Original subtitles

Obmyje rany.

Odetnij! Błagam, odetnij! Co pani mówi?

Ręce mi od rany! Podej na par, prędko!

Krew jej gnieje.

Cała jest zatruta.

Egle!

Tak, panie? Egle, proszę, skróć mi beki.

Błoga!

Nie!

Nie mogę, Boże!

Trzymaj mocniej. Odejdź.

Jestem już. Jestem tu.

Wytrzymaj najdroższe, to przejdzie.

Leżu ręce.

To nic.

Wyzdrowiejesz.

Zaraz przybędą medycy, do tyńca posłałem.

Panie, to już... Wyjdź!

Zostawcie nas!

Pomóc już blisko.

Bracie Szymonie.

Kończę właśnie receptę dla brata Matyła. Nie zajmuj się tym teraz.

Bracie, potrzebna jest twoja wiedza. Musisz niezwłocznie wyjechać na Wawel.

Ojcze, złożyłem śluby. Nie wolno mi opuszczać mór w zakonu. Posłano z zamku

królowa jest cierpko chora.

Tym bardziej nie mogę pojechać.

Obiecałem panu, że więcej jej nie zobaczę.

Przygotuję lekarstwo tu, na miejscu. Brat Marek może je zanim.

Co się dzieje?

Modli się przez całą noc i teraz.

Jadłyście coś?

Ja tak, ale Elżbietka nic.

Elżbietko?

Zostaw mnie. Muszę się modlić. Wstań.

Muszę się modlić. Muszę się umartwiać.

Bóg mnie wysłucha i zwróci matce zdrowie.

Wszystko będzie jak dawniej.

Elżbietko, posil się chociaż.

Muszę posić.

Bóg przyjmie moją ofiarę.

Nie potrzebuję jej.

Czy to kara?

Czy zawiniłam czymś Bogu?

Nie, nie.

Nic nie zawiniłaś.

To nie jest wasza wina.

Matka bezlubieje, prawda?

Pokazałem sprawę mistrzowi nowicjatu. Jesteś zwolniony z przysięgi. Masz

pozwolenie na opuszczenie klasztoru.

Zrozum, brat Marek na niewiele zda się na Wawelu. Nie wiedziałby, co podać

więcej ponad to, co mu przygotujesz.

Postępując wedle boskiego planu, nie łamiesz danej panu obietnicy.

Jakie opisali objawy?

Ciało królowej pokryły ciemne plamy.

Krwią podeszły.

Serce jej przyspiesza, tchu nie może złapać. A ciepłota?

Nie mogą jej zbić. Upuścili krew. A rany nie chcą się głodzić, prawda?

Skąd wiesz?

Ropa z nich wypływa.

Eliasz pisze, że krew gnije.

Bóg w swej mądrości wybrał cię, bracie Szymonie, żebyś uratował chorą.

Pojadę na Wawę.

Ale Bóg nie chce, żebym uratował królową.

Ależ bracie Szymonie. Królowa Anna umiera.

Jedyne, co mogę uczynić, to ulżyć jej w straszliwym cierpieniu.

Nie chcę cię dotknąć. Nie mogę by ci bólu nie sprawić.

A jedyne, czego pragnę, to cię utulić.

Idziemy do Italii.

Zawsze tego chciałaś.

Ubierzesz się w piękne medyolańskie hafty. Nie będę żałował na suknię,

Wiem, wiele razy mówiłem, że się zmienię. Łamałem obietnice, ale teraz

świadkiem dotrzyma.

Sprawimy bal.

Tak lubię z tobą tańczyć.

Całą noc będą nauczyć.

Już nigdy innej do tańca nie poproszę.

Gdy nie córy nasze.

Gdy przyjdzie czas i wesel.

A może to dobra wróżba?

Gdzie idzie?

Do niej.

Nie tracę wiary, że... Pozwól jej zostać z mężem.

Niech się pożegnają.

Zostań tutaj przy nim. Ja ci przygotuję napar z pokrzywy.

A co z moimi wnuczkami?

Co z Kazimierzem?

A posłaniec mówił coś więcej?

Nie.

Muszę niezwłocznie jechać.

Nie możesz odnaleźć klastoru.

Zaraz rozmówię się z Dorą.

Przecież nie będzie mi utrudniać. Moja córka jest konająca.

Córka.

Czuję się tak, jakbym traciła własne dziecko.

Skąd ten ból?

Pani?

pożegnać się z Anną.

Jestem jej do winna.

Zrwałem włosy z głowy.

Przeklinałem Boga.

Ale to nic nie dało.

Nie pomogłem ani Tobie, ani Halske.

To mam począć.

Być z Annie.

Kojcą z pokojem.

Ja będę przy Tobie.

Przy mnie?

Człowiek nigdy nie jest gotowy na to, aby tak okrutne tortury znosić samotnie.

Jesteś silna. Anna wyzdrowieje.

Już mnie nikt z tym całudzie.

Egle. Teraz ją już wyrwano śmierć.

Może znów stanie się cud. Trzeba wierzyć, prawda?

Tak.

Trzeba wierzyć.

Weź cuda większe niż te, o których cię proszę.

Pomóż Annie wyjść z choroby.

Pozwól, by mogła doczekać ślubu swoich córek.

Kołysania wnucz.

Aby trwała wiernie przy boku męża, a potem na starość, tak jak ja.

Mogła ci służyć.

Przyjechał mnistyńca?

Tak, panie. Gdzie on?

Panie, to brat Szymon.

Ten, któremu groziłem śmiercią. Wiem, wołaj go!

Królu. Bracie.

Raz już wyszarpałeś Annę śmierci. Błagam, zrób to jeszcze raz.

I wszelko bardziej bym nie pragnął.

Zaklinam cię na twoją miłość do niej.

Uratuj ją.

Zrób wszystko.

Wszystko.

On nie musi żyć.

Kładliście mięsankę z buklicy? Tak.

To jej zaszkodziło? Nie.

Oczywiście rany, ale... Nie w tym przypadku.

Daj jej coś, przecież widzisz, że cierpi.

To uśmierzy ból.

Bo i łam ją na parę spionów i kminku.

To opiął o wiele mocniejszy. Uratuję ją?

Panie, Aldona jest w ciężkim stanie.

Masz ją ratować.

To rozkaz.

Spokojnie. Jestem bezpieczna. Między tymi.

Kto mnie woła?

Ty, moja miłości?

Będę czekać nad rzeką. Teraz muszę iść. Nie odchodź.

Muszę.

Poznałam mnie.

Odzyskuje zmysły?

Panie, ona mówi, że odchodzi.

To każ i zostać!

Co się dzieje?

Co na rumor?

Nic wielkiego.

Mnie możesz powiedzieć.

Już widzę, że coś ci na duszy ciąży.

Świeczki szuka mi tyle.

Bojesz?

Jak ty się pytasz, cały dwór we łzach chodzi.

Od czaszy widzę bardziej rozpacza niż sam król jej mąż.

Co pleciesz?

Nie, nic.

Znam ja powód twojego umartwienia.

Każdy z nas ma w tych dniach powód do tego.

Ale ulubieniec królowej szczególnie.

Wszystko dogadałeś. Za jej dwórkę miałeś pójść. Milcz. A teraz trwoga cię

dopadła, bo z kariery nici.

Przecież jak królowa pomrze, to twoja pozycja spadnie.

Jarkuj, na kogo rękę podnosisz!

Dziękuje.

Umiłowany mój.

Pamiętasz, jak mnie pierwszy raz ujrzałeś?

Co wtedy myślałeś?

Żeś piękna.

I że nam będzie dobrze razem.

I było.

Choć nie byłam ci najlepszą żoną.

Lecz miłowałam cię szczerze.

Kazimierzu.

Dziękuję ci za to, że uczyniłeś mnie królową.

Dla naszej córki.

I za życie obok ciebie.

Wiele lat spędzimy razem.

Pozwól mi mówić, nim głos stracę.

Odchodzę. Nie.

Nie odchodzisz, bo ja ci nie pozwalam.

Przekaż.

Elżbietce i Kundzi, że kocham je.

I że będę miała na nie baczenie.

Zimie, wybacz, że zwątpiłam w twoją miłość.

Miłowałeś mnie.

Miłowałem.

Nadal miłuję.

Juwiecie. Rychlej, rychlej, do wieczora nie wniesiecie wszystkich.

Pani?

Przorysza poprosiła, by o zgodę na opuszczenie klasztoru zwrócić się do

Za późno.

Dlaczego?

Nie słyszysz?

Blonów.

To na Wawelu dzwonią.

Królu, połóż ją. Ona jeszcze... Kto w dzwony kazał być?

Kto?

Ona jeszcze żyje.

Zobacz, oczami mruga.

Panie, pozwól, że ja spojrzę.

Ona odeszła, panie.

Panie, handlarz z przyprawami przybył. Odejdź, bo ubiję jak psa.

Ale powiedzieć mu, że za królową się módlę.

za którą nic nie zawinił.

Odejdź.

Pamiętaj się, Indzi.

Wszyscy płaczemy po stracie.

Nic nie pojmujesz.

Więcej niż ci się wydaje.

Widzę, że się umiłował prawdziwie.

Wybacz, że wątpiłem.

Ale ona już teraz w niebie obserwuje cię, widzi.

Samą Gis straciłem swą lubą.

W moich objęciach skonałam.

Choć mogłeś wtedy być przy niej.

Per istam sanctam unctionem et suam pissimam

misericordiam in duge ad tibi Dominus quid quid

deliquisti.

Ale też ją będą lubić.

Matko!

Nie trwóżcie się.

Matko odeszła, ale niedaleko.

Będzie się na mnie opiekować.

W następnym odcinku... Zrobiłeś, co było w ludzkiej mocy. Zresztę zrobił Pan.

Zabrał ją do siebie.

Bardziej się dręczysz, niż leczysz tęsknatę za nią. Mam żyć tak, jakby się

nie stało? Ale na tronie musi pozostawać...

Silnym królem. A co, bo nie można mu okazać współczucia? Jeżeli uzna, że to

jest właściwy moment, to przełożymy się. Zgoda?

Ojcze! Nic złego nie uczyniłyśmy, musimy odejść. Najpierw matka, teraz ty. Kto

jeszcze nas obuści?

Koncio.