Original subtitles

Na ciemnoniebieskim tle formuje się logo TVP i napis. Telewizja Polska

przedstawia. Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis.

Telewizja Polska S .A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański

ZOO. Obsada.

Paweł Małaszyński.

Jan Fryt.

Cezary Żak.

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Stenka Piotr Grabowski

Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek Marcin

Dorociński Agata Buzek

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Syrewicz.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Schmidt.

Montaż Łukasz Szwart -Bronikowski.

Reżyseria Adek Drabiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek dziesiąty.

Przez las jedzie ciężarówka. Na stopniu szoferki niemiecki żołnierz stuka dłonią

w dach. Ciężarówka staje. Napis okolice Świeradowa Zdroju, kwiecień 45 roku.

Z tyłu wyskakują kilkunastoletni chłopcy w cywilnych ubraniach. Niektórzy mają

karabiny, hełmy, elementy umundurowania.

Wszyscy noszą opaski ze swastyką.

Ustawiają się w szeregu obok ciężarówki.

Kilku chłopców wchodzi na zbocze.

Pozostali przechodzą na tył ciężarówki, gdzie żołnierz wydaje im pancerfausty ze

skrzyni.

Po chwili też wspinają się do góry.

Z drugiej strony wzgórza krętą drogą jedzie kolumna alianckich

pojazdów.

Motocykli ciężarówek Jeepów i samochodów opancerzonych. Niemiecki żołnierz za

drzew obserwuje konwój przez lornetkę.

Na antenie jednego z Jeepów zawieszony jest biało -czerwony proporczyk.

Niemiecki żołnierz zbiega w dół z bocza w kierunku pojazdów i kryje się za

obmurowaniem kamiennego mostku nad niewielkim wąwozem.

Kolumna zatrzymuje się.

Niemiec chowa się pod mostkiem.

Z pojazdów wychodzą amerykańscy żołnierze.

Niemiec hyłkiem biegnie w głąb lasu.

Zza drzewa przez lornetkę obserwuje Amerykanów.

Kapitan Gregg, dowódca, przechadza się wzdłuż kolumny pojazdów.

Niemiec wycofuje się zza drzewa i biegnie w las.

Niemiec biegnie między drzewami. Kapitan Gregg obserwuje swoich żołnierzy.

Wood podchodzi do Jeepa i bierze karabin.

Niemiec nadal biegnie przez las.

Nagle zza drzewa wyskakuje Ryder i powala go na ziemię.

Podnosi go i prowadzi w stronę kondoli.

Widać, że Niemiec to młody chłopak.

Nie baw się w wojnę, synku.

Kto to jest?

Zwiadowca.

Gdzie go znalazłeś? Na dole.

Łód przeładowuje broń.

Zdając pozycję!

Jeden z Niemców zaczajonych w lesie odpala Panzerfausta. Trafia w

Rozpoczyna się walka. Niemcy ostrzeliwują konwój ze szczytu

Alianci chronią się między pojazdami i zaobmurowaniem kamiennego mostu.

Odpowiadają ogniem z broni maszynowej.

Kolejne odpalone Panzerfausty nie trafiają w cel.

Widać, że młodzi Niemcy nie mają doświadczenia bojowego. Strzelają

Kilku z nich ginie.

Reszta ucieka.

Amerykanie ruszają za nimi.

Podchodzą do kilku zabitych.

Przyglądają się im.

Są zaszokowani tym, że to niemal dzieci.

Do stojących nad zwłokami żołnierzy podbiega dowódca.

Musimy stąd uciekać.

Trzeba ich pochować.

Ja tu dowodzę. Nie mam zamiaru czekać, aż ciągną większe siły. Opuszczamy to

miejsce. Kapitanie Gregg, powiedziałem, że trzeba ich pochować. Powiedziałem, że

opuszczamy to miejsce.

Kompejn z wściekłością rzuca niedopalonego papierosa na ziemię.

Żołnierze powoli wracają na drogę.

Do zamku Czocha wjeżdża wojskowy samochód. Zatrzymuje się w bramie,

globkę, podchodzi Berr, salutuje.

Melduję o potyczce Bad Flinsberg.

Bad Flinsberg?

To tu na południe. Tylko 20 kilometrów od nas.

Ale tam nie ma żadnych wojsk wroga.

Chyba, że przedarł się jakiś oddział dywersyjny.

Wzmocnić strażę.

Żołnierze biegną na posterunki wokół zamku.

Mijają Jorga, który pali papierosa i przygląda się akcji.

Przy wjeździe do zamku wartownicy opuszczają szlaban i blokują dojazd

drewnianymi kozłami z drutem kolczastym.

No, pełnia księżyca. Pada deszcz.

Amerykańscy żołnierze siedzą w jeepach. Kolumna pojazdów stoi w lesie. Wdłuż

kolumny przejeżdża jeep z czarnym kompejnem. Zatrzymuje się przy pojeździe

kapitana Grega. Bo już się koło południa. Jesteśmy z powrotem.

Będziemy tutaj na was czekać, ale tylko dwa dni. Nie mogę naradzać oddziału.

Liczę na was. Powodzenia.

Dżib odjeżdża.

Kapitan Grek schodzi z opancerzonego pojazdu. Za nim zeskakuje sierżant.

Sierżancie?

Tutaj zapłaniemy.

Zacznijcie matkować pojazdy.

Wystawić warty i ubezpieczenia.

Zachowaj czujność wkoło pełno Niemców.

Czekamy dwa dni.

Ruszcie tyłki, warta.

Ruszać się szybciej. Mała nadzieja, że wrócą.

Kapitan Grek zapala papierosa.

Napis. Kwatera generała Zawieniagina. Dolny Śląg. Pod mury zamku podjeżdża

z dwoma oficerami.

Pokój. Generał Zawieniagin śpi na sofie.

Wchodzi major Czyżykow. Czego?

Towarzyszu generale ważne.

Nasłuch melduje, że w zamku Czocha działa szpiegowska radiotacja.

Generał siada, wkłada bluzę munduru.

W zamku?

Pod nosem Niemców? Tak jest. Taki jest wynik namierzania i analiza szyfru

użytego w depeszy.

Nie jest to żaden ze znanych niemieckich szyfrów.

Generał chowa twarz w dłoniach.

Czy to Amerykanie mają tam kreta?

Może być.

Druga wiadomość.

Aparat jest gotowy do ewakuacji.

Generał podnosi z podłogi butelkę i nalewa wódkę do szklanek.

A kiedy mają wywieźć?

Aparat? W ciągu najbliższych dni.

Napijcie się.

A jest jakaś szansa, żeby go przychwycić? Znaczy, uderzyć na konwój?

Generał Rybałko powiedział, że już więcej ludzi na pewne stracenie nie

To po ostatnim wypadzie.

A wiem po czym.

Ale to nie Rybałko będzie decydował.

Ale powiedział, według relacji Prybokowa, że towarzysz generał to go

W dupę pocałować. Tak powiedział.

Zawieniagin z pogrzebaczem stoi przy kominku, poprawia płonące drwa, odwraca

do majora. Odstawia pogrzebacz i bierze szklankę z wódką, którą odstawił na

obudowę kominka.

Ja go pocałuję.

Siada w fotelu.

Nadaj się do kruka.

Oczekujemy na dokładną informację, kiedy konwój opuści zamek.

Jak nie wykona tego rozkazu, będzie traktowany jak deserter.

Tak jest.

Jak dezerter.

Major wychodzi.

Generał jednym haustem wypija wódkę.

Gęsty las, górski strumień.

Na kamieniu siedzi łód ze strzelbą śrutową. Napis obóz komandosów w

kilometrów od Czochy.

Afgan bez pośpiechu sznuruje buty.

Hamlet pali papierosa.

Ryder smaruje twarz pastą maskującą.

Po co ci to?

Roślinny barwnik.

Daje niewidzialność.

Z namiotu wychodzi Czerny.

Będzie padać.

Nie będzie.

Proszę o pozwolenie na zwiad.

Kompain z kinieniem głowy wyraża zgodę.

Ryder biegnie w górę po zalesionym zboczu.

Hamlet Pali papierosa. Ogląda pojemnik z pastą maskującą.

Rajder skrada się między drzewami.

Wyjmuje z zapazuchy lornetka.

Obserwuje posterunki niemieckie na zaporze wodnej.

Zawraca. Dwóch niemieckich żołnierzy idzie po zaporze. Reider skrada się

drzewami. Przykuta w zaroślach.

Napis, zapora na Kwisie, półtora kilometra od Czochy.

Reider znowu wyjmuje lornetkę. Obserwuje Niemców i pobliskie zabudowania.

i wraca do lasu.

Wood ze strzelbą na ramieniu przechadza się, obserwując las.

Czerny zdejmuje polski proporczyk z anteny na Jeepie.

Ryder wraca ze zwiadu.

Czerny pieczołowicie zwija proporczyk i chowa go do kieszeni.

Hamlet i Afgan grają w karty.

Ryder podchodzi do Czernego i kompejna.

Sześciu wartowników na tamie.

Reszta w domku.

Zbieramy się.

Komandosi.

Sześciu komandosów idzie wzdłuż strumienia.

Prowadzi ich rajder.

Przechodzą pod niewielkim mostem.

Ostrożnie skradają się.

po kamieniach idąc w górę strumienia.

W rękach trzymają broń gotową do użycia.

Księżyc w pełni prześwituje przez rzadkie obłoki.

Reflektor z posterunku na szczycie Tamy snopem światła oświetla otoczenie.

Komandosi skradają się przez las.

Zatrzymują się.

Kompejn przez lornetkę obserwuje Niemców na tamie.

Komandosi kryją się za drzewami.

Kompejn klepnięciem w ramię wysyła rajdera w kierunku tamy.

Kompejn przed lornetkę patrzy, jak zwiadowca wbiega na szczyt zapory i

w załomie muru.

Rajder daje ręką znak reszcie grupy, że droga wolna.

Grupa rusza w stronę zapory.

Korzystając z momentu zmiany niemieckich wart, podbiegają i chowają się za

murem.

Rejder podbiega.

przerzuca linę przez balustradę zapory.

Głową w dół zsuwa się na linię po ścianie zapory.

Zatrzymuje się i ręką daje sygnał reszcie komandosów, którzy również

do barierki.

Każdy z nich mocuje linę na balustradzie.

Wszyscy na linach zsuwają się w dół.

Na dole wchodzą do tunelu.

Za nimi wchodzi dwóch niemieckich żołnierzy.

U wlotu do tunelu pojawia się jeszcze jedna postać.

Jeden z Niemców celuje pistoletą. Człowiek stojący z tyłu strzela

Wartownicy na zaporze usłyszeli strzały, patrzą w dół.

Komandosi podchodzą do zabitych.

Zobaczyłem jak weszli do tunelu za wami.

Na ranę ich nie będą szukać.

Trzeba ukryć ciała.

Komandosi zabierają martwych strażników.

Zamek Czocha.

Jork siedzi w swoim pokoju przy biurku, na którym jest rozłożona gazeta.

Kombinerkami wyciąga z łuski pocisk naboju karabinowego, proch wysypuje na

gazetę.

Powtarza tę czynność z kolejnym nabojem.

Na gładkiej toni podziemnego jeziorka pojawiają się najpierw pęcherzyki

powietrza, a potem wynurzają się komandosi w gumowych kombinezonach z

tlenowymi.

Broń mają w szczelnych gumowych torbach.

Zapalają pochodnie.

Brnąc po pas w wodzie, idą pod ziemnym korytarzem.

Jork wsypuje proch strzelniczy z gazety do cylindrycznego pojemnika.

Komandosi dochodzą kanałem do podziemnego przejścia.

Wychodzą z wody i wspinają się pod górę.

siadają na skalnym wytępie.

Dwa i żołnierze znów wchodzą do wody.

Reszta im się przygląda.

Jork zwija w rulon kart.

Zamyka go zakrętką z zawleczką.

Ryder i Hamlet wynurzają się z wody.

Wychodzą na brzeg.

Dobra.

Pięć minut.

Wspinają się pod górę w stronę ceglanej wieżyczki z transformatorem.

Przed nimi zasieki i tabliczki ostrzegające przed minami.

Hamlet

wyjmuje

nóż i ostrożnie bada grunt przed sobą.

Obaj przeczołgują się pod zasiekami.

Reszta komandosów wchodzi pod górę podziemnym przejściem. Oświetlają sobie

pochodniami.

Zatrzymują się pod pionową studnią wiodącą w górę.

Na zewnątrz Hamlet i Ryder ostrożnie czołgają pod lasiekami.

Zatrzymuje się i wbija nóż w ziemię.

Dalej czysto.

Obaj podnoszą się i podbiegają do transformatora. Otwierają kłódkę na

Reszta komandosów stoi na dnie studni. To jest ta studnia.

No to czekamy.

Siadają na kamieniach.

Popijają wodę w manierki, którą podają sobie po kolei.

Hamlet manipuluje przy transformatorze.

Widać błysk zwarcia w instalacji.

Na dziedzinie zamku

Ze studni wychodzą kolejno komandosi.

Szybko kryją się w cieniu pod ścianą.

Hamlet i Ryder wycofują się tą samą drogą, którą przysnęli.

Ze studni na zamku wyłaniają się Wood i Afgan.

Ubezpieczając się nawzajem, znikają za załomem muru.

Hamlet i Ryder są już blisko brzegu. Hamlet nieruchomieje.

Co jest?

Stoję na minie.

Zamek Chocha.

Idzie patrol niemieckich żołnierzy.

Świecając sobie latarkami sprawdzają zakamarki zamku.

Komandosi chowają się za murem.

Na dziedzińcu

strażnik świeci latarką w górę i rozgląda się po murach.

Zza rogu wychodzi Jork.

Jest w niemieckim mundurze. Komandosi celują do niego z pistoletów.

Jork z kinieniem głowy każe im iść za sobą.

Czerny rozpoznaje Jorka. Ruchem głowy uspokaja pozostałych.

Komandosi opuszczają broń i, ubezpieczani przez Jorka, wchodzą do

Jork prowadzi komandosów tajnym przejściem krętymi schodami w dół.

Zatrzymują się w niewielkim pomieszczeniu.

Nic się pan nie zmienił, kapitanie Czerny.

Pan również, kapitanie Jork?

Podają sobie ręce. Michał.

Andrzej, wiedziałem, że kiedyś ci podziękuję.

A lbami Polakami uciec się nie można.

To dobrze, że się wygnął.

Skąd wiedziałeś o nas?

Kiedy zgadły światła w zamku, wiedziałem, że to wy.

Wiesz, że Natalia została odmuszona do współpracy z Grytopą?

Wiem.

Dokturowali ją.

Co to było?

Nie wiem, Damku.

Jak to można doczekać?

Musielibyśmy stoczyć małą bitwę.

Kompain i Czerny wymieniają porozumiewawcze spojrzenia. Nie ma

możliwości.

Przekaż Joannie, że Natalii już nic nie grozi.

Twój nowy radio telegrafica.

Organ.

Masz przesyłkę dla mnie?

Jork wyjmuje pojemnik.

Zewnątrz są kody do aparatu, które zdobyłem w księdzu. Bez nich nie da się

uruchomić. W razie wpadki pociągnij zawleczkę, wybuch nastąpi w ciągu pięciu

sekund. Jasne?

Kompejn odbiera pojemnik.

Gramy się.

Nie zawieź nas.

I pamiętaj, nawet szczury dają się oswoić.

Po kolei żegnają się z Afganem.

Jork przykłada palec do ust, nakazując milczenie.

Odsuwa płytę kanału podsłuchowego.

Zasuwa płytę.

To jest kanał dźwiękowy do gabinetu Globkego.

Będziesz tu przez cały czas, więc nasłuchuj.

Być może dowiemy się czegoś ciekawego.

Tylko nie pozwól, żeby on cię usłyszał. To działa w obie strony.

Rozdział. Niedługo wracam.

Przed zamkiem strażnicy z latarkami dokładnie przeszukują teren.

W otwartym samochodzie stoi oficer.

Strażnicy rozglądają się.

Podchodzą do transformatora.

Przyglądają się kłódce na drzwiach.

Bocznymi drzwiami wchodzą do pomieszczenia transformatora.

Podjeżdża drugi samochód. Wysiada z niego globka.

Podchodzi oficer.

Wybuch nastąpił nad jeziorem.

Widać coś? Nic.

Żadnych zwłok, zasieki całe.

Globko rozgląda się.

To co, samo wybuchło? Jak oświetlimy teren, wtedy będziemy mogli cokolwiek

powiedzieć.

Wracam na zamek.

Tak jest.

Globka wsiada do samochodu i odjeżdża.

Oficer daje znak żołnierzom.

Komandosi posuwają się kanałem. Oświetlają latarką wmurowaną w ścianę

niemieckim napisem. Są w kombinezonach nurków z aparatami tlenowymi. Na wpół

zanurzeni posuwają się kanałem.

Do zamku zbliża się samochód z oficerem.

Ze szczytu tamy silny reflektor oświetla teren.

Komandosi po wyjściu z wody zdejmują kombinezony.

Zbliża się do nich snop światła z reflektora.

Chowają się przed światłem.

Gdy snop światła przesuwa się dalej, szybko zbierają ekwipunek.

Wood szarpie się z nogawką kombinezonu.

Kompane mu pomaga.

Bear wchodzi do gabinetu Globkego.

Znowu pada i deszcz wszystko zmył.

Wszyscy niczego nie wyczuły.

Nie wiem, może jakieś zwierzę zdetonowało minę. I co?

Ulotniło się!

Globka podchodzi do telefonu.

Tak.

Zrozumiałem.

Nalewa sobie brendy do szklanki.

Dwa i żołnierze zniknęli z posterunku.

Czytam je.

Żadnych śladów.

Mogli zdezerterować.

Mieliśmy takie dwa przypadki w ubiegłym tygodniu.

Za dużo przypadków, Ben!

Zadzwonisz do książę i powiesz im, że transport z aparatem wyrusza jutro.

A, sam tam pojedziesz.

I będziesz nadzorował ukrycie aparatu.

Tak jest.

Bair wychodzi.

Samochód mija komandosów ukrytych za rogiem budynku. Gdy znika, komandosi

przebiegają przez drogę.

Na tamie strażnicy bacznie obserwują teren.

Kompain spogląda na zegarek.

Czerny pali papierosa.

Zresztą grupy wrócili do ukrytych w lesie dżipów. Czekają na Rydera i

Nadbiega Ryder.

Wskakuje na tylne siedzenie dżipa.

Podchodzi do niego Kompain.

Hamlet?

Przerówna minę.

Z ziemi wystaje zapalnik miny.

Ryder i Hamlet czołgają się pod zasiekami.

Pokonali zasieki i idą w stronę brzegu.

Hamlet staje na zapalniku miny i nieruchomieje.

Stoję na minie.

Jego kolega ogląda but i minę pod nim. Jadą.

Ryder znajduje w zaroślach kijek i poddaje stojącemu na minie Hamletowi.

Hamlet usiłuje kijem docisnąć zapalnik, by móc zdjąć nogę z miny.

Mina wybucha.

Hamlet pada na ziemię, odrzucony wybuchem. Jest cały we krwi.

Bezradny rajder rozgląda się dookoła.

Zostaw!

Zostaw!

Chce podnieść rannego.

Bez pręku.

Bez pręku.

Rajder. Obejmuje umierającego kolegę.

Odciąga go w stronę wody.

Próbowają go ratować. Komandosi zasmuceni pochylają głowy.

Wood i Companion wsiadają do Jeepa.

odjeżdżają.

Globka w swoim gabinecie nastawia gramofon.

Siada pod ścianą i zamyślony słucha piosenki.

Jork z Afganem też jej słuchają w tajnym pomieszczeniu. Jork popija z

piersiówki.

Afgan zamyka wylot kanału podsłuchowego.

Mirosław Chmielewski i Małgorzata Zawadzka Ośrodek Mediów Interaktywnych

Stefan Knotę