Original subtitles

W poprzednim odcinku. Ale tylko połowę. Dopóki Cesarz nie wywiąże się z układu,

nie zapłacę całego postagu.

Nie możesz teraz wyjechać. I to gdzie? Do Bawarii?

Muszę.

Znalazłaś złotą płotkowę.

Myślałem, że na nasze szczęście. Ale królerna Kunegunda, muszę o nią dbać.

Jestem winna to.

W córce księdza, kiedy minęje matce królewie Annie.

Nie pozwolę, żeby królewna była sama w optymistnie. A dwórki jej nie wystarczą?

To nie musisz być w tym.

Ale uch, Gabija!

Szkoda, że na szkól nie ma więcej człowiek.

No właśnie, szkoda. Bo może by ochmistrza nie została jeszcze na

dopilnować za mąż pójścia kolejnej królewny.

Królewnia Kunegunda jest ze mną od maleńkości.

Mleko z miodem jej ważyła, kiedy była chora.

I dla mnie jak córka.

Mam ją teraz puścić samysieńką?

Nie godzi się mi goła. Nie godzi się. Idzie za mąż.

Dzieci wyfruwają z gniazda.

Tak cudze, jak i własne.

A przecież królewna Elżbieta wyjechała do Szczecina, tak?

Elżbieta była gotowa na rowlonki.

Królowa mi kazała. Wyjeżdżamy, tak musi być.

Zostanę rajcą na powrót.

Będę miał więcej czasu dla nas.

Będę dobrym mężem.

Będziemy mieli dobre życie.

Usiądziesz? Wójcie! Co jest?

Z cesarskich pił.

Nie wyjeżdżaj, proszę.

Wójcie!

Zostawmy króla i księcia Ludwiga samych.

Zapraszam na polowanie.

O, polowanie, do prawdy.

A cześć daleko?

Nasze chorągwie ścigają ich i bez twoich rycerzy.

Wspomnij królu, że sam wyłowałem się do walki.

Właśnie dostaliśmy same dobre wyjście. Na tym zamku innych nie słyszę. Nie

zawiedziesz się, książę. Pokochasz polskie lata.

Już pokochającą królkę, król. Nigdy nie wątpiłem, że będzie inaczej. Ale

wybierzmy się.

Wiesz, że młody, a w borach pełno zwierza. Gdybyś czegoś potrzebował...

znakomitego sokolnika. Jest niezrównany. Jestem ciekaw, co powiesz.

Wiedziałem, że na polowaniu znajdę w Tobie rucha.

O, znajdź Fajda.

Ruchaj.

Pani? Tak?

To radość widzieć cię.

Pani?

Tak?

Czy zechciałabyś wskazać mi drogę do gospody?

Do miejsca, gdzie stoją ludzie cesarza.

A kogo szukasz, panie?

Kosolnikę.

Okolnika. Farida.

Napadać na cesarskiego sokolnika. Czy wyście poszaleli? Napadli na nas? Tak,

was. Do was to się ludzie boją zbliżyć.

Nie, to się w ogóle nie wydarzyło.

Zobaczcie, wujcie se zrobili mojemu krewniakowi. Moje oko.

Czyli ich okraść.

Ten na ziemi to tylko się broni. A moje oko pomocne. No wilcz.

Do lochu z nim. To chci panie. Wilcz, bo ci zaraz drugie oko wyłupię.

Wiesz czego, trzeba go za nich na zamek.

Nie, ryby.

Akurat teraz.

Tu cię jeszcze będzie poprawić.

Poślij pośwaczki, Gabio.

Gabio?

Tak?

Wybacz. Gabio, coś się stało?

Wyglądasz na smutną. Nie wiem, dlaczego mam być smutna, skoro królem najdzie do

ołtarza.

Poslij pośwaczki. Na Gabiego się można liczyć.

Prawda?

Kochana Gabija.

Co ja bym bez niej zrobiła?

No właśnie.

No właśnie.

Liczę na dorodne sztuki.

Panie, Farid.

O mój Boże, kto mu to zrobił? Wójcie. Są już w lochu wasze królewska marz. Ty

odpowiadasz za porządek w mieście i porządek musi być.

Tak już nie powtórzę. Patrzcie.

Przekradł prawa. To nie twoja wina, panie. Ale moje królestwo. Na szczęście

świetnych medyków. Twój sokolnik raz, dwa wróci do zdrowia.

Wróćajmy.

Wszyscy święci, miejcie w opiece moją matkę Aldonę Annę.

Wiem, że cieszyłaby się jej wdać.

Czemu płacisz?

I tak szczęśliwa.

Tak bardzo żałuję, że moja matka nie zobaczy mojego męża w ślubu.

Jak to nie?

W nieba wszystko widzi.

Zagląda w twoje serca.

Wie, jak za nią tęsknię? Na pewno.

Anna, twoja matka jest przy tobie.

Pamiętaj, że nosiła imię Matki Maryi, wzoru wszystkich matek, opiekunki

Pomodli się ksiądz biskup ze mną?

Nieustannie modlę się za twoją pomyślność.

Nie wiem, czy po moim ślubie jeszcze się spotkamy.

Biskupie, przyjmij ten pierścień jako dowód wdzięczności za opiekę, którą mnie

otaczałeś. Nie, nie trzeba.

Nie skupię, Janie.

Niech to będzie moja jałmużna. Dla ubogich.

Jesteś wielkiego ducha.

Babka Jadwiga byłaby z ciebie dumna.

A teraz pomódlmy się, by królowa Adelaida dała ojcu syna.

Matka na pewno by mu tego życzyła.

Przeżyje? Nie wiem.

Utracił wiele krwi.

Dbaj o niego.

Jeżeli trzeba więcej, zgłoś się do mnie, a i książę Ludwik cię wynagrodzi. To

moja służba.

Nie dla nagrody leczę.

Służba bez nagrody staje się niewolą. Tak mówi nasz książę.

Bierz i dbaj o niego.

Zszyłem mu ranę, żeby nie tracił więcej krwi.

Zszyłeś? To był najlepszy sposób.

Jak szwaczka cuknie?

No a czymże jest skóra, jak nie suknem, w które nas odziano?

Tego, księciu, nie powtórzę. Ani żadnej damie.

Widziałem, jak działa na ciebie powab jednej z nich.

Nie powierzchowność powabna, tylko wdzięk tej damy.

Zgodnie z wolą jego królewskiej mości króla Kazimierza, bójki, kradzieże, czy

jakikolwiek despekt wyrządzony cesarskim gościom będzie bez sądu karany.

Ci tutaj, którzy ośmielili się zranić i okraść cesarskiego

Sokolnika, dziś jeszcze będą wychłostani.

Kto rękę podnosi dla naszych gości?

Jego wysokość król Kazimierz nie życzy sobie także, aby cokolwiek zakłóciło

przygotowania do ślubu cesarskiego syna z królewną Kunegundą. Niechaj ta kara

będzie przestrogą dla Krakowa i okolic.

Kościoł w orszaku księcia Ludwika.

Zależy się nasz szacunek. Jak oni nas napadną, bronić się nie można.

Skargą się w lądzie.

Niechaj on swoich sądzi, a Ty, kacy, czyń swoją powinność.

Czy możemy pobyć same?

Oczywiście, cudko.

Już kończymy.

To pilne. Zajmę tylko chwilę pani.

Zostawcie nas.

Kunegondo, masz wielkie serce, dlatego przyszłam. Dzisiaj raczej wielkie

szczęście.

Nie potrzeba tylko trochę takiego szczęścia.

Mam prośbę.

Piękny czas.

No piękny.

Bo wspólny. Oba nasze grocy utkwiły tuż przed Tobie.

Słyszałem o Twoim zamiłowaniu do polowania, ale nikt nie wspomina o

zręczności. Pieśń powinna powstać o tym.

Nie o pieśniach rozmawiajmy, ale o naszym sojuszu.

Dobre wszystko, żeby był trwały, jak i moje małżeństwo z Twoją piękną wnuką.

Myślałem, że przyjedziesz nie tylko na ślub.

Obawiasz się, że Kujan powróci tutaj ze swoimi wojskami? Nie wiem skądże. Został

pokonany i nic takiego się nie zdarzy.

Do czego oczekujesz ode mnie?

Chcę wiedzieć, jakie macie zamiary.

Jak najlepsze.

Krzyżacy rosną w siłę.

Czesi będą nas szarpać tak długo, aż Bolko im schołduje.

Udowodnij, że nasz układ ma znaczenie.

Z jakimi gwarancjami przybyłeś?

Hada, jesteś?

Szczęśliwa.

Mam pewną prośbę. Mów.

Czy cudka może wejść i pomówić z tobą?

To delikatna sprawa.

Proszę, wysłuchaj jej.

Dobrze.

Pójdźcie po cudkę i zostawcie nas same.

Dziękuję pani.

Jolenta musi czym prędzej iść do klasztoru. Czy zdecydowałeś już, ile

jesteś ułożyć?

Koszta nie grają roli. Skąd ten pośpiech?

Dość cierpię nieupokorzeniem.

Biskupa nie zwiedzisz. Pamiętam doskonale, jak pojawiła się na dworze.

mogła iść do klasztoru. Jednak królowa Jadwiga zadecydowała inaczej.

Wychowaliśmy Jolentę jak własne dziecko.

Własne?

Czy królewskie?

Kiedy królowa Elżbieta przesłała ją na Wawel, myślałem, że chcę na niej dobrze.

Królowa ukazała jej łaskę, a my miłość.

Obaj wiemy, że chciała pogrozić bratu.

Przypomnieć, że jego rozwiązłość ma konsekwencje.

To są tylko plotki.

Wola Kazimierza.

On nie ma z tym nic wspólnego.

Skąd ten pośpiech?

Wiem, że jeden z rycerzy Ludwiga ją adoruje.

To... To jest powód, żeby wysyłać córkę do klasztoru?

A co jeśli dowie się prawdy?

Zostawi ją i upokorzy.

Nie mogę do tego dopuścić.

Królowo, proszę, pomóż się Lencie. Co się stało, Czutka?

To dla niej ostatnia nadzieja.

Rycerz z orszaku Ludwiga zwrócił na nią uwagę.

Zakochał się.

Od pierwszego wejrzenia.

Skąd to wiecie? To widać po jego zachowaniu.

Ciągle jej szuka.

Czeka każdej sposobności, by ją spotkać. Rozpytuje o nią. Przecież dopiero co

przyjechali. To miłość.

A co ja mam do cieka?

Masz władzę nad moim mężem, pani.

Tylko ty.

I król. Nie pojmuję.

Nie mierzę upierać się, by Jolanta poszła do klasztoru. Ale ona nie nadaje

do służby Bożej. Ona lęka się zamknięcia. Ten już ślub by ją ocalił. I

rycerz poprosił o rękę Jolanty, to... Zdechcie jej to poprzeć, królowo. Nie

mierzę ciepłą słuchę.

Jolanta tyle wycierpiała.

Wiem, że nie chce iść do klasztoru. Ale która z nas robi to, co chce?

Kiedy wyjedzie, zapomnij o hańbie.

Pomóż Jolencie.

Niech to będzie mój ślubny prezent od ciebie.

Niczego więcej nie chcę.

Zasługuje na to odrobinę szczęścia.

Skąd wiesz, że ten rytysz daje jej szczęście? Nie wiemy, czy będzie

ale jest zakochana, wyznała to.

W tobie jedyna nadzieja, królowi.

Czy to prawda, że Jolanta jest córką Kazimierz?

Przecież pokochałeś moją jak siostrę.

Spoko więcej nie miała.

Ktokolwiek powiedział tak o sierocie, nie życzy dobrze ani jej, ani królowi,

ani tobie.

Rana nie wygląda źle.

Albo piwa mi nie wolno?

To tylko zioła.

Na wzmocnienie.

Dziękuję.

Coś cię niepokoi.

Kłuje to.

Twojemu zdrowiu nikt nie zagraża.

Co zatem?

Dlaczego mnie pytasz?

Niezwykłem zwierzać się obcym. Zwierzać się obcym najłatwiej.

Niepokój umysłu zatruwa ciało.

To chyba ja tutaj leczę.

Nie wkrywaj tego, co przeszkadza frunąć. Mów o tym głośno i proś o pomoc.

Pomocy to chyba ty potrzebujesz.

Połóż się.

Jeśli użyjesz do zaszycia rany jelit baranich, rozpuszczą się i z klasem nie

będzie śladu.

Skąd ty wiesz takie rzeczy?

Kim ty jesteś?

Twoim dłużnikiem.

Osaliłeś mi życie.

Nie zapomnę tego.

Po co przysiadłeś?

Po co?

Wydaje się, że nie do końca liczymy na tej rozmowie.

Ja tego tak nie zostawię.

Wyjeżdżam w królewną.

I tyle.

Powiedz mi tylko, że to nie twoja wola była, żeby jechać na cesarski dwór.

nie moja.

Nie moja.

Ale jakie to teraz ma znaczenie? Błagam króla.

Padnę do stóp królowej. Zrobię wszystko.

Ty jesteś tylko wójtem.

No przecież się sprawiłem.

A król potrafi to docenić. Tak?

I myślisz, że królestwo ci będzie to przyjmowało?

Zaraz, ja czegoś tu nie rozumiem.

Ty nie chcesz walczyć o nas?

Jak mam walczyć, będąc na służbie?

Robię, co mi królowa każe.

A może to jest ci na rękę, co?

Mówisz, że kochasz królewnę Kunegunda jak własną córkę.

A lepiej mi powiedz, czego tak naprawdę się boisz.

Patrz, co ja nie mogę.

Cządu oddać z niego.

Możemy mieć własne dzieci.

Chcę mieć z tobą dzieci.

Gabio. Całą gromadkę.

Zobacz. Widzisz, jak biegają?

Chcę mieć dom.

Tylko...

Nie wyjeżdżaj z Krakowa.

Robimy.

za pokusy.

Obyśmy im nie ulegli.

Chociaż ty, Ludwiku, mógłbyś za ty raz.

Twoja córka, królu, jest tak piękna, że jestem jej wierny, odkąd ją ujrzałem.

Już nigdy nie spojrzę na żadną inną kobietę.

Jesteś pewny, że nie chcesz się rozwitać z kawalerskim stanem?

Zależy mi na tym sojusz.

Obiecuję, że już nie ulegnę pokusom.

Na sojuszu z Bolkiem też?

No i tak nie utrzymasz swojego księstwa.

Cały czas jakoś się broni. No nie w tym rzecz, żeby się bronić, ale żeby

zwyciężać. No tak jak ty.

Każdy chce zwyciężać.

Tylko nie wszyscy wiedzą, ile to kosztuje.