

Jeszcze musiała powiedzieć, że krywna.

Żeby ci problemów nie robić.

A my?

Chcieliśmy stylu.

Jakie to ma znaczenie? Jakieś głupi i gęsi. To jest moje miejsce.

Ja głupia?

To zaraz zobaczymy, kto głupi bardziej.

Ten, kto zabiega o cudzie. Ja zabiegam.

Mnie się należy.

Należy to się trochę pokori i ogłady.

Moja noga tu nie powstanie. Nigdy!

No i dobrze.

Jaśniejszy panie, nim pójdziecie ucztować, powiem, jakie podjąłem

Dziękuję, król, za wspaniałą gościnę.

Kraków zadziwił mnie pobożnością swego ludu.

Dyskup, grob ma rację. Wiara tu w ludziach niezachwiana.

Reliki wspaniałe, dzieje krasne.

Sklepia nam ksiądz kardynał.

Mówię szczerą prawdę.

Jak wiecie, rozmawiałem z duchownymi, z rycerstwem, a nawet z tym nieszczęsnym

człowiekiem, któremu król Jan zabrał wszystko.

Nawet wzrok barbarzyńca.

Król Jan może jest okrutny.

Miłosierdzia w nim niewiele. Ale wobec człowieka.

Za to pobożność u niego, sprzemięźliwość, wieloma cnotami

wynagradza zapalczywość w boju.

Eminencjo. Dlatego będę rekomendował, by papież

błogosławił Luksemburczykom panowanie nad Śląskiem.

Bóg Karola także powinien być darowany.

Niemożliwe. Wiem, że nie takiej oczekiwaliście decyzji, księże

Dlatego wyjeżdżam.

Wybacz królu, że przedwieczerzą.

Ale muszę od razu ruszyć do Malborka.

Czekają tam na mnie.

To sprawka Grota. Miał dużo czasu w drodze z Awinianu.

Działał przeciwko królowi. Łajdak. W szubrawie. To prawda, ale uważaj, mówisz

biskupie.

Biskupie zdrajcy.

Właśnie z kościołem nie służą koronie. Ja ci mówiłem.

I co teraz, arcybiskupie? Trzeba to przemyśleć. Na pewno coś da się zrobić.

Ale kiedy? Ja nie mogę czekać.

Za ostro.

Za ostro mówiłem.

Nie ty kierujesz głową.

papieskiego wysłannika.

A jednak ja mówiłem z nim na temat podatków, zamków, na temat naszych

sporów. Ale ty myślisz, że on przedtem tego nie wiedział? Co ja narobiłem?

Wzmocniłem naszego wroga.

Teraz zakon poczuje się jeszcze silniejszy. Co ja narobiłem? Ja nie

Chciałem, aby legat był dumny z kościoła krakowskiego, żeby mówił o nas w

Awinionie.

W podatkach, żeby ulżył. Ja nie chciałem występować przeciwko królestwu. Muszę

to odwołać. Za późno. Całe życie walczyłem przeciwko zakonowi.

A dzisiaj sam go wzmocniłem.

Muszę to zmienić.

Muszę. Ale dokąd?

Legat papieski mówił, że rusza natychmiast.

Zatrzymam go. Nawet jeśli pojechał, pojadę za nim. Droga do Malborka długa.

Wytłumaczę. Uspokój się.

Janie!

Boże najjawniejszy, Janie!