Original subtitles

Zapisy pokojowe między królestwem a zakonem uzgodnione wino Wrocławiu z

króla Czech Jana nie spodobały się świeckim i duchownym doradcom króla

Kazimierza. Król zgodził się z nimi i wszak inną obrał drogę.

Na wypadek wojny z zakonem postanowił wysłać kolejną skargę do stolicy

apostolskiej przeciwko haniebnym działaniom krzyżaków.

A działo się to w roku pańskim 1337.

Dobrze.

Możesz przepisać na czysto, ale bez ostatniego zdania rok 1337 jeszcze się

skończył.

Bracie Wojciechu, czy zakon najedzie na Polskę?

Królu robi wszystko, by tak się nie stało.

Ale nie chcę też ustępować zakonowi.

Teraz tak naprawdę wszystko w rękach papieża Benedykta II.

Macie zabrać rusztowanie natychmiast, przeszkadza. Ale ten malarz, Węgier, co

nie będzie go potrzebował? Nie przyjechał. No tyże, no to ile razy mamy

składać i rozkładać? Ile razy będzie trzeba?

O, to co się za jeden?

Pozwól, jest Mazowsza. No właśnie widzę skąd te maniery.

Do króla muszę. Za bramę chyba.

Starze! Co to ważne, panie?

Muszę się widzieć z królem.

Nigdzie nie mogę jej znaleźć. Stało się coś?

Jak chcesz, żeby ci powróżyła, czy rychło wyjdziesz za mąż, to nie rób

nadziei. To wiecie, czy nie?

Widziałam, jak Egle... Wiedza o tym, co się dzieje na zamku, to cenny skarb.

Tak łatwo chcesz z niego zrezygnować?

Jak napowiedź i co widziała, jak zdradzisz, dlaczego szukasz Egle?

To chyba coś ważnego, skoro tak się piekisz.

Och, mistrzyni za nie mogła. Moja matka będzie umiała jej pomóc.

Co się stało, mistrzyni?

Cały poranek narzekała, że jej zimno, ale zrobiła się czerwona. A potem oblały

ją poty i nie mogła rzec ani słowa.

Pod czaszę kazał jej się położyć, ale nie wyszła z kuchni, bo... Co potem?

Padła na ziemię. Martwa?

Żyje, ale źle z nią.

Widziałam, jak Egle segreguje zioła, a wiem, że często suszy je w stajni.

Może Eliasza trzeba wezwać? Biegnij po niego.

Panowie, w samą porę.

Nie może wytrzymać na maweru, jak długo nie widzi swojego spytka. Ktoś musi się

nim zajmować, przecież matki nie ma.

Właśnie zaczął mówić.

Panowie, coś mnie ominęło?

Radziliśmy nad sytuacją we Wrocławiu.

Biskup Nankierz rzucił klątwę na Jana Luksemburskiego.

Nareszcie ktoś się postawił Janowi.

No tak, tylko że biskup jest teraz w ciężkiej sytuacji. Zwłaszcza w momencie,

kiedy księstwo przeszło pod panowanie Czechów.

Julian od dawna łupi dobra kościelne.

Jak na pobożnego chrześcijanina przystało.

Teraz zażądał od biskupa zamku w Miliczu, który przecież jest własnością

kapituły wrocławskiej. Rozumiem, że biskup Nankier odmówił. A jakże? Jednak

najechał zamek z mieszczanami wrocławskimi.

Dobrze, że to...

Mocna warownia, trudna do zdobycia.

Jan odstąpił.

Niestety, no słabo, jak diakona Henryka. Wierzbna, który zarządzał tym zamkiem.

Zbytnie umiłowanie wina.

Podstępnie spili diakona. Ten odstąpił. Jan zajęło zamek w Miliczu. Co na to

biskup Nankier?

Pisał listy do Pragi.

Wysyłał posłów, ale to nikt nie dał.

I wtedy rzucił klątwę na króla.

Odczekał, aż Jan przyjedzie do Wrocławia i wtargnął do niego.

Dzielny mąż.

Potem jeszcze rzucił klątwę na rajców wrocławskich, czyniących mu wyrzuty. I

dobrze.

Niech się wstydzą, że dali się omamić z srebrnikami króla.

Nie króla, lecz królika, wedle słów Nankiera, które podobno Jana bardziej

rozsierdziły niż sama klątwa.

Miłosciwy panie, poseł z Mazowsza. Masz.

Następni, którzy pokłonili się Janowi.

Tylko dlaczego w potrzebie posłują do Krakowa, a nie do Pragi?

Czy ochmistrzyjniczka wzięła się na bulgartła? Czego nie wiem, ale ponoć

straciła głos.

Wczoraj zmarł jeden kupiec na Podgrodziu. Przyjechał z południa, miał

Majaki spowodowane wysoką ciepłotą i ponoć tu ogień w gardle.

Przed śmiercią nabił się jak cięciwa. A dziś mnie już prosili o zioła dla

woźnicy, który wjechał z tym kupcem do miasta. Ale Gabija nie wychodziła

na targ. Ale ten kupiec przybył do Krakowa kilka dni temu. Muszę jak

zbadać o chmistrzynie.

Łupią.

Porywają. Gwałcą i mordują. Żadnej świętości nie znają.

Diabły wcielone. Poganie. Wsiad ich mać. Konkretnie.

Wiecie, kto to był?

Jak i poprzednim razem, synowie Giedymina.

Kiejstut, Olgiert, Korybut, Rycerz Szurywi i cała ta zgraja.

Rozbiliśmy ich pod Pułtuskiem, łupy i jeńców.

Odbiliśmy, bo to nam nie pierwszy zna, ale... Czy to się godzi, żeby poganie

chrześcijan nękali?

Nie znamy dnia i godziny.

Cała dzielnica żyje w strachu.

A przecież królowa Anna to jest Litwinka.

Jej rodacy powinni mieć baczenie, że na polskich ziemiach włada.

Na ziemię królestwa się nie zapuszczają.

Dobrze, będziemy radzić.

A ty odpocznij, boś wielce utrudzony. Śmile.

Zaprowadź posła do kuchni, niech się posili.

Jesteś potrzebna na zamku. Coś się stało, Annie?

Gabi, jest poważnie chora.

Musisz ją ratować, proszę.

Najpierw muszę wiedzieć, co się stało.

Chodź, opowiesz mi po drodze.

A to przebliższe nam przecież niż dzika Litwa.

Mamy opuścić braci chrześcijan w potrzebie?

A myśleli o tym składając hołd lenny królowi Czech?

To niech teraz jego proszą o wsparcie.

Lędzej wyłysie je i garb mi urośni, nimi otrzymają.

Gdybyś tak siedział, to ci wyrośnie.

A Mazowszanie mają to, co chcieli.

Litwini układni nie są, ale sami też lekko nie mają.

Że wspomnę tylko, jak zakon zeszłej ziemi zrównał ich gród pulen z ziemią.

A co zrobili Litwini?

Jak już wiedzieli, że się nie obronią, spalili cały dobytek.

Potem pozabijali żony i dzieci. Na koniec siebie.

Garstka ich ledwie została z czterech tysięcy ludzi.

Wybrali śmierć na własnych warunkach.

Chrześcijanin nie targnie się na życie własnych dzieci.

Jeśli ich nie potępimy, to sami zostaniemy uznani za barbarzyńców.

I stracimy przychylność papieża. Która jest nam potrzebna do pokonania zakonu.

Milczysz, tanie.

Rozważam wasze argumenty.

A teraz możecie odejść.

Panie.

Naprawdę się gardię?

Nie,

w żadnym razie nie można wejść.

Proszę o mnie wieść.

że zmarł woźnica, który wiózł chorego kupca z południa. A tolegliwości naszej

ochmistrzyni wyglądają niestety podobnie. Ale Gabija nie umrze.

Modlę się za nią. Wszystko w rękach pana.

Eliaszu, czyli to on może być zaraźliwy?

Nie umiem tego jeszcze powiedzieć, ale trzeba rozważyć i taką możliwość. Nie

wchodzić do tej celi.

Ale wszystko będzie dobrze, prawda?

Trzeba zachować spokój i rozsądek.

czy Audra jest zagrożona.

Nie wiem, dlaczego niektórzy się zarażają, niektórzy nie.

Najlepiej, jak Audra się dokładnie umyje i zmieni ubranie.

I możesz też jej dać napar z ruty polnej.

Oczyszcza krew na febrę.

Pomaga. Tak zrobimy.

Znam to ziele.

Tylko nie powiem, że to jestem. Nie będę się zbliżać.

Mowy nie ma.

Eliasz zabrał.

Z całego serca boleje królu nad krzywdą Mazowską. Nie wątpię z pytką.

Lidzino należą się podziękowania. Świetnie się spisali. Tymczasem musimy

złajać, żeby nie można było zarzucić nam, że popieramy krzywdę chrześcijan.

bo krzyżacy tylko na to czekają.

Nie doczekają się.

Co radzisz, Pytku?

Nie pójdziemy przecież z odbetem na Litwę.

Jedyny sposób to wezwać Olgierda na Wawel.

Jednak nie chcę, by poczuł się upokorzony. Wszak to rogata dusza.

Wszystko zależy od tego, co w tym geście zobaczą Malbork, Praga, a za nimi

papież w Aminionie.

Nie rozumiem, dlaczego kolejny mistrz malarski zrezygnował? Czekaliśmy na

od wiosny.

Na pewno miał jakiś powód, pani. Jaki?

Królowa Elżbieta pisała, że jest chętny. Szkolił się przecież w pracowni samego

Giotto di Bondone w Italii. A na Węgrzech na polecenie Elżbiety namalował

na niejednym zamku. Może jeszcze przyjedzie. Nie myślałaś, pani, żeby

kogoś miejscowego?

Oj nie.

Wawel nie może się prezentować gorzej niż zamki węgierskie czy włoskie. A

siedziba polskiego króla wygląda jak piwnica.

Wystarczy tutaj położyć worki z mąką i grochem pod ścianami.

Wybacz pani, wyobraziłam to sobie.

Jeszcze ludzie mówią, że wydaję niepotrzebnie pieniądze ze skarbca.

Chciałam na to przeznaczyć własne klejnoty, ale król się nie zgodzi.

Nie wiem czym się przejmujesz pani, jak dotąd nie wydałaś ani grosza.

Miłościwa pani, król chce z tobą mówić.

O czym chcesz mówić królu?

Z najoszczędniejszą z królowych.

Potrzebuję twojej rady.

Musimy zrobić zapas leczniczych korzeni.

Teraz najlepiej je zbierać. Nigdy nie wiadomo, co się może przydać. I nie

się, Gabijowy zdrowieje.

Skąd wiesz?

Mam taką nadzieję.

A do czasu, gdy sprawa się nie wyjaśni, chciałabym, żebyś zamieszkała w

Karyczmie. Po co?

W razie gdyby choroba okazała się zaraźliwa, tam będziesz bezpieczna.

Nie chcę. Wolę być na zamku, blisko Gabiny.

Chaudry zrozum.

To po to mnie wyciągnęłaś z zamku?

Nie upuszczę Gabiny.

Okazała mi więcej serca niż ktokolwiek inny. Bo nie pozwalasz mi się do siebie

zbliżyć.

Karzysz mnie ciągle za to, że nie było mnie przy tobie, kiedy mnie

potrzebowałaś.

Wiem, że zawiniłam. Wiem.

Od dwóch lat próbuję wszystko naprawić.

Miłuję cię jak nigdy nikogo nie miłowałam.

Nad życie.

Dobrze rozumiem, chcesz zganić Olgierda i jednocześnie tego nie robią?

Wystarczy, że tu przyjedzie, żeby usłyszeć słowa oburzenia, których

mu oszczędzę.

Byłaś mu wdzięczny za napędzenie strachu księżantom mazowieckim? Właśnie.

Jednak nie chciałbym twojego brata urazić, wzywając go na Wawel jak byle

Poradź mi, Anno.

Ty go znasz najlepiej.

Mam pomysł.

Jaki?

Powiem, ale obytaj, że w zamian napiszesz do Elżbiecy z pytaniem, co się

mistrzem od fretków, którego poleciła.

Może poleci nowego.

Dobrze.

A teraz słucham.

Czy Małgorzata pogodziła się już ze stratą narzeczonego?

Wiem od Jagny, że bardzo dobrze było.

Oczywiście.

Moja córka nie załamuje się z powodu wylegów. Jak nam było to wyolbrzymić?

Kawaler, który wybiera zakon zamiast małżeństwa, to także nie główko.

Ale skoro Małgorzata pytała już o nim płakać, pora pomyśleć o nowym

Twoja troska jest ujmująca.

Zobacz jednak, że mam baczenie na wszystko.

Od razu zaznaczę, że ja tak nie myślę.

Ale dla niektórych dwudziestoletnią pannę bez narzeczonego dzieli już tylko

od staropanieństwa.

To samo można powiedzieć o twojej pasierbicy.

O nią się nie martwisz?

Jagna tak zaangażowała się w pisanie kronik wawelskich z bratem Wojciechem,

wprost nie mam serca odciągać jej od tego z fatami.

Słusznie.

Piękna idea.

Zachowuj jednak czujność, Katarzyno.

Żeby z tego jakiegoś odkruszenia nie było.

Nareszcie jesteś.

Gdzie byłaś? Mam dobre wieści. Olgierd niebawem zawita do Krakowa. Kazimierz go

zaprosi.

Nie cieszysz się?

Zobaczę brata, a ty swojego krajana.

Cieszę się oczywiście.

Co się stało?

Gabieta chorowała.

Eliasz jej pomoże.

Miejmy nadzieję.

Jest aż tak źle?

Eliasz powiedział, że podobne objawy mieli dwaj przyjezdni, których dziś

już w ziemi.

Oby to nie było nic zaraźliwego.

Dlaczego akurat teraz?

Kiedy Olgiert ma przyjechać?

Zaproszenie na polowanie.

Obaj lubimy zapuścić się z psami w knieje. I dobrze nam to wychodzi.

Anna jest pewna, że nie odmówi.

A my w tym czasie puścimy w świat wieść, że Olgierd przyjechał tutaj po to,

ażeby usłyszeć od ciebie, panie, kilka ostrych słów za swoje ataki na Mazowsze.

Dokładnie tak.

Tam bym tego lepiej nie wymyślił.

Zaraz powiem Bartłomiejowi, żeby przygotował stosowne listy.

A ja od jutra wprawiam się w przelaniu z łuku.

Książę Pogański nie może pokonać króla chrześcijańskiego państwa.

Pani, znakomicie to obmyśliłaś. Wyżynę dyplomacji. Nie możemy zaprosić

Królewny muszą z samego rana opuścić zamach.

Pojedziecie do matki do Sącza.

Jak uważasz? Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział?

Bo nikt nie uważa za słuszne, by przekazywać ci wieści o śmierci jakiegoś

z Podgrodzia.

Ale choroba ochmistrzyni to już może początek czegoś innego.

Gdzie jest Eliasz? Eliasz?

Dogląda Gabi i zaraz będzie.

Królu, czy to prawda, że na zamku pan... Zbigniewie.

I parta jest.

Jak się kogoś miłuje, to nie ma wyboru.

Tak, wiem.

Przecież to dlatego chciałaś mnie zaprowadzić do karczmy.

Niech bi.

Chciałabym, żeby Gabija wiedziała, że tu jestem.

Bo nie ma nic gorszego niż...

Poczucie, że jesteś samemu na świecie.

To nie moja zasługa, ale cieszę się, że masz taki dobry.

Eliasz jest w środku.

Ma się natychmiast zjawić w obli. Król na niego czeka.

Pora potrzebuje spokoju.

Na wszelki wypadek. Eliaszu, dlaczego zataiłeś przede mną tę wiadomość?

nie zataiłem, panie.

Wciąż mam nadzieję, że choroba naszej ochmistrzyni i te zgony na Podgrodziu

mają ze sobą nic wspólnego.

Ale jeżeli to zaraza, to lepiej, żebyśmy od razu wiedzieli.

Jedyna chora osoba na dworze jest w odosobnieniu. Nikt poza mną nie ma do

wstępu. To wiedzieli mi, że ktoś zmarł, to prawda?

Kupiec i jego woźnica, obaj z Podgrodzia.

Ale po zachodzie, z wiadomością, że jest chory kupiec, warzynka.

Podobno Gabija często u niego kupowała.

To pozostaje nam tylko czekać, tak?

I modlić się.

Może powinniśmy zamknąć bramę miasta?

A co z Olgierdem?

Wysłaliśmy posłańców na Litwę z zaproszeniem na polowanie.

A jeśli przyjadą i zachorują, gotowi odkarżyć na to.

Po zabójstwu.

W następnym odcinku.

Mówią, że przywieźli do miasta zarazę.

Zabronić wjazdu do Krakowa, żeby nie rozprzestrzeniać choroby?

Ale dwa trupy w tak wielkim mieście jak Kraków to niewiele.

Pakujemy się.

To prawda z tą zarazą?

Królowo. Kundzia zemdlała.

Nie zostawię tu Kundzi chorej.

Wpuśćcie mnie. Anno, jeżeli tam wejdziesz, nie będziesz mogła wyjść. Moi

nie pomogły.

Pomóż jej czarami.