Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Ten twoich siostry został zamordowany.

Niezasłużona męka i śmierć Twojego syna wzburzyły króla Kazimierza.

Wielce boleję nad nieszczęściem, które Cię spotkało, Pani.

Ja równie.

Twój brat pragnie, byś wiedziała, że masz w nim

Wsparcie.

I skarga od kolejnego biskupa na podatki, które ściągamy z dóbr

Nikt nie lubi rozstawać się ze swoim majątkiem.

Biskup Grotowic chętniej oddałby siostrzeńce niż podatki.

Może trochę ochłonie trakcję podróży.

Pewnie jest już w budzie. Oby nie zabawił tam za długo.

Ma zadanie.

Musi dotrzeć do papieża, zanim zrobią to Czesi.

Papież przedwierz chce, żebyśmy z nimi podpisali pokój.

I będzie go miał. Ale na moich warunkach.

Wierzę, mamy silnych przymierzeńców.

Wie też, że Ludwika i Elżbietę zajmują inne sprawy. Nie możemy teraz na nich

liczyć. Elżbieta nie daruje śmierci Andrzeja.

Z tego, co wiem, papież obawia się połączenia Węgier i Neapolu. Jeśli

ruszy na Neapolę... Nim to zrobi, podpiszemy ugodę z Czechami.

Oby biskup Jan zrobił, co kazałem.

Pokaż mojemu bratu podziękowania za wsparcie, jakie okazał mi w liście.

Twój syn był godzien lepszego losu.

Ci, którzy mają jego krew na rękach, zapłacą za to.

Bóg wymierzy im sprawiedliwość.

Ciągle mam przed oczami, jak go duszą.

Wywlekają złoża.

Jak jego głowa roztrzaskuje się o ziemię.

A Joanna patrzy na to z uśmiechem.

Podobno twardo spała i nie słyszała, kiedy Andrzej wyszedł na karytarz.

Kłamie.

Jak mogła nie słyszeć, kiedy go kopali?

Ranili pod drzwiami jej komnaty?

Jak błagał litość, kiedy go wiesz, a nie chciała jego śmierci.

Niech będzie przeklęta.

Pani, przywiozłam podarki z majątku mego syna.

Cęskniłam myślami za Wawelę.

I za spokojem tych murów. Takiego war u mojego syna. Tylu ludzi.

Mój najstarszy wnuk do brody mi już prawie sięga.

Chłopcy tak szybko rosną. Ledwie ich poznałam, a synowa w święta powiła

dzieci.

Jeden dzieci chodzą, innym dzieci umierają.

Jak siostra mój mąż.

A jeszcze innym nie jest dane zaznać macierzyństwo.

Wybacz, pani.

Nie chciałam.

Język u mnie szybszy niż myśl.

Spokojnie.

To nie twoja wina, że nie mam dzieci.

I że mieć nie będę.

Kazimierz ledwo mnie zauważy.

Wiem, że wyjeżdżałaś, ale powiedz...

Dowiedziałaś się, z kim Kazimierz mnie straca?

Królowo. Katarzyno, jeżeli mi nie powiesz, odeślę cię z wapel.

Coś się stało?

Zbrzydłam ci?

Że u innej szukasz miłości?

Zarzucasz mi zdradę? Ja nie mogę znieść tej niepewności. Adelaida.

Zdradzasz mnie, czy nie?

Nie, nie zdradzam.

Kłamiesz. Ty kłamiesz, ja to wiem!

Może ja też cię powinnam zdradzić, tak jak Anna!

Nigdy więcej nie wypowiadaj tego imienia.

Usunęłaś się za daleko. Ale ja przecież... Dość!

Wyjdź.

Oprócz chleba przydałyby się też jakieś ciepłe okrycia do ubogich.

Pomówię z cechami.

Pani?

Wiem, co myślisz. Niszczę samą siebie.

Jedna sama ze swoimi myślami. Anna miała chociaż segle.

Może spróbuję pomówić z królową.

Ja...

Ledwo mnie znajdzie.

Nie wiem, czy chciałabyś odwierzać do swoich trosk w tym momencie.

Mnie zna za dobrze, że już mnie nie słucha.

Spróbuj. Potrzebuję ciebie bardziej niż żebrzący przy murach miejskich.

Modl się.

Modlę.

Codziennie się modlę, żeby Joanna zawisła tak jak mój syn.

Oddałam swoje dziecko w ręce morderców. Nigdy sobie tego nie wybaczę.

Miał tylko sześć lat, kiedy zgodziłam się na ten niedorzeczny ślub.

Taka była polityka. Jesteś królową.

Gdybym myślała jak matka, nie jak królowa, Andrzej by żył.

Pisał, że otaczają go wrogowie. Bał się, nie był tam szczęśliwy.

Nie jesteś odpowiedzialna za to, co się stało.

Robiłaś wszystko, co mogłaś, by był bezpieczny.

Po to pojechałaś do Neapolu. Kiedy? Trzy lata temu.

Zwiadły mnie obietnice jego żony.

I zapewnienia księżnej Duraco, że otoczy go opieką jak własnego syna.

Jeśli sam papież obiecał, że wesprze koronację Andrzeja... Za czterdzieści

cztery tysiące grzywien srebra.

Korona Neapolu była dla mnie ważniejsza niż syn.

To tak, jakbym sama zawiesiła mu pętlę na szyi.

Jestem tak samo winna jego śmierci, jak ta przetecznica, którą kazałam mu

poślubić.

Masz poczucie winy za nieswoje grzechy, Elżbieta. Nie bierz na siebie zbyt

wielkich ciężarów. Po śmierci Andrzeja nie masz dla mnie ciężarów zbyt

by ją dźwignąć.

Ale Ludwik będzie musiał pomścić brata.

Wzywałaś mnie, pani?

Już.

Pani trzeba ci czegoś?

Pani.

Zaniesiesz odzienie dla żony szefc.

Przywiązano ją nago pod pręgierz.

Bicą.

Wyszycana, opluwana.

Bez miłowania.

Co złego uczyniła?

Uwiodła mąż innej.

Stradzona żona ją zawiodła pod pręgierz.

Co ty byś zrobiła, Małgorzato, gdybyś się dowiedziała, że twój mąż

nie jest ci wierny?

Co byś zrobiła z tą, która

rozsznurowanym dekoltem,

czułymi słówkami wiodła uczciwego męża

na pokuszenie?

Co on w tobie ujrzał?

Piersi?

Wiodra?

Ocie?

Jesteś piękna.

Ale piękniejsza ode mnie?

Jak mógł wziąć każdą, to czemu wypychał ciebie?

Jestem niewinna.

Jak twój mąż się dowie, w najlepszym wypadku odeśle cię z Wawelu, ale w

najgorszym. Błagam pani, nie mów o tym. Pałca nie zasłużył na to. A ja?

Ja zasłużyłam?

Żadna z nas.

Co ty brydzisz?

Królowi się nie odmawia. Czy o tym nie wiesz?

Ale można go zwodzić i wielu na Wawelu tak robi.

Wielu, ale nie mój mąż.

Mnie nie wybaczysz, zrozumiem.

Ale błagam oszczędź Pulu Pałca.

Czemu?

Wolę, żeby cię odesłał.

To zniszczy nas wszystkich.

Przyjaźń mojego męża z królem.

Panie, błagam Cię, miej litość. Zejdź mi z oczu.

Zejdź mi z oczu!

Ale złoto tak nie wygląda.

Nie lękaj się.

Nie spocznę, póki nie zapełnię królewskiego starca moim wynalazkiem.

A być wdążył nim ojciec mnie wyda za szafrańca.

Nie odmówi mi twoje ręki, kiedy odkryję, jak stworzyć złoto.

Już prędzej ziemia zacznie się kręcić wokół słońca.

A kto wie?

A może kręci się wokół słońca? I wcale nie jest płatka.

Ty lepiej uważaj, co mówisz, bo jeszcze ktoś pomyśli, żeś z mytły podstradą.

Zauważyłaś, że podczas zmian padł księżyca.

Wpada na niego okrągły cień?

Albo statki, kiedy zbliżają się do portu.

Dają się wynurzać z morza. A gdyby płynęły po czymś płaskim, widać by je

całości.

A taki mądry jesteś.

Ty mi lepiej powiedz, co mam zrobić z tym marszałkiem.

Ojciec obiecał mu moją rękę. Przecież wiesz, że nie mogę mu odmówić.

Coś wymyślimy.

Nie może to być, żeby marszałek siedział jak widmo jakiś, bez życia?

Ciążą ci obowiązki?

O Jagnę mi chodzi.

Tam sobie rękę uciąć, że znowu siedzi u tego medyka.

Pewnyś? Ciągnie do niego jak ćma do świecy. Co mam zrobić?

Wartę przy niej postawić?

Masz zdobyć jej serce.

Wiesz dobrze, Katarzyno, że należy do innego.

Masz dużo więcej przymiotów niż ten przybłęda.

Siłą nic nie wskurasz, to prawda.

A ani majątek, ani uroda nie robią wrażenia. Na Jagnię niech najbardziej

rodną.

A wiem.

Życia mi nie starczy, żebym przeczytał tyle uczonych ksiąg, co kar.

Jest sposób, żeby spojrzała na ciebie życzliwie.

Jesteś pobłogosławieś?

Jeśli mogę Cię ulżyć w Twoich troskach... Znasz moje troski.

Cały wolę tym żyję.

Daj sobie pomoc, pani.

Nie, nie jesteś w stanie pomóc.

Jest lżej, kiedy człowiek odda swoje cierpienie Bogu.

Musisz jechać tak szybko?

Chciałbym zostać i wesprzeć twoją matkę, ale król Kazimierz polecił mi jechać do

Awinionu jak najszybciej zdołam. Twoja obecność działa kojąco na królową. Na

taki ból nie ma lekarstwa.

Rozpacz nie pozwala jej trzeźwo myśleć.

Chce, żebym natychmiast ruszał na Neapoli i mieczem ukarł w innych śmierci

Andrzeja.

Straciła syna. A ja brata.

Ale muszę myśleć o czymś więcej niż tylko o zemście.

W tej chwili najważniejszy dla nas jest pokój z Luksemburgami.

Planujesz, Odenek, by to przypieczętować?

Liczę na to, że ślub z córką Karola Luksemburskiego da nam spokój na granicy

Czechami.

Tego samego chce król Kazimierz. Właśnie po to posłał mnie do Awinionu.

Choć po prawdzie mam też osobisty powód, by spotkać się z papieżem. Pewnie

doszły cię słuchy, że nie wszyscy możni polscy popierają twoją sukcesję na

tronie. A kościelni hierarchowie?

Zajmują nas teraz inne sprawy.

Przykro to powiedzieć, ale mimo, że...

Dobra, biskupie, powinny być chronione papieskim immunitetem. To król polski

ściąga z nich podatki.

Łamanie immunitetu jest bezprawiem.

Gromadzi naszym kosztem środki na dalszą wojnę.

Rozumiem jego rację, ale prawo jest prawem. Nawet król winien go

Możesz zapewnić biskupów, że ja będę.

Chcesz zobaczyć nocne niebo z wieży?

Dzisiaj w nocy przybędzie księżyca.

Zobaczymy całe biblijne sklepienia otopione

wodami.

Wodami? Wodami, które Bóg oddzielił od wód ziemskich.

W Biblii o tym stoi.

Ciekawe jak to jest, że te wody nas nie zalewają.

Niebo dzisiaj czyste.

I może będziemy mogli zobaczyć taniec gwiazd.

Ciekawe, jak ziemię widzi Bóg, patrząc na nią tam w górę. Na Boga, panie

marszałku, niech pan nie bluźni. Ja bluźnię?

Czyż Bóg nie jest i na ziemi, i poza ziemią, a nie tylko tam wśród gwiazd?

No.

Tak.

To jest... Gdzie ten obruszny?

Wybacz pani obowiązki.

Zjednałeś, Anna.

Za jej życie Kazimierz tak się dopuściał się strady.

Jak ona to znosiła?

Król ulegał swoim słabościom, to prawda.

Ale od Anny też się odsunął, bo nie dawała mu syna.

Ale miłował ją nawet wtedy.

Anna była bardzo cierpliwa.

Widziała, że miłość króla bywa kapryśna.

Udawała, że nie wiał jego romansu?

Nie. Naprawdę szczerze kochała męża.

Miłość jest w stanie wiele wybaczyć. Ale on mnie zdychadził.

On mnie upokorzył. Ja mam mu wybaczyć tak po prostu?

Król jest tylko człowiekiem, kto od nas nie popełnia grzechu.

Spójrz na niego z miłością, pani.

Miłością kobiety.

Nie lekceważyłbym pretensji.

Biskupa Jana, panie. Gotów jest poskarżyć się papieżowi.

O, niech się skarży.

Papieżowi, cestażowi i wszystkim świętym.

Nie odpuszczam.

A twoja żona, Pełko?

Gorzej się poczuła.

Całkiem z siły opadła.

W takim razie później powinno do naszej kochanej Małgorzaty.

Dobrze działa na krew.

Boisz się, że mu powiem?

Nie jestem okrutna.

Wybacz.

Zadałam ci ból.

Wybacz.

Odpisałaś już papieżowi?

Bardzo się z Tobą liczy.

Kiedy jest mu to na rękę. Jako pierwszy wysłał Ci kondolencję po śmierci

Andrzeja.

Mówiłem z biskupem Janem.

Chcę prosić papieża o wstawiennictwo w konflikcie z Kazimierzem.

Odkąd pamiętam, zawsze wojowali ze sobą. Zamierzam to wykorzystać.

Matko, nabórł się list do papieża Klemensa, w którym zapewnił go...

O mojej sympatii dla kościoła, dla krakowskiego kupa.

A przy okazji o poparciu Węgier dla Dymitradetki.

Chcesz, żebym wystąpiła przeciwko bratu? Dla dobra Węgier.

Robisz to?

Tak.

i poproszę go o pomoc w ukaraniu Joanny za śmierć Andrzeja.

Rodzina jest najważniejsza, Ludwiku.

Jestem to winna Andrzejowi.

Przypominam ci tylko, że masz jeszcze dwóch celów.

I powinności wobec nich.