Original subtitles

aby na śniadanie było pieczyste.

Nasze modlitwy o jej zdrowie zostały wysłuchane.

Idę powiedzieć kucharzowi.

Ostrożnie! Zdrowiej!

Szybciej, szybciej!

Dziękuję, że mnie przyłożyłeś. Dałem słowo.

Mieść go do Eliasza!

Muszę dołączyć się z królem.

Potrafisz się targować, Grzegorzu?

Dobrze, że mnie ze sobą wziąłeś.

Inaczej niechybnie przepłaciłbyś za te grunty.

Dałbym każde pieniądze, by uszczęśliwić moją Małgorzatę.

Nie szczędzisz grosza na swoją niegaskę. Kto to mówi?

Napijmy się zatem za nasze damy.

Miodu! Tak, panie. Bo nie mam wątpliwości, że Bożena niedługo będzie

Zamówiłem dla niej ozdobne klamry z jantarem.

Wiesz, że nie o podarki tu chodzi, ale o uwagę.

Bożena cieszy to, że pamiętasz o niej podczas każdej podróży. Nie musisz jej

przywozić.

Ale lubię patrzeć, jak się raduje.

Wypijmy zatem za nasze damy, które jak słońce rozświetlają męskie życie.

Zdrowie! Mnie się wydaje, że przynoszą tylko burzę.

I to z piorunami.

Daj pokój gościom.

Daj pokój.

Musiała nieźle zaleźć ci za skogę ta twoja ślązaczka, skoro tak nosem po

szokujesz. A żebyś wiedział.

To przykować ją tutaj.

Pokażemy jej, jak maszonować męża. Nic z tego.

A to dlaczego?

Bo się nie ożeniłem.

To nie po żonę taki kawał jechałeś?

Jechałem, ale bez żony wróciłem. Wyszła za innego kata z Saksonii.

A czym ją tak ujął?

Więcej głów strącił?

Tym, że jego król lepiej płaci niż nas.

Dam ci jeszcze piwa.

Jasiek powiedział, że byłoby poligęzie, gdyby prefin do tej gospodyni wrócił i

krzyżaka od Mikołaja nie odpędził.

Cud, że drogę przeżył, panie.

Rany niezagojone. Ciepło tej duszności go nie opuszczają.

Bardzo źle z nim?

Błago o spotkanie z tobą, panie.

Bóg tylko wie, ile mu zostało życia.

W każdej chwili pan może go powołać przed swój sąd.

Chciałem wpierw zajrzeć do Anny, ale w takim razie... Zajdę teraz do Mikołaja.

Ty idź do konowni.

Królu?

Leż. Nie podnoś się, Mikołaju.

Zajadłem cię, panie.

Życiem odpokutowałeś za swoje przewinienia.

Dowody, które nam dostarczyłeś, są dla nas bardzo tenne.

Pomogą osądzić krzyżaków.

Rad jestem, że wróciłem.

Żal je, że po to, aby się pożerać.

Też tego żałuję.

oszusta i złodzieja? Nie.

Żal człowieka, który naraził swoje życie dla słusznej sprawy.

Gdyby krzyżacy dowiedzieli się, że spiskujesz.

Mogę coś jeszcze dla ciebie zrobić, Mikołaj.

Obiecaj mi, że nad moim grobem wypijesz kielich najlepszego

wina.

Obiecuję przyjacielu, ale teraz walczę życie. Proszę cię.

Śliczne.

Skąd je masz?

Małgorzata przesłała.

Ponoć za małe na jej córkę.

Chyba nie myśli, że to przyjmę. Sama uszyję naszemu synowi nowe.

Piękne.

A nie myślałaś o naszym wyjeździe?

Wrócimy do Gołczy.

Uspokoisz się.

Odpoczniesz od dworu. Dwór mnie nie męczy.

A Małgorzata?

Małgorzata.

Jest żoną mojego ojca. Szanuję ją.

I dlaczego w ogóle mówisz o Małgorzacie?

A to nie ona jest winna twoim humorom? Nie.

Więc kto?

Pomyśl.

Ja?

A czym zawiniłem?

Mój ojciec kupił Małgorzacie ziemię.

Powiększył jej oprawę wdowią.

A wszystko w prezencie za to, że powiła dziecię. A więc to o to chodzi.

Przynajmniej wie jak dbać o swoich bliskich.

Zawsze o nich myśli. Dary przywodzi z każdej podróży. I nie mądrze robi. Nie

tak o moim ojcu.

A moim zdaniem twój ojciec powinien ostrożnie dysponować pieniędzmi.

Gromadzi się na gorsze czasy.

One nadejdą szybciej niż myśli.

Co chcesz przez to powiedzieć?

To, że król chce mianować Andrzeja Skoszanowa kasztelanem kaliskim.

Chce zabrać urząd mojemu ojcu?

Ojciec wie o tym?

A miałem go zapytać?

A jeśli król z nim jeszcze nie mówił?

To są sprawy wymagające dyskrecji.

Jeśli potrzebnie, tobie to wyjawiłem.

Jak rękę odjął.

Ciepłota minęła, kaszel ustąpił.

Jeszcze gdyby tylko te rany po puszczeniu krwi goiły się lepiej. Z

jakoś poradzimy, prawda, Egle?

Wiedziałem, że ją uzdrowisz.

Nie powiedziałam, że jest już całkiem zdrowa.

Te rany wciąż mnie trwożą. Najważniejsze, że Anna wraca do siły.

Po posiłku powinna wrócić do łóżka i odpocząć.

Miło Cię widzieć, królowo.

Nie, nie, nie chcę piwa.

Idź, nalej mi wina.

Mówcie, co się wydarzyło.

Coś straciłam przez te kilka dni?

Cudzka się uspokoiła.

Już nie warczy na wszystkich jak pies na polowaniu.

Moja wnuczka rośnie jak kołacz na miodzie. Dzień dobry tylko spała i

oczy ma takie ogromne jak namalowane.

Igen zawrócił na Wawel.

Jak to ten oszust?

Chyba nie myśli, że Kazimierz przywróci go na stanowisko.

Wrócił się pożegnać.

Z nami i całym światem Bożym.

Wątpię, czy ta maść pomoże Mikołajowi.

Może choć trochę użytek cierpieniu.

Przyjdę do niego z olejami.

Dodaj trochę maku złagodniową.

Masz taki kandydat jak on.

Ciepły.

Delikatny.

Nie powinienem był pozwolić, aby wyjechała z Wawelu.

Chciałabyś z tobą.

Skrzywdziłem ją, Egle.

Bardzo ją skrzywdziłem.

Nawet jeśli tak było, na pewno ci wybaczyłam.

Nie zasługuję na niczyją miłość.

Bóg obdarzy nas miłością i zależnie od tego, jak bardzo błądzimy.

Zabieram cię stąd, synu mój umiłowany.

On nie przeżyje kolejnej podróży. Najpierw straci mam tu męża.

Podstępnie od Rutego teraz mogę stracić jedynego syna.

Przeklęty Wawel!

Zaprowadzę cię, pani, do łóżka. Nie powinnaś się przemęczać.

Nie, nie trzeba.

Zobacz, nawet rumieńców dostałam. Ale ojciec Eliasz prosił.

Obiecałam królewnom opowiedzieć legendę.

To o chłopcu i wężu.

Matka miała syna.

Nic poń był z niego, ale serce złote. O matce zawsze pamiętał.

W majątku pomógł.

Odwiedził mnie, zanim wydarzyła się ta tragedia, zanim Halszka i

to niewinne dziecię.

Ale nic nie powiedział.

W jakim ciężku.

Narobił długów, a potem już tylko pił.

W końcu postanowił odmienić swój los.

Zapragnął zdobyć klejnot, który leżał na dnie pieczary, pełny

jadowitych węży.

Wszedł więc na samo dno.

Nagle począł żart, który zawładnął całym jego ciałem.

Matko, co się trzęsiesz?

To nic, to tylko pojeść.

Węże oplotły chłopca. Jego ręce, nogi,

szyje.

Nie mógł się z tego wyrwać.

Obiecał, że się zmieni, ale nie potrafił.

Tyle w nim było.

złości, bólu na świat, na Boga.

Wtedy wyrosła przed nimi królowa Rzymija i

ukąsiła chłopca prosto w serce. Co z tobą, matko? Nie, nie, nie.

Matko, mi się kręci w głowie. Może się położysz?

Uważaj na węże.

Matko! Jagno!

Biegni po Eliasza!

Dziękuję ci, że jesteś z nim w tych ostatnich chwilach.

Przygotowałam lekarstwo, które pomoże uśmierzyć mu ból.

Kachna wskaże ci komnatę, w której możesz odpocząć pani.

Zapołam cię, jak skończę. Jak na ciebie patrzę, to czuję, że można jeszcze mu

pomóc, bo ty nie wiesz w jego uzdrowienie.

Wyprowadź królewny.

Jest cała rozpalona.

Dajcie płótne i zimną wodę. Musimy ją nimi okryć, schłodzić ciało.

Miała po posiłku wracać do łóżka.

Czuła się dobrze, była taka radosna. Oj Boże, to moja wina. Nie obilnowałam.

Zmocz prześcieradła.

Pani ukochana, obudź się.

Daj to prześcieradło!

Co ja zrobiłam?

Spokój się!

I rób co cię każe, Eliasz.

Wołajcie króla. Szybko.

Tak.

Czuję tylko ciepło.

Błogie ciepło.

Nie zasypiaj.

Nie zasypiaj, nie odchodź.

Jeszcze nie.

Egle, mów do mnie.

Widziałeś, panie, tyle pięknych miejsc.

Tyle miast, których ja nigdy nie zobaczę. Musisz mi o nich opowiedzieć.

Jacy ludzie tam żyją, jak wyglądają.

Byłeś zawsze taki elegancki.

Wszystkie dwórki się za tobą oglądały.

Mikołaju.

Mikołaju.

Egle.

Nie wiedziałem, że masz takie piękne oczy.

Egle.

Królowa.

Eliaszu, rób coś.

Upuścij krew.

Mogę. Rany po poprzednim zabiegu się nie goją.

Przecież czułaś się już lepiej, sam mówiłeś.

Czasem tak bywa. Upuścij krew, mówię.

Jej krew gnije.

Rób coś, ratuj ją.

Poszły, panie Gońca, do Tyńca Pozioła.

Co z naszą panią?

Mu! Co z królową?

Umera.

Nie poddawaj się.

Słyszysz?

Boże, co najświętsze.

Pomóż.

Nie poddawaj się.

Może zmiłuj się nad nami.

W swojej łatkawości.

W ogromie swego miłosierdzia.

Urazuj naszą matkę.

Miłujem ją najbardziej.

Obawiaj mnie z winy mojej.

I oczyść mnie z grzechu mojego.

Uznaje moją nieprawość.

Boże.

Nie zabieraj jej.

Posłałem wiadomość do Sącza o chorobie królowej.

Eliasz jej pomoże.

Już jej krwi upuścił. Zobaczysz. Anna odzyska siłę.

Już jest lepiej.

Panie, to mogą być jej ostatnie chwile z nami.

Nie wolno ci tak mówić.

Nie wiem, co mogłem.

Masz tam wracać i ją ratować. Nie potrafię zrobić nic więcej.

To ślij po innych medychów. Nie wiem.

Tego Piotra z Poznania albo... Albo kogoś z Pragi. Nie wiem. Może moja

Wyszech... Każe cię wychłostać.

Myślę, to ukoje twój ból.

Jak śmiesz przychodzić tutaj do mnie i mówić mi, że królowa umiera.

Później.

Póki jeszcze czas.

Nie.

Nie płacz na mnie.

Jesteś piękna.

Jak wtedy, gdy pierwszy raz ujrzałem cię na dworze.

I dziś pamiętam, jak się bałem ciebie i pożądałem...

Nie mówiłeś tak do mnie od lat.

Kazimierzu, zadbaj o nasze córki.

O Kundzie, bo jest delikatna jak pąk róży.

I o Luszbietkę.

Bo tylko udaje, że jest twarda jak skała.

Razem to zrobimy.

Miłuję cię.

Wiem.

I żałuję, że w to zwątpiłam.

W następnym odcinku... Anna... Muszę niezwłocznie jechać.

Pani... Nie możesz opuszczać klasztoru.

Panie... Handlasz przeprawami przybył.

Powiedzieć muszę.

Za królową się módlę.

Za królową.

To co mam począć?

Być przy Annie.

Kojć ją spokojem. Gdy już wyzdrowiejesz, wejdziemy do Italii.

Zawsze tego chciałeś.

Nie będę żałował na suknię. Pięć swój.