Original subtitles

To ten medyk z Poznania.

Zna się ponownie na chorobach lepiej niż Eliasz. A na co on tu?

Wezwał go. Ale po co? A to nie wiesz.

Zaraz.

Anioł, gdzie Eliasz na ciebie czeka?

Podejdź. Podejdź.

Czurciu.

Spokojnie.

Jestem.

Jestem tutaj.

Siwe oczka stulisz, do snu się

przytuli.

Kołysz mi się, kołysz, dziecino

malutka.

Mnie w kościach łamie. Może i ciebie choroba rozkłada.

Mówią, że to wszystko przez Egle.

Od mojej matki Wara.

Bo co?

Bo... Widzicie?

Już nie jest taka harda.

Matki przy niej nie ma, to się nie odważy.

Chcesz się przekonać? Nie dość, że jej matka sprowadziła zaradę, to ta jeszcze

mi grozi. Jakby to była zaraza, to ja bym pierwsza leżała trupem.

Nikt nie spędzał z Gabiją tyle czasu, co ja.

Choroba jej się nie ima.

W końcu jest córką wiedźmy.

Wypluj to.

Wypluj te słowa. Bo co?

Odsłońcie jej głowę i wezwijcie trzech krzepkich służących, żeby przytrzymali

królewnę.

Panie, chcesz przyłożyć rozszerzone żelawstwo do

głowy królewny? Bez obaw.

Spróbuję nie ugotować jej mózgu i nie pomarszczyć błon.

Matko, boję się.

Kundziu, już, już.

Już jest chłodniejsza.

Zdaje się, że zioła Eliasza pomogły.

Ot pokutowała swoje przewiny i choroba ustąpiła.

Widocznie nie miała wielkich grzechów.

Jeśli nazwę cię głupcem i każę kopniakami wypędzić z zamku, zostanę za

ukarana chorobą?

Pani... Piotr z Poznania jest jednym z najlepszych chirurgów w

Europie. Ale to ty ją wyleczyłeś, Eliaszu. Na szczęście choroba nie

poważna.

Gdyby dwa światła w księżycu rozniesiła humorów,

radziłbym...

królowej upuścić krwi.

Chce mi się pić.

Już, kochanie. Zaraz zaparzę ci ziół.

Eliasu.

Będzie zdrowa, prawda?

Tak.

Choroba ją wycieńczyła. Muszę nabrać sił.

Stawiam na Edmundusa. To on pierwszy upoleje z wieża. Ja wiem.

Ostatni raz jak bił rochatynę w ziemię, to dzik przeszedł obok.

Bo się go pierwszy toporem rzucił.

Słowo, że to ja wygram?

Odnotę twojej siokry?

Ty już sobie tam wziąłeś.

Panie!

A ty myślisz, że kto wygra?

Myślę, że polowania nie będzie.

Czemu to?

Królka z obcym miejsc przygotowania. Królewna Kunegunda ta chorowała.

Mam, panie, powiedzieć wszystkim, że nie przyjdziesz na śniadanie? Nie jestem

głodny. Może chociaż... Powiedziałem.

Ojciec Eliasz czeka pod drzwiami.

Dlaczego nic nie mówisz? Wołaj go.

Słyszałem, że nie chcesz jeść, panie.

Wiem, że to ze zmartwienia, ale możesz się teraz uspokoić. Odwiedził mnie dziś

Piotr z Poznania.

Doskonały medyk.

Wcześniej zabadał rodziny tych dwóch, którzy zmarli.

Rozwiem moje lęki. W mieście nie ma choroby, która wywołuje zarazę. Dzięki

a jak kundzie?

Dużo lepiej.

Już kiła otwierała oczy, teraz śpi.

Pozwoliłem cudce, żeby pomogła królowej ją doglądnąć.

Wanie przyłożył dziecka.

Bardzo Annę wyczerpało.

A uchmistrzyni?

Niestety nie mam dobrych wieści. Gabriela przestała pić i jeść.

Nie ma z nią kontaktu.

Naprawdę myślisz, że temu chrześcijańskiemu Bogu wystarczy tylko

Adro, chcesz się ochrzcić?

Żadnych darów mu się nie składa?

Nie, nie słyszałem o tym.

A co ty byś Boga ofiarować?

Rozpaliłabym wielki ogień na jego chwałę.

Koniec, Paweł.

Król Kazimierz przybędzie to dziś wieczór ze twoją świtą. Przygotujcie

I dopiero teraz się o tym dowiaduje?

Czego jak go do wieczerzy przygotuje?

Królewski pod czaty przybędzie niebawem.

Po co tu król przyjeżdża?

Rusza stąd na polowanie o świcie. Na polowanie?

A zarazem na zamku nie ma?

Pewnie, że nie.

Królewna Kuncia zdrowa.

Wszyscy się radują.

Naprawdę? Wszyscy zdrowi?

Przecież mówię.

Wracam z wami na Babel. Jak najszybciej.

Cieszę się, że kundzia ma się lepiej. Myślałem, że to coś poważnego.

Aldona całą noc czuwała przy niej.

Chcę je zobaczyć.

Odsypiają noc. Potrzebny im spokój.

Prześpimy się w karczmie, a rano ruszymy na łowy. Mamy tyle do omówienia.

i do opicia.

Zapewniam ci, że piwo mają tam przedmiot. A miód?

Każe pod czaszem uzapakować parę byczułek. Witaj, książę!

Spisij mi!

Dobrze, że jesteś.

Mundzia, co z tobą?

Chciałam cię tylko przykryć.

Już mi lepiej.

Córeczko.

Książęta Mazowieccy już żałują, że złożyli hołd Luksemburczykowi. Jeszcze

najazd.

Ostatni atak sporo mnie kosztował.

Straciłem ludzi.

Wszystkie łupy. Pod Półtuskiem słyszałem.

Wynagrodzę ci to druhu.

Panie, królewna się obudziła.

Wspaniale. Chodźmy.

Witaj, Jaszko.

Więc bym wolała ze stajennego wyjść.

Ćwiczyć. W stanie.

Pisanie jest jak haftowanie.

Można wyczarować zdania piękne, niczym kwiaty i motyle.

A haftować przecież lubisz, prawda?

Ciebie lubię.

Potrafisz tak wszystko pięknie wytłumaczyć.

A ty jesteś dobrym duchem tego dworu.

Wierzę, że tu jestem.

Wiesz, że Katarzyna chciała wysłać mnie do Świdnicy?

Tylko pozazdrościć.

Niby czego?

To dwór, na którym goszczę uczeni ludzie z całej Europy.

Tam rozmawia się o poezji i o muzyce.

Muzyce.

Muzykę też lubię.

Anna.

Najgorsze za nami.

Jesteś taka blada. Ale szczęśliwa. Przegoniliśmy chorobę.

Moja siostra to najdzielniejsza wojowniczka. Przegoni nawet zaraz.

Olgierd.

Królowo, ty moja.

Jak się masz, piskulaku?

Zjadłabym coś.

O, i to mi się podoba. Woju.

Dajcie mojej siostrzenicy jakieś solidne śniadanie.

Najpierw niech się napije naparu z ziół.

Ziółka? To niech oni sobie sami piją. Ja ci dzika tłustego upoluję.

A jego męż na serce doda ci siły.

Dajcie Kundzi spokój. Idźcie.

Idźcie stąd. Ona musi odpocząć.

Dziękuję ci.

Do Krakowa jadę. Zostanę u was na jedną noc.

Miejsca nie ma.

A tamci go nie zwolnili? Odjeżdżają przecież.

Czyli to słudzy z Wawelu.

Przygotowujemy miejsce dla króla. Orszak dopiero się zjedzie. Król Kazimierz tu

będzie? We własnej osobie.

Jutro jedzie na polowanie, a dzisiaj zabawi u nas.

To dajcie choć chwilę spocząć. Wychylę kufel piwa i od razu ruszam w drogę.

To chodźcie.

Słyszeliście?

Zobacz, jakie miękkie.

Każe z tego uszyć dwie suknie.

Jedną dla ciebie, drugą dla mnie.

Co, takie same?

Pewnie.

Będziemy wyglądać jak siostry.

Dla kogo ja się tu mam stroić?

Może gdybym pojechała do Świdnicy, to co innego.

Wybiłam już to z głowy Katarzynie, nic się nie martwi.

No i może niesłusznie.

Może kogoś bym tam znalazła.

Naprawdę chciałabyś pojechać?

I mnie zostawiła?

To jak dla ciebie? Nie, oczywiście, że nie, matko.

Wiedziałam.

Wiedziałam, że wolisz zostać na Wawelu.

Zobaczysz, nie pożałujesz. Ja dla ciebie takiego kandydata na męża szykuję.

Kogo?

Majętny.

Urzędem. Na dodatek przyjaciel króla.

Krewni nie będą przeciwni. Kto to jest matką?

Pamiętam, jak w tych lasach na niedźwiedzia polowaliśmy.

Co w barciach królewskich buszował.

Tak, biskup Grot nam dyspensy udzielił.

Bo post był.

Sam z wami polował.

Każdy z niego myśliwy, choć na co dzień w stukience chodził.

Wy chyba nie za bardzo się lubicie.

Zakopaliśmy topór wojenny. Sprawa krzyżaków nas pojednała.

Może i jacie z nim za przyjaźnie.

Nie nazwałbym tego przyjaźnią.

Raczej chwilowy rozejm.

Co to ma być? Zabrać to piwo? Dajcie wino!

Żwabo!

Widzialeś wiecholków?

Już dawno powinni tu być. A ten rycerz, co się tu chęcił, pojechał? Pojechał. To

na co czekasz?

Leć po fajde i gąsiora.

Przecież królewski goniec mówił, że na Wawelu wszyscy zdrowi. Tylko królewna

wyzdrowiała. Gabi ją coraz gorzej. Widziałaś ją?

Nie. Eliasz mówił, że trzeba się modlić.

Ale ja nie umiem się modlić.

Radzę, matko.

Próbowałam się modlić.

Ale widać, ten chrześcijański Bóg za nic ma takich jak my.

Ha, ha, ha, ha, ha, ha, ha, ha.

Nagątka kiedy ruszy?

O świcie, bracie.

Panie.

Złapaliśmy człowieka, który się kręcił przy karczmie.

Wprowadźcie go.

Nie złapaliście, tylko sam się wam oddałem. I dlatego kradłaś się pod

już wcześniej tu był, panie.

Panie, jestem rycerz Dobek Skonar.

Mój ojciec miał pod płowcami przy królu Łokietku walczyć, ale się nie stawił.

Jego ludzie się zbuntowali.

Za karę król Władysław odebrał nam połowę gruntu. Człowieku, mów szybciej o

ci chodzi, bo nam tu z trawa stygnie. Królu.

Królu, oddaj nam nasze ziemie, bez nich moja rodzina podupadła.

A co, mam podważać decyzję mojego ojca?

Myśmy zawsze wiernie służyli ziemi łańczyckiej, jako jej gospodarze i

Znałem Jana Skonar.

Był dobry rycerz. Do czasu widać.

Zawiedliście mojego ojca.

Wyprowadźcie go.

Nie, czekajcie.

Jeżeli jesteś z tak godnego rodu, jak mówi Pełka,

To może przyszedł czas na odkupienie waszych win.

Jeżeli będziesz mi wiernie służył do wiosny, to dam ci las. Dziesięć łanów

frankońskich przy lesie królewskim nieopodal Konar.

Wykarczujesz go, osiedlisko zbudujesz.

Robota ciężka, ale jak na kogoś takiego jak ty, kto kocha ziemię łańczycką, to

chyba szlachetne wyzwanie.

Będę ci wiernie służył, panie.

Dzień dobry, króla. Dzień dobry.

Chcę ją pobaczyć.

Już udziałaś i to nic nie dało.

Muszę spróbować jeszcze raz.

Mam nowe zioła.

Za późno nie obudziłaś, że nie wiem, co w ogóle wyobudzi.

Nie puść się do Gabini. Ja ją obudzę.

Mnie posłucha, bo mnie miłuje. Nie, ty nie możesz.

Puśćcie mnie.

Znajdziemy inny sposób.

Znajdziemy.

Królowi każecie na siebie czekać? Prawdziwa sztuka nie znosi poganiania.

Jeszcze żebym nigdy na oczy króla nie widziała, jaki on piękny.

Wy do chala zaplecze przebiegacie. Już, już, już.

Zdrowie!

Mojej żony, królowej Anny.

Zdrowie!

Zdrowie! Mojej siostrze, niczy kundzi.

Zdrowie!

I żeby ci, panie, jutro ręka nie zadrżała.

Ta ręka jest jak żelaza.

Z jego głową, moją ręką, całą Europę zawojujemy.

Pamiętaj, panie, że król ma nieskorszą rękę.

Zmierzymy się.

Najpierw wytrzeźwiej, stary niedźwiedziu.

Dalej. No gadaj, no. Nie, nie powiem.

Dalej, wiedźmy, spuśćmy krąg. Za pomocą naszych rąk. Ugotujmy dziś

potrawę, co zapewni nam zabawę.

Daj, ślimaka, ogon szczurzy. Sok z modliszki, łeb wiar szczurzy.

Z Litwina.

Cóż oddali, tu przyjechał i się chwali.

Nie puszczę pierwszy zwierzę.

To nic inni murycerze.

Czyj paznokcie z prawej ręki króla? Co nie zaznał męki?

Lisim sprytem rządził tłumnie. Wszyscy go wielbili tłumnie.

A na koniec dla osłody.

Pająk. Krzyżak!

Nie powinnam się was wyrzakać.

Widzisz ją?

Kogo?

Bogini śmierci.

Glitiny.

I że swój mięzorem gardzi je.

Utnij ten mięzor.

Ale ja nic nie widzę.

Pi.

A ja i tak pierwszy ubiję tego dzika.

On jest w środku.

Dobrze się bawi.

Do pacho.

Do czasu.

w następnym odcinku.

Byłoby dobrze, żeby mu się poszczęściło.