Original subtitles

W poprzednim odcinku.

Boże miłosierny, nie zdążymy przed Czechami!

Dziękuje za uwagę.

A wołanie moje niech przyjdzie do Ciebie.

Spraw, by mój ojciec powrócił żywy, bo obronił Kraków i wrócił bezpiecznie.

Niech pobłogosławią mnie z Ludwigiem.

Panie, miej mego ojca w opiece.

Przechodź.

Szybko, szybko, szybko, szybko.

Już. Jest mama.

I to mamy.

Mamy przy łańcuchach ludzi. Chce chowić w gotowości.

Każdy na swoim miejscu.

Więcej tych kamień. Więcej.

Ludzie z Podgródzia kryją się za murami. Musimy iść na szybkich oko, żeby nam

się jakaś czarna owca nie trafiła.

Rozpoznasz w tym tłumie, kto jakie ma zamiary?

Wszystkie wojska stoją już przy rynach.

Nasi mają być gotowi do walki. A cechowi mają dbać o stan murów i bast.

Zawsze. A przypomina mi się dopiero wtedy, kiedy w ruchu bram.

Król w drodze, lecz co jeśli Czesi dotrą w twierdzi? Będziemy się bronić.

Będziemy się bronić. Długo wytrzymamy?

Ile będzie trzeba, Maćko?

Na Wawelu przecież cesarski syn.

A bo to ludzie tamkowi będą się dla nas dzinąć. Pójdźcie.

Mieście cesarskich pełno. Nie skryli się w murach.

To znak, że będą się z nami bronić.

Ale cesarskich rycerzy nie ma tak wielu.

Kiedy będzie trzeba, staną z nami ramię w ramię.

Gdyby w końcu grali?

Nieważne, to kończ nasz.

Patrzmy.

Obronimy się. Damy radę.

Jakieś wieści od wójta? Ludzi tłok.

W strachu, ale gotowi.

Bramy zamknięte? Tak. Od Wiślańskiej zamurowano te szwuchty.

Trzymasy to są znaki, jak tylko dostrzegą wroga. Obyśmy nie musieli ich

usłyszeć.

Zbroje mają stać w każdej bramie.

Nikt z Wawelu nie wyjdzie, ani nie wejdzie.

Wiecie, co macie robić.

Tak jest.

Dziersku.

Dziersku.

Dziersku. Dziersku. Dziersku. Dziersku.

Dziersku. Dziersku.

Mój miecz też może się przydać.

Nie mam najmniejszych wątpliwości, książę.

Wypróbuj mnie.

Pewien jestem, że będę lepszą obrońcą królowej niż dziesięciu innych.

Mógłbyś nie musiał tego udowadniać, panie.

Wybacz, panie. Obowiązki wzywaj.

Co?

Lękasz się skrzyżować ze mną miecz?

Wszak jestem tylko pomorskim księciem.

O, to lubię.

Chętnie się z kimś zmierzę, który panu stanie ze mną do walki.

Zobacz, panie, ale obowiązki wzywają. To byłby dla mnie wielki honor.

Lebekejza. Mój ulubiony.

Kiedy my go ostatnio jadłyśmy?

Nie mam aż takiej pamięci, pani.

Pani Jadłowski z nauczce weselną gotowy. A kogo układał?

Sama królewna Kunegunda z kuchmistrzem. A i ochmistrzyni też dawała rady.

Wszyscy. Całe polskie potrawy. Królewska zapomniała, że wychodzi za mąż na

Bawarskie, księże?

Pani, wojna trwa. Ale ślub się ma raz w życie.

Co więc karzysz, królowo? Dodać Bawarskie potrawy.

To jest ukłon w stronę Ludwiś.

Idź pokuch mi. Ja sama mu się tylko wytłumaczę.

Jak każesz, królowo.

Jak wiele tachań przykładasz do ślubu papieżowicy, pani.

Oby ceremonia odbyła się po twoim myśli, pani. Oby odbyła się jak najprędzej.

Ludwicz zabierze w sąd Kunegundę i całe to litewskie towarzystwo.

I zostanę tylko ja i Kazimierz.

Udowodniłeś już, że jest sprawny w sektum. Płockieńcu nie musisz. Mam mu

wygrać? Synowi cykarza nie może stać się krzywda na Wawelu. Nie możesz go

zranić.

Książę tworzysz?

Piękny ruch.

Jesteś godnym przeciwnikiem.

Nie jestem tak słaby, jak uważasz.

Udowodnię ci to. Jak?

Szefownica.

To też pole walki.

Co powiesz na taki pojedynek, książę?

Cały Wawel na głowie staje.

A króliwna sobie z facerii urządza.

Gabio, przecież wyszłam na chwilę.

Niedaleko.

Już ja wiem, że króliwna nie poszła koni oglądać.

Też Ludwik nie jest wspaniały. A jak włoda mieczem, prawdziwy z niego rycerz.

On nas obroni.

Kunegundo, my musimy pomówić.

Na osobności. Zostawcie nas same.

A ciebie, Gabio, chcę widzieć w mojej komnacie.

Coś się stało?

Uganiała się za twój mąż?

Widział cię?

Niestety nie.

Nie możesz dać się tak łatwo zauroczyć.

Bądź bardziej pościągliwa. Daj się uwodzić. Znowu te rady.

Czy wszyscy chcą mi dzisiaj zepsuć nastrój? Ja chcę tylko twoje szczęście.

Za łatwo się daje ponieść się mocno.

Przecież panuje nad sobą.

Śnił mi się dzisiaj ojciec.

Kiedy wróci? Nie wiem.

Wojska czeskie idą na Kraków, więc na pewno wróci, by nas obronić.

Jeśli wojska je na nas oblegną?

Ludwik odwoła ślub? Uspokój się.

Zaufaj panu i módl się.

O rychłe wesele.

Zmówi straże.

Cały Kraków szykuje się do oblężenia.

Wojska czeskie pod miastem.

Panie, musimy natychmiast upuszczać Kraków. A to czemu? Nie będę chyłkiem

uchodził. Panie.

Odpowiadam za twoje bezpieczeństwo przed cesarzem.

Zostaję.

Może i ten zamek nie jest najpiękniejszy, ale to mocno odspierdla.

Zresztą niedługo ślub.

A co jeśli wojska Kazimierza zostaną rozbite?

Król... Król zginie.

Jak długo to miasto jest się w stanie bronić?

Książę, jeżeli dostaniesz się w ręce... A co jeśli polski król zginie?

Może i ja tutaj królem zostanę.

Wtedy mój ojciec bez wątpienia przyśle oddziały.

Książę, dokąd?

Pomodlcie za pomyślny przebieg zdarzeń.

Pani.

To jesteście, prawda?

Nie odsyłaj mnie.

Błagam. Ale ja tego nie chobię.

Będziesz dalej pomagać królewna. Ale w Bawarii.

Kocham królewniku na głodny całym serce.

Ale moje miejsce jest tutaj. W Krakowie.

Miejsce sługa jest przy pani.

Chcesz ją wychować sama?

Na obcy dwór?

Pojedą z nią inne dwórki.

Ja jestem uchmiszcień. I kucharka.

Której przyzmaki Kunegunde uwielbia?

Rycerski dwór ma swoich kucharzy.

Przypisy oddam.

Jestem za stara, żeby mnie tak przesadzać.

Gabi, ja w jego podobie nie widać. Przyzwyczaisz się.

Bawachia jest piękna, a München?

Cudowne miasto.

Sama bym pojechała. Jest więc dla mnie, pani. Reicht!

Wystarczy.

Gotowaś w tym pomyśleć, że bardziej odklewny miłujesz wygodę swój urząd?

Zobacz, przyszłam się pomodlić.

Chciałbyś zostać sam.

Bóg lubi, gdy się do Niego zwraca Ci wokół umiłowanej istoty.

A Ty?

Czy lubię wspólną modlitwę?

Z Tobą? Tak.

Wybacz Pani, ale chyba nie mam już głowy do dalszych modłów.

Ja też jakoś tak.

To przez ten chłód w kaplicy.

Wszędzie to tak chłodno?

Nie.

Wawel ma też wiele urokliwych miejsc.

Może chciałbyś go zwiedzić i zobaczyć, jak wykuwają na grobek mojego dziada?

Chciałbym zobaczyć wszystko, co podoba się tobie, pani.

Więc chodźmy.

Teraz?

Myślałam, że chcesz zobaczyć sarkofag. Z radością przy innej okazji.

Teraz mam już inne plany.

Obiecałem, że odegam partię szachów z księciem.

Wybacz.

Jagda! Na chęście!

Jak wy tu dotarliście? Bóg nas prowadził od samej Świdnicy.

Witaj, pani.

Jagna, cały Wawel za tobą tęsknił. Ja też się nie mogłam doczekać powrotu.

Przyjmij pozdrowienia pani od księcia Świdnickiego i jego małżonki. Dziękuję.

Opowiedz, jak oplęslenie Świdnicy.

Straszno było pani, ale księże Bolkot wyciężył.

Walki chwilowo ustały, więc przejechaliśmy sprawnie z glejtem

wszędzie po drodze mieszkańcy się zbroją.

Słyszałam. Ja jednak wierzę w Kazimierz i w jego szybkie zwycięstwo.

I ja w to nie wątpię.

Pozwolisz zatem, że zatrzymam się na Wawelu do powrotu króla.

Bolko przykazuje mu poufne wieści. Oczywiście.

Kanclerza znajdziesz w auli.

Pani.

Jagna, opowiadaj jak synicy.

Poznałaś kogoś? Kunca Lytrów?

Był zakochany w Helena?

Bardzo zakochany. Pani, ja wszystko opowiem.

Nieco później, dobrze?

Dobrze.

Dziękuję.

Oj, coś mi się zdaje, że to nie Gunzel najbardziej zakochany.

Jan Luksemburski tak łatwo nie odpuści.

Wiesz, poszła.

Teraz i do Czyżyn dojdzie, że wróciłem na Wawel.

A jeśli on nie odstąpi? Jak nie odstąpi, osobiście poprowadzę atak.

I to ma być barwa nieba.

Do diabła. Tak mnie witasz?

Nie mogę mylić się tyle razy.

Musi być błąd w zapiskach. Pewno mnie nie widziałeś. No odłóż te księgi.

Widziałem jak szłaś do komnaty królowej.

Z mężem, któremu nieustannie cłałaś uśmiechy.

Ty jesteś zazdrosny.

Ja? Zazdrosny.

Obce mi to uczucie.

Obejmie mnie.

Świdnica ma wielu wybitnych rycerzy.

Zapewne nie jeden oddałby życie za rękę tak zacnej szlachcianki.

No to na co jeszcze czekasz?

Proś ojca o mę rękę.

Nie mogę.

Nie teraz.

Jak długo chcesz wylekać? Przecież zaraz ojciec nie odda komuś innemu.

A może ty nie chcesz?

No przecież ja niczego nie pragnę bardziej.

Ale bez tytułu w oczach twojego ojca nic nie znaczy.

Nawet Adelaida wstawiła się za mną u króla.

No ale wojna go bardziej zajmuje.

Więc postanowiłeś nic nie robić?

No jak na no? Przecież ja dniem i nocą próbuję znaleźć lek, który chroni przed

śmiercią. Albo taki, który pozwoli niewiatom z pustym łonem powić dziecię.

A jak to się ma do zaręczyn?

Starczy, żeby twój ojciec spojrzał na mnie inaczej.

A wtedy na pewno nie odmówię mi twojej ręki.

Jestem już bardzo blisko.

Kwestia kilku niedziel, dni nawet.

Ty wierzysz we mnie?

Wierzę w ciebie.

Książę Bawarski Ludwik Wittelsbach.

Witam cię na moim dworze, Ludwiku.

To zaszczyt móc w końcu stanąć przed tobą, królu.

Raczej niewielki, skoro łamiesz postanowienia układu.

O czym mówisz, panie? Nie wiem, czy wiesz, ale trwa wojna.

A ty przybyłeś tutaj bez wojska.

Mam za sobą dwustu rycerzy.

Liczne wojska opóźniłoby mój przyjazd, a pragnąłem pokazać całemu

chrześcijańskiemu światu, że cesarstwo stoi za polskim królem.

Bardziej byś udowodnił z tysiącem rycerzy.

Mogłem wstrzymać się z przyjazdem, nie zrobiłem tego.

Więcej pomyślałem, że ja i moi rycerze możemy przydać się po bronie Kraków. Tak

wielkie miejsce w moim sercu zajmuje dom mej przyszłej żony.

Na szczęście na razie nie musisz brać udziału w walce.

Mam jednak nadzieję, że dana mi będzie udowodnić ci mą przydatność.

Ludwiku, do zobaczenia na wieczorze.

Ciekaw jestem, jak długo będziemy czekać na kolejny ruch Luksemburczyka.

Ty jeno, dzień.

Mam dla ciebie zadanie, Pełko.

Helena wyglądała tak pięknie i radośnie.

No mówisz tak, jakby i tobie marzyło się zamęście.

Kłamstwem by było, że o tym nie myślę.

No nareszcie mówisz jak przystoi, a nie tylko księgi i księgi. Ojcze.

Dobrze, że jesteśmy zgodni. No to teraz trzeba tylko znaleźć kandydata.

Ja nie muszę się rozglądać przecież.

No nie musisz, bo to jest rola ojca.

Nie chcesz, byś mi szukał męża?

Nie będę.

Przysięgam. Bo już znalazłem.

Źle się czujesz, pana Gunta? Nic nie jesz?

Nie mam apetytu.

Dlaczego?

Nie pojmuję, Katarzyno.

Wczoraj Ludwik nie odstępował mi na krok, a dziś nie przyszedł nawet na

wieczerze. Moja droga, to ten cesarza. On ma swoje zajęcie.

Chyba nie myślisz, że będziecie spędzać razem cały czas.

Cały nie, ale większość.

Mąż i żona po ślubie stają się jednym ciałem, ale czy widzisz, żebym siedziała

pod rękę ze spytkiem?

A swoją drogą, gdzie on jest?

Czy mogę poszliście do tajemnicy pań? Nie mam ochoty.

Czyżbyś miała do mnie żonę?

Wybrałeś szachy zamiast mnie.

Obiecałem, że odegram palację.

A ja nigdy nie łamie raz danego słowa.

W dodatku znowu wygrałem.

Chyba, że się ciebie wyjście z kaplicy wyraziło.

Nie chcę trwać mojej żonie w te kroki.

Ja czekoladnie jestem.

Ale będziesz.

Nie mogę się doczekać, aż w końcu cię ucałuję, pani.

Nie chcę cię uchybić, pan.

Wyglądasz tam śniewająco.

Śniło mi się, że dajesz mi syna.

Aha, i ja śniłam o tobie, że mi synem obdarzasz.

Jak tylko kunę oglądaj, księża wyjadą. Nie odstąpię cię ani na krok.

A długo będziemy czekać na ten ślub?

Tylko rozprawię się z Janem. A co to jest?

Dlaczego?

Wysyłam pałkę do czyżyn.

Wyzywam Jana na pojedynek. Ale przecież ty nie możesz walczyć.

Zresztą Ślepy Król i tak nie przyjmie wyzwanie.

Wyznaczę innego rycerza na zastępstwo.

Mam dość czekania.

Niech pojedynek jeden na jeden rozstrzygnie losy wojny.