Original subtitles

W poprzednim odcinku... Co gore? Izba czeladna!

Na mocy płachty!

I w ostra tak, żeby ogień się nie przeniósł! Niech żyje wójt! Niech żyje!

Niech żyje wójt! Czy możesz mi wyspowiadać, ojcze?

Co cię trapi? Mam gdzieś na myśli. To nie jest dla ciebie dobre.

Chyba łudziłem się, że względy, jakie mi okazujesz, to coś więcej niż małżeńska

powinność.

Dzień dobry.

Sam bym chciał wiedzieć.

Zostawiła piepeń rozpalony, kocły brudne i zniknęła jak kamień w wodze.

Ha! Trafiłem!

Cieszę się, wujo, że jesteś w dobrym nastroju.

Bałem się, że będą opóźnienia na budowie nawy głównej katedry wawelskiej, ale na

szczęście pogoda sprzyja.

Cieśle przyspieszyli pracę.

Jedna zgryzota mniej.

To zrobiło się miejsce na kolejną.

Posłuchałem dzisiaj w kancelarii... Mów!

Król szykuje się do lokacji miasta Sokołów, niedaleko należącego do naszego

biskupa Skalbmierza.

Jego ziemie, jego prawo.

No i wyznaczył dzień targowy na sobotę, tak jak w Skalbmierzu. I jego strata.

Kto będzie chciał jechać na nowe targowisko, skoro może korzystać ze

sprawdzonego Skalbmierza?

Wszyscy. Niby czemu?

Bo król chce wprowadzić przymus korzystania w soboty z targów w

zrobi tego.

Przyłożył pieczęć do dokumentu.

To ten teren. 70 łamów frankońskich.

Macie już zasadzkę?

Godnego zaufania mistrzani nadrandomierza. Jadę się z nim spotkać.

Szybko działasz, Hermanie.

Wydywałeś mnie, królu.

Mam dla ciebie misję.

Pojedziesz do Pragi.

Co tylko rozkażesz, panie.

Sprawa jest delikatna, ale wierzę, że dasz sobie radę.

Chcę przyłączyć Wietchowę do królewa.

Ostatnia część Wielkopolski, której nie udało się przyłączyć twojemu ojcu.

Jak chcesz tego dokonać, panie?

Henryk, ksiądz Rzaganicki, pod którego władaniem jest Wietchowa, trwa w porze z

Luksemburczykami. Nie chce złożyć hołdu Janowi i Karolowi.

Nam, jako sojusznikom Czechów, może się to nie podobać.

Chcesz przekonać Luksemburczyka, że zmusisz Henryka do hołdu?

Zajęcie w schowy będzie karą za niechęć do złożenia hołdu lupsemburczykom.

To skonały plan, ale rydykowy.

Jaką widzisz w nim dla mnie rolę?

Zapewnić trochę pana tej pyjarni i wybadać delikatnie o grupie. Nie

naszych planów, jaka byłaby ich reakcja na zajęcie w schowy.

Kiedy mam jechać, panie?

Jeszcze dziś.

Tak szybko? Nie muszę ci chyba mówić, że nikt nie może wiedzieć o prawdziwym

celu twojej misji.

Absolutnie nikt

Myślałam,

że już o mnie zapomniałaś

Chciała spędzić trochę czasu sama.

I co, pomogło?

Tak.

Chciała cię przeprosić.

Za co?

Za to, co mówiła o Mikołaju.

Nie rozumiem.

Myliłaś się co do niego.

Myślałaś, że dba tylko o siebie?

Że jest to szóstym, a jest zupełnie inaczej.

Bo wrócił?

Nie, nie tylko.

Odszedł z inną.

Potem miał kaprys, żeby wrócić. Ja mam go przyjąć z otwartymi ramionami. To nie

kaprys. Nikolaj naprawdę się zmienił. Nie wierzę już w jego gładkie słowa.

Powiedział, że cię miłuje.

I że sieba mi to opiekuje.

Rozmawiał z tobą?

Jak pewne siebie musi być, skoro prosi o twoje wstawiennictwo.

Wie, że nie byłaś mu przychylna. A nie tak, Egle. A jak?

Co takiego się wydarzyło, że zmieniłaś o nim zdanie?

Uważam, że Mikołaj zasługuje na drugą siantę. Nie zasługuje. I jej nie

Egle! Wystarczy.

Nie chcę o tym rozmawiać. Mikołaj dla mnie nie istnieje. Dobrze, to ja już

pójdę.

Gabio?

A co z Audre?

Jak to co?

Nie było jej u mnie tak dawno.

Ma dużo roboty w kuchni.

Powiem, żeby do ciebie zajrzała.

Skalbmierz i okolice należą do biskupów krakowskich od dwustu lat.

Lokuje miasto na ziemiach królewskich. Herman twierdzi, że to najlepsze miejsce

na osadnictwo. Krzyżują się tam flaki.

Na targ w Skalbmierzu tłumnie przybywają kupcy z całej Małopolski.

Opłaty i cła, które zostawiają, zasilają biskupią kasę. Może nadszedł czas, żeby

się tymi dochodami podzielić królewskim skarbcem.

Podzielić?

Z tego co wiem, postanowiłeś się raczej zagarnąć. I kupię. Wprowadzasz prawo,

które zmusi kupców, aby na sobotni targ udawali się do Sokołowa.

Przecież to główny dzień handlowy w dobrach biskupich.

Nowe miasto potrzebuje wsparcia. Ale nie moim kosztem. Nie kosztem kościoła.

Jeśli zmniejszą się zyski z tego targu.

Skarb nisz pod upadnie.

Wiele się teraz zmienia w państwie. Wymaga to wyrzeczeń od wszystkich.

Czyli nie zmienisz swoich decyzji.

Co to za rozwój?

Kosztem istniejącego miasta chcesz lokować inne. Ambicją nie zapełnisz

A głupotą zniszczysz miejsce, które przynosi dochód.

Skromna taka.

Z warkoczami.

W takim futrze chodzi.

Przychodziła tu ze mną niegdyś na targi.

Chuda, taka niebezpieczna.

Widzieliście?

A wy nie widzieliście?

Dziewczyna, taka młoda.

Przychodziła ze mną niegdyś na targi.

Skromniutka taka.

Z warkoczami.

Nie? Nie widzieliście jej? Czym się tak frasujesz, Gabio?

Szukam Audrey.

Nie widzieliście jej?

w Krakowie ginie, mało które wraca do domu.

Serce się kraje.

Musi ją znać.

No to wójta pytaj. No przecież on od tego jest, żeby zguby szukać. O, o tam

jest.

Nie, ja jego nie mogę. Jego nie mogę.

A co z tobą gabija?

Udawać i tym dokazać. No ale przecież gadamy, no. I co on teraz robi?

O, idzie tu do nas. Matko boska!

Gdzie mój koń?

Pośpiesz się.

Hermanie!

Co to, Pełko?

Wybierasz się ze mną do Sokołowa?

Chciałem jeno porozmawiać.

A to zły moment.

Przyjdź do mnie, jak wrócę.

Nie sądzisz, że to wszystko trochę za szybko?

Mówię o zmianach, które wprowadzacie z królem.

A mnie się ciągle wydaje, że można jeszcze więcej.

Jeszcze szybciej. Tylko jakim kosztem? Nie widzisz, co się dzieje na Wawelu?

Przez sprawę z Sokołowem Kazimierz zrujnuje swoje dobre stosunki z kurią. A

możni nie są mu teraz przychylni.

Czy to oznacza, że nie popierasz zmian?

Popieram, ale po co tak wszystko od razu? Jak sije małą łyżką, ale stale

się człowiek naje niż dużymi kęsami. Jeżeli chcemy zapełnić skarbie, nie

dbać o nastroje biegów, czy możnych. Tylko śmiało pewnym krokiem dążyć do

Obyśmy się nie udławili.

Chciałem z tobą pomówić, panie, o biskupie Grocie.

Wiesz już, że się poróżniliśmy?

Cały Wawel o tym huczy.

Nie będzie mi dyktował, co mam robić.

Chcesz z nim zbady?

Biskup Grot bez względu na twój charakter świetnie zarządza swymi

Nie godzi mu się w tym przeszkadzać.

Chcesz mnie pouczać?

A może chcesz zastąpić smytka i radzić mi, jak mam rządzić państwem? Nie śmiem,

panie. Rób, co uważasz za słuszne.

Chciałem Cię tylko ostrzec.

Przedwzgląd na Twojego ojca.

I na lata spędzona razem.

Wpełniłem je na Twój obowiązek.

Witajcie, Samuelu!

Wsiadajcie, zaraz podam, co trzeba.

Pieszycie.

Powiedz mi, no, czy była tu dziś Audrey?

Nie jest tu i tak nade mną, nie wiesz to. Albo wczoraj.

Była, czy nie?

Nie ma i nie było.

Zadowolona? O, witajcie, wujcie, proszę, zachodźcie.

Unikasz mnie?

Nie chcesz ze mną gadać? Nie.

No, jest przeciwnie.

Prawie mam, po kole się zgubiło.

A czyje?

To ważne, czyje.

Z samorami się zgubiło.

Z samorami?

A kiedy to było i ile wiosen miało? Bo jeśli małe, to... No pewnie już po nim.

Gdzie tam wszyscy? Ono duże jest. Znaczy się, to dziewka.

No to... Wielkie ją rozszorpało. Teraz po lasach ich pełno.

Może do miasta wróciła?

Do domu nie przyszła?

To pewnikiem pod bramę poszła. Tam każdego przygarną. No i zaraz na

złodziejaszka przerobią albo na wszetecznicze.

Same szumowiny się tam zbierają.

Ja już pójdę.

To może ja pomogę?

Już pomogłeś.

Gabio!

Chciałem jedno zapytać.

Na weselu Tyczki będziesz?

Nie spodziewałem się tak szybko orszaku ze Świdnicy.

Pędziłem, co koń wyskoczy, by jeszcze dziś ruszyć w drogę powrotną.

Przekażcie Helenie, by gotowała się do drogi.

Mój pan przesyłał kłony i zapewniał swej przyjaźni, królu.

Jak on się miewa?

Porozumiał się już z Henrykiem Żagańskim?

Nie znam sprawy, o której mówisz, ale wiem, że książę Wolko nad wszystkim

panuje. Nie wątpię.

Jak mówią, kropla drąży skałę.

Tylko kto ma czas czekać, aż z tego drążenia kształt się jakiś wyłoni.

Mój wierny rycerz, Jaśko z Martyna.

Potowarzyszy ci tu posiłku.

Bywaj zdrów i uściskaj księcia ode mnie.

Witaj. Z wdzięcznością przyjmę towarzystwo.

Nazywam się Gunfel Reibnitz. Jestem rycerzem księcia Świdnickiego.

Przyjechaliście po Helenę.

Mikołaj!

Idziesz jej szukać. Dzięki Bogu.

Idź, zanieś sakwy. Już.

Ja nie

jadę

po Audry. Jak to?

Nie mogę.

Ale przecież szykujesz się do drogi.

To dokąd jedziesz?

Przepraszam, ale ja... Czyżby...

Dla słonecznej Italii?

Nic więcej nie mogę powiedzieć. Nie musisz.

Już wiem.

Pojmij wreszcie, że to nie jest tak, jak myślisz.

Wybacz mi.

Muszę już iść.

Egle wie?

Powiedz jej...

Nic

jej nie mów.

Najchętniej wymierzyłaby ci policzek.

Przyjąłbym go od pokoru.

Jesteś dobrym człowiekiem.

Wierzę, że uda mi się jeszcze udowodnić, że tak nie jestem.

Żegnaj, pani.

To prawda.

Helena podupadła na zdrowiu.

Ale książe o tym doskonale wie.

Bo był wtedy na Wawelu. Nikt tego nie robił tajemnika.

A jak się teraz czuje?

Wróciła na Wawel zdrowa.

I nie chce tu zostać? Wśród brzydliwych jej ludzi?

Rena powinna opuścić to miejsce.

To są złe wspomnienia i złe języki.

O mnie też ludzie gadają brednie.

Tego nikomu nie ufam.

Może wszystko sprawdzić sam.

Na własnej skórze.

Taka niezdarna.

Ktoś, kto ma tak zgrabne dłonie, nie może być niezdarny.

Pozwól, że ci pomogę.

Panie, nie wypada. Sam decyduję o tym, co wypada, a co nie.

Nie przyjdzie się pożegnać.

Helena.

Jestem pewna, że księżna Agnieszka będzie cię przychylna.

Dziękuję za wszystko, królowo.

Nigdzie jej nie ma.

Pewnie coś ją zatrzymało.

Tobie, pani, szczególnie chciałam podziękować.

Jesteś mi jak córka.

Życzę ci jak najlepiej.

Pani... Oby świdnica była dla ciebie życzliwym domem.

Mam nadzieję, że znajdziesz tam to, na co zasługujesz.

Dobrego męża i spokój.

Orszak czeka.

Powiedz mi coś o sobie.

Już dwa lata jesteś na Wawelu, a ja nic o tobie nie wiem.

Wychowałam się razem z królowa na dworze jej ojca.

Pamiętam, jak się cieszyła, kiedy dowiedziała się, że tutaj przyjedzie. A

Ja? Jesteś szczęśliwa?

Królowa Adelaida jest dla mnie jak... Widzę, że jesteś bardzo oddana mojej

żonie. To zgodnie.

Co on tu robi?

Witaj, rycerzu.

Najjaśniejsza pani?

Oto Helena, którą będziesz musiał się zająć.

W końcu przyjechał osobiście po Helena. Będzie jej towarzyszył w drodze do

Świdnica. To niemowliwe.

Dlaczego?

Ona nie ma z nim jechać. Nie z nim.

Książę Bolko przyjechał swojego najlepszego rycerza.

Kufry spakowane, owszem, czekam.

Oddaj ją, panie, w swoje ręce.

Strzeż jej jak oko w głowie.

Będę.

Pani? Co ja zrobiłam? Co się stało?

Wepchnęłam Helenę w ręce Gunsela.

Gunsela? Rajbnica, tego łajdaka.

To on przyjechał zabrać ją do Świdnicy.

Przecież on może jej coś zrobić.

Nie ma.

Nie wolno jej z nim puścić. Już odjechali.

Jeżeli odjedzie, to nie patrzę sobie tego do końca życia.

Nie tknie jej, nie waży się.

W końcu przysłał go książę.

Tak myślisz, panie?

Tak. Jestem pewien.