Original subtitles

Było to w roku pańskim 1337, kiedy Jadwiga, matka króla Kazimierza,

habit w klasztorze Klarysek w Starym Sączu, aby porzucić życie doczesne i

duszę Bogu.

Wiosną zaś z 1338 król Kazimierz wraz ze swoim orszakiem wyjechał do Wyszehradu

na spotkanie z Janem Luksemburskim, władcą Czech.

Karolem Robertem, królem Węgier i księciem ruskim Jerzym Bolesławem

Trojdenowiczem. Mężem ciotki Eufemii o włosach jasnych niczym łany zboża.

Kuncia. Przepraszam.

Królowi Kazimierzowi towarzyszyli kanclerz Zbigniew, kasztelan krakowski

Specimir oraz inni znamienici rycerza. A wiosenne słońce odbijało się w ich

lśniących zbrojach.

Przerywasz i do tego głupoty patrzysz.

Przyszlałek, lebrociec i niebias odkładał. Nie pamiętasz?

Ale ładniej by było, jakby Jagna napisała, że słońce świeciło.

Kronikarze nie piszą tak, by było ładnie, tylko tak, jak było naprawdę.

Prawda, Jagna?

Różnie to bywa.

A ty jak napiszesz? Ja?

Poczekam, aż król przyjedzie z Wyszehradu i wszystko nam opowie.

Na razie te karty zostają puste.

Storia je zapisze.

Podła pogoda.

Jak tak dalej pójdzie, to nie dotrzemy przed zmrokiem do Wyszehradu. Musimy.

Trojdenowicz już tam na nas czeka. Mamy się z nim rozmówić przed jutrzejszymi

rokowaniami. Mówisz się, panie, że cię zawiedzie?

Nie.

Bojarzy ciągle mu zagrażają.

Liczy, że pomożemy mu ich uspokoić.

Mogliśmy spotkać się z nim we Włodzimierzu. Po co ciągnąć go do

Nie chcę, żeby Karol Robert myślał, że eknujemy coś za jego plecami.

On też rozcięł sobie prawa do Rusi Halickiej.

Dziwne, że zgodził się, abyś to ty, panie, przejął schedę pod Trojdenowiczą.

Liczy, że jeśli umrę bezpotomnie, to pozostawię mu w spadku nie tylko

Polskie, ale i Rusi Halicką. A jednak jest szansa, panie, że jeszcze będziesz

miał syn.

Wtedy ziemia Trojdenowica nie trafi w ręce Węgrów.

Niech na razie Karol Robert myśli, że posadził już na tronie krakowskim

Im więcej w nim pewności, tym większa szansa, że przychylnie spojrzy na

wszystkie nasze prośby i pomoże nam obłatkawić Luksemburczyka. Dobrze

panie.

Zdrowie naszego króla.

Za jego mądrą strategię.

Jedyną.

Zdrowie.

Nie wiatry to również smakowite jak wino.

A przy Grzegorzu nie chciałbyś sobie przywieźć żony z Węgier?

W naszym towarzystwie chyba tylko ty zostałeś kawalerem.

Nekanda stanowi rycerskiemu zaślubiony. No chyba nie na skamienia.

A pewnie, że nie.

Ja sam widziałem jak za panią Tęczyńską oczami wodził.

Piękna kobieta, ale pyskata.

O tak.

Trudno ją usilić.

A ja wiem, jak obłatkawić panią tęczówką.

Sprzedam wam sposób za trzy grosze.

Zapłacę!

Proste.

Potarki.

Najpierw wysyłasz przez umyślnego spinkę, potem wisior, potem klejnot.

A jak już się tak pozna na tej twojej hojności, to proponujesz, że po ślubie

pokażesz jej inne swoje zalety.

Dlaczego? Prawda, że twoja jest troszeczkę eufemia?

Ma włosy jasne jak pszenica?

Jak pszenica w sierpniowym słońcu.

Widzisz? Miałam rację. A Elżbietka ciągle mówi, że przesadzam. Bo to

Ach, przy kondzi zawsze świat nabiera jaśniejszych kolorów.

A opowiesz nam jeszcze, jaka jest twoja siostra?

Nie wiem, jaka jest teraz, bo bardzo dawno jej nie widziałam.

Ale pamiętam, że kochała konie tak samo jak ja.

A zanim wyszła za księcia Trojdenowicza, była najpiękniejszą panną na całej

Lidze. Piękniejszą od ciebie?

Na pewno weselszą.

Znowu płakałaś?

Dziwna ci?

Mama tęskni za ojcem.

Ja też tęsknię. Nie mogę o dwóch niedziel, a na zamku ponura, jakby

w żałobie.

Dość tego, bo się we własnych łzach potopimy. Musimy rozwiać złe myśli.

pozieć kondo.

Przepraszam, nie chciałam przeszkodzić.

Chciałam pobyć z Bogiem chwilę sama.

Audrey mówiła mi, że często się tutaj ukrywasz, ale jakoś trudno mi było w to

uwierzyć.

W to, że wiedźma szczerze się nawróciła?

Wcale się nie dziwię.

Czasem sama nie mogę w to uwierzyć.

Jesteśmy potrzebne królowej.

Chce się wybrać na przejażdżkę do lasu i trzeba dopilnować szykowanie strojów.

Lepiej pójdę sprawdzić, czy stajenny dobrze przygotował konie.

Przecież dama dworu nie od tego.

Moja droga, jak to tutaj u was mówią, strzeżonego Pan Bóg strzeże. A dama ma

przede wszystkim dbać o królową i królewnę, o ich bezpieczeństwo również.

Powiedz w pytku papież, będzie miał coś przeciwko naszym układom z księciem

Trojdenowiczem? A dlaczego miałby mieć?

Prawosławny. Jaki tam znowu prawosławny?

Wiarę zmienił, żeby sobie łatwiej z bojarami poradzić.

W Awinio nie wiedzą, że mają w nim sojusznika.

Zobaczysz, że z Kazimierzem jeszcze całą Ruś na katolicyzm przechrzci. To byłoby

dobre rozwiązanie.

Szkoda, że to tylko marzenie.

Szybciej, panowie.

Wyszehrad na nas czeka.

Jakiś miecz.

Wiesz, do kogo ten miecz należał?

Wybacz, panie.

Skalałeś go swoimi brudnymi łapskami.

Wynoszę.

Przysposobiłeś gniadego i kasztana, tak jak prosiłam?

Wszystko gotowe, pani. Gniady jest dla Elżbietki. Tak.

Maciek!

Przyprowadź na gniadego. I na hyzo.

Szkoda, że Końdzia z nami nie jedzie.

Jak nadałeś do czytania Roma.

O Herbundze i Walgierzu wdałem.

Nawet koń mi od ksiąg nie oderwiesz.

Widzimy się przed obiadem.

Muszę pokazać córce, że jeszcze potrafię cieszyć się życiem.

Jaki diabeł.

Wuju? Co się stało?

Od kogo?

Zawinioną.

Przewieści? Wręcz przeciwnie.

Doskonałe.

Wystarczy.

Król nie chce, żebyśmy się ściegały.

Przecież nikt nie widzi. Tak, a oni?

Śmieszny ten nieboj. Zawsze taki poważny.

Podokuczajmy mu trochę.

Też biedka.

Sama mówiłaś, że lubiłyście z siostrą czasem podworować.

O tak.

Z nikim nigdy nie śmiałam się tak, jak z Eufemią w dzieciństwie.

Goń mnie.

Papież zgodził się na proces nad krzyżakami?

Nasze poselstwo odniosło skutek.

Nie wolno.

Gość do biskupa. Dwój ma ważne sprawy na głowie. Moja sprawa jest ważna. Pani.

Bardzo. Nie wolno. Ważna.

Muszę wiedzieć, który zakon żeński jest Ci najbliższy.

Górzynie.

A co, to mieliście zanieść kłódkę do Małgorzaty?

Zanieśliśmy, ale nie przyjęła.

Pewnie się kryguje.

To droga rzecz.

Specjalnie robiona dla mojej pierwszej córki.

Szkoda, żeby się kurzyła. Już ja ją przekonam. Weźcie ją, idziemy.

Dobra, dobra.

Chcę wiedzieć, który zakon jest najlepszy.

Czyżbyś chciała tam osadzić którąś z naszych krewnych?

Tak.

Jedną nieszczęśliwą, samotną wdowę.

Którą?

No siebie.

Ty i życie zakonne.

Kuzynko. Ja wiem.

Ja wiem, że już się pewnie do klasztoru nie nadaję.

Ale od kiedy Małgorzata jest w ciąży?

Jesteś ozdobą królewskiego dworu.

Twój majątek przyciąga.

Koło tupców.

Znam też majątnych.

O kim mówisz, kuzynie?

A chociażby Florian z Korytnicy. Mówił mi kiedyś, że bardzo cię szanuje.

Wspaniały rycerz. Wspaniały.

Tylko, że już zeszłej zimy zmarł.

Tak.

To może Piotr Sklecia, Herbu Korczak?

Ale on też już nad grobem stoi.

Nie wiem, co ja na żywego męża już nie zasługuję?

No to może podskarbi jeszcze młodszy od ciebie i

majątny. Ale on taki...

Niejednoznaczny. Przed chwilą mówiłaś, żeś nic nie warta. Teraz nawet

jednoznacznie jorny pod skarbi. A ci nie pasuje, no.

Bo Katarzyna Pilecka wyszła za spytka. Nie pożądaj męża bliźniego swego.

Dobrze.

Pomyślę o pod skarbie.

Jednoznacznie.

Piękne. A mądre.

Widać, że znasz się na psach.

Długo się nimi zajmujesz?

Nie pamiętasz mnie, pani?

A powinnam?

Jestem tu już dłuższy czas.

Kiedyś częściej przebywałem na zamku.

To prawda?

Widziałam, jak wodzisz wzrokiem za Elżbietką.

Chciałem nikogo urazić.

Tylko nie Elżbietki.

Zostało królem mnie.

Szukam cię po całym Wawelu. Ja ciebie też.

Nawet nie wiesz, mi te twoje ziółka pomogły.

Masz je jeszcze?

Nie, ale mam dla ciebie mały podarek.

Nie, tylko nie to.

Nie odmawiaj mi.

Byłabym bardzo rada, gdybyś ją przyjęła.

Ale ja jej nie chcę.

Taka stara.

Służyła mojej córce.

Ruchliwa to musiała być panienka, skoro deszczówki się rozchodzą.

Przecież kazałam ją odnowić.

Niepotrzebnie.

Pałka przed wyjazdem zamówił kołyskę. Umyśliwony sądomierze.

On bierze za swoje wyroby majątek.

Mój mąż nie szczędzi gotówki na swojego syna.

O ile to będzie syn.

Mówią, że jak będąc brzemienną ma się duży apetyt. To będzie silny chłop.

mówią też, że jeśli kobieta brzydnie, to będzie mieć córkę.

Nie posadź bliżej. Nie lękaj się. To ja, Maciek.

Maciek? Siarczyk?

Pamiętasz mnie, pani?

Ojciec dał ci miecz i katoszkę nic na rycerza.

Nazwał cię naszym małym przyjacielem. Lubię tak o sobie myśleć. Pomogę ci

Zostaw ją!

Panienko!

Nic mi nie jest.

Juri, witamy w nuloku. Witaj, druku.

Grzegorzu, widziałeś tamtego?

Po co go ze sobą zabrał?

Kto to może być?

Wygląda jak duski bojar.

Ruski książek przyjechał, to mawor w krachu ruskiego bojara.

Kogo innego miałby mieć?

Mówiliście, że Trojdenowicz nie żyje z nimi w zgodzie. Po co go zabrał?

Skoro się pogodzili, to znak, że coś knują przeciw nam.

W następnym odcinku.

Co to ma być?

Targ nad Rusią urządzacie?

To nie twoja ziemia. A czyja?

Nasza! Rusinów! Nieba z piastu!

Mówiliście, że królewnie? Nic jej nie jest. Kilka drapnień. Wiesz, co czeka

panny twojego stanu, jeśli zostanie pomówiona o nieobyczajne prowadzenie

Jeśli Trojdenowicz umrze, potrzebny wam król, tak jak Kazimierz. Czemu nikt mnie

nie miłuje? Co ty mówisz? Ból wszedzie i się do roboty wezmę. Nie ma piła dla

ciebie. Ty będziesz zaraz musiał szukać.

Jestem prąd!