Original subtitles

Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś, że już wrócili? Byłaś pani zmęczona po

czuwaniu przy królewnie. Myślałam, że... Zaczekaj.

Później Kazimierz i Olgierd wrócili z polowania. Chcę ich zobaczyć. Na

stało się coś złego.

Coś złego? Co?

Gdzie mój brat?

Bogdan, bój się Boga.

Wszyscy goście mówią, że był zamach na króla.

Jedni mówią, że...

Król był ranny i niżej książę litewską. Dobrze, że tobie nic się nie stało.

Widziałem ich.

Wiem, jak wyglądają. Jak się dowiedzą, że żyje, to przyjdą po mnie.

Jakby chcieli cię ubić, to schowiliby to okresu.

Dopóki ten wyzwój kapturzy niezawiśnie, to nie zmrużę okresu. Coś trzeba zrobić.

Ukryć się albo co?

Słuchaj.

Idź do kuchni, tam kobota czeka. I nie pokazuj się, jak nie skończysz. A jak

skończysz, to wyjdź nachąbać drew.

Ale przez okno.

W kuchni. A idź.

Idź, idź.

Czy rano jest głęboka?

Nie, ale źle się goi.

Muszę przyłożyć do nogi rozpalone żelazo, żeby zatamować krwotok.

Lepiej stąd być, pani. To nie jest widok dla niewiasty.

Odpalę.

Jestem przytula.

Jakaś ty jeszcze blada.

Ale już się dobrze czuję, ojcze.

Ojcze, to prawda, że ktoś chciał cię zabić?

Jak widzisz, jestem cały i zdrow.

Ale mówią, że brat naszej matki został ranny.

Ciąże Olgierd jest silny.

I zbyt dumny, żeby dać się pokonać jednej strzale. Nic mu nie będzie.

Panie, do bram właśnie dojechał orszak królowej Elżbiety.

Nikt nie wiedział, jak wychodzi leś?

Nie. To dobrze.

Skąd tam wiecie, czy w karczmie siedzi łuk, czy przyjaciel?

Lepiej niech myślą, że cały czas jesteś na zapleczu.

Myślisz, panie, że mój ojciec żyje?

Dowiesz się, jak dotrzesz na miejsce.

Powrót w rodzinne strony to dla ciebie jedyny ratunek.

Nie możesz tu zostać.

Wiem. Nie chcę, żeby mi przed ciebie dwójcy palili karczmę albo potężnęli

gardło.

Robasz tu nadłogę.

Chleb, ser.

Dziękuję.

Dziękuję za wszystko.

No idź już, idź.

Schowaj to.

I nie rzucaj się w oczy.

Ukryj się, jak usłyszysz jeść słów. I nikim nie gadaj.

Pięknie wyrosłyście, królewny.

Przy takich obliczach nawet klejnot będzie wyglądał jak zwykły kamyk.

Ale może zrobicie mi przyjemność przyjmując te drobiarki?

Dziękuję. Jest piękny, ciotko.

Conegundo?

To dla ciebie.

Dziękuję.

No to panny już gotowe do zamęścia.

Wnieście kufry.

Widzni? Ludzie Olgierda.

A gdzie książę? Ciężko ranny. Wczoraj na polowaniu ktoś próbował mnie zabić.

Gdyby nie Olgierd... Co mówią medycy?

Rana niewielka, ale powaliła księcia.

Twój brat nie wygląda na kogoś, kogo łatwo zwalić z nóg. To prawda, ale

dużo krwi, a w ranę wdało się zakażenie.

Znaleźliście kogoś?

Nawet nie ma śladów koni.

Jakby się rozpłynęli w powietrzu.

Musimy ich złapać.

To stracęcy. Nie odpuszczą, dopóki nie dosięgną króla. Znajdziemy ich, panie.

Jedźcie do wioski przy Barciach.

Może chłopi kogoś wdzieli.

Powiedzcie, że kto ich wyda, dostanie nagrodę. My jedziemy na bagna. Tam by

nie zapuścili. Nie mogli zapaść się pod ziemię.

To prosta droga na Śląsk.

Jeśli przejdą przez bagna, nigdy ich nie złapiemy.

A ty pani nie jest królową Elżbietą?

Odpoczywa po podróży.

Coś cię trafi?

Mój ojciec ma tylu synów.

A tak naprawdę tylko Olgierd się o mnie troszczył.

Reszta braci ma więcej uczuć dla swoich koń.

Musisz mu pomóc, Egle.

Eliasz oczyścił ranę, twój brat wyzdrowieje.

Mam złe przeczucie.

To Olgierd. Miałaby go zabić rana w noce? Zrób wszystko, co możesz, żeby

wyzdrowiał.

Wszystko, El.

Eliasz przy nim cały czas czuwa.

Dobrze wiem, że jak chcesz, to i z Eliaszem sobie poradzisz.

Pani... Olgierd modli się do swoich bogów.

I to do nich winnyśmy wołać o pomoc dla niego.

Mnie już nie wysłuchają, ale ciebie tak.

Pomóż mu.

Nie wolno mi.

To nie jest prośba, Egle.

Mój brat ma żyć.

Pani?

Nie chcę. Nie?

Nic nie zjadłaś od wczoraj?

Ile się czujesz, pani?

Elżbieta najpierw pojechała na Wawel.

Była tu, obok, a jednak nie wstąpiła do matki.

Królowa Elżbieta zawsze była bardzo roztropna.

To prawda.

Drogi na sącz, mokre, wozy by nie przejechały.

Rozum przemówił, nie serce.

Może masz rację.

Po co Elżbieta miałaby ciągnąć do Sącza cały swój orszak?

Ale chyba dotarła już na Wawel.

A bo to ładnie, tak?

Przywitać się i zaraz na koń wsiadać?

Musi chwilę pobyć z bratem.

Tak naprawdę, gdyby chciała się ze mną zobaczyć, to...

Czemu się chowasz?

Bo to ja wiem, kto jedzie.

W ogóle się tam zbuję.

Mówili, że na polowaniu książę litewski został ranny. Poznaję cię.

Pomagasz w karczmie.

Już nie.

Karczmasz cię wyrzucił?

Nie.

Nie chcę, żeby coś mu się stało, jakby mieli po mnie przyjść.

Kogo się boisz?

Przywiązali mnie do drzewa na polowaniu, żebym nikogo nie wydał.

Nie wiedzą, że żyje.

Kto?

Mów do licha!

Bo ja wiem.

Powiedzieli, że... Zapolują na króla.

Zabieramy go na Wawel.

Musi powiedzieć królowi wszystko, co wie.

Dalej.

Pani?

Królowa Elgierdy.

Egle, sprawdź, jak się czuje Olgierd.

Pani, przecież zawsze zwracałaś się do mnie po imieniu. Ale wówczas nie byłaś

królową węgierską, tylko dzieckiem. I cóż z tego?

Tak się nie godzi.

Nic się nie zmieniłaś.

No to jakiejś smaż?

Gdzie ziołowy balsam? Co robisz, Katarzyno, że lata się ciebie nie

Zapomniałam, że ponownie wyszłaś za mąż. Nie ma lepszej maści na skórę niż

miłowanie. Elżbieto, bój się Boga.

O, jak zwykle szczodre serce Elżbiety.

Stanisława mówiła, że zachorzałaś.

Przesadza.

Po prostu... Potrzebuję trochę czasu, żeby się pogodzić z tym, że...

stałam się nieważna dla moich dzieci.

Może lepiej odwlecą buczę.

Nie. Chciałabym porozmawiać z moją córką, objąć ją po raz ostatni, zanim

habit.

Ale widzę, że ona woli bawić się na zamku niż być u mnie.

Byłam jeszcze dzieckiem, gdy włożyłam habit.

Żal i smutek towarzyszą każdemu pożegnaniu.

Ale jeśli chcesz, pani, rozpocząć życie zakonne, musisz zostawić za sobą

doczesne troski.

Chcę być pewna, że tron Polski nie wpadnie w obcy ręce.

Pogódź się pani, że nie masz wpływu na to, co zrobią twoje dzieci.

Wiem. Muszę zaufać Bogu.

Zaufaj Bogu.

Ale zaufaj też swoim dzieciom.

I temu, że dobrze je wychowałaś.

Dając przykład całym swym życiem.

Panie.

Widział tych, którzy próbowali cię zabić.

Dopiero teraz wierzę, że jest żywy.

Bałem się, że uda im się to, co planowali.

Wybacz, panie.

Mów.

Nie znam ich.

Złapali mnie, jak nabierałem wody.

Jeden z nich miał kaptur.

Byli źli, że ich widziałem.

Potem przyszedł trzeci, pogonił ich i powiedział, że nagonka już poszła.

Więcej nie widziałem.

Związali mnie i...

Uciekli. Poznałbyś ich?

Tak.

Tak, panie.

Nie mierzę. Zaprowadź go do podskarbiego. Niech mu wypłaci 10 groszy

Możesz odejść.

Panie.

Kto chce cię zabić, panie?

A kto nie chce?

Pamiętasz, co mówili Węgrzy, którzy chcieli otruć rodzinę królewską? Że to

koniec. Że Zachowie zostaną pomszczeni.

Niesamowite, żeby o nich chodziło. Cztery lata przecież minęły. A jednak

człowiek, którego imienia nikt nie zna, organizuje zamach przeciwko tobie,

panie, zaledwie w parę osób.

Czyli, że niezamożny. Lub sprytny.

Duża liczba zbrojnych jest widoczna.

Ale zgadzam się z królem, nie można łączyć tych dwóch spraw.

Węgrzy są naszymi sprzymierzeńcami.

A wszyscy zamieszani w tamten spisek zostali pojmani.

A czy aby na pewno wszyscy?

Czy pamiętasz, panie, co mówił ten Łotr, który chciał wnieść truciznę na Wawę?

Że dostał ją nie od Węgrów, ale od człowieka w kapturze. Czy to jest

że teraz zamach przeciwko tobie organizuje człowiek w kapturze?

Muszę pomówić o tym z Elżbietą.

Ale czy takie podejrzenia nie urażą królowej?

Wstyd nią pomówić jak z siostrą.

I jak z królową Węgiel.

Zabieraj, cicho, cicho. Cicho, cicho.

Cicho, cicho. Cicho, cicho. Cicho, cicho. Cicho, cicho. Cicho, cicho.

cicho. Cicho, cicho. Cicho, cicho. Cicho, cicho.

Cicho, cicho.

Cicho, cicho.

Myśli, że wszystko jej wolno, bo jest.

Goszałdra? Jest tu Gabi.

Idę.

Rycerz nie sprzelałby do ciebie z ukrycia.

Może to znowu ktoś od zachód.

Niemożliwe.

I dlaczego strzelali tylko raz?

Widząc, że chybili, czemu nie spróbowali raz jeszcze?

Moim zdaniem to ktoś tąd.

Nikt obcy nie poradziłby sobie tak długo w Głuszy.

Skoro twoi najlepsi rycerze do tej pory ich nie znaleźli, muszą znać lat wokół

Krakowa.

Olgierd widział zamachowców?

Jak on się czuje?

Nie powinien już dojść do siebie?

Stracił dużo krwi.

Też kiedyś byłam ciężko ranna.

Chciałabym mu jakoś pomóc, ale... Nawet jak pośle teraz po swoich medyków, będą

tu za kilka tygodni.

Może posłać do Pragi?

Bardzo się o niego troszczysz. Nie ma nic drożnego w chrześcijańskim

miłosierdziu. Pamiętaj, kim jesteś, Elżbieto.

Takie plotki mogą cię drogo kosztować.

Upominasz mnie?

Ty?

A co u Jolenty?

Zadbałeś już o jej przyszłość?

Mówiłeś, że chcesz mi powiedzieć coś ważnego.

Tak.

To znaczy... Mów albo wracam do kuchni.

Jeszcze chwilę.

Przed jakiś czas teraz nie będziemy mogli się zobaczyć.

Dlaczego?

Bo wyjeżdżam.

Muszę odszukać ojca.

Jak tylko będę mógł, to wrócę do ciebie.

Bogdanie.

Audra.

Nie mogę przestać o Tobie myśleć.

Jesteś dla mnie ważna.

Najważniejsza.

Ja Cię... Ja nie dla Ciebie, Bogdanie.

Dla nikogo.

Jesteś mi drogi, ale... To nie twoja wina. Na

Litwie zwabili mnie do zamku, a potem sprzedali.

Bili, głodzili, męczyli.

Zrozum, że po tym wszystkim ja nigdy nie pójdę za mąż.

Dla nikogo.

Jeśli kiedyś zmienisz zdanie, to... Jeśli kiedyś postanowię wyjść na mąż, to

tylko za ciebie.

Zawsze jak się pojawiasz, wraca radość. Jakbyś ją w kufrach przywoziła.

To tylko węgierskie wino.

Ostatnio jak byłaś, to nawet królowa Jadwiga się śmiała. Moja matka?

Nie wierzę.

Tak, to dzięki tej sztuce od ciebie i kunegundy, którą wystawiali wesołkowie.

Elżbieto?

Powiedziałam coś nie tak?

Posmutniałaś?

Czy twój brat lepiej się czuje?

Dalej jest słaby, ale na szczęście nie ma gorączki.

Nie martw się o niego, Eliasz, zna się na ranach.

A na truciznach?

Truciznach?

Powiedziałaś, że książe nie ma gorączki.

Więc to nie zakażenie tak go zmogło.

A co jeśli strzała była zatruta bieluniem albo tojadem?

Jeśli to nie z powodu rany stracił siły, a przez prud widne.

Dlaczego tu jest tak ciemno?

Księcia drażni światło. Co?

Coraz gorzej z nim egle.

Wymietuje krwią, ma dreszcz, ale nie ma ciepłoty.

Nie wiem, co robić.

Idę po królowo.

Stój.

Spalcie mnie.

Na Litwie.

W święty Kukowojtowym pod grodem Mejszaku. Nie

umrzesz. Nie pozwól, żeby zakopano mnie mi.

Mają mnie za...

Obiecaj mi to.

Egle.

W następnym odcinku.

Dlaczego nigdy nie odwiedziłeś mi w Sączu? Nigdy nie dorównam matce w

pobożności. Ani tobie w trosce o innych.

Ciężko mi wyjeżdżać, kiedy widzę cię bez sił.

A i tak spać nie mogę.

Królu, ten strażnik twierdzi, że grozi ci niebezpieczeństwo. Kto zagraża

królowi?

Twoja matka na stasie spłoni. Kto nad sztertami przy ogniu tańczywała? Umry,

dosięgnie mnie ogień.