Original subtitles

Pić po wodę, a potem na rąk drewna. A, chyszo, ja muszę śniadanie szykować.

Wiesz, dopiero co głowę do poduszki przełożyłem. Kurnie będzie pytał, czy

wyspalesz. Wszystko ma być gotowe.

Ale wpierw ogarnij podwórze. Kurnie może zobaczyć takiego chlebu.

Jego ludzie go narobili.

Zobaczcie. Musiał się przestraszyć psuł.

Wybacz. Wybacz, najjaśniejsze panie. Wybacz.

Zaraz wyszucę go za drzwi. Nie, zostawcie.

Przed polowaniem zły znak. A to, książe, kota się boi?

Królu.

Nagunka ruszyła.

Kotów?

Zawsze.

Gospodarzu, to za twoje trudy. Dziękuję.

Król bardzo zadowolony z gościny. Dziękuję.

Tylko żebym jeszcze sam wszystkiego nie musiał robić.

Gdzie się posiał ten chłopak?

Spuśćcie mnie!

Zamknij się, bo się ubiję na miejscu.

Szkoda by było.

Gdzieś jak jest.

Witujcie się!

Był pewnie miły.

Trzeba było w karcie siedzieć.

Mamy robotę do zrobienia i nikt nam nie może rozchodzić.

Jak swoje zrobimy, to pieszczek to uwolni. A jak nie, to trudno. Umrzesz z

i z pragnienia. Wola nie wziął i grzechu nie będzie.

Cześć cię, zajednik. Co chcesz zrobić?

Kończ się z nim.

Dagonka poszła. Już?

Prosił już trzecie.

Nie królowi śpieszno na łowy. A my zaporujemy na niego.

Pochodźcie.

Laudatoriazus. In secula seculorum.

Dobrze spałaś, pani?

Miałam dziwny sen.

Stałam sama na szczycie wzgórza od Jana w Chabit, a stamtąd roztaczał się piękny

widok na całą okolicę. To był znak.

Znak, że Pan Bóg mnie wzywa, abym była za Nim.

Nie, nie, nie bój się. Jeszcze nie umiera, nie.

Ale najwyższy czas, żebym zrobiła kolejny krok.

Żebym wzięła habit.

Od dawna mam takie uczucie, że powinnam to zrobić, ale nie

miałam odwagi.

Odwagi?

Tak. Ja nie znam odważniejszej niewiasty od ciebie i pobożniejszej.

Niepotrzebnie ci chawić, żeby służyć Panu Bogu.

Tak wspaniale zarządzasz tymi ziemiami.

Dziękuję, że tak mnie doceniasz, ale wiedz, że życie do czasu naprawdę nie

najważniejsze. Zresztą mam tutaj zaufanych urzędników.

Zdam się na ich radę, pomoc, działanie.

Ale najwyższy czas, żebym zrobiła ten ostatni krok.

Ale nie ostatni.

Ja po śmierci męża nie widziałam dla siebie lepszej drogi. Nie miałaś dzieci.

A mnie moje dzieci już nie potrzebują.

Twoja matka Kunegunda już nie żyje.

Elżbieta jest daleko, a Kazimierz postanowił sam dzikać koronę, więc niech

on dzika.

Chcę się modlić za niego, ale będą jak nie bliżej Pana Boga.

ale przed tym chciałam jeszcze zobaczyć Elżbietę. Chcę mieć pewność, że tron

Polski i korona polskich królów nie pójdą.

Jak twoja głowa?

Trochę kufli wychyliliśmy.

Wiem, co uknułeś spod czasy. Miał mi lać mocniejszy miód, żebym dzisiaj chybił.

Ale przejrzałem twój podstęp. Idź i mi wszystko wyśpiewał. Zdrada!

Będę musiał z nim poważnie pomówić.

Niezły stratex ciebie, ale i Litwin nie taki cienny, jak o nim mówią. To jest

mój dzień.

Tak?

Dowodnij.

Zobaczymy, kto sobie lepiej poradzi.

Jeśli król pojechał bardziej na północ.

Tutaj niedaleko jest Gawra.

Dam głowę, że król nie zaprosił księcia Litewskiego, żeby polować z nim na

zające. Będzie chciał ubić niedźwiedzia.

Chór jest coraz lepszy. Dziękuję.

Dużo ćwiczymy. To bardzo dobrze.

Pani, masz gościa z Krakowa?

Ale ja nie spodziewam się nikogo.

Niewiasta czy mąż? Niewiasta, pani.

Zatem pani Pilecka.

Pani.

Witaj.

Chyba masz ważne wieści z Bawelu, skoro przybyłaś bez uprzedzenia.

Był problem z wysłaniem gońca z listem. Mieliśmy na zamku zarazę. Zarazę?

Raczej myśleliśmy, że mamy, bo obawy na szczęście się nie sprawdziły.

Ale kto ta choroba?

Twoja wnuczka Kundzia i osmistrzyni. Ale Kundzia czuje się już dobrze.

Biedne dziecko.

Królowa Anna czuwała przy nim odosobnieniu. Radzono jej, aby nie

dziecka z obawy przed zarażeniem, ale nie chciała słuchać.

Bo Anna jest bardzo dobrą matką.

A po tym wszystkim król pojechał na polowanie z księdzem Olgierdem, który go

specjalnie zaprosił.

Zacieśniamy sojusz z poganami?

Chyba mój syn wie, co robi.

Poganie niejeden raz potrafią zaskoczyć.

Co masz na myśli, Katarzyna?

Pewnie mnie potępisz, pani, ale krążyły pogłoski, że zarazie winna jest regla.

Musiałam się dowiedzieć, jaka jest prawda. Jeżeli tak... Coknuję.

Śledziłam ją i usłyszałam, że ta wiedźma litewska jest gotowa przyjąć chrzest.

Naprawdę?

To znaczy, że lata spędzone wśród pobożnych ludzi otwarły jej oczy i serce

Pana Boga.

Twoja mądrość i mnie otworzyła.

Bo kiedy to usłyszałam, to jakby grunt usunął mi się spod topu.

Teraz jestem zła, że zawsze tak surowo oceniała megrę.

Nie byłam wobec niej sprawiedliwa. Tak jak ja wobec Anny, ale naprawdę

Katarzyno.

Nieważne ile mamy lat, każdego dnia Pan Bóg daje nam szansę, żeby stawać lepszy.

Jak Gabia poczuje się lepiej, będziesz jej potrzebna.

Na nic jej się nie przydasz, jak zupełnie upadniesz w sił.

Masz rację. Dziękuję.

Jak wiesz iść spać?

Nie mogę. Muszę zostać. Czuwać.

Zastąpić. Jak tylko coś się zmieni na tym, jak się o tym dowiesz.

Muszę zostać.

Eliasz mówi, że...

Gabi jest na krawędzi życia i śmierci.

Jej dusza się waha.

Nie mogę jej zostawić w takiej chwili.

Myślisz, że wie, że tu jestem?

Że to czuję?

Nie daj mi tu umrzeć.

Nie będę już podbierał karczmarzowi miodu.

Wiecuję.

Przysięgam na imię mojej matki.

Mogłem piecać wcześniej.

Ludzie mówią, że Gabia zachorowała, bo z wiedźmą trzyma.

Głupiś.

Choroba to kara za grzechy, ale własne, nie cudze. Głupstwa ty gadasz. A jak

dzieci chorują, to za grzechy rodziców.

Daj więcej mąki.

Jakby było jak mówisz, wiedźma by już dawno Gabię uzdrowiła.

A biedeczka ciągle leży i nie wiadomo, czy przeżyje.

Widać, Pan Bóg siłą nieczystym działać nie daje.

Amen.

Gabia poczuła się lepiej. Ma pragnienie.

Wspaniale.

Tak się cieszę.

Eliasz kazał zaparzyć dla niej pokrzywę.

Oczywiście.

A ja muszę zaraz odmówić modlitwę. Dzięki mną.

A ja muszę grochu gotować.

Dziękuję, gdyby nie ty.

Ja tylko poprosiłam o pomoc Bogu. Ale to twój upór ich przekonał.

Twoja miłość do niej.

Ale dopiero kiedyś...

Tajemnica.

Nikt nie może się o tym dowiedzieć, rozumiesz?

To jest niebezpieczne dla nas obu.

Wystarczy. Chodź.

Przejdźmy tam, bo uciekając przed nagonką, dzik skręci i minie nas bokiem.

Olgierda nie słyszę.

Powinien być niedaleko.

Byłoby dobrze, żeby mu się postęściło.

Skoro te łowy mają być podziękowanie.

Łowczu mówił, że puści więcej psów od strony mokradeł.

Jak pójdziemy dalej, sprawimy, że cała Wataha pójdzie na Olgierda.

Idźmy za tym.

Dziękuję, Stanisław.

Mieszczanie z Sącza mają powód świętować.

Chcę, żeby handel się tu rozwijał.

Dlatego na ziemi kandomierskiej mieszczanie będą zwolnieni trwa.

Proszę, przekaż te dokumenty kanclerowi Zbigniewowi i niech wraz z

kastelanem krakowskim przyłoży pieczęć.

Przekażę. Muszę się odpowiedzieć.

Tatażuno, tak szybko płynie czas, kiedy przyjeżdżasz.

Tak?

Pani Goniec przywiózł list.

Daj.

To zwędziesz od enowietnych?

Widzę, że dobre wieści.

Elżbieta przyjeżdża.

Zatrzyma się na Wawelu, ale mnie też odwiedzi.

Wspaniale.

Też, no, wszystko układa się po mojej myśli.

Roboty miałem huk.

Nic dziwnego, samego króla gościłem. Nie pierwszy raz zresztą.

Ale nigdy z nadstęgiem.

Siadaj, ledwo się na nogach trzymasz.

A kto to wszystko zrobi?

Tyle sprzątania.

A tego, tego chłopaka nie ma.

W kuchni dwie balie brudnych naczyń czekają.

Jak wróci i powie, że przysnął nad rzeką, to mu skórę zwoje.

Nie zaszkodzi.

I jeszcze drewna przynieść trzeba.

No siadaj, potem ci pomogę i drewna przyniosę. No siadaj tutaj ze mną.

A co ty dzisiaj taki wesoły i do ludzi

życzliwy?

Tak zmieniłeś?

Lepiej.

Żenię cię.

Z kim?

Jeszcze nie wiem.

Do rodziny na Śląsk jadę. Ponoć mają tam dla mnie jakąś kandydatkę.

A to wniszuję.

A ona cię chce?

Żebyś... sobie nadziei niepotrzebnie nie chobił.

To córka tamtejszego kata. Aha, to wszystko wyjaśnia.

Przywykła do chwawego fachu.

A mówi po naszemu? Bo to na Śląsku chór nie bywa.

Jakoś się dogadamy.

Tylko, żeby ładna była.

A czemu ma być szpetna?

No i żeby młoda była.

Ze stachą same kłopoty.

Idziecie, ci nie dam.

Pojadę, to się przekonam.

Idźmy już lepiej po to drewno.

Głuscy jest.

Jest.

Wyskoczył z krzaków prosto na nas.

Kazimierz gdzie? Tam, za tym zagajnikiem.

Może upolował jaką biewiórkę?

Jak mu się poszczęściło?

Zobaczcie.

Chyba za daleko zaszliśmy.

Gdzie ta odbieżyna?

Wracajmy, królu.

Z pustymi rękoma nie wracam.

No, Kazimierzu, widzę, że się niewiele up...

Bracie. Ej, ej, ej, ej.

Ja myślałem, że próżnuję po ciężkiej nocy.

Trzeba mu coś dać do pita. Czekaj, czekaj, czekaj, czekaj. Do ognia trzeba

posadzić. Tutaj.

O, siadek.

To być piwo.

Masz to przepij. No, mów.

Mów, co się stało.

Skupiłem cebrzyk.

Z drodzą stracił.

Przepraszam. Kto by się tak aż cebrzykiem przyjmował?

No mów co się stało, kto ci to zrobił? Nie wiem.

W głowach mieli kaptury. Oni chcą zabić króla.

A gdzie?

Już dobrze.

Panie, muszę wyjąć strzałę.

Rybiej!

Zbierz wszystkich natychmiast, wracamy na Wawel.

Ale niech dwudziestu ludzi zostanie w lesie, żeby znaleźć tych łotrów. I

okoliczne wsie trzeba sprawdzić. Macie szukać do skutku.

Ogłosisz, że kto ich dopadnie, dostanie nagrodę.

Tak, panie.

Coś Jaśka nie widzę.

Znasz go, panie. Nie odpuści.

Coś dziwnie boli.

Ale to w końcu tylko nogę chyba przeżyję.

Znowu mam u ciebie dług wdzięczności.

Ta strzała była dla mnie.

Gdybyś tylko nie podszedł. Chyba nie powinieneś zapraszać mnie na wawel.

Ilekrot się pojawiam, ktoś chce cię zabić.

Może zawsze, kiedy ktoś chce mnie zabić, to ty jesteś w pobliżu.

Panie! Panie!

Panie!

Czy można wierzyć w to, co gada?

Sam mówiłeś, że pewnie chosób stracił.

Sam by tego nie wymyślił.

Jest na to za głupi.

Trzeba ostrzec kula.

Tylko jak?

Witaj, Żelisławie.

Piwa!

Chcą mnie ubić.

Uciekłem im, ale wrócą po mnie.

Będzie dobrze.

W następnym odcinku... To

nie

jest prośba, Egle.

Mój brat ma żyć.