Original subtitles

W poprzednim

odcinku...

Królowa jest przemienna. Obawiam się, że nie.

Gabija!

Poczekaj!

Gabija!

Dokąd tak spieczysz?

Królowa poleciła mi cię odszukać.

O czym królowa chce ze mną mówić?

To rzecz ogromnej wagi i niezwykle relikatna.

Zdradzisz, pani?

Królowa chciałaby zamówić nową pościel do sypialnia i wytwórne bielizna.

Aby?

Aby króla uczarować.

Ale trzeba to zachować w tajemnicach.

Królowa jest niewierca, skromna i niezwykle bogobojna.

Och, łoń.

Och, łoń, zanim pomówisz królu. Nie, matko. Tym razem nie posłucham. Niech mi

Bóg da cierpliwość. Dawno już wyrosłem z wieku, gdy mogłaś mnie łajać. A mnie

się zdaje, że niewiele się zmieniło.

Skoro twój język szybszy od rozumu.

Gdyby żył twój ojciec, kazałby ci się najpierw uspokoić.

Potem posłuchać rad. A dopiero potem podjąć działania.

Nie godzi się.

Ot tak, wpadać do króla.

I podnosić larum. I to z byle błahego powodu. Urząd marszałka to nie jest byle

powód. A kim jest marszałek dworu dla kasztelana wiśnickiego?

Synu. A mniej, że umiar. Marszałek odpowiada za działanie całego dworu. Ma

sobą wszystkich dworzan. I został nim drobny szlachcic, szafraniec. Nie

że król prowadzi możne rody na tatracenie? Teraz już rozumiem. Sama

widzę, że trzeba ci uczyć nosa.

Jeśli myślisz, że można królowi zwracać uwagę i to... Tak błahego powodu. I

narażać rodzinę Tęczyńskich na śmieszność.

Rozumiem twój gniew. Ale nie czyń niczego pochopnie.

Myślałam, że mamą mamy, ale nie.

Co tu robisz?

Zawróciłem z drogi.

Zrozumiałem, że nie mogę zostawić ciebie i dziecka, które wrodzisz.

Powiedziałem, że mogę zachować się tak jak zwykle.

Albo przyzwoicie.

Zawsze piękna rozmówka.

Ale to tylko słowa.

Wszak przyznaję się do błędu, Egle. Dość.

To tak zabiegałeś o mnie.

Nie słuchałeś, kiedy mówiłam, że nie nadajesz się na damę serca.

Zraniłem cię. Nie wiesz, skoro to jest.

Gdybyś wiedział, jak to boli, nie ważyłbyś się tu przyjść.

Czego się spodziewałeś?

Że wrócisz?

Korzysz jej będzie tak jak dawniej.

Nigdy nie protestuj przed królem w pojedynkę.

Co pomyśli?

Jeśli staniesz przed nim oburzony, że Piotr Szafraniec został marszałkiem

Że jest zazdrosny. Przecież nie drażni jego pochodzenie, a nie to, że król

nominował. Co powiesz to królowi? Myślisz co w niej decyduje? Oczywiście.

Powinien. Zechce się łudzić.

W najlepszym wypadku ciebie śmieje, ale w najgorszym uzna, że i zazdrośnik.

Niegodzien udziału w radzie.

Trzymaj się z głoszeniem uwag.

Obserwuj. Ja jestem dwórką. Nie mam siedzieć cicho i jedno podziwiać.

Jako dwórka na wapelu nie przetrwałbyś ani jednego dnia. Chwała Bogu.

Pomyśl, zanim powiesz. Przede mną czy przed królem naprawdę wszystko jedno.

Wspomnij, jak szedłeś do ojca ze skargą na braci.

Karał cię.

Ale jak szliście we dwóch albo nawet we trzech zgodnie przedstawić sprawę,

słuchał. Chcesz, żebym znalazł wspólników?

Chcę, żebyś użył głowy.

Wielu szlachetnie urodzonym nie podoba się decyzja króla, ale milczą.

Tak twój dom, skoro wróciłeś.

Nasz dom.

Znajdę sobie jakiś kąt na Wawelu.

Egle, powiedz, co mam zrobić, żebyś mnie wybaczyła. Żebyś zrozumiała, że jesteś

dla mnie najważniejsza, jedyna. Nic.

Nic od ciebie nie chcę.

Wróciłem, bo pojąłem, że chcę cię mieć przy sobie do końca mych dni.

Wróciłeś, bo męczyło cię chmienie.

A ja nie potrzebuję litości.

Poradzę sobie.

Zawsze dawałam sobie radę sama.

Puszcz mnie!

Jesteś ranny?

Napadnięto nas.

Czyli Izabela... Nic jej nie jest.

Rozstaliśmy się. Izabela pojechała dalej sama.

A to była jedno moja decyzja.

Izabela chciała, abym został.

Czyli skrzywdziłeś nie tylko mnie, ale i ją.

Dobrze.

Skoro tak, ja odejdę.

Gdzie jest Audrey? Na zamku, a gdzie inni by... A jeśli sądzisz, że zdołasz

przeciągnąć ją na swoją stronę i razem będziecie mnie przekonywać, to jesteś w

grubym błędzie.

Jest tak rozgniewana na ciebie, że... Gotowa cię zabić.

Dobrze wiedziałam.

Nie można.

Plan dnia króla jest bardzo napięty.

Może już.

Nie wiedziałem, że mam plan dnia.

Lubysławie, zobacz, co tam się dzieje. Dobrze, panie.

Panie.

Marszałek Szafraniec zabrania wejścia do komnaty marszałkowi Ligandzie.

Ligandzia? Niech wejdzie.

Panie marszałku, król zapraca.

Wybacz, panie.

Zrozumiałem swój błąd i zawróciłem z drogi.

A tu wejścia do twojej komnaty pilnuje jakiś napastliwy szlachetka.

Któż to?

Najpierw ty powiedz, czemu wróciłeś.

Mówiono mi, że miałeś jechać do Italii.

Ma to związek z pewną niewiadcą.

Pozwól pani tym razem zamilknąć na ten temat.

Wierzę, że wróciłeś.

Szkoda tylko, że człowiek musi zbłądzić z drogi, aby zrozumieć, że ta, którą

szedł u pierwej, była tą właściwą.

Bywa, że nie da się zawrócić.

Heraklit mówił, że dwa razy do tej samej rzeki wejść niepodobna.

Egle mi to właśnie uświadomiła.

Ura, ty jestem, że to rozumiesz. Teraz wam już zatem cenę otworzę na wieku.

Któż to, jeśli wolno spytać?

Nie miałeś okazji go poznać.

Śmiały wybór, panie.

Mikołaju, zmiany bywają śmiałe, ale bez nich staribyśmy w miejscu.

Wiem, że nie było czasu my pomówić.

Nie chciałem, ale muszę.

Wybacz, panie, że zgodziłem się, by Helena przyjechała do Świdnicy.

Zostań się kajać o Rudigerze. Obaj dobrze wiemy, że odmowa byłaby źle

Jednak powinienem był najpierw sobą pomówić o tej sprawie.

I odsąd będziesz mi zajmował głowę każdą błahostką?

Panie, jeśli ta Helena chciała skrzywdzić królewskie córki, nie nadaj

opiekunkami.

Nie przysłano by nam z Krakowa szalonej.

Helena musiała wydobrzeć.

Chyba, że ktoś na Wawelu chce mi zaszkodzić.

Co ty mówisz, panie?

Wracajmy na zamek.

Doskonały pomysł. Pod pozorem miłego gestu, jakim jest...

przywiezienia tejże slachcianki na nasz dwór, będziemy mieli sposobność rozeznać

sprawę i odpowiednio zareagować.

Kogo polecasz wywozić do Krakowa, Kekalonie?

No, to musi być ktoś z należytą ogładą.

Jakiś mistrz próbuje podrzucić nam zgiłe jajo.

Sami nie wiedzą, co z nią poczuć.

Może ta niewiasta budzi złe wspomnienia u królewien.

Nie są już dzieci, Kekalonie.

Jedno patrzeć, jak w założ pójdą.

Kazimierz Pewnikiem nie chce być na słabe usza na oczach twojego odboru,

zapomina dawne krzywdy. Z drugiej strony nie chce się narazić w wielkopolskim

szlachcie. Tylko dlaczego ja mam być stroną w jego przepychaniu? Ja rozumiem

twoje zdenerwowanie.

Ale w imię dobrych stosunków z dworem krakowskim musimy na miejscu rozeznać

sprawę. Snujemy tylko domysły. Tak, masz rację.

Zrobimy tak jak rzekłem.

Myślemy kogoś na Wawel albo o swoim mistrzem Helenę.

Kogo polecasz?

skoro ma się opiekować Anną.

Jej ojciec Henryk jest najlepszym wyborem.

Mam lepszy pomysł.

Zatunął?

Celu?

Powiedz, że ruszysz z misją do Krakowa.

Sam mówiłeś, że to słowa dyplomacji.

A on? Zmieniłem zdanie.

Trzeba wytłać kogoś, który do ogródek powie, co uważa.

Niech Radzimierz nie myśli, że przyjmiemy każdy jego pomysł bez

Jakie zadanie mi wyznaczyłeś, panie?

Przywieziesz dwórkę.

Z powodu białogłowy mam jechać do Krakowa?

Na miejscu będziesz musiał ocenić, czy nadaje się na nasz dwór.

Na co mam zwrócić uwagę?

Czy urodziwa, a może czy tnotliwa?

Czy jest dostatecznie rozumna, Gunzelu, aby opiekować się małą Anną?

Niewiasta rozumna.

Na zamek nie wracacie?

Zaszedłem na targ za przyprawami.

Kuchcikom nie sposób tego zlecić. Zawsze nie takie przyniosą.

Albo zwietrzały, albo oszukane na wadze.

Podobną sprawę mam do kuchmistrza.

Jeden młynarz mąkę z robakami do Krakowa przywiózł. No i chce się dowiedzieć,

czy na zamek nie trafiła.

Jakby mąka z robakami na zamek trafiła, to...

Rzadk Niemcy słychać by było od piwnic aż po sufit.

Jemu tylko jedna ochmistrzyni postawić się potrafi.

A, charakterna niewiatta. A no.

A nie wiecie, czy aby ochmistrzyni za mąż wyjść nie planuje?

Gabija? Uchowaj, panie. Jeszcze się taki śmiałek nie znalazł.

A co?

Zawróciła ci może, panie, w głowie?

Zaraz zawróciła. Pytam je, no.

Ciekawym, co się na Wawelu dzieje. Zresztą wójt musi, powinien wszystko

wiedzieć. Ja tam swoje wiem.

Twarzy to nawet całkiem, całkiem. Ale usposobienie okropne. Ja na twoim

panie, trzymałbym się od niej z dala.

To co, nie wykłamie?

Oszukuje? Obmawia? Może ludzi jednych przeciw drugim nastawię? Nie, to to, to

nie. Uczciwa to jest.

Nawet za bardzo. Tyle, że kłotliwa jak sam diabeł. A jak komuś coś przegada, to

aż mu w pięty pójdzie.

To czy nawet sam król woli jej nie wchodzić w drogę?

Żałuję, że król nie znalazł dla nas czasu.

Bywa i tak, Andrzeju.

Najważniejsze, że mogliśmy się spotkać i popić wina jak niegdyś.

Którzy jak nie my?

Co masz na myśli?

Nasze rodziny.

Wzrosłe z tradycji rycerskich.

Nasi przodkowie byliby dumni, widząc nas teraz tutaj.

Razem. Tym bardziej chciałbym, żebyś wiedział, że właśnie przez wzgląd na

naszych zacnych ojców masz we mnie wsparcie.

Nie rozumiem, do czego zmierzasz. Coś mi zagraża?

Był kiedyś taki czas, że nie tknuto plotek i nie psuto opinii?

Zawsze znajdą się tacy, którzy będą zazdrościć, że im Bóg nie dał się

innego ojca.

Dosyć już gadania o zawistnikach.

Lepiej mów, co tam w tęczynie, no i jak sprawy w Wiślicy. Już mówię, tylko kazę,

niech odspuntują beczułkę.

A tymczasem zapamiętaj moje słowa.

Zawsze możesz liczyć na tęczyńskich.

Był tu kuchmist?

Ja nie widziała.

Dzięki Bogu.

Pan wójt przeszli z nim mówić.

To ja pójdę po niego.

Jeszcze raz?

W kuchni?

Że tak piany oglądasz, panie?

Bywałem, a jakże.

Ale...

Wójt musi

wszystko mieć na roku.

Gabio? Na ranę Chrystusa!

Jakie ciężkie!

Grzimek!

To za niej zaraz siebie!

A imienia Pana naszego nie wzywaj! Na daremno!

Zła jestem.

Bo nie miała z kim pomówić o Ligendzie.

Lepiej nie rozpytuj. Wiem przecież.

Jedno nie wiem, ile mam się tutaj dłużej trzymać.

Może powinnam już ruszać do Czech.

Odnajdę Bogdana, pomoże mi. Czekaj.

Co decyduje mi, jak na Wawel przyjdzie wieść o Ligendzie?

A może ta Włoszka nie powiadomi nikogo?

Czyle czasu już minęło?

Może być.

Pochowała ciało w lesie.

A sama wróciła do Italii.

Albo przerażona uciekła.

Szkoda, że nie zostałam zobaczyć. Już, już, już, już.

Nie mędrkuj, tylko jedz.

Zaraz muszę wracać.

Chcę być na Wawelu zanim zamkną bramę.

Tu masz jedzenie na kilka dni.

Tylko nie zjedziesz wszystkiego od razu.

Niedługo od nowa przyjdę.

Maria! Nikolaj.

Wyglądasz, jakbyś ducha zobaczyła.

Ty żyjesz?

Jak to możliwe?

Czyli jednak wiesz, że Audra chciała mnie zabić.

Gdzie ona jest?

W kuchni dawno jej nie widzieli.

Ty wiesz.

Nie wiem, zostaw.

Powiedz mi dlaczego. Bo z jej matki się wziął.

Chciała ci wymierzyć karę.

Bo dla takich jak ty nie ma królewskich dekretów, jedno ludka sprawiedliwość.

Musisz tylko innym życie niszczyć.

Cóż warte jest twoje?