Original subtitles

Wiedziałam, że tu jesteś. Pani, przyjdę później.

Spokojnie, nie przeszkadzasz mi.

Egle?

Obróż mi.

Dawno o to nie prosiłaś, pani.

Myślałam, że tego nie potrzebuję.

Ale... Ale teraz... Co cię trafi?

Chcę wiedzieć, czy Kazimierz... Czy on mnie zdradza?

Tylko głosła. Bywają kapryśne i oszukańcze.

Od kiedy przestałaś w nie wierzyć?

Wiesz, pani, że nie każdego służą.

Nie zawierzę twoich spraw starym bogom, jeśli serce oddałaś już nowemu.

Wiem, ale ja muszę wiedzieć, czy Kazimierz i Cudka...

On był taki zły, kiedy dowiedział się, że pozwoliłam jej wyjechać.

Co ich łączy, Egle?

Zapytaj męża. Nie bądź bezczelna.

I patrz, jak do ciebie mówię.

A może ty już to wiesz?

Może już to wywróżyłaś?

Nic nie wiem. Nie wierzę ci mów.

Młot natychmiast.

Powróżę ci, jeśli się upierasz jak kapyśne dziecko. Jak śmiesz!

Nie potrzebuję twojej pomocy. Wynoś się.

Radek, skiedaniny spłynęły tu.

Skarb jest pełen.

Ale wartość pieniądza spada.

Krótku w nim coraz mniej.

Ile części srebra? Pięć części.

Z dziewięciu, które moneta zawierać powinna. To oszustwo.

Ktoś zarabia na biciu tak słabego pieniądza. A może oszczędność?

Srebro coraz rzadkie i drogie.

Tylko grosz praski jeszcze się trzyma. To bo mają kopalnię srebra w

Kutnejchorze. Przydałby się nam własny, mocny pieniądz. Dobrze mówisz, królu.

Luksemburgowie zrezygnowali z pretensji do naszej korony, a my ciągle używamy

ich monety. Jak pół Europy.

Lew czeski rządzi handlem. Na naszej monecie powinien być orzeł i imię

króla.

Panie, jeden z dworzan pragnie z Tobą mówić.

Teraz?

Pilnie. Mów, że to ważne i że chodzi o straconą Baśkę Dunin.

Dobrze, to ślij po niego. My tu zaraz kończymy.

Jak ci się podoba moja rusałka?

Królowa ci do piekła?

Nie, dlaczego?

A może to przez tego karczmarza?

Jeszcze to.

Karczmasz urzędnik królewski.

Podobno zaradny.

Co on sobie pomyślał? Że powrónisz szczęśliwa w jego ramiona.

Jak ci niemiły, to go unikaj. A dlaczego ma go unikać?

Zachowuj się tak, jak gdyby nigdy nie... To co mam w końcu zrobić?

Ja tam wolę, jak to inny w ważkich sprawach mnie wyręcza. Jak kiedyś

teraz... Pani matka.

Niedoczekanie.

Nikt mi nie będzie mówił. To dla mnie najlepsze.

Sama wiem, czego mi potrzeba.

Jasiek miałby knuć przeciwko mnie?

Jak śmiesz oskarżać jednego z moich najbliższych sług.

Kim ty w ogóle jesteś?

Trzebor z Kończycka.

Szlachcic Herbu Gierald.

Szlachcic, powiadasz?

To czemu z twych ust padają oszczerstwa?

Królu, to wszystko prawda.

Kasztelan Małgojski dopuścił się zdrady. Dwa lata ukrywał rozbójniczkę przed

twoimi rycerzami. Gdzie?

Tego nie wiem.

Przypuszczać tylko mogę, że na swojej ziemi. Szkoda mojego czasu.

Mam dowód, że ten czas Malisztyński spędził z Baśką Dunin. Okaż.

Tak, panie.

Udowodnię, że kończyńscy nigdy nie rzucają fałszywych oskarżeń.

Lepiej dla ciebie, żeby dowód był przekonujący.

Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie

unosi się pychą.

Nie

dopuszcza bez

wstydu, nie szuka swego. Wystarczy.

Nigdy się tego nie nauczę.

Pani, wybacz, nie wiedziałem, że chcesz zapisać ten hymn w pamięci.

Nie w pamięci, lecz w sercu. A ja nie potrafię.

Ja nie potrafię dłużej udawać.

Ależ królowo.

Miłość nie zazdrości i nie pamięta złego.

Kto ma w sobie tyle sił, żeby to wszystko znosić?

Czy ja kiedykolwiek...

Nauczę się takiej pokory.

Ona sama do ciebie przyjdzie.

Czasem.

Panie, wzywał ich, nie?

I po mnie kazał wysłać gońca.

Idź po niego.

Wiesz, że jesteśmy jak brat.

I ty jesteś mi równie bliski, panie.

Jednak pojawił się szlachcic, który oskarża cię o ukrywanie przede mną Baśki

Dunin.

Baśka Dunin? Przecież ona nie żyje.

Ponoć Jasiek miał ukrywać ją pod swoim dachem.

Wiedziałbyś, gdyby tak było?

Spytku!

Nie zrobiłem niczego przeciwko tobie, panie.

Nie spiskowałem.

Nie knułem i nie zdradziłem. Czy to prawda, Spytku?

Ojciec nie ma z tym nic wspólnego.

Niczego nie wie.

Czego nie wie?

Mów!

Mogłem się domyślić, że to ty! Chron mnie w przednim królu prawdy się boi.

jest ta twoja prawda?

On nie tylko ukrywał tę zbójniczkę, ale żył w nią.

Dlatego taki zawzięty. Co za komedia, panie. Jasiek i Baśka, nie słuchaj go.

Przecież to oszust.

Ja oszust?

To zobaczcie.

Oto owoc tego związku.

Zbójeckie szczenie.

Pachole? A na co ma być dowodem pachole? Nie, dość tego. Zabrać go!

Jeżeli nikt się do niego nie przywaje, to nikt nie pożałuje, jak rozbiję jego

głowę. O ziemię! Nie! Synu!

To twój syn?

Tak, panie.

Zabierzcie ich!

Nakarmićcie to dziecko i dajcie mamce się posilić.

Został?

Mały!

Chcę.

Wiesz, gdzie stoją strażnicy?

Pobiegniesz tam. Dowiesz się, czy będzie dzisiaj jakaś egzekucja.

Czekam na ciebie.

Zabierzcie tego człowieka do marszałka dworu i zapłacicie mu 40 groszy. Za jego

czujność. Dziękuję, panie.

Coś jeszcze?

Takie kawy tarczy.

Twoja hojność jest tak samo wielka jak mądrość, królu. Po chlebstwo nie

zakryjesz tego, co on tu zobaczył.

Staram ci się jak najwierniej służyć. Wrzuciłeś dziecko na podłogę! Przecież

zbójecki bękart!

Królu!

Przecież to dla ciebie, dla twojego bezpieczeństwa.

Wyprowadźcie go, niech zabierze swoje srebrniki.

Zwalniam się ze służby u mnie, nie pokazuj się więcej na Wawelu.

Idź, zanim się rozmyślę.

Egle? Szczęście, że cię spotyka. W lasie z Wrocławia wraca.

Czemu nie wchodzisz?

Z lasu idę. Na zamek wracam. To pewnie zmarzłaś jak ja.

Rozgrzejemy się po lesach. Nie, raczej poczekam, aż pojawisz się na Wawelu.

To się nie doczekasz. Muszę towar na rynku wystawić, a potem na lice wracam.

To może innym razem.

Przecież padniesz odwiedzić Gabię. To rodzina, zapomniałeś?

A pewnie, że pamiętam.

Ale ty coś nie bardzo.

Kiedyś inaczej gości z niczy witałaś.

No co, niech już będzie ta polewka, byle szybko.

Wiedziałeś o tym kasztelanie?

To była tylko moja tajemnica.

Ojciec jest niewinny.

Zrobiłem to bez jego wiedzy i zgody. Za tym spytku złotow nas sami.

Poszukałeś mnie.

Ja nie zrobiłem tego po to, żeby cię zranić, tylko żeby ratować ją. Wbrew

rozkazowi. Królu!

Król przyjaciół, ja wiem, jaką ty dźwigasz odpowiedzialność, ale proszę

spójrz na mnie bez ciężaru królestwa na plecach.

Miłowałem ją. Ona była zbrodniarką, Jaśku!

Widziałem, jak dowodzi, nigdy nikogo nie zabiła! Tylko wydawała rozkazy! Tak jak

ty! Kto ją usprawiedliwia?

Chcesz podważać wyrok, który kazałem na niej wykonać?

Tak, masz rację.

My rządząc tylko wydajemy rozkazy.

I ciężar moich grzechów spoczywa na mnie. Tak samo jak ciężar grzechów Baśki

obciążył jej sumienie. I moje.

Czego chcę, żebyś był pewien.

Ja jestem świadom swojej winy, ale proszę cię, oszczędź mojego ojca.

I syna.

Jakie dałeś mu miano?

Zbytek.

Muszę zebrać myśli.

Nie oddalaj się.

To są twoje córki?

Gabi, pytaj. One chyba lepiej dogadują.

To są laty z obcym niż z rodziną.

A co, ma oślep?

Ile można czekać?

Ciepłe polewki byśmy zjedli. Nie ma.

To mięśniwadaj. Nie ma. To co jest?

A kasza może być?

A witam, panie. Proszę. O, tu wolne miejsce. Proszę siadać. Proszę.

Patrz tu, brata. Tamten to mięśniwadał.

Myślałem, że cię lubi.

Witać mu się odmieniło.

Musisz boginię Mildę poprosić o milostny eliksir.

Nie w głowie mi takie rzeczy.

Egle, zmieniłaś się.

Zobaczmy.

Egle.

Nie wytrzymam.

Daj spokój.

Przecież ja...

Nie chciałam.

Przecież się lubimy.

Pewnie.

I wina grzanego.

I mięsiwa.

Dopuścił się zła.

Ale to mój najwielniejszy rycerz. Jeśli świadomi celowo.

Śle to świadczy o jego wierności.

Szedł za głosem serca, tak mówi.

Serce bywa złym doradcą.

I dla mnie to trudny wybór. Eliaszu.

Co w takiej sytuacji zrobiłby mój ojciec?

Nie wiem, czy to rozsądne myśleć o tym, co zrobiłby ojciec, matka, brat.

A co w tym złego?

Bo tylko na ciebie spada ciężar tego, jak postąpisz.

Bóg zsyła na nas najlepsze porady, tylko on potrafi przeniknąć nasze myśli.

Jeśli ukaże przyjaciela surowo, stracę go.

Jeżeli będę pobłażliwy, w jego ślad pójdą inni. Bądź jak ojciec.

Zwasz. Uczynek.

I pomyśl, co stracisz, a co możesz zyskać.

Wybaczenie nie jest słabością, ale pobłażliwość tak.

Gdzie byłeś?

Zaszedłem po drodze do sukiennic.

Przed nimi odpęd sprzedają.

Przyniosłbym ci, ale... Wypiłem?

Piwo dla mojego kompana!

Nie rozumiem.

Nagrodę dostałem.

Co z Jaśkiem?

Z Merskuńskim. Kto go tam wie?

Jak masz do niego sprawę, sam to brał.

Tak się umawialiśmy.

Chcę nim zawisnąć, a obaj stracić majątek. Puścisz mnie.

Spokojnie. Król się o wszystkim dowiedział.

Jestem pewien, że stracę wszystko.

To z moim synem.

Wysłałem go z mamką do Mojsztyna.

Dziękuję ci, ojcze.

Synu, boleję nad tym, czego się dopuściłeś, ale ja nie mogę zrozumieć

Ja nie potrafię żałować.

Zrozum, miłowałem.

Żal mi tego twojego miłowania, tego dziecka, tamtego życia, ale ty

na naszą rodzinę niebezpieczeństwo.

Oby król okazał miłosierdzie.

Przyjmiemy to.

co nam los da z pokorą.

Wybaczajcie, coś się uczyniłem.

Przyszłam przeprosić.

Nie powinnam cię pouczać, pani.

Chętnie ci powróżę.

Tak jak chciałaś. Nie trzeba.

Już nie muszę wiedzieć.

Muszę wierzyć.

To doda mi sił.

Zazdroszczę ci tej wiary, pani. A ja zazdroszczę tobie.

Czasem myślę, że dawniej wszystko było prostsze.

Czasem sama nie wiem, kim jestem.

Wątpisz tak samo jak ja?

Ty, pani, jesteś królową.

Przede wszystkim jestem kobietą, matką i

żoną.

Samotną.

A ja?

Udało mi się spotkać z córką.

która jednak woli spędzać czas z Gabią niż ze mną.

Miłuje mnie mężczyzna, do którego ja nic nie mam.

Jestem zmęczona.

Egle... Jesteś jak moje zwierciadło.

Nie odchodź.

Zostań ze mną.

Pani...

Wyjmę ze skruchu każdą karę, tylko oszczędź mój ród.

Podjąłem już decyzję w waszej sprawie.

Ja nie z Melsztyna.

Wyznaczam ci grzywnę w wysokości 300 groszy, które wpłacisz do królewskiego

skarbca.

Co do twojego ojca i całej twojej rodziny.

Nie godzi się ich karać za twoje występki, bo dostaną przy swoich

urzędach.

Dziękuję, król.

Masz dług wobec mnie i wobec królestwa.

I będziesz się starał go spłacić bez apanarzy.

Przyjmuję jej z całego serca. Dziękuję za łaskę.

Kań.

Jaśku, pamiętaj, że masz moją przyjaźń.

Królu, wybacz mi.

Nie mam ci przyjaciela.

Udowodnij.

W następnym odcinku. Kazimierz nie jest godny być królem Polski!