Original subtitles

Twoje rany.

Ani słowa o tym przy moich wnuczkach. Proszę, zdejmij włosienicę.

Błagam. Nic nie mów.

Wystarczy im smutków.

O, aleście urosły.

Kunciu.

Elżbietko.

Ja wiem, że to boli moje dzieci.

Ale ten ból kiedyś zelży.

To tak jakby paliło mnie tam w środku.

Nic mnie nie cieszy.

Nawet mówić prawie przestała ze mną.

Ale w tych trudnych chwilach w sobie powinnyście szukać oparcia.

Nikt lepiej nie zrozumie niewiasty niż siostra.

To samo jej mówiłam.

Jesteś mądra. Mądra dziewczynka.

Bardziej pomóc może Bóg.

Przyjmuje nasze cierpienia, umartwienia.

Chcesz się umartwiać?

Tak.

Dzień i noc.

Babko, pozwól mi zostać z tobą w kwiatorze.

Na zawsze.

A ojciec o tym wie?

Jeszcze nie.

Proszę, wstaw się za mną. Ciebie wysłucha.

A ja chcę tu zostać.

Muszę.

Pamiętasz, że to nie dla ciebie?

Gdzie ja do ślubu?

Chawciarka właśnie przyniosła.

Chawciek mediolański.

Obce się na pewno spodoba.

Co robisz? A ładnie by ci było.

Nie wypada to. Nie czas na takie zabawy. Czemu?

Królowa Anna by tak zrobiła. Jeszcze podobną by sobie kazała sprawić.

A może masz rację.

Pamiętam, jak umiała suknię na weselu córki.

Wilbiała się stroić.

Wtedy ją prawie w tańcu rozdarła.

Za bardzo lubisz pracę z jabłkami, żeby zostać świętą. To nie grzech przecież.

Oprzeż po to grzech.

Mogę pośpić od niedzieli do niedzieli.

Jezus cztery wieści dni nic nie jadł.

Dziewczęta, spokój.

I za mąż nie wyjdziesz, jak zostaniesz mniszką?

To inna babki miała męża. Ale nie jest świętą. Ale nasza babka się do niej

modli. To prawda.

Kinga była bardzo pobożną niewiastą.

Wierzę, że kiedyś będzie świętą.

Modlę się do niej.

Obstawiennictwo za naszą rodzinę. I ja chcę zostać kiedyś z kimś takim jak

Kinga. Ja do ciebie modlić się nie będę.

Przybył mieszczanin, pani.

Bogusz ze Starego Sącza. A teraz nie mogę z nim rozmawiać.

Mają swoich rajców, wójta. Niech sobie z nimi załatwiają swoje sprawy.

Mówi, że nie odejdzie, dopóki go nie wysłuchasz, pani.

Muszę... I będziesz cały czas się modlić i pokutować.

Bóg mi darował życie.

Kazimierz przyjął na dwór, a ciebie ujrzałem w sukni ślubnej. Tylko ją

przykładałam do siebie. To dla narzeczonej Jarka. Ale to wszystko są

Jakie może być inne wyjaśnienie? Że ich zmysły postradał.

Matko, już powiedziałem. Co?

Że chcę się żenić.

Że spotkałem kobietę, z którą chcę spędzić życie.

Nie znasz mnie wcale.

Ale moje serce zna cię dobrze.

Już raz byłam zamężna.

I wiem, co to mężopupierkowy.

Niech da mi się więcej w nie zakłócić. Nie jestem taki jak on i nigdy nie będę.

Lekarz, się rozumiem. Ale spójrz na mnie i powiedz szczerze.

Naprawdę nic do mnie nie czujesz?

Wybacz, że nachodzę.

Właśnie. Błagam, wysłuchaj mnie, a potem ukaż.

Mów więc.

Pożar wybuchł w mieście.

Kilkanaście domów spłonęło.

A wójt dalej każe podatki płacić. Lochem strachy.

Czego ja mam zapłacić pani, kiedy cały dobytek straciłem?

Dom, warsztat.

Słyszałam o pożarze, ale...

Nie wiedziałam, że był aż tak robległy.

Błagam pani, wstaw się za nami.

Umóż podatek.

Choć na rok.

Może ten jeden ślub naradzi ojcu starczy?

Może mnie nie będzie do zamążpójścia zmuszył? Nie chcę, żebym niejakiemu

kasztelanowi oddawał.

Jakbym miała już zamąż, to chciałabym tak.

Z miłości.

Jak Jaśko.

Dobrze, że Owka zaraz wraca.

Pomówić będzie z kim?

Trochę weselej na dworze się zrobi.

Weselej?

Tobie to w głowie?

Na Wawelu już nigdy nie będzie wesoło.

Przecież zaraz ślub, to radosna uroczystość.

Nie powinni go teraz brać.

Szczerze oba po królowej Annie nie minęła. Ale król się zgodził. Co z tego?

Trzeba było chwilę odczekać. Weselę zaraz po pogrzebie i niczego dobrego nie

wróży. Mówisz tak, jakbyś lepiej od księdza i od króla wiedziała, kto ci

prawo daje. Cudko.

Królowa Anna nas pewnie teraz widzi.

I na weselu będzie z nami tańczyć.

Jeżeli książę Inu Wrocławski zezna wedle moich przewidywań, więcej świadków nam

nie trzeba.

Prawdą jest, że...

książę Konrad, pan ziemi hełmińskiej, odstąpiłem krzyżakom. Lecz jedynie

czasowo. Po to, żeby mogli podbić Prusów i Litwinów, którzy wtedy wielkie

tam czynili szkody. Po ich podbiciu mieli oddać siebie księciu Konradowi lub

jego następcy.

Nie uczynili tego.

Co za tą obietnicą może poświadczyć?

Przywilej.

które sam wielki mistrz opieczętował.

Widzieliście go, panie?

Widziałem.

Widziałem i czytałem.

Stryj mój, książe Bolesław.

Pokazał mi go, abym nigdy nie zapomniał.

Ziemia Chełmińska aż po rzekę Osę. Do nas należy.

Trzeba nam ją w końcu odzyskać.

Co to za wymysły, żeby dziabki pytać o zgodę?

Moi synowie to już nie dzieci, tylko dorośli mężowie.

Powinnam ich powiadomić. A myślisz, że mogą się nie zgodzić na nasz ślub?

Spróbowali by, jeno.

Zatem jadę z tobą. No nie godzi się, żebyś tam był. No ale tyle tuż by ze mną

pojedzie. Dam strażę.

Nie trzeba.

Morawica niedaleko co mi się stać może.

No serce by mi pękło.

To jeno chwila rozstania.

Pojadę, rozmówię się z synami, przygotuję na twój przyjazd i weselę.

A kiedy dołączysz do mnie...

Jak tak można, ojcze?

Spokojnie, dziecko. Wszyscy na Wawelu zachowują się tak, jakby nic się nie

stało.

Jakby było tak jak dawniej.

Nowe kochania, śluby.

Wolałabyś, żeby wraz...

Z królową cały Wawel umarł? Dla mnie jakby umarł.

Ale chyba tylko dla mnie.

Sam król już przeżył żałobę.

Kazimierz włada tam królestwem. Musi o jego dobro zadbać.

A jakie są jego myśli?

Tego nie wiesz.

Cudko.

Nie broń innym żyć dlatego, że Anna umarła.

Znałaś mi dobrze.

Czy chciałaby tego?

Nie.

Chyba nie.

To żyj tak, jakby życzyła sobie twoja umiłowana pani.

Czy ten ból kiedyś minie?

Nie. Ale z czasem stanie się łagodniejszy.

Jeszcze jedną, ostatnią prośbę spełni pani.

To błogosławne.

In nomine patris et fili, spiritus sancti. Amen.

Ludzie miłuje, matko.

Miłuje, gdy jest potrzebie, a potrzeb jest coraz więcej.

Ziemia trądecka rośnie w siłę.

Zjeżdżają z całego królestwa, by oddać się w twoją opiekę.

Czegoś ci trzeba, matko?

W zeszłej wiosny był pomór bydła, teraz pożar.

Limanusz, zwolniłam z Daniny, ale w tej sprawie muszę prosić ciebie o pomoc.

Stanie się jak zechcesz.

Zwolnij stary Sącz z płacenia podatków na rok.

Pożar sprawił wiele domostw, straganów, wartatów. Ludzie nie mają czym płacić.

Dowiedziałam się o tym dopiero dzisiaj. Włodasz niczego mi nie powiedział. Nie

wiem, czy razem z wójtem.

Nie mają jakichś wspólnych interesów. Dlatego potrzebuję kogo innego na to

stanowisko. Kogoś godnego zaufania.

Znajdę kogoś takiego.

Dziękuję.

Nie mogę pozostawić moich poddanych bez dobrej opieki.

Czemu miałabyś ich pozostawiać?

Synku.

Synu, jak dobrze widzieć cię w zdrowiu.

Witaj, matko.

Dolega ci to jeszcze?

Mam się wyśmielić je. Bóg czuwa nad tobą. Matko, dostałaś mój list, prawda?

Mów, kim jest.

Twoja wybranka.

Tak pięknie o niej napisałeś.

Pielęgnowała cię w chorobie. Zapewne miłuje cię bardzo. Chce ją poznać jak

najprędzej. Jedz teraz na dworze.

Któryś dwórek?

Jagna z Melsztyna? Nie.

Egle.

Była dwórką. Wiem dobrze, kto to.

Z każdym dniem czuję się coraz słabsza, synu. Może pobyt tutaj nie służy. O nie.

Pora, żebyś pomyślał o powtórnym Orzenku.

Żałoba po Annie jeszcze nie minęła.

Królestwem nie będzie władać żal po zmarłej? Nie umiem jeszcze o tym myśleć.

Synu, proszę podejdź.

Możesz w sercu nosić ją tak długo, jak tylko zachcesz.

Ja też modlę się za Annę każdego dnia.

Ale jeżeli chcesz, żebym była z ciebie dumna, to proszę zachowuj się tak, jak

ciebie wychowałam, a wychowałam cię na króla.

Doszły do mnie słuchy, że owdowiała Bogorzata Lukwęburska.

Ślub z nią rozwiązałby konflikt z Czechami.

Mówiłaś już z ojcem o mnie?

Ojcze, pozwól mi zostać z babcią w klasztorze. Nawet o tym nie myślę.

Chodź na kilka dni.

Rzekłem nie!

Elżuniu, zostaw nas.

Matka przełożona wyraziła zgodę, żebyś mógł przekroczyć próg mojej celi.

Chodźmy tam. Będziemy mogli w spokoju.

Danie wyroku zająć może.

Prezes odjął wielu świadków.

Wiele zeznań za naszą racją się opowiadających. Tyle dokumentów o

zbrodniach zakonu.

Czemu więc muszą tak długo myśleć nad wyrokiem? Skąd

twój niepokój, biskupie?

Wszystko przemawia za naszą wygraną.

A jeśli krzyżakom udało się przekupić sędziów, skąd ta myśl?

Przedstawiciel zakonu nie stawił się po trzykroć na wezwanie.

Przeciwstawiają się woli samego papieża, kogo dzisiaj stać na taki skandal.

Tylko szubrawca lub bandyta.

Wiskupie, ich nieobecność nie ma najmniejszego znaczenia.

Gdy zapadnie wyrok...

Będą zmuszeni przyjąć go, jaki by nie był.

Sędziowie wydali sprawiedliwy dla nas.

Amen. Po kim Elżbietkę nazwałeś?

Po mojej siostrze.

To dobry wzór.

Mądra władczyni.

Wiele czasu spędziła w klasztorze i wyszło jej to na dobre. Ledwo to matkę

straciła.

Nie zostawię jej na tak długo.

Kilka dni spędzonych ze mną jej nie zaszkodzi, a nawet pomoże.

Wyciszy się, przeżyje żałobę w spokoju.

Ale chyba nie tylko prośba Elżbietki trafi.

W Warszawie niedługo wyrok w procesie z Krzyżakami ma zapaść.

Lękasz się, że nie będzie po twojej myśli?

Niepodobno by nie był, ale póki nie zapadł, pewnym być nie mogę.

Tyle zmian, tyle niepewności.

Anna odeszła.

Ty mówisz o śmierci.

Córka moja chce zostać w klasztorze.

Tak będzie zawsze.

To nieuniknione, jak pory roku.

Gdy żegnamy się z jednymi, witamy drugich.

I nauczyłeś się jeszcze z tym żyć.

A to jeśli Elżbietka nie zechce wrócić.

Nie bój się, to pobożne dziecko, ale nie jest jej pisane bycie mniszką. Skąd ta

pewność? Czuję to.

Przywykła do wygód, a takich nie zastanio tutaj.

Za kilka dni sama poprosi o powrót. Dobrze, zgoda.

Ale tylko na kilka dni.

Skazujemy ich na zwrócenie.

Całości i bez uszczerbku wspomnianych ziem pomorskiej,

włocławskiej, brzeskiej, dobrzyńskiej, chełmińskiej i

michałowskiej oraz plonów i wszelkich dochodów z nich pobranych

miłościwemu królowi polskiemu.

Warto wszystkiego tak przejętych korzyści.

Jak zabranych, zniszczonych i spalonych dóbr ruchomych

oceniamy łącznie na 194 500

grzywien polskiej monety.

Wskazujemy nadto na zwrot kosztów poczynionych przy sporze.

Oceniamy je na 1600 grzywien.

Nadto ogłaszamy wielkiego mistrza konturów i braci

niemieckiego zakonu Najświętszej Maryi Panny za bezprawnych posiadaczy

i przywłaszczycieli wspomnianych ziem, sprawców omawianych szkód

i wykroczeń. I przez to nasze ostateczne

orzeczenie. Wydajemy na nich wyrok potępienia.

Egle, stało się coś?

Nic, śpi.

Na królową płaczesz?

Tak chciałabym z nią porozmawiać.

Poradzić jej.

Mów, na pewno usłyszy.

Ale nie odpowie.

Wiem, że gdzie mi tam do niej, ale... Może ja ci pomogę w czymś radą.

i kiedy zaś o mnie stara.

Co mam robić?

Miłujesz go?

Nie wiem.

To znaczy miłujesz.

A jak regle.

Co ja mam ci powiedzieć, czego jeszcze nie wiesz?

To się nie może udać.

Apelacja.

Proszę, aby sędziowie niezwłocznie przedłużyli mi sprawozdanie. A gdzie

kiedy zeznawali świadkowie?

Spokojnie, biskupie. Potrzebne do apelacji.

Prokuratorze, czemuś nie przybył na wezwanie. Nie było mi po drodze.

Wyrok zapadł.

Proszę, oto kopia akt procesowych i wyroku.

Nic jeszcze nie przesądzono, więc nie ciesz się zbyt prędko, biskupie.

Nie pokonasz zakonu tak łatwo.

Miłowanie to nic złego, ale jeśli nasze serce obierze sobie zły cel, to

wtedy ta miłość bardziej rani niż raduje.

Aż, przydadzą Ci się.

Uracowałeś mi życie.

Zrobiłabym dla Ciebie dużo więcej.

Wypijmy za wybrankę Jaśka i jego rychłe wesele. Wiwat! Wiwat! Wiwat! Kolewna

Elżbieta chce włożyć Welonię i zostać Miszką. Jej serce przypełnione jest

miłością do Boga.

Chciałabyś zostać z nami na zawsze, Elżbietko?