Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Ludwik wyjechał trzy miesiące temu.

Poślubił mnie i pojechał.

Czym zawiniłam?

Przynajmniej nie musisz patrzeć, jak mąż cię schadza.

Przecież mówił, że mnie miłuje.

Czy tak wygląda małżeństwo? Jeżeli przez trzy miesiące nie zrozumiałaś nic z

tego, co mówię i nigdzie twoje położenie, to ja już tutaj nic nie

Nie rozumiem i nie chcę rozumieć.

Chcę być przy moim mężu.

Dlaczego mnie zostawił?

To jest prawa między twój ojciec i cesarz.

Nie chodzi o ciebie.

Tu chodzi o wojnę.

Ojciec wciąż nie powiedział dlaczego. Nie powie, jest królem, nie musi się

tłumaczyć.

Pewnie poszło o twoje wiano.

Król i cesarz zawali pakt.

Ludwik...

Ludwik na pewno po ciebie pośle.

Będę i umrę, a nie do tęsknoty.

Tak to już jest w małżeństwie.

Mężczyźni mają przywileje, a kobiety obowiązki.

Lepiej do tego przywyknij.

Myślałam, że kiedy ludzie się miłują... Ja też tak kiedyś myślałam.

Ze mną szybko doczekałbyś się dziedzica.

Dziś sądzisz i Diego?

I tak długo z tym zwlekałem.

Święto zmarłych?

Dobry dzień na zemstę. Przecież odkupił swoją zbrodnię.

Ośmielił się zhajbić dobre imię mojej żony.

Adelaidy? Nie, Annę.

Niemożliwe. Twierdzi, że mu się oddała.

Nie wierzę w to. Ty wierzysz?

Został mnie samego.

Ależ królu, właśnie teraz.

Nie powinieneś być sam.

Nadchodzi godzina i teraz jest.

Gdy umarli, usłyszą głos Syna Bożego, a ci, którzy

usłyszą, ożyją.

I wyjdą ci, którzy czynili dobrze na zmartwychwstanie życia,

a ci, którzy czynili źle na zmartwychwstanie sądu.

Jak mówił święty Augustyn...

Ponieważ słowo ciałem się stało w synu, a

syn stał się człowiekiem i otrzymał władzę

dokonywania sądu.

Twoja sztuka sprawia, że umarli ożywają.

Król Władysław żyje w pamięci wszystkich.

Wszyscy pomrzemy, a twój kamień zostanie.

Bez swego zamysłu, królu, kamień byłby tylko bezkształtną skałą.

Wykonanie nagrobka króla Władysława było dla mnie prawdziwym zaszczytem. Zatem

mu cieszy cię moja propozycja. Chcę cię nagrodzić.

Panie, otrzymałem już zapłatę.

Mianuję cię nadwornym rzeźbiarzem na Wawelu.

Jak tylko wszyscy wrócą z katedry, ogłoszę to publicznie.

Wasza wysokość.

Wieści Sawinioru. Pilne. Dziękuję, kunadzie. Mówcie.

18 października papież Klemens VI wydał bulle do waszej wysokości.

Kto go chce?

Rekt Polonie, armificium pro longare.

by król polski przedłużył rozejm zawarty z Luksemburgami w Pydlach. Do kiedy?

Do świętego Marcina. Ale dlaczego?

Odniosłem wrażenie, że papież nie chce kolejnych wojen w chrześcijańskiej

Europie. Akurat. Po prostu Czesi wymogli na nim wsparcie. Raczej nie staję po

ich stronie.

Wzywa do podjęcia rokowań pokojowych.

Skąd nagle taka decyzja?

Nie wiem. Jestem pewien, że król Jan porozumiał się z papieżem za naszymi

plecami.

Lulu?

Jesteś jeszcze piękniejsza.

Przyszłam sprawdzić, jak się czujesz.

Byłaś taka blada w czasie uczty. A teraz nabrałam rumieńców?

Czy król wciąż jest chłodny w uczucach?

Jeżeli cokolwiek mogłabym zrobić, powiedz mi, z kim Kazimierz spędza noce.

Nie wiem.

Mów.

Niczego się nie dowiedziałam.

Jeżeli ktokolwiek ze służby coś wie, boi się powiedzieć.

Jeżeli mnie okłamujesz...

Co sądzisz?

Co dzieje o Czechów?

Papież jest rozsierdzony.

Twoim sojuszem z Wittelsbachami i wydaniem Kunegundy za Ludwiga. Nie

nam się ten sojusz. Ani małżeństwo.

Tak czy inaczej trzeba mu jak najszybciej odpowiedzieć.

Obłożył klątwą Wittelsbacha i jego sojuszników Mazawrogów. Co mu napisać?

zdaniem powinniśmy grać na dwóch.

Jak najszybciej wyjaśnić sytuację z Wittelsbachami. Czy Ludwik wreszcie

pokunę Gundę, czy nie? Więcej z nimi kłopotów niż pożytku.

Wystarczy przekonać papieża, że to Luksemburczycy sprowokowali wojnę. Oni

samo mówią o nas.

Przygotuj odpowiedź królu.

A ty...

Nie pomógłbyś kanclerzowi.

Ja zawiozę ją do Awinionu i dopilnuję, by ją właściwie odczytano.

Małgorzato!

Unikasz mnie?

Dlaczego tak myślisz?

Tak szybko wyszłaś z auli.

Ledwo się przywitałaś. Miałaś swoje sprawy.

Nawet na mnie nie spojrzałaś.

Co się stało?

Zmęczyły mnie te poranne uroczystości.

Po prostu mnie najlepiej się czuje ostatnio.

Ale już wróciłaś i o mnie zadbasz, prawda?

Zapominamy dziś wszystkich naszych zmarłych.

Myślę o... Wiem.

Moich dzieciach.

Pójdę do kaplicy, pomodlę się za nie.

Znowu jesteście razem.

Królowa się ucieszy.

A ty się modlisz?

Modlę się o spokój dla dusz moich rodziców.

Dla duszy Anny też?

Tak, też.

Wspominamy ci zmarłych.

A ty po co przeszłaś?

Pomodlić cię, byś mnie miłował.

Miłuję cię.

Tak?

To dlaczego od kilku tygodni nie odwiedzasz moje łoże?

Wojna z Czechami.

Zdrada Witterbachów. Z tego co wiem, mężczyźni właśnie wtedy najczęściej

odwiedzają niewieście. Boże.

Moja córka bardzo cierpi. Pomów z cesarzem.

Nie chcę, by podzieliła mój los.

Jej matka też by na to nalegała.

Nie przerywaj w pokoju zmarłych Adelaido.

Musimy pomówić.

Coś ważnego?

Śpieszę się.

Wiem, przed czym uciekasz.

Żyję na świecie i na dworze... Nie idź ci do tego, pani.

Pomyśl o mężu. Jak on ma służyć królowi, gdy się dowie?

Myślisz, że mogłam odmówić królowi?

Odmówić? Nie.

Usunąć się tak.

Nie oceniaj mnie, Katarzyno.

Królowa wie.

Królowa wie o romansie, ale nie wie o tobie.

Ty mi powiedziałeś.

Tylko ty wiesz, zaraz będzie wiedział cały dół. Na to jest rada.

Najlepiej będzie, jak wyjedziesz albo zajdziesz w ciąży.

Z pełką.

Jego, panie, grozili śmiercią.

Wiem, że zdrada najgorsza, ale śmierci się boję, wybacz.

Przyszedłem w innej sprawie.

To prawda, że coś się łączyło z królową?

Nie, nieprawda.

Przysięgnij na Boga.

Przysięgaj! To stało się tylko raz.

Królowa była samotna, próbowała wina, ale kochała tylko Ciebie, Panie.

Zmituj się, pozwól ludzku być winny.

Trzydzieści pięć i trzydzieści sześć.

Co się stało, wasza wysokość?

Panie podskarbi, mam do pana pytanie.

Królewno, rozkazuj. Czy to prawda, że nie wypłaciłeś mojemu mężowi całego

posagu?

Boga nie. Nie, a kto tak twierdzi? Wysłaciłeś? Co do grosza?

No, groszy trochę brakło. Ile?

No, niewiele. Mów, bo inaczej powiem, że jesteś złodziej. To potwarz.

To przysięgnij, że nie schowałeś tutaj żadnej sakietki.

To ty doradziłeś mojemu ojcu, by nie wypłacił całego posagu Ludwikowi.

Błagam cię.

Czy mógłbyś prosić króla, by wypłacił cały posag Ludwikowi? Królewo, wstań,

proszę. By mnie przyjął.

O pieniądzach w skarbcu mogę rozmawiać tylko z twoim ojcem. Ale proszę się,

wstań!

Co tu się dzieje?

Będziesz na mnie zły, ojcze.

Nie będę, mów.

Chciałam prosić podskarbiego, by nakłonił Cię do wypłaty całego posagu

Ludwikowi.

Dlaczego nie przyszłaś z tym do mnie?

Bo nie chciałeś o tym mówić.

Zatrzymanie połowy posagu to jest dobra decyzja. I jej nie zmienię.

Wittelsbachowie muszą się z nami liczyć. I z tobą również.

Co ze mną będzie?

Nie martw się, Ludwik cię nie zapomni. On też tęskni. A jak jego ojciec wypełni

warunki układu, znowu będziecie razem.

A teraz idź do swojej komnaty. Czeka tam na ciebie niespodzianka.

Oskarżony o próbę porwania królewskiej córki i o zdradę stanu zostaje uznany

winnym.

Zgodnie z wyrokiem sądu zostaje skazany na tortury i śmierć.

Panie, a może oszczędzić mu tortur?

Przez stawę lata był na dworze.

Pragnę odkupić winy.

Błagam wasza wysokość.

Zdradziłeś swego króla, który powierzył ci to, co dla niego najcenniejsze.

Wyprowadzić!

I proszę, aby moje dziecię, które zmarło bez chrztu, nie trwało w wiecznym

potępieniu.

Chcesz o coś poprosić?

Matko, proszę Cię o przedstawiennictwo do wszystkich świętych w mojej intencji.

Miej w opiece mnie i mojego męża.

Myślałam, że to Gunzel.

Czy wszystko dobrze między wami?

Mów.

Będzie ci lżej.

Od kilku tygodni Gunzel jest jakiś niesły, ponury.

Ciągle gdzieś wnika. Nie chce mnie widzieć.

A czy żyjecie już jak mąż z żoną?

Nie. Myślisz pani, że to przez to?

Trudno powiedzieć, ale to możliwe.

Spróbuj z nim porozmawiać.

W związku między dwojgiem ludzi najważniejsze jest to, żeby być dla

prawdziwymi przyjaciółmi i dawać sobie wsparcie.

Helena, nie chcę sobie nawet wyobrażać, jak trudne było to, co przyszłoś.

Musi minąć trochę czasu, żeby twoje rany mogły się zagoić.

Ale jestem pewna, że gdy nadejdzie odpowiedni moment, Będziesz gotowa.

I dajcie sobie z Gunzerem dużo szczęścia.

Dziękuję, pani.

Dziękuję za wszystko.

Goncalu, gdzie byłeś cały dzień?

Czekałam na ciebie.

Mieliśmy razem iść na mszę ze zmarłych.

Nudzą mnie te obrzędy.

Jak możesz tak mówić?

Mogę, bo to prawda.

Niekończące się modlitwy, których nikt nie słucha.

Zresztą nie waham.

Mężu, jestem gotowa, by być Twoją żoną.

Wybacz.

Ale nie jestem godzien, by być twoim mężem.

Gdzie mój syn?

Nie żyje.

Chwała Panu Ciemności.

Co teraz?

Teraz.

Twój rycerz musi nas słuchać.

Bo inaczej powiemy, że to on zabił nasze dziecko.

Nie mam dobrych wiadomości, panie.

Mów. W Neapolu stała się tragedia.

Syn twojej siostry, Andrzej, został zamordowany.

Jak tak nie stało?

Urzucono go i wyrzucono przez okno.

Co wiesz?

Wiem, że żona Andrzeja nie chciała dzielić się z nim władzą, a możni

na Apolu nigdy go nie popierali.

Dlatego królowa Elżbieta interweniowała u samego papieża.

Niestety Andrzej nie zdążył włożyć korony.

A jak Elżbieta?

Bardzo cierpi.

Wielkie dziękuję.