Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Śmierć, Andrzej, nie masz dla mnie ciężarów zbyt wielkich, by ją ćwiczyć.

Ludwik będzie musiał pomścić brata.

Skarga od kolejnego biskupa na podatki, które ściągamy z dóbr kościelnych. Nikt

nie lubi rozstawać się ze swoim majątkiem.

Gromadzi naszym kosztem środki na dalszą wojnę. Ale prawo jest prawem.

Nawet król winien go przystrzegać. Zdradzasz mnie, czy nie?

Nie, nie zdradzam. Ty kłamiesz, ja to wiem!

Mnie nie wybaczysz, zrozumiem.

Ale błagam, oszczędź polopautę.

Mamo! Mamo!

Mamo! Biskup jedzie. Biskup? Będzie błogosławił?

Matko Święta, wyglądają jakby z samego nieba na ziemię stąpili.

Ten drugi to kardynał.

Pobłogosławił mnie.

Pobłogosławił.

To znak.

Regina.

Wziął się życie w swoje ręce.

Audrey, zaczekaj.

Wygląda, żebyś chciała kogoś zamordować. O, to jest pomysł. Dziękuję, Gabio.

Wracam pod swój łuk. Kto ci dopiekł?

Niemieckie dwórki nie dają mi żyć. Zwłaszcza Oda. A to w rybie.

Czekać coś niemiłego? Żeby to raz. Wszystko robię nie tak.

Przyniosłam kaszę za zimna. Przyniosłam gorącą za gorąca. To przyniosłam po raz

trzeci przestudzoną. Nie w takiej misce.

I tak jest każdego dnia.

Ona się na mnie uwzięła. Już dłużej tego nie zniosę, Gabio.

Któregoś dnia dodam do jej kaszę wilczej jagody.

Albo sama rzucę się z wieży. Pomówię z królową. O, nawet nie próbuj. One tobie

się skupią.

One nienawidzą wszystkiego soliderskie. Co to zrobisz? Odejdziesz z dworu?

Chciałabym, ale nie mogę.

Przecież muszę mieć zajęcie.

Jak

to

dobrze wrócić do domu.

Satysfakcja z powrotu towarzyszy udanym misjom.

Rzeczywiście Andrzeju.

Mój pobyt w Awinionie przysłużył się polskiemu kościołowi.

Wypijmy za to.

I za legata?

Teraz król będzie musiał zmienić swoją grabieżcą politykę. Święte słowa, księże

biskupie. Przywilej sandomierski gwarantował w jesezji krakowskiej prawa,

nie są respektowane.

Dokument liczy już niemal sto lat.

Nie ma powodu zmieniać czegoś, co działa.

Naturalnie.

Panowie w tęczyna zawsze wtali po stronie kościoła.

A on przyjął tym, którzy go wspierają.

Cieszę się, że to rozumiesz, Andrzeju.

Działamy w imię Boga.

Czyż może nam się nie udać? Nie może.

Żebyśmy się dobrze zrozumieli.

Uważam, że król spełnia się jako zarządca królestwa.

Ale to nie upoważnia go do łamania prawa kościoła i odbierania niezależności.

Ma się rozumieć.

Dobra kościelne muszą być zwolnione ze służby wojskowej, a król nie może

odbierać danin i sądzić naszych poddanych.

A legat weźmie naszą stronę?

Całą drogę zawinioną.

Próbowałem go przekonać.

Do swoich racji.

Kardynał to światły człowiek.

Jestem dobrej myśli. Byle król nie przeciągnął go na swoją stronę.

Arcebiskupie, co za spotkanie. Przyznaję, że na nie liczyłem,

Pomówmy zatem.

Wszak po światło tu przyszedłem. Zapewne biskup Jan nie ustawał w wysiłkach,

aby podczas waszej podróży przybliżyć nieco sprawę.

Biskup narzekał na króla.

Tego się spodziewałem. Król ogranicza wolność podatkową kościoła.

I sięga po władzę tam, gdzie przynależy ona duchownym. To prawda.

Nie zupełnie.

Król troszczy się o królestwo. To jest jego główny cel.

A kościół w Polsce, który, jak wiesz, księże kardynale reprezentuje, ma na

względzie dobrostan każdego z żyjących tu ludzi. A ludzie to królestwo.

Teraz bardzo nam zależy wszystkim na pokoju z Czechami.

Papież Klemens z bólem patrzy na niekończący się spór króla

z koroną czeską.

Czy pokój to zmieni? Jestem tego pewien.

Nasz król potrafił porozumieć się nawet z zakonem. Cóż z tego,

arcybiskupie? Kiedy zatarg trwa, wielki mistrz często

gości w Awinionie.

I nie ma wizyty, żeby papież nie słyszał o tym, jak król wielcy się zapędza

swojej rządzy władzy.

Przyszedł moment, byś swoje oddanie sprawom kościoła udowodnił, Andrzeju.

Bez ciebie mój plan może zawieść.

Co masz na myśli, biskupie?

Miej oczy i uszy otwarte.

Wszak król przystąpi teraz do mydlenia oczu legatowi. Sam rzekłeś. Będę w

pobliżu, żeby temu zapobiec.

Dobrze, kardynał.

Musi zawieść do Abinionu jasny przekaz.

Król ciemięży kościół.

Nęka ludzi podatkami, które do niego nie należą.

Każe im brać udział w nieich wojnach. A sprawa czeska?

Kazimierz chce rządzić.

Niech ułoży się z Karolem, jeśli musi, choć to przyjaciel zakonu.

Nasza sprawa w tym...

żeby wewnątrz królestwa doprowadzić do zgody.

Jak się kończą spory z biskupami, wszyscy pamiętają, choć minęło tyle lat.

Biskup Stanisław dokonał żywota po tym, jak znalazł królowi za skórę.

Grono świętych poszerzył ku chwale pana, a król Bolesław, wygnany przez możnych,

skronał w niesławie.

To kto lepiej na tym wyszedł?

Ta suknia jest piękniejsza, pani. Ale zbyt śmiała.

Co by sobie o mnie pomyślał legat, jakby mnie w nią zobaczył? Że król ma piękną

żonę.

Albo pchóźną.

Zabija.

Dopilnuj, żeby na uczta wszystko było najwyższej jakości.

Kuchmisz lubi oszczędzać, a ty się na to znasz. Tak, wasza wysokość. I nie muszę

chyba przypominać, że spuśpa ma wyglądać nienagannie i się gotnie zachowywać.

To wszystko.

Pani, czy mogłybyśmy porozmawiać na osobności?

A o czym?

O Audrey.

Gabriela, ty nie wiesz, że jestem teraz zajęta?

Oda, a muszę w ogóle zrezygnować z tych osób. Co ty myślisz?

Do Czyżyn niedaleko, a już zgłodniałem.

Inni władcy winni brać z siebie przykład, panie. To piękny gest.

Ufundować kościół w miejscu wojennej pożogi.

Dla mnie to znamienne miejsce.

Jan spalił te wsie nie z powodu siły, ale z niemocy.

Cieszę się, że mogłem pobłogosławić nowy kościół w takim miejscu.

Trzeba tam jeszcze wybudować most.

Osuszyć te bagna.

I utwardzić drogę.

Kupcy zmierzający do Sandomierza i na północ do Proszowic będą ci wdzięczni.

I co dalej, panie? Nie ruszam na luź, póki nie będę miał pokoju z cechami.

ziemia naznaczona cierpieniem zrodzi nowy porządek.

Amen.

Czyżby wyprawa do Czyżyn odebrała ci apetyt, Januszu?

Myślę już o spotkaniu z kardynałem.

Musimy go wspólnie przekonać, że pokój z Karolem Luksemburskim jest teraz

najważniejszy. Nawet papież może mieć kłopot z czeskim królem. Kardynał tym

bardziej nie pomoże.

Karol też chce pokoju.

Ma teraz trudną sytuację.

Stracił ojca.

Ma problemy ze zwolennikami Witzelsbachów.

Oby nie pokrzyżował nam rzeków.

Wój Jarosław nie pozwoli, by legat odniósł wrażenie, że jest nieprzychylny

kościołowi, panie.

Liczę na arcybiskupa Bogorię.

I na ciebie również, Januszu.

Jestem do twojej dyspozycji, panie.

Masz kupić najlepszych konfektów. Tylko nie podjadaj. Ja już jednego takiego

śmiałka widziała.

Co się królowi podbierał. I jak skończył? Na cmentarzu.

I nie mielisz, że pod topór posiedł. Za oziecha.

Zadławił cię.

I umierał w straszliwych, straszliwych boleściach.

Audrey?

Chodź. Gdzie?

Jeszcze się pytasz. Czy ty obiecała, że znajdziemy ci nowe zajęcie?

Teraz? Kiedy legat? Dla mnie to i sam papież może być.

No chodź.

W twojej sprawie ważniejsze.

Wujcie, wyobraź sobie, że przez stół biegnie ulica Przewska. A to są

kramy. To jest twój kram, to jest kaletnika, ten jest twój, o i ten też

twój.

A na kram Reginy miejsca nie ma.

A wybaczcie, kim jest Regina?

No ja, przecie.

To nie moja to rzecz. I?

Nie jestem już wójtem. Zaraz, zaraz, zaraz, ale zasiadacie w radzie i

macie. No tak, tylko nie ja ustalam, gdzie czyj kram stanie.

Dobre miejsce będąc wójtem dostaliście, więc godzi się dać Reginie dobre

miejsce, najlepsze przy studniu. A z jakiej racji?

Zostałam pobłogosławiona.

Łaska Chrystusowa na mnie spłynęła, jak legat papieski uczynił znak krzyża nad

moją głową.

Pobłogosławił mnie sam wysłannik ze stolicy apostolskiej. A ja myślałam, że

piekiel. Bo te wziaski to słychać już przed karćmą.

Zawiodłem się na to byjanie.

Omijamy zwyczajowe uprzejmości?

Nie wesprzeć króla, a nie jądrzeć przeciwko niemu.

I tak w Awinionie bez tego ma popsu to opinie.

Ja na to zapracowałem, czy on sam?

Jeździsz do papieża. I co? Uważasz, że nie masz z tym nic wspólnego?

Chcę tylko uchronić nas.

Przed niebezpieczeństwem, jakim jest tyrania. Uważasz, że nasz król jest

tyranem?

Każda władza winna mieć silnego przeciwnika, żeby w razie potrzeby

ją do porządku i powściągnął jej apetyt. A apetyt Kazimierza rośnie z roku na

rok. Zgoda, przeciwwaga jest potrzebna. Ale nie można wyciągać swoich problemów

na zewnątrz. To tylko karmi wrogów królestwa. Czy ty tego nie rozumiesz?

Sprowadzisz nieszczęście na całe nasze królestwo i nie będzie to władza i

tyrania króla. Ale ja jeszcze dzisiaj mogę pojednać się z królem, gdyby tylko

zresztą... Oby ten spór nie skończył się jak spór biskupa Stanisława z królem

Bolesławem.

Chodźmy, Janie.

Jeśli chodzi o mnie, to możesz zacząć choćby zaraz.

Słyszałaś, Gabio?

Mogę zacząć od zaraz.

Będę polowała na ptactwo i pomogę w kuchni, jak będzie potrzeba. O!

Cieszę się, Audrey.

Mój łuk nie będzie się już kurzył w kącie.

Szkoda, że ja nie potrafię z niego strzelać.

No i co?

Namyśliliście się, wujcie?

Ja się namyśliłam.

Żeby ci powiedzieć, że nic tu po tobie.

Zostałam pobłogosławiona. Bóg nie wybiera, kto lepsi, a kto gorsi.

Wszystkich równo miłuję.

Zostałem wyznaczony, aby dbać przede wszystkim o dobro Kościoła. Kościół nie

jest ci wrogiem, panie. Przeciwnie.

Wspiera taką politykę, bo wie, że od jej pomyślności zależy i jego dobrostan. A

co myśli kardynał?

Jaką sytuację przedstawi papieżowi?

Na razie nie jest przychylnie usposobiony do twoich działań, królu,

Jeszcze zmień zdanie.

Już nasza w tym głowa.

Nie, nie wasza.

Biskup Grot ma rację. Wy jesteście po to, by dbać o kościół.

Nie chcę, byście wpływali na legata.

Sądzę, że mógłbym ci pomóc.

Doceniam to Jarosławie, ale chcę, żeby legatowi wszędzie towarzyszył twój

siostrzeniec Janusz.

Suchy Wilk?

To moje biskupstwo.

Nie dajesz mi o tym zapomnieć, biskupie.

Ale to mnie legat będzie oceniał.

I to ja decyduję o tym, kto mu pomoże zdobyć należyty osąd.

Muszę już iść.

I tecka służba nie ma teraz łatwo na Wawelu. Jeden błąd i zostanę zwolniona z

rzędu. Znajdę ci się lepszą posadą.

Jaką?

Mojej żony.

A jakie talenty trzeba mieć, żeby pójść na twoją żonę?

Wystarczy mieć twoje oczy, twój uśmiech, twoje serce.

Można też być o mnie odrobinę zazdrosną, tak jak byłaś, kiedy ta Mieszczka

próbowała mnie urobić. Ja nie była zazdrosna, ja po prostu nie lubię, kiedy

się pieśni i się gębie wiarą wyciera.

Ani trochę nie byłaś o mnie zazdrosna.

Gabio, uczyń mi ten zaszczyt i zostań moją żoną.

Nie za rok, nie za dwa. Bądź moją teraz.

Na co my czekamy?

Wyborne wino.

Dla tak znamienitego gościa kazałem przygotować najlepsze.

Gdybyś tego nie rzekł, panie, mógłbym pomyśleć, że

prawdziwe są pogłoski, jakobyś nie stronił od zbytku i innych

uciech.

I pewnie powiedziano ci, ekscelencja, że to z podatków z dóbr kościelnych biorę

na te zbytki.

Nie.

Ale powiedziano mi, że jesteś porywczy, król.

Nie jestem święty.

Ale za swoje grzechy odpowiadam własnym sumieniem.

Niegodnością króla.

Biskup krakowski nakreślił mi spór.

Jakiś nim przedłeś.

Ekscelencjo, chyba nie przyjechałeś tu specjalnie za winioną, tylko po to, by

rozkrygać kościelne waśnie, o których za rok nikt nie będzie pamiętał.

Chciałbym, żeby to była...

Tylko błaha różnica zdań.

Stoję w obliczu kwestii dużo ważniejszych, dotyczących porządku

Europie. I ufam, że do rozstrzygania takich właśnie spraw zostałeś tu wysłany

ekscelencją.

Suchego wilka.

Do towarzyszenia legatowi w Krakowie.

Ja go tu przywiozłem.

Ja. To moje biskupstwo.

Po tym wszystkim, co zrobiłem dla królestwa.

Teraz dopiero kardynał dowie się, co tak naprawdę wyprawiał Kazimierz.

Cała Europa się dowie.

Czy arcybiskup nie będzie nam towarzyszył?

Proponował, ale zdecydowałem, że będę mówił sam.

Mógłbym posłużyć talentami kratomówczymi arcybiskupa albo skorzystać z moich

popleczników. Czemuż nie korzystasz z tego przywileju, królu?

Miałbym marnować czas na słuchanie gładkich słów, ekscelencjo. Chcę, żebyś

zobaczył cel moich wysiłków.

Słucham, zatem.

Po tym, jak królowi Janowi nie udało się zdobyć Krakowa, a ja rozgromiłem jego

wojska pod Pogonią i Lelowem, obowiązuje nas tymczasowy rozejm.

który trzeba przekształcić w trwały pokój. Ale rozmowy nie są łatwe.

Rozmowa to sztuka kompromisów.

Nie każdego na nie stać.

Z zakonem udało mi się porozumieć.

Papież docenia zgodę z krzewicielami naszej wiary.

I ja ją będę krzewił.

Na Litwie.

Jak tylko zdołam uporządkować sprawy pokoju na zachodniej granicy.

To by się...

Papieżowi Klemelsowi.

Wielce spodobało.