Original subtitles

Parzyć się chcesz?

Rozpalić muszę.

Obudź się.

Palić się przecież.

Już tężyła ślubie? Coś mnie mięciło w nocy.

Co?

Nie wiem.

Ale spać nie dawało.

A próżnować nie wolno.

Oto grzech.

A takie dogadzanie sobie to nie.

A to nie dla mnie. To dla królewni Elżbietki.

Królowa powiedziała, że nie pozwoli jej więcej wsiąść na konia po tym, co się

wydarzyło.

Kachna mówiła, że Elżbietka całą noc przepłakała.

A to?

Sprawdzony sposób na smutki. Sama spróbuj.

Panowie, zanim wejdziemy na salę, słówko chciałem rzec, bo króla nie zapytam. Co

będzie, jeśli Trojdenowicz odmówi?

Jeżeli ma honor, nie odmówi.

Przecież to król Władysław, ojciec Kazimierza, posadził go na tronie.

Honor nie wystarczy.

Jeśli prawdą jest, co mówią, Trojdenowiczowi grozi bunt Bojarów.

Lubart rości sobie prawo do tronu, a jest prawosławny.

Ale Trojdenowicz też przeszedł na prawosławie.

Ale listy nadal pisze łacino, otacza się owcokrajowcami.

Bojarom to nie wstąpi.

A co jeśli stanie się to, co z jego poprzednikami?

Mówią, że to bojarzy otuli Romanowiców.

Nie po drodze mu teraz wadzić się z kryzakami.

A ja uważam tak, że właśnie teraz, po bloku buntu, potrzeba mu silnych

przyjaciół.

Kazimierz ma za sobą Karola Roberta.

Trojdenowicz musi pójść na nasze warunki.

żeby panowie Ruscy wiedzieli, że stoją za nim i Polska, i Węgry. I tylko w ten

sposób może powstrzymać bunt.

Chyba, że o tym już nie wiemy.

Patów, wnów szukasz?

Nie, panie.

To gdzie się pchasz?

Zapytacie na o zdrowie królawne. Masz jeszcze czelność niepokoić panienkę? W

dobrej wierze. Nauczę cię łachudro, gdzie twoje miejsce.

Wnocha! Nic, żebym cię więcej na zamku nie widział.

Uważaj.

Matko, myślałam, że to mój koniec.

Czułam pocałunek śmierci na policzku.

Dziecko, o czym ty mówisz?

Dalej. Pocałowała cię i... Zimną dreszną owadną i już myślałam, że nie ma dla

mnie ratunku.

I wtedy pojawił się Maciek.

Myślałam, że to jacyś zbójcy po mnie przeszli. Tak się zlękłam.

Pocałował cię?

Odkabili dla królewny.

Dziękuję, połóż tam.

Matko, myślę, że Maciek zasłużył na nagrodę.

Dopilnuję, żeby go nagrodzili.

Zachował się jak rycerz. Pierwszy był przy mnie.

Audra, dziękuję ci. Nie trzeba nam nic więcej.

Cieszę się, że dostrzegasz zalety innych.

Masz dobre serce. Dziękuję, matko.

Ale nie zapominaj o tym, że jesteś królewną.

Wiesz, co czeka panna twojego stanu, jeśli zostanie pomówiona o nieobyczajne

prowadzenie się?

Ale przecież... Plotka jest równie groźna jak miecz.

Poznałam jej siłę.

Nie chcę, byś kiedykolwiek musiała stanąć przed sądem, by udowodnić swoją

czystość. Nigdy więcej nie zbliżaj się do Maćka, zrozumiano?

Węgry staną za tobą, o ile ty staniesz za Kazimierzem.

By potem zaraz przywitać na twoich granicach oddziały krzyżaków.

Chyba to nie krzyżacy są twoim największym problemem.

Chodzą słuchy, że panowie ruscy nie są tobie przychylni.

Wiemy, że Ruś potrzebuje wsparcia. Ruś sobie doskonale daje radę. Sama. Milcz!

Co oferujecie?

Zapewnisz umową tron Kazimierzowi w razie twojej bezpotomnej śmierci.

Dzięki temu będziesz miał pewność...

że Kazimierz zawsze pośpieszy ci z pomocą.

A wy?

My również.

Ty już piwa wyszłopał na trzy miesiące w przód.

Odpracujesz przecież.

Ja? Od dwóch niedziel w księgi nie zaglądasz.

Poborcę już trzykroć odsyłałem. Miałeś pismo dać, żeby zdaniny zwolnili, a ty

co? A czegoś ty się spodziewał po wielkim panu z Krakowa.

Mądry taki.

Nic nie.

Podłogi żaruj lepiej.

Sam izbę gębą wyżarujesz.

Miałem pewne komplikacje. Już i lepiej.

Głowa tylko trochę bardziej.

Ligenza. Ligenza!

Mnie też głowa boli, żebym taką łachudrę przyjął. I jeszcze płacę! O, wielka

głowa, co nie umie zmiarkować, ile można wypić.

Po to rzut.

Piwa. Wól przejdzie i się do roboty nie zgrze.

Czego wy go jeszcze trzymacie?

Król go z dworu wyrzucił, a wy się pieścicie z nim, jak z jaką panną złożą.

ma piwa dla ciebie.

Zabij! Niech ci się głowa otrzeźwi, to wróć! I do rachunku wsiadaj!

To nie aż zimno!

Orym! Gdzie mnie na zimno takie?

O, cedwiej! I na cedwiej! Zaraz muszę rozsukać!

Idę i w prawo!

Nie wiem, czy mi się to opłaca.

Jesteś coś winien Kazimierzowi.

To król Władysław wyniósł cię na tron. Co to ma być?

Targ nad Rusią urządzacie?

Wyjdź! Czym ty handlujesz? To nie twoja ziemia. A czyja?

Nasza! Rusinów! Nie was! Piastów!

Zajdź mi z oczu albo skończcie jak twoja żona. Co się zrobił? Ona już nigdy może

ciężko cokolwiek zrobić z rozprutym brzuchem.

Nie żyjesz!

Zdrowia! Nie żyjesz!

Teatrum za nami.

Wróćmy do sprawy.

Jeśli ja w nie stanę po stronie Kazimierza, zostanę tam.

A tam nie dam rady. Idź Tatarami, idź Bojarami.

Jury, powtarzam.

Jeżeli zostaniesz naszym sojusznikiem, mojej pomocy możesz być pewien.

Nie zostawimy cię w potrzebie.

O, Ojcu Boże!

Ja nic nie mam!

Nie masz?

Teraz naprawdę będziesz biedny!

Ludzie!

Mortują! Zostawcie go!

A ty na co czekasz?

Nic nie jest, panie?

Uratowałeś mnie, człowieku.

Jak ci odpłacę?

Kopal dobrego piwa wystarczy.

Więcej ptastwa?

Tak, kazaj przynieść.

Doradne.

Mówili coś o królewnie?

Nic jej nie jest. Kilka drapnięć. Od gałęzi pewnie. A widziała się dzisiaj?

Kto docierta?

Kuchmistrz. Uciekaj szybko.

Kto brało?

Kto brał?

No kto tam? Ja nic nie wiem.

A może ty z kuchni kradniesz przyprawy i na targu sprzedajesz?

Stoli z każdym dniem ubywa.

Ja?

To już przetwie.

Będzie jej czwarte.

Za uratowanie Mikołaja należy się.

A co ty stachu teraz mu tak dogadzasz?

Dopiero żeś go chciał na zbity pysk wyrzucić. Wilcz, babo.

Odszeźwić chciałem.

Gdzie ja bym się pozwał takiego pana wielkiego?

Jakiego innego gospodarza znajdziesz pod czaszego dworskiego, to rachunki

prowadzi.

Pod czasze? Tak.

Inne kraje zwiedzał.

Języki znał.

A teraz tutaj siedzi, bo więcej chciał. Króla samego chciał oszukać.

Warto.

Z wielkiego konia spadłeś.

Pojmuję teraz, czemu tyle pijesz.

Nic nie pojmujesz.

Wszystko straciłem.

Pozycje mają te.

Moja żona stała przy mnie.

Ale ją straciłem.

Zostawiła cię, panie.

Umarł.

Brzemienną była.

Tyle się czuło.

A ja nie miałem pieniędzy, żeby zapłacić za medyków.

Żal kobiety.

Dlatego właśnie biję.

Żeby zapomnieć, że zabiłem moją charszkę.

Pierwsza wstajesz, by w piecach napalić.

Pustotu wówczas, prawda to?

Prawda.

Masz sposobność, by niezauważona przed nikogo dobrać się do spichlerza, prawda?

Tak, ale nic nie ukradłam.

Tak, no to kto miutro odpoczął? Wieczorem garniec był jeszcze pełen.

Lepiej siedzieć na zapas, nasłuchaj, bo zakradzisz.

Uszy ci obetną. Jaką kradziesz?

Audry, kończ skubać kury.

Ta złodziejka już tu nie pracuje.

Ukradła miód, owoce. To nie ona.

Tylko ja. I nie ukradła. A wzięła do cieta dla króliwniej Elżbietki. Jak

bez pozwolenia.

A co ci tego miodu ubiło?

Odrobina.

Ja kuchnią zarządzam. Ode mnie tu wszystko należy.

Król się znalazł.

Odezwała się królowa.

Masz jedynie słuszki pod sobą.

Tak? Dobrze.

Mamy się do królewni zabrać za to?

Nie martw się, panie. Nadmienili twojego rozkazu. W końcu wszystkim tu władasz.

To i królewna posłucha.

Jest rozkaz, żeby zostawić.

Odstąpcie.

Czemu chcesz?

O wstawiennictwo dla twojego króla przychodzisz prosić?

W tej sprawie nie masz zbyt wiele do powiedzenia. Mam posłuch u Bojarów.

Każe to zabiją Jurija i wtedy przejmę władę. Po śmierci Jurija Kazimierz

ci panem. On zdecyduje o twoim losie. Jeśli uda mu się mnie i Bojarów

Za nami stoją Węgry i Litwa.

Przegrasz. Wygram!

Dla płonnej nadziei tyle zaryzykujesz. Nie mam już nic, dr Stenio.

Żonę mi łudził.

Dzieci pewnie też stracił.

Czyli to prawda, co o nim mówią.

Więzi cię.

Wziął mnie ze sobą, żebym buntu nie wgniecił, gdy jego nie ma w księdze.

Jeśli się teraz nie ukorzysz, zginiesz.

I nikt się za tobą nie wstawi.

Prosty panowie też się nie zmartwią, jeśli ktoś innych ich poprowadzi. Ja ich

poprowadzę.

Mielczałem, bożyłem nadzieją, że chociaż moją rodzinę oszczędzi.

Teraz... Za grosz honoru nie ma.

Prawdę mówisz.

Tym bardziej, jeśli Trojdenowicz umrze, potrzebny wam król taki jak Kazimierz.

Którą lud zadba.

Wybacz, panie. Za dużo powiedziała.

To dużo gada, to dużo sobie pozwalasz, ale ja to ukrócę.

Przecież możemy się dogadać. Jak ludzie.

Tak, jak dogadałaś się z poprzednim kuchniczem.

Tak?

Udało mi się znaleźć wspólny indyk. Z tego co słyszałem, to nie tylko język.

Słucham?

Znam ja takie niewiasty, co tu za dużo czatu mają.

Staro pani niech to uderzenie do głowy.

Ponadto jak po kuchni się tłuką i na układy chodzą.

Cofnij coś rzeku, pójdź na ciebie. Po co?

Bo ze mną na układ nie pójdziesz.

Słyszałaś?

Z tym łajdak się mówi na śledztwo, on mówi o mnie.

Kto się lubi, ten się ubiegł te nogi.

Daj spokój.

Bardzo boli? Wcale.

Pani.

Chciałam Ci podziękować za pomoc.

Słyszałam o przykrościach, jak ich znałaś od niemoja.

To nic ważne, że jesteś zdrowa.

Jakie nagrody oczekujesz?

Żadne ich służenie, królewnie. To mój obowiązek.

Muszę wracać.

Audre przypomina mi, jaka byłam przed przyjazdem tutaj.

Tak, pani.

Jest chwilami bardziej podobna do ciebie niż do mnie.

Mogłaby być moją córką.

Jest porywcza jak jej ojciec.

Nigdy mi nie mówiłaś, jak go poznałaś.

Pani, proszę.

Ale jesteśmy same.

Opowiedz.

Nie chcę do tego wracać.

Nalegam.

Pewnego dnia, gdy kąpałam się w jeziorze Szurpiły, z wody wynurzył się

wielki czarny wąż.

Przemówił do mnie i zażądał, żebym została jego żoną.

Bałam się, że mnie utopi, więc zgodziłam się go poślubić.

Podczas ślubu przybrał ludzką postać.

Wtedy okazało się, że ma najmniej żalty.

Czasem obdarował mnie córeczką. Byłam bardzo szczęśliwa.

Jednak tęskniłam za rodziną.

Poprosiłam więc męża, żeby wyraził zgodę na odwiedzenie moich krewnych.

Żalty zgodził się, ale powiedział, żebym wracając stanęła u

brzegu jeziora i zawołała. Mężu mój, jeśli zjrzy, wypłyn.

Jeśli zmarł, pokaż wieczkę ją na wodzie.

Zamiast prawdy opowiadasz mi legendę.

W każdej legendzie jest ziarno prawdy.

Mów zatem.

Kiedy chciałam wrócić do męża, moi bracia się nie chcieli na to zgodzić.

Podstępem dowiedzieli się o naszym zawołaniu i poszli nad jezioro.

Kiedy żaltyst wypłynął na powierzchnię, rozsiekli go okocami na kawał.

Wracając z naszą maleńką córeczką, stanęłam u brzegu jeziora

i zawołałam.

Wtedy woda zabarwiła się na czerwono, a głos jeziora.

Powiedział mi, kto jest winien zbrodni.

Długo modliłam się o pomoc.

W końcu bogowie zlitowali się nade mną, zamieniając mnie w świerk.

Bo egle po litewsku znaczy świerk.

Wiucia?

I bardzo żałuję, że nie miałam pracy.

Niech nikt więcej nikt ci nie skrzywdzi.

Obiecuję.

Audre? Co się stało, Audre?

Ten Bóg każe za grzechy, prawda?

Tak. Ale co jest grzechem?

Ktoś ci uchybił?

Czemu nikt mnie nie miłuje?

Tylko o to prosiłam.

Co ty mówisz?

On mnie nie chce.

Nikt mnie nie chce.

Nieprawda. To ja siebie nie chcę.

Aldry! Panie, czy Jan odpowiedział na wezwanie? Tak, jest w drodze.

Miał najdalej.

Do pełnego sukcesu w działaniach z krzyżakami potrzebne nam jego wsparcie.

reguły był nam przychylny.

Delegacja czeska przybyła. Margrabia Moraw, Karol IV Luksemburski.

Przysłał syna.

W następnym odcinku.