Original subtitles

W poprzednim odcinku Jak nie odstąpi, osobiście poprowadzę atak.

Królu?

Strażnik wieży widział dym.

Jan spalił kolejną wieś.

A na moje wyzwanie nie odpowiedział.

Ciekawe, co z Pełką?

Luksemburczyk próbuje cię wyprowadzić z równowagi, królu.

Na pewno wie, że książę Bawarski jest u nas.

Ale chorągwi cesarskich nie widział.

I nie dlatego, że jest chlepy.

Już straciłem nadzieję, że kiedykolwiek je zobaczymy.

Witeltbachowie dali nam słowo.

Obawiam się, że jesteśmy zdani na siebie.

Jan jest przebiegły. Nasza słabość na pewno nie ujdzie jego uwadze.

Oby twoje wyzwanie go rozjuszyło, królu. Mam nadzieję.

Dość mądrego czekania.

Piękna i taka łagodna.

Miałem na myśli ciebie, pani.

Dziękuję, Ludwigu.

Sprawiłeś mi wielką radość z tym podarkiem.

Zdalety tej klaczy poznasz dopiero w galopie.

Żałuję, że nie możemy ruszyć choćby zaraz. Cóż, wojna nie sprzyja

Nie wadzi jednak miłowaniu. I na szczęście każda wojna kiedyś się kończy.

Mein Liebe!

Niedogodność tą pozwól, by nagodzić sobie inną niespodzianku.

Jaką?

Powiem tylko, że będziesz się nie mogła nacieszyć odda.

Na reszcie.

Widziałeś się z królem Janem?

Po prawdzie tylko ja go widziałem, choć staliśmy twarzą w twarz.

Przedziwne uczucie. Wzrok mu odjęło niemowę. Przyjął wyzwanie?

Trudno to orzec, panie. Jak to?

Tak jak mi przykazałeś, królu, przedstawiłem mu twoją propozycję.

Skoro boi się uderzyć, niech stanie z tobą do walki jeden na jednego.

No i co powiedział?

Że jeśli każesz, panie, wyłupić sobie oczy, on w każdej chwili jest do twojej

dyspozycji.

Tylko ominęła się degustacja niemieckiego wina i prezentacja rumaka,

stworzonego dla królewny. Gdybym wiedziała, to przybyłybyśmy z Jolantą

wcześniej. Nic nie schodziłyście.

Królewna jeszcze będzie miała wiele u Ciebie.

Z dalekiej Afryki. Prost dla Ciebie, pani.

Jaka podobna do człowieka.

Aż strach. A kiedyś człowiek był do małpy jakby podobniejszy. Do czego?

No, słusznie mówi Twoja dwórka.

To małpa.

No to mi jakieś piękne imię.

Szary jedwab.

Jaki gładki.

Taki delikatny.

Dlaczego szary? Przecież jest to kolor dla chłopak.

Przeciwnie. To mała szczęścia i nadziei.

Ceniona coraz na dworach zachodnich.

A ja mam nadzieję, że uda mi się uszczęśliwić moją żonę i rozpalić w niej

płomień namiętności.

Wybaczcie, ale czas szykować się do posiłku.

Powinien wyznaczyć zastępcę. Jeżeli Jan wyznaczy do walki jakiegoś osiłka, to

wybacz, panie. Ale możemy stracić króla.

Obaj władcy powinni wyznaczyć zastępców spośród swoich rycerzy, by walczyli w

ich imieniu. Tak się czyni i tak rzekłem Janowi. Ale Jan unika honorowych

rozwiązań. Stary łajdak!

Stoi na mojej ziemi, pod moim zamkiem i drwi sobie za mnie. Dość!

Co zamierzasz? Ruszyć na niego z armią.

Niech nie myśli, że może cię bezkarnie obrażać, panie.

W tej sytuacji i ja jestem zdania, że powinniśmy... Zaczekać na wojska

cesarskie. I wyprawić ślub królewnie, jak najprędzej.

Jan nie jest głupi królu.

On chce cię sprowokować, bo wie, że nie mamy cesarskiego wsparcia.

Powinniśmy zaczekać królu.

Rozbijcie mi tu Ludwika. Chcę z nim mówić natychmiast.

Wychodzisz? Wieżna wybywa.

Rankiem spieszyłaś do małej Anny.

Powstaje o świcie i od razu chce się bawić.

A może raczej dlatego, że mnie unikasz.

Przecież wiesz, Guncelu, że cię miłuję.

Niczego bardziej nie pragnę.

Ale nie mogę się przemówić.

Jak tylko zaczynam o tym myśleć, to ogarnia mnie taki strach.

Czuję, że wraca po mnie tamta ciemność.

Daj mi jeszcze chwilę, kochany.

Dobrze.

Zważ jednak, że odmawiasz mi nie tylko małżeńskiej powinności.

Odmawiasz mi potomka. Wiem.

Wiem, ale to mi nie.

Wkrótce wyruszę w bój z Czechami.

Książę może wydać Olafka z choćby zaraz.

Co?

Jeśli zginę w walce. Nie mów tak.

Nie mów, tylko proszę.

Słyszałem, że rodziłaś małej Annie, jak się przestraszyła złego snu.

Może czas byś sama siebie posłuchała?

Panie...

Muszę z tobą pomówić.

Niby o czymś.

Błagam, to ważne.

Chcesz mnie wysłuchać, ale nie tutaj.

W swojej komnacie.

Co się stało?

Zgubiłaś tam czoczkę do szorowania podłóg?

Dużo więcej tam zgubiłam.

Za chwilę.

Przez biżarnię.

Zastanawiało mnie to, dlaczego oboje z Guncelem od dnia ślubu jesteście tacy

przygaszeni.

Znam, że mam ten lęk za sobą, ale nie.

On czuje się oszukany.

Helena, czy Gunzel zmusza cię do czegokolwiek?

Nie.

Nie, jest delikatny i czuły.

Ale jego cierpliwość jest wystawiana na próbę.

A jak wiemy, nie ma jej zbyt wiele.

Wybacz.

Wiem, że Gunzel bardzo się zmienił.

Kocham go.

Ale nie umiem dzielić z nim łoża.

Bo cielesna bliskość kojarzy ci się z krzywdą i przymusem.

To zrozumiałe po tym, co przeszłaś.

Ale nie musi tak być.

Ale mąż jest silny. A niewiasta?

Siła niewiasty płynie z jej wnętrza.

I ma większą moc niż stalowe mięśnie. To dlaczego nie czuję jej w sobie?

Przez strach.

który ci na to nie pozwala.

Ale jeżeli Gunther miłuje cię szczerze, razem go pokonacie.

A wtedy... Co wtedy?

Nie będziesz chciała wypuścić go z łoża.

Wierz mi, wiem, co mówię.

Nie dam się nabrać na twoje sztuczki. Zapamiętaj sobie.

Mogę przysiąc na Najświętszą Panienkę i wszystkie świętości, że to twoje

dziecię. Ma celność przysięgać na Świętą Panienkę?

Po tym, jak każdy miał cię na tym zamku?

Bluźnisz i urzesz.

Tylko ciebie miłuję i dobrze o tym wiesz.

Było nam dobrze ze sobą.

będzie jeno na siennik zaciągnąć.

Potem zjawiła się ona tam.

A nie słowa o mojej żonie.

W takim razie może ona się udzituje nade mną i moim dziecięciem, kiedy jej

powiem.

Nie waż się.

Przekonamy się.

Będziesz mi wczuć uinaczyć.

Masz rację. Najważniejsze to nie dać się sprowokować.

Witaj, Ludwiku.

Jak mija ci czas na Wawelu?

Wybołanie, królu.

Szachy, fechtunek, uczci, spacery.

A Kunegunde dotrzymuje ci towarzystwa.

Jest wspaniała. Gdybym miał wymieniać wszystkie przymioty i urody... Jak, to

jest jasna.

Siedzielibyśmy tutaj do kompleksji.

Na to taki władca jak ty z pewnością nie ma czasu.

No właśnie.

Napijmy się wina.

Nie czas na dworskie rozmowy, kiedy trwa wojna.

Co zamierzasz, królu?

Chcę uderzyć przeciwko Janowi. Ale wojska twojego ojca nie nadciągają.

Sądziłem, że wpierw dojdzie do ślubu.

A nie będę się licytował na szczegóły. Mam dwustu rycerzy, w tym

najdzielniejszego z dzielnych, Hassewerda.

Powiedz słowo, a każe formować kolumny i uszać do boju.

Doceniam twój gest, ale to stanowczo za mało.

W czyrzenach stoi cała armia, która jest gotowa w każdej chwili przepuścić tur

na miasto.

Odważą się zaatakować Wawel, wiedząc, że tu jestem?

Odważą.

Jestem synem tytara rzymskiego. Mogę objąć pod nim tchony.

Widać, nie znasz bezczelności, Jana.

Jak wyglądam?

Że piękny.

Ludwik jest nadzwyczajny, prawda? Taki obyty, chodny, piękny. A jego sługa mi

mówił, że trzykrotnie w ciągu dnia wymienia odzienie.

Ale się musi biedaczek narobić. A u nas niektórym jedna koszula na trzy

niedzielę starcza.

Podobno posłał ci również ptaki. Tak, papugi z Afryki.

Teraz cokolwiek musi się nimi zajmować.

To może prześlę je Elżbietce.

Obawiam się, pani, że twój przyszły mąż gotów się obrazić.

To może chociaż jedną jej pośle. Nie można.

Przecież papugi przywiązują się do siebie, nie godzi się ich rozdzielać.

Wybacz, pani.

Może rozum o im brak, ale jedno bez drugiego żyć nie może.

Co jej?

Ojciec nie zgadza się na jej ślub z Karlem.

Czy Ludwik chciał mi tym podarkiem pokazać, że będziemy tak jak one?

Nierozłączni? Możliwe.

Idziesz.

Słowo daję.

Zespołana małpka ma więcej swobody niż ja.

Zmęczyły mnie te występy.

Po klatach gawiedzi wszakże cię bawi, książę.

Aj, męcz.

O, jak to wybrać na ślub.

Cezarska czerwie muścięta złotem czy szafie błękitą?

To jak wybierać pomiędzy ziemskimi rozkoszami a obietnicą?

niebiańskich spełnień.

Rod koszy byd nieba błahe, niebo byd rozkoszy zimne,

dalekie.

Będę pościć, będę się wystrzegać od grzechu pychy.

Będę twoją uwielbiałą służebnicą.

Wszędzie cię szukałam, zaraz uczta. Czy nie powinnaś się przebrać?

Też wiadomo.

Błagam, przekonaj ojca do kara. Jeśli ktoś to może uczynić, to jesteś to tylko

ty.

Ojciec ma lepszego kandydata.

Mów wreszcie.

Spytek sam powinien. Kogo mi wybrał?

Powiedz!

Marszałka Szafrańca.

Jest młody, przystojny.

Do tego ma pozycję. To nie byle kto.

Powinnaś docenić wybór ojca.

Bóg nas miłuje, Katarzyno.

Zawsze to powtarzasz.

I dlatego wybiera dla nas to, co najlepsze. Chociaż nam wydaje się nieraz

inaczej. Albowiem wie ojciec wasz, czego wam potrzeba wpierw, zanim go

poprosicie. Ale czy mój ojciec wie, czego mi naprawdę potrzeba? Dlatego mnie

chce wysłuchać!

To ty winnaś wysłuchać ojca.

Zwłaszcza tak mądrego jak Specymir. A czy mój mądry ojciec może choć raz mnie

posłuchać i zrozumieć co ja czuję?

Ciekawe, co jadają na tym zachwskim dworze.

Nie dowiemy się, bo trafiłyśmy na wawel. A tu tylko kasa i kasa.

A co teraz jesz? Kasę? Co macie w głowach? Tylko zbytki biżuterchia,

jadło. Próżność przez was przemawia.

Pani, ale my tylko żachtujemy.

My możemy tylko pomazyć o jedwabiach i pięknych gumakach.

O mężu, który jest taki dworny.

Dworny, Ludwig.

W czymś cię uchybił, pani?

W podobność do tej małpki, którą wodzą na powchodzie. Pani,

nie mylcie, że ja jestem łata na podachki.

Idzie mi obyczaj, a ten nakazuje uhonorować również mackę i macochę panny

młodej.

Pani, książe Ludwik pragnie cię widzieć.

No pchoć go, pchoć.

Pozwól, że na koniec dnia złożę najcenniejszy podałek.

Pojęt.

Ołtarz. Niewielki, wybacz. Ale pojętny.

wykonane z czystego srebra przez mistrza z Florencji.

Sam papież Klemens pobogosławił i zezwolił, żeby się przed nim modlał.

Jakiś mistrzny. Danke sehr.

Dziękuję bardzo.

Słyszałem o twojej powożności.

Ale nade wszystko wieźnie się, że w tej części Europy nikt nie ceni sztuki

bardziej od pani.

Chcesz mnie oszukać poklepstwem?

Może to i powożność, ale zęby królowej cenię ponad wszystko.

A dwie czarze milczysz jak zaklęta.

Może jak przeklęta.

Nie mów tak.

Kiedy to prawda?

Ja życzę królewnie jak najlepiej.

Ale boli mnie jej szczęście, bo sama go nie zaznam.

A dlaczego przywiozłam cię na Wawel?

Wierzę, że jej do ciebie uśmiechnie się los.

Wątpię.

Teraz, kiedy na zamku jest...

Tylu wspaniałych panów z dalekich stron. Może znajdziesz wśród nich swojego

rycerza.

Miłość wszystko znosi.

Wszystkiemu wierzy.

We wszystkim pokłada nadzieję.

Wszystko przetrzyma.

Miłość nigdy nie ustaje.

Ta prawdziwa.

A jak ją znaleźć?

Panie? Co z mianem Kunegundy?

Skrzynie gotowe?

Tak, panie.

Kolej rzeczy przykra, ale tak trzeba.

A cóż się tak krzywisz, panie podskarbie? Dolega coś?

Nie, miłościwy panie.

Tylko serce boli pozbywać się takich skarbów.

Osiem tysięcy kop groszy praskich i to dla kogoś, kto już jest bogaty?

Książę Ludwik cały Wawel obdarował dzisiaj podarkami.

Sam ma nadto, a z naszego ściąga. I dlatego król Polski ma przed cesarzem

na nędzarze?

Nie, panie.

Jutro rano każe przekazać skrzynię.

Dobrze.

Ale tylko połowa.

Połowy?

Dopóki cesarz nie wywiąże się z układu, nie zapłacę całego posagu.

Wcześniej najechali świdnice. Teraz stoją pod Krakowem, a wojsk cesarskich

widać. Łuna nad drzynami przygasła. To chyba dobry znak.

Może odejdą?

Dobry znak.

Brak łuny może oznaczać jedynie to, że tam już wszystko spalone.

Już wkrótce z tobie wyjedziesz, panie.

Misja prawie zakończona.

Jeszcze tylko krok.

A wiesz, ile mnie już ta misja kosztowała?

Zapewne sakiewkę masz nieco lżejszą.

Nie lżejszą, a pustą.

Ale o to się nie martwię, bo już wkrótce złoto królewskie hojnie zasili nasz

skarbiec.

By nalać stolnego stłuża, nie trzeba Salamona.

Kazimierz wystarczy.

Twój ojciec będzie rad.

A on i wszyscy inni, których musiałem sobie tutaj zjednać i zadowolić, nie

pojęcia, jaki to jest wysiłek.

Ale wyszło wyśmienicie.

Poza tym, czym się trafisz?

Chciałbym być już w domu.

Bedmaski uśmiechu przyklejonej do twarzy.

Komnata już gotowa, panie.

To był długi dzień.

Ale jak coś się wydarzy, to oczywiście budź mnie.

Drogi!

Chyba już się wydarzyło.

Panie! Czesi się wycofują.

Jan potrafi zaskoczyć. Co się stało? Głód zajrzał im w oczy.

Rycerze się zbuntowali i podzielili się na dwie kolumny, co może ułatwić nam

atak. To za chwilę.

Najpierw ślub.

Najpierw poczekamy, aż trochę oddalą się od miasta i wtedy ruszymy.

Ludzie gotowi.

Nie miejcie litości.

Roznieście ich w pył.

Niech nikt już nawet nie pomyśli, by zaatakować Wawel.