Original subtitles

W poprzednim odcinku. Kunegundo, poślubisz księcia Bawarskiego.

Obiecuję, że będę dumną księżną. Ani słowa Kunegundzie o tym, co wiemy o

Nie chcesz jej ostrzec pani?

Nie chcesz jej psuć hadości?

Ratunku!

Taka miłosierna!

Taka miła!

Nienawidzę cię!

Nie dałeś mi syna. Wybacz, ale nie cofnę się przed niczym.

Rozważając sytuację polityczną w Europie oraz chwałę i sławę polskiego króla,

jego ekscelencja, cesarz Ludwik jest przychylny w zawarciu sojuszu.

Oraz propozycji króla Kazimierza, by córka jego, Kunegunda, została

cesarskiemu synowi jego, wielkiemu Ludwikowi, księciu Bawarii.

Miłość aż tutaj przywiodła mnie rada. Miłość te słowa w usta moje wkłada.

Mikołaju, miałem już wielką radość poznać talenty pana Ligendy. Przybywam

Wawel w przeświadczeniu, że to miejsce, w którym słowo dorównuje myśli.

Wybacz, królun.

Do tej pory w świat rychlej dobiegał z Krakowa szczęk oręża niż lidworne słowo.

Sława twojej rozwagi, królu, dociera echem walki i pięknego słowa. Twoich

dworze.

Działajmy. Chcesz, panie, zobaczyć wiano, przeliczyć grosze?

Wybacz, panie, książę Świdnicki prosił posłuchanie do pilna.

Dokumenty gotowe. Piechętujmy.

Pozostaje jeszcze jedna rzecz do wyjaśnienia.

Najpierw pomówię z księciem.

Zabijcie mnie prędzej.

Ile można czekać na głupi wyrok?

Wiedziałam, że wszyscy jesteście tchórzami.

Elu. A ty? Co będziesz mi robić?

Pinać? Wieszać? Palić?

Coś mnie tam razem urodzili.

Niepewność jest już największą karą.

Ciebie to cieszy.

Pokór. Tryczek.

Nie dasz rady mnie powiesić.

A jeżeli to zrobisz, nigdy nie zaznasz spokoju. Nigdy.

Widziałam cię z tą młodą dziewką w naszym łóżku.

Niestety ci, że złamałeś małżeńską przysięgę.

Ale odeszłaś. Mogłeś bym chociaż bardziej urodziwą znaleźć.

Ale umiłowałaś mnie w ogóle?

Tak.

Ale nie dopadniecie mnie.

Przechytrzę was tym razem.

Czego więcej mogą chcieć Witelswachowie? Przecież wszystko było uzgodnione.

Wiesz jak to jest.

Chce albo większej gwarancji, albo więcej grosza. Czego on się spodziewał?

Pieniędzy chyba mu nie brakuje.

Sądzę, że w czerości.

W czerości, w polityce. Bolko... Nie trzeba być naiwnym, ale można być

Raz już go nawiodłeś w rozmowach. Najpierw gadałeś z nim, a potem

układ. Znasz mnie. Jeżeli można, unikam rozlewu krwi. Jak się za wiele knuje, to

można stracić celuszników.

Zamiast być lojalnym wobec Wittelsbachu, zawarłeś układ z Janem Luksemburskim i

chciałeś poślubić jego córkę. Ale zmarła. A układ? Tak, i wziąłeś za żonę

Adelaidę za radą Karola Luksemburskiego.

Nie dziw się więc, że Wittelsbachowie są ostrożni. Dlatego poprosiłem cię o

wsparcie. Kazimierzu, już ci mówiłem, muszę jechać. Proś posła cesarskiego.

Zdostań, póki nie podpiszemy układu.

Kazimierzu, ja muszę wyjechać.

Ale chciałbym, żeby Agnieszka dostała.

Odżyła przy twojej żonie.

Zaczekaj, aż wymienimy dokumenty.

Wybacz, pośle, że tyle musiałeś czekać.

Powiedz, jaka to sprawa stanęła na przeszkodzie?

Cesarz chce wiedzieć, jakie są twoje zamiary, panie.

Wojenne czy weselne?

Pierw ty powiedz.

Cesarz chce czy unika wojny z Czechami?

Stosunki są napięte. Papież popiera Luksemburczyka. A jeśli nastąpi atak na

księdztwo? Nasi rycerze nigdy nie dołączą do wroga rodziny. Będziecie

świdnice jak my?

Dziękuję, wasza wysokość.

Zależy nam na tym sojuszu.

Czyli nie uchylisz się, panie, od walki z Czechami. Układ z nimi nie przeważy

naszego sojuszu.

Moją rękojmią jest los mojej córki. I moja poręka.

Tatar mnie zna i wie, że do wojny z Czechami...

Zawsze jestem gotów.

Zatem pieczętujmy.

Zróbmy to dziś.

Z Nowym Rokiem. Oby był szczęśliwy dla każdego z nas.

Wyprawimy urtę.

Poznałeś, panie, naszych posłów. Poznasz i naszą gręcinność.

Księżno, widziałaś posła cesarskiego?

Był taki wytworny.

Cieszysz się, że opuszczasz wawę?

Tyle tu wspomnień.

Brakuje mi mojej siostry.

A Wawel mi o niej przypomina, więc wolę stąd wyjechać.

Mam wrażenie, że martwicie coś jeszcze.

Wiesz coś o Ludwiku?

To prawda, że jest tyranem i despotą?

Piętnastoletni młodzieniec?

Despotą i tyranem? Może masz na myśli jego ojca?

Jego przyszłego męża.

Jako córka króla wiesz, że władca musi być stanowczy i dumny i taki z pewnością

będzie twój przyszły mąż. Ale z tego co wiem, to podobno mądry, przystojny i

uroczy młodzieniec.

Nie musisz się go obawiać.

Widocznie mam zbyt wypujamą wyobraźnię.

Porozmawiaj z Adelaidą. Jest taka dobra dla wszystkich. Na pewno będzie dla

ciebie wielkim wsparciem.

Jaki wyrok?

Lubienica.

To jest krótkie.

Dosyć. Sprawiedliwe.

Ty nic nie powiesz? Co tak pliedzisz?

Twoja żona.

To wszystko moja wina.

Za dobry byłem dla niej.

Jeśli będę cię upokarzać, odmieszać, podstawicy podpręgierć... Czego ty

ode mnie?

Skoro musi umrzeć. Musi.

Zróbcie to pod osłoną nocy, oszczędźcie jej w stylu.

Przecież to możesz zrobić.

Pośle, czekasz cesarzowi nie tylko dokumenty, ale i nasze powinszowania.

W imieniu cesarza winczuję waszej wysokości, królu.

Kazimierzu, jesteś władcą, który zgodnym podziwu uporem realizuje swoje cele.

Kto wie, może niedługo doczekasz wnuka, a królewna Kunegunda zostanie cesarzową.

Cezarową, cesarzową zatem.

Biwa! Biwa! Biwa!

Pewnie cieszysz się szczęściem królewny.

Cuki Kazimierza są mi bardzo drogie. Traktuję je jak własne.

Gunzelu, Mikołaju, powiedzcie, jakiej nagrody chcecie za swoją misję.

Obiecała mi słowa, dotrzymam.

Służba królowi jest samą nagrodą. I służba księciu.

To ja, panie, za pozwoleniem księcia.

Koncelu, nie proś mnie króla, to nie przystoi. Wiem, że nie przystoi, dlatego

proszę o wybaczenie.

Moja córka wychodzi damą. Mów, czego chcesz.

Pośmielam się prosić o wstawiennictwo za mną u Przybysława.

Rozumieś go czymś?

Przeciwnie. Kiedy zatrzymaliśmy się w Sierakowicach po konie, więcej

wypowiedział niż ja. A to o czymś świadczy.

Czego chcesz od Przybysława?

Aby oddał mi swą córkę.

Helen. Tak, panie.

Miłuję Helenę i chcę ją poślubić.

Helena sporo przeszła.

Czemu? Przybysław się nie zgadza?

Raczej chodzi o mnie. I w sprawie Heleny pozostaje nieprzejednany.

Panie, pozwól mi dodać słowo.

Przybysław widział, jak Gunzel dzielnie walczył pod Oleśnicą.

Ja wszystko spełnię, bylem wiedział, o co chodzi. O mnie, o Helenę, o majątek.

Pomówię z Przybysławem. Możesz być spokojny.

Zdrowia kunegundy, panny młodej i księcia Ludwika. Za jego cesarską mość i

syna Ludwika.

Gdzie jest moja córka?

Odzia, poszukaj królewnę.

Chodź już, królewno, wyglądasz pięknie. Chcę zrobić dobre wrażenie na pośle

cesarskim, by mówił o mnie same dobre rzeczy na życzonemu.

Idź i nie martw się niczym. Nie martwię.

Nie wiem, co sądzić.

Adelaida mówiła, że przyszły cesarz to tyran, a księżna Agnieszka, że uroczy

młodzieniec. Sama się przekonasz?

Ludzi oceniamy sami. I nie martw się ani słowami królowej, ani księżnej.

Jak dobrze, że jesteś.

Idź już, Kunekunda. Zaraz dołączę. Tylko dopilnuję służących.

Ustanowieniem rajców miasta Krakowa, obecna tu niewiasta Mela, uznana za

uprawiania czarów, dwukrotnej próby uśmiercenia królewskiej ochmistrzyni

zamordowania kradnika lochów miejskich, zostaje skazana na śmierć przez

powieszenie.

mi prostym życiem.

Nikogo nie zrobiłabym w grzyby.

I to, co mnie spotkało, jak uciekłam z Krakowa, odebrało mi ducha.

Ja obcy uciekł i wyzgadzał.

Ogłoszeń nie dałem, a ludziom zabronić nie mogę.

Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw, bym przestrzegała ich do końca.

Ucz mnie, bym przestrzegała Twojego prawa i zachowywała je całym sercem.

Prowadź mnie ścieżką Twoich przykazań, bo radość mi przynoszą.

Nakłoń me serce do Twoich napomnień, a nie do dysku.

Matko.

Pokaż mi, co jest prawdą.

Co się stało?

Co na ciebie ciekają?

Jeszcze chwilę. Mogę się przyłączyć?

W jakiej intencji się modlisz?

Dobrego małżeństwa.

Chciałabym, aby było miłe Bogu i ludziom, którym przyjdzie mi służyć.

Lękasz się?

A powinnam?

Prawda, co mówiła księżna Agnieszka. Przecież zgasiłaś się, bo powiedziałam

że Cesarz cię nie zechce.

Kunegundo, ale ty jesteś dziecko.

Jak to?

Mnie też straszył twój oczy, że jest dziki, że jest kwałtowny, że ma w głowie

tylko polowania.

Myślałam, że umchę ze strachu, jak jechałam do Kraków. A potem okazało się,

wygląda jak anioł i że jest obchy.

To dlaczego nie powiedziałaś tego wcześniej, pani?

Czasem ktoś musi dodać łyżkę dziegieć.

To jest niewdzięczna rola, ale... Ale jeszcze mi za to podziękujesz.

Musi być gotowa na szybko. Jakieś już nieznane.

Pójdę na ulicę.

A jedź sobie, jedź.

Jak pojedziesz, to Kazimierz będzie tylko mój.

A ja dam mu dźwięk zatronu. Z twoją pomocą.

Albo bez.

Ojciec i moja siostra zawsze byłyśmy gotowe do zadań, jakie wyznaczysz.

słowa. Posłuszeństwo wobec ojca i męża nade wszystko.

Ale z rozwagą.

Proszę o wybaczenie, ale udam się na spoczynek.

Coś dziwnego dzieje się dziś na zamku.

Uczta, a wszyscy prawią rozwadze.

Jestem bardzo szczęśliwa, ojcze.

Powiedz, kiedy wyjadę?

Czego się lękasz?

Nie lękam się.

Tylko czuję niepokój.

Bo nie wiem, czy kiedykolwiek Ciebie jeszcze zobaczę.

Mówiłem to Elżbiecie, ale powtórzę i Tobie.

Jakakolwiek krzywda by Ci się działa, wysyłasz wieści na Wawel.

Wychodzisz za mąż, a nie odchodzisz gdzieś w zapomnienie, córko.

Wybacz, pani, późną porę. Ja tylko na chwilę.

Proszę, zostawcie nas.

Powiedz proszę, jak być dobrą dla cudzego dziecka?

Rozmawiałam z królewną Kunegundą.

Wyrodziła ona wspaniałą osobę. Wiem, że jest w tym dużo twojej zasługi.

Przyceniasz mnie.

Do tego jesteś taka skromna.

Powiedz, jak to robisz? Co?

Wiesz, że wychowuję Annę, córkę Henryka.

Cały czas boję się, że popełnię błąd.

Jaki?

Jeśli będę zbyt czuła, nie przygotuję jej na twarde życie.

Jeśli to jest zbyt surowa, nie zaufa światu.

Miłujesz ją. Ja to widziałam.

Życie bez matki jest chudne i bolesne.

Sama go zaznałam.

Słyszałam, że księży Bolko wraca wcześniej do Świdnica, ale...

Może ty byś chciała dostać dłużej.

To zaszczyt królowo.

Ale mała Anna przecież nie zostaje bez opieka. Nie daj się pchasić.

Dziękuję, pani.

Umiesz czynić cuda.

Przy tobie ogarnią mnie taki spokój.

Dziękuję.

Nie będę więcej przeszkadzać.

Wybacz mi więc.

Ja czekam na król.

Przeklęcę twoje imię i twoja dusza!

To nie twoja wina.

Poświęcam.

ostatnie słowa.

Król na was nieszczęście sprowadzi.

Wojna będzie i śmierć będzie.

Widzę, że dajesz mi znaki twojej mocy.

Mam panowanie nad uczuciami innych. Słuchają mnie.

Spraw, by przyszedł tu Kazimierz.

By wreszcie dał mi syna.