Original subtitles

888

Wat doen jullie nou hier?

Jij zou thuis blijven met Vivi. Dag, poepie.

Greet, weet jij waar Jerry is? Nee, sorry.

Sorry, sorry, sorry. Hoe is dit mogelijk?

Niks zeggen, ik weet het.

De oplettende kijker heeft gezien dat we een nieuw gezicht hebben: Gertruida van Ree.

Jerry ken je al. Naïma, algemeen kinderarts.

Hallo, Trui. Lasse, medisch psycholoog.

Amanda. Max. Douwe.

Dat je een zieke darm hebt, is duidelijk.

Dan hebben we het over de ziekte van Crohn, of colitis ulcerosa.

Ik zit hier omdat Linda het wil, niet omdat ik een probleem heb.

Je zit hier omdat je huilt.

Als jij denkt dat ik dit niet aankan en jankend over de afdeling loop...

omdat ik een trauma heb overgehouden aan de doodgeboorte van mijn baby...

kan ik jou vertellen dat dat bullshit is, ja? Oké. Bullshit.

(telefoonmelding)

(ingetogen klanken)

Hee. Hee.

Ga je zo even slapen? Hm?

(zacht:) Hee, Jamie. Hai.

Alles oké? Soort van.

Daar doe ik het voor.

(gesnurk)

Amanda. Ja?

Kan jij m'n vader een zetje geven?

Ik mag geen vaders aanraken. Ik zal niks zeggen.

(het snurken stopt)

Nice. Dank je.

(telefoon)

Ja?

Ik kom eraan.

Sorry. Waarvoor?

Je ging net slapen, toch?

Lucas, bijna acht maanden, heeft al vijf dagen hoge koorts.

De vader denkt dat 't meningitis is. Oké, dan gaan we eens even kijken.

Is vader in de buurt? Ja, die staat met de moeder te bellen.

Zo. Wat is er allemaal aan de hand?

Is dat een aardbeientong? Gezwollen lymfeklieren.

De vader is nogal dwingend. Denkt dat hij kinderarts is.

Ik zal het je nog sterker vertellen. Ik bén kinderarts.

Hai.

Ik denk dat het een hersenvliesontsteking is.

Ik stel een behandeling met ceftriaxon voor.

De koorts is absoluut te hoog.

En de baby heeft... Hoe heet de baby?

Lucas.

Lucas.

Hij heeft gezwollen lymfeklieren en een rode tong, maar het is zeker geen meningitis.

Ik denk toch echt... Robbert? Kom eens kijken. Hier.

Kijk. Die uitslag hier.

En hier. Zie je?

Het lijkt meer op Kawasaki. Maar dat is zo zeldzaam.

Kawasaki is een zeldzame vasculitis op kinderleeftijd...

waarbij aneurysmata van de kransslagaders kan optreden.

Ik vraag een bloedonderzoek aan en een echo van het hartje.

En ik wil beginnen met een infuus immunoglobuline en acetylsalicylzuur.

Ik vraag de kindercardioloog of hij meteen langskomt. Jij bent hier?

Hoe gaat het?

Ja, eh, nou, weet ik veel. Met jou?

Waar is de moeder? Eh, onderweg.

Ze had een congres in Duitsland. Ah.

Wat doet ze? Mondhygiëniste.

Ah. Ja.

Dus Kawasaki. Zo, zo.

Boek jij een hartecho? Yep.

We moeten checken of er geen ontsteking is.

En als die er wel is? Eén tot vijf procent kans op overlijden als er niet op tijd behandeld wordt.

En dat weet die vader ook. Zeker.

Want hij is zelf... Kinderarts, ja.

En z'n vrouw is mondhygiëniste.

En die man en jij, jullie... We kennen elkaar, ja.

Want jullie... Wat wil je precies weten, Amanda?

Niks. Nee? Goed.

Robbert is m'n ex. We zijn twee jaar uit elkaar...

en nu heeft hij een baby van, wat is het, zeven...

Acht maanden. Acht maanden, toe maar, why not?

En nu kom ik hem toevallig weer tegen en dat is inderdaad een beetje gek, maar niet iets...

Niets om je zorgen... ...om je op wat voor manier dan ook zorgen over te maken.

Ik voel niets meer voor hem en professioneel gezien is Kawasaki superinteressant.

Omdat we nog steeds niet goed weten waar het nou precies vandaan komt.

Hoewel sommigen vermoeden dat het gaat om een afwijking in het ITPKC-gen...

denk ik zelf dat het gaat om afwijkingen van genen die we nog niet eens gevonden hebben. Snap je?

Hm.

Da's prima. Ik kom zo even langs. (vrouw via telefoon:) Ja. Tot zo.

Waar waren we? Mijn belastingaangifte.

Of je daar even naar wilt kijken, want DUO zit op m'n nek.

Wat valt er aan te geven? Je hebt het afgelopen jaar niks verdiend.

Nou, niks? 150 euro coassistentenvergoeding.

Vind je dat grappig? Nee.

Waarom lach je dan? Ik ben gewoon blij dat ik eindelijk een normaal salaris krijg.

Tijd om een eigen huis te vinden. Ja, heel graag.

maar DUO wil eerst nog 20.000 euro studieschuld terug.

Je hebt 20.000 geleend? Idioot.

Dat is niks. Bashir, die vriend van mij, weet je wel?

Die ouders konden hem niet steunen en nu heeft hij 95.000 euro studieschuld. Jaha.

Vind je dat ook grappig? Nee! Oh.

Waarom lach je om dingen die niet grappig zijn?

Ik weet het niet.

(Jerry:) Er is niks gebeurd. Het is goed gekomen.

Vivi heeft gewoon doorgeslapen.

Voor hetzelfde geld was ze wakker geworden.

Sam had moeten bellen, dan waren we gekomen.

Sam heeft niet gebeld omdat wij voor het eerst in zes maanden een afspraakje hadden.

Hoe kun je oppassen terwijl je moet overgeven?

Ik vind dat Sam het heel volwassen heeft opgelost.

Hij heeft de keuken ondergespuugd en is in ons bed gaan liggen.

Met de babyfoon.

Ik vind 't lullig om te zeggen, maar ik wil niet meer dat Sam oppast.

Hij was ziek. Je doet alsof hij het huis in de fik gestoken heeft.

Ik ga hollen. O, ja. Ga jij maar hollen, ja.

Ja, kijk, daar ga ik.

Ella.

El. Hee.

En? Heerlijke avond gehad?

Ja, op zich wel...

Wat hebben jullie gedaan? Eh, uit eten. En naar de film.

O, welke film? Weet ik niet meer, iets Spaans.

En daarna? Naar huis.

En toen? Lekker alle hoeken van de kamer...

Wat zeg je nou? Nee, ik moest de vloer dweilen.

Why? Sam had overgegeven.

O, dat klopt, hij belde me nog.

Jij wist dat hij ziek was?

Nou, ziek, hij had wat gedronken, zei hij. Wat?

Er waren wat mensen op visite.

Wat voor mensen? Gewoon, mensen.

Een van die jongens had wodka bij zich en die viel niet goed.

En dan belt hij jou? Hij wilde wat tips.

Ik heb gezegd dat hij een espressootje moest nemen en twee paracetamollen.

Ik vind het niet te geloven, dit. Ik vind het leuk dat hij mij belt.

Leuk? Dan ziet hij mij kennelijk als iemand die er verstand van heeft.

Die waar verstand van heeft?

Het leven.

Kindje in box 3 was vannacht weer aan het neusvleugelen...

dus die hebben we toch extra zuurstof gegeven.

In kamer twee ligt Jamie, die is gisteravond opgenomen na een epileptische aanval.

Testuitslagen moeten besproken worden met haar en haar vader.

Wie gaat dat doen? Ik.

(geklop) Ja?

Eh, ik ben Shirley.

Hee Shirley, kom binnen.

Het verpleegkundigenoverleg is net klaar, we zijn nu alleen met de artsen, maar kom maar.

Ik wist niet waar jullie waren.

Dit is Shirley, stagiair, mbo-4. Tweede jaar?

Derde jaar. (luider:) Derde jaar.

Jij loopt zo even mee met Greet.

Wie is Greet?

Laat ik je zo zien.

(Amanda:) En dan is er nog een baby van acht maanden, Lucas in box 1.

Daar wil ik even wat over zeggen.

Fijn dat je het zelf aankaart. Gaat dit over het kindje...

Ik ben een onderzoek gestart naar Kawasaki.

Wacht even, dat is heel zeldzaam.

(fluistert:) Dat is dus de baby van de ex van Naïma. Da's awkward.

De kindercardioloog komt nu langs. Ik ga even kijken.

Gaat het om het kindje van Robbert? Ja.

Wist jij dat? Wist ik wat?

Dat hij een baby heeft. Nee.

Ben je... Ongesteld, ja.

Dat wilde ik helemaal niet vragen.

Nee, maar ik ben het wel, dus pas maar op. Kort lontje.

(Robbert:) Dus jullie denken niet aan immuunsuppressiva?

(Naïma:) Nee, waarom zouden we...

Methylprednisolon of biological... Nee, echt niet.

Als de knijpkracht van het hart is aangetast... Maar dat is niet zo.

(deur) Hee.

Het is oké. Het ziet er goed uit.

Och, jongetje. Hee, ventje.

Hallo, ik ben Emma.

Ik kom vers van de Duitse autobahn.

De chauffeur reed 160.

Ik zit nog een beetje hoog in mijn adem.

Ik weet dat het om Kawasaki gaat en Robbert heeft me bijgepraat.

Maar ik wou even weten: Hoe groot is de kans...

Misschien eerst even een slokje water? Kijk eens.

Ja, fijn.

Komt dit vaak voor?

Ik ken geen enkele vader of moeder die niet geëmotioneerd raakt.

Nee, ik bedoel Kawasaki. O...

Nou, het is de meest voorkomende niet-aangeboren hartaandoening bij kinderen in Europa.

Tegelijkertijd is dit zeldzaam. Maar het komt dus goed.

Op dit moment ziet het er allemaal heel hoopvol uit.

Volgende week maken we weer een echo. (telefoon)

Ja, met Fons.

Hee. (verpleegkundige:) Gaat goed, hoor.

Eh, Em, dit is... Naïma.

Ah. Hoi.

Ik ben... Ja, ik weet wie je bent. (ze snift)

(babygeluidjes)

Hee.

Hee...

Leuk beestje. Echt heel leuk. En dit is een aapje.

Een schaap. En kijk, dit.

Fruit? Voor in het winkeltje. Twee euro voor die hele bak.

Agaath, ik weet niet van wie dit is, maar dit lag op het artsentoilet.

En jij bent? Patience.

Wat interesseert het jou wie dat is?

Ik moet toch weten wat hier allemaal in en uit loopt?

Hallo, Patience, en wat is jouw functie?

Ze werkt hier al drie maanden.

Misschien kan je jezelf eerst even voorstellen?

Ik ben medisch pedagogisch zorgverlener. MPZ.

Heel goed. Heel goed.

En eh, wat is dit? Speelgoed.

Leuk. Mooi.

Wel heel vies. Ja, het komt van de kringloop.

Ah. Ga je het dan eerst even goed afsoppen?

Ga jij jezelf anders even goed afsoppen?

Het plakt. Dit is oud stof, het plakt.

Wat heb je ervoor betaald? Niks.

Ik heb het zelf betaald. Daar is toch geen budget voor?

Hier. Nee.

Wat geef jij nou precies? Jawel, neem.

Geef jij nou geld uit de lief-en-leedpot?

Danny, ik heb vannacht drie uur geslapen.

De stemming slaat langzaam om en ik zou graag hebben dat jij op zoek gaat naar je limonadekar.

Ah, ik zou wel willen, Agaath.

Maar als je in je schemaatje kijkt, kun je zien dat ik over drie minuten kindje Bakker van de OK moet halen.

(telefoon)

(Linda:) Hoe gaat het met je, Mia?

Niet zo goed?

Niet superslecht, maar ook niet supergoed.

Heb je nog veel last?

Ja, dat vind ik ook niet zo gek. Ik heb alle uitslagen binnen.

En je hebt toch een darmziekte.

O. Ja.

Potver. Ja, nou, inderdaad. Potver.

Hadden jullie thuis al gegoogeld?

Mama wel? Ja, ik wel.

Ik dacht, laat mij dat maar doen.

En waar kwam je op uit? De ziekte van Crohn, of colitis.

Of nog iets veel naarders, maar dat heb ik maar even geparkeerd.

Heel goed, laat alles wat naarder is ook vooral in de parkeerstand staan.

Oké. Het is de ziekte van Crohn.

En dat is supervervelend, want het is chronisch.

Weet je wat dat is, chronisch? Nee.

Dat betekent dat het blijft.

Dat het niet meer overgaat.

En dat klinkt natuurlijk helemaal niet fijn.

Maar er zijn echt manieren om met die ziekte om te gaan.

We zeggen weleens: De ziekte van Crohn gaat van mond tot kont.

Daarbij kan het soms echt zo zijn dat je hele spijsverteringskanaal ontstoken is.

En dat moeten we rustig zien te krijgen.

En dat doen we met medicijnen.

Maar ik wil ook graag gaan oefenen met sondevoeding.

Dan krijg je een piepklein slangetje door je neus naar je maag...

Dat wil ik niet. Dat doen we heel rustig.

En weet je wat het fijne is?

Dan krijg je voeding binnen waarvan je maag en je darmen niet in de war raken.

Je gaat je dan echt beter voelen.

En met een beetje geluk hoef je maar één nachtje te blijven.

Mag ik naar de wc? Ja, natuurlijk.

Eh, die is hier meteen naar links.

Kut.

Ik schrik hier toch van.

Ja, natuurlijk schrik je. Het is ook heel vervelend nieuws.

Nou, het blijft maar komen.

Irritant.

Dank je wel.

Moeder zijn, niet te doen.

Anders laat je ze even en probeer je het over een half uur nog een keer.

Ja, heel goed.

Mis je Jacob?

Het is niet zo dat wij al samenwoonden...

met kinderen en inloopkasten en een hond en alles.

Had je dat gewild? Samenwonen is toch ook niet het hoogst haalbare?

Ik vind het heerlijk. Hm.

Echt. Ja, het is heftig met een puber en een baby en werk.

Maar uiteindelijk is dit wel wat we willen.

Gaat Ella haar etage opgeven dan? Ja, dat zit er wel dik in.

Maxie, dat is heel goed. Goed dat je er bent. Leermoment.

We hebben een vrouwelijke prematuur, onderkoeld.

(babyhuiltje)

Ik heb hier een zuigreflex. Hart: geen abnormaliteiten.

Ik zie ingedroogde vernix.

Geen huidlijnen.

Geen dysmorfe kenmerken.

Ik ga de Moro-reflex doen.

Ja.

Onrijpe reflexen. Ik schat de amenorroeduur op...

33 weken.

O, sorry! Ik sorry. Ik sta hier ontzettend onhandig.

Eh, mijn naam is Henry.

Hoe gaat daarbinnen? Ze leeft.

Veel te vroeg geboren, maar ze is sterk en ze gaat het redden.

Oh, gelukkig. Ze was zo klein dat ik dacht...

(telefoon) Dank je wel.

Ja, ik kom. Jij bedankt, hè. Ik zeg toch dat ik eraan kom.

Goedemorgen. Sorry dat het even duurde.

Ik ben Jerry Velthuis, kinderarts. Jamie.

Rufus. Ik heb contact gehad met de neuroloog.

Die weet alles van je hersenen.

En je hebt vannacht een epileptische aanval gehad.

Dat was wel even schrikken zeker.

Wat is er precies gebeurd? Ehm, ik was op een feestje.

En toen ehm... ja... (lachje)

Dat weet ik dus niet meer.

Ze hebben me verteld dat ik begon te schokken.

En dat ik op de grond viel.

Ik heb op m'n tong gebeten en ik ben op mijn hoofd gevallen.

Wat naar. Ja.

Dat is wat we een grand mal noemen. Een heftige epileptische aanval.

Complete kortsluiting in je hersenen.

Als ik het goed begrepen heb, is het de eerste keer dat het gebeurde?

Had je veel gedronken? Nee.

Wel iets, toch? Ja, een biertje of twee...

drie, maar niet meer dan dat.

Daar krijg je zoiets toch niet van? Nee, in principe niet, nee.

Ehm, is er de afgelopen tijd iets veranderd in je leven?

(telefoon zoemt) Veel afgevallen? Slaapproblemen?

Ze is wel wat ongeconcentreerd de laatste tijd. School gaat minder.

Daar heb ik haar ook op aangesproken.

Volgend jaar eindexamen.

We hebben je afgelopen nacht hier gehouden, omdat je behoorlijk suf was.

En je had ook best wel een klap gemaakt.

Ik kijk zo wel even naar je wond. Ja.

Uit het bloedonderzoek komt verder niks geks naar voren.

Bloedsuiker is prima. (gezoem) Kalium, calcium, allemaal goed.

Je hebt een epileptische aanval gehad, maar voor nu kunnen we je met een gerust hart laten gaan.

Je kan haar niet zomaar wegsturen. Waarom gebeurt dit?

Pap, rustig aan.

Als we fysiek niks kunnen vinden... En stel dat het psychisch is?

Pap. Oh my god, wat?

Het komt voor, toch?

In sommige gevallen zou er eventueel...

Ik heb het opgezocht, het komt voor.

Dit is zo gênant. Ja, nou, dan ben ik maar gênant.

Is er een psycholoog hier op de afdeling? Zeker.

Is die beschikbaar voor een afspraak met Jamie?

Pap, wat doe je? Ik wil gewoon naar huis.

Eén gesprekje maar, voor de zekerheid.

Ja, oké.

Ik ga het regelen. Dank u wel.

(gezoem)

Sorry, deze moet ik echt nemen nu, oké? Sorry.

Dat is leuk voor die kleintjes, hè? Of hou jij ook nog van kaboutertjes?

Nee, dat dacht ik al.

En jij zit nu in groep... Zeven.

Ik ga na de zomervakantie naar groep acht.

Wauw, naar groep acht?

Ah, het leukste jaar van de hele basisschool.

Groep acht doet ook altijd de kerstmusical.

En hou je van zingen?

Ja, het is altijd zo'n feestelijke avond.

Vlak voor de kerstvakantie. Ja.

En daarna Cito-toets. Hm.

Maar dan hopen we dat we dit een beetje onder controle hebben.

Ik kan niet de hele tijd naar de wc, zegt juf.

Dan stoor ik de klas.

(Linda:) We gaan ons uiterste best doen om alles rustig te krijgen.

Daarom krijg je de komende weken eten door dit slangetje.

Acht weken.

Maar ik kan wel naar huis, toch?

We gaan het je moeder leren.

(Patience:) Dit slangetje gaat via je neus naar je maag.

Het kriebelt een beetje, verder niks.

Dan mag je gewoon naar mij kijken. Dan ga ik voor je zingen.

Een beetje achteroverleunen met je hoofd.

Ja, heel goed. Dan het slangetje rustig naar onderen.

*Mia, kijk maar naar mij

*Want dan is het zo voorbij

*Adem rustig in en uit*

Heel goed.

Ja, dan mag je een beetje met je hoofd naar voren komen.

Dat doe je hartstikke goed, Mia. Ik ga hem even fixeren.

Zo.

Ja. (Linda:) Wat ben jij 'n kanjer, zeg.

Zie je wel dat het meeviel?

Dank je wel. Dan ga ik nog even checken of-ie in de maag zit en niet in de longen.

Dan neem ik een klein beetje vocht af.

Dan ga ik even de pH-waarde checken. En?

Oké, held, jij doet het hartstikke stoer.

Ga hier maar even rustig zitten.

Gaat-ie nog? Ja.

Beetje licht in mijn hoofd. Geschrokken.

Hoever bent u? Zeg maar je, hoor.

Ehm... 31 weken nu. Ik was op weg naar de verloskundige...

en toen belde de oppas.

Gaat het, liefje?

Goedemiddag, Jerry Velthuis, kinderarts.

Dit is Raphaël. Zo, Raphaël. Wat is er gebeurd?

Wil je het zelf vertellen?

Raphaël had zich vastgelijmd aan een schilderij. Zo!

Was je in een museum? Nee, thuis.

Hij heeft zich vastgeplakt aan de reproductie van een ingelijste...

nou, goed, die glasplaat, weet je wel, die voor een schilderij zit.

En wat voor lijm heb je daarvoor gebruikt?

Vast geen Prittstift, denk ik?

Nee, secondelijm. O, jongen toch.

Wat een onhandig idee. Waarom zou je dat nou doen?

Nou, Raphaël heeft een oppas.

Bobby. Bobby.

En Bobby zet zich enorm in voor de klimaatverandering.

Klimaatcrisis. Pardon, de klimaatcrisis.

En de planeet. En de planeet.

Normaal vind ik het altijd wel fijn om de ouders of de verzorgers ook even te spreken.

Maar je vader had een belangrijke vergadering.

Dus we doen het even zo.

Is dat oké voor jou? Ja, hoor.

Ik begreep van dokter Velthuis dat je een epileptische aanval hebt gehad.

Dat klopt.

Nou, dat is wel echt heel erg naar.

En je was op een feestje? Ja. En ineens lag ik op de grond.

En waren er vrienden bij je toen het gebeurde?

M'n vriendinnen.

Dus die konden je wel een beetje opvangen?

Niet letterlijk.

Nee. Helaas niet letterlijk.

Maar ze reageerden op zich wel oké toen ik op de grond lag.

Wat is 'op zich wel oké'?

Oké voor mensen van mijn leeftijd.

En hoe reageren mensen van jouw leeftijd?

Die maken foto's en die sturen dat door.

Dat lijkt me niet leuk. Nee.

Is het ook niet, maar ze bedoelen het goed.

Ze appen mij ook vaak.

Omdat ze zich zorgen maken? Ja.

De hele school denkt nu dat ik epilepsie heb.

Ze sturen me van die inspirational quotes.

'Don't let epilepsy take you down.'

'If you stumble, make it part of the dance.'

Ah...

En heb je ze uitgelegd dat één aanval niet meteen wil zeggen dat je epilepsie hebt?

Ja, maar dat gaat er gewoon niet in, denk ik.

Mensen.

Mensen.

Denkt mijn vader dat ik psychische problemen heb?

Nee. Maar hij maakt zich natuurlijk een beetje zorgen.

Heeft hij je verteld dat ik geen moeder meer heb?

Ja. En hij denkt dat ik daardoor een epileptische aanval heb gekregen.

Nee, zo zei hij het niet.

Hoe zei hij het dan?

Hij vroeg zich af of de aanval ook getriggerd kan zijn door stress.

Heb je last van stress? Ja. Inmiddels wel, ja.

Waarom?

Omdat mijn vader denkt dat ik gek ben.

Mag ik vragen hoelang het geleden is dat je moeder overleed?

Lang. Ik was vijf.

En ik herinner me er echt niks meer van.

Ik heb ook geen verdriet of zo.

Het is wel jammer en vooral zielig voor mijn vader.

Ja, absoluut.

Het is een beetje net als de aanval.

Sommige dingen gebeuren gewoon.

Je kan je wel afvragen waarom.

Maar daar schiet je niks mee op.

Tja.

Op die manier maak je mijn beroep wel een beetje overbodig.

Ja. Oeps.

Sorry.

(Max:) Afdalen in een drie meter diepe container gevuld met vuilniszakken.

Dat is best een risico voor wat erin ligt.

Voor je het weet sta je met je voet op dat kind.

Dus die agent heeft zich ondersteboven in die container laten hangen...

zodat hij met zijn handen kon voelen waar de baby lag.

En hij hoorde de baby huilen, maar hij zag niks.

Toen hebben ze met een warmtecamera geprobeerd...

Ik zeg: twee jaar jeugddetentie en een verplichte behandeling.

Voor wie? De ouders?

Ja.

Wat is er? Ik vind het erg voor dat kindje.

Als dat je start is.

Je kunt ook denken:

Als dat je start is, kan het alleen maar beter worden.

Hee, Maxie. Ja.

Chin up.

Het is werk.

Nou, ik zie je vanavond.

Pa.

Wat loop je raar.

Ik loop helemaal niet raar.

Zo. Hoe gaat het hier? Ze doet het goed.

En nou maar hopen dat ze er nooit achter komt.

Waarachter? Nou, dat ze is weggegooid.

Je kunt ook denken: Als dat je start is, kan 't alleen maar beter worden.

Ze staat in het systeem als naamloos.

Ja, daar moeten we ook nog iets mee, hè lieverd?

Wat zullen we invullen?

Henriëtte? Naar de agent die haar gevonden heeft.

(telefoon)

Ja?

Shirley, kun je kort en bondig zeggen wat er aan de hand is?

Ik moet even de stagiair aansturen.

Lief, luister je even? Dit is de zetpil.

Kijk. En die zetpil, die willen we graag in je billen stoppen.

Hou maar even vast.

Geef maar. Pillen die op de grond vallen mogen we niet meer gebruiken.

Heb je nieuwe? Ja.

Maar ik heb er nu al wel vier van de grond geraapt, dus...

Lieverd, ik snap dat je het niet wil.

Maar papa en mama denken dat het goed voor je is. En de dokter ook.

Hallo. Hee.

Familie... Bunnink. Ja.

Goeiemorgen. Hai, ben jij Olivia?

Hoelang zijn jullie nu bezig met de zetpil?

Ehm, nou, 20 minuten?

Een uur en een kwartier.

We proberen het met Olivia te bespreken.

Maar ze vindt het lastig.

En wat nou als wij als volwassenen samen gewoon beslissen...

dat we 'm in haar kontje stoppen?

We vinden het belangrijk dat Olivia zich soeverein voelt.

En dat ze zelf over de dingen mag blijven nadenken. Ja.

En hoe oud is Olivia? Tweeënhalf.

Olieverdje, Olijfje.

Hee, mama en papa willen toch nog één keer met je praten over die pil.

In mijn ervaring is het best lastig om medicatie te overleggen met een tweejarig kind.

En als de volwassene gewoon de beslissing maakt, dan is het zo gebeurd.

En een infuus prikken was ook een probleem, begrijp ik?

Maar als wij geen infuus mogen prikken...

dan krijgt Olivia geen antibiotica en kunnen we de kinkhoest niet behandelen.

Snap ik. Logisch, maar ja.

Jullie weten dat er een vaccinatie tegen is?

Hebben we bewust niet gedaan. Ah.

Nou, ik heb nog wel even getwijfeld.

Maar ja, je hoort zo veel baby's die toch...

Je weet niet wat ze in je spuiten. Jawel, hoor.

Dat weet je niet. Misschien is het wel een chip. Een chip.

Ja, een Russische chip. Ja, hoor. Of een Chinese, weet jij veel.

Ja. Maar goed, linksom of rechtsom:

Wij, de zorgverleners, moeten natuurlijk wel gewoon ons werk kunnen doen.

Dat gaat ook een beetje over vertrouwen.

Dus als wij overal toestemming voor moeten vragen...

dan voelt het een beetje alsof jullie er geen vertrouwen in hebben dat wij weten wat we doen.

Dus mijn voorstel is dat jullie nu zelf een half uur proberen om de zetpil te zetten.

Dan neem ik Shirley even mee, kom ik straks terug.

Als het dan nog niet gelukt is, doe ik het. Is dat een plan? Goed.

Ga je mee?

Doeg.

Ik vind het heel moeilijk inschatten hoe streng ik dan mag zijn.

Als dat kind gewoon gevaccineerd was, hadden we deze hele ellende niet gehad.

Ja. Ja, ik kom eraan. Ik eh...

Danny? Kun jij dit aan Agaath geven?

En of ze radiologie belt om te vragen of dit tussendoor kan?

No problemo. Oké. Wat is de temperatuur?

Ja. Oké, ik sta in de wacht.

Agaath? Agaath? Dit heeft haast.

Danny, doe me één plezier. Ga iemand anders gek maken.

Wat? Dit gebouw staat hier niet om jou bezig te houden.

Dit is een ziekenhuis, geen sociale werkplaats.

Je moet ophangen. Ik moet helemaal niks.

Ik begrijp niet dat ze jou deze functie hebben gegeven.

Ksst! Wegwezen. Met je dikke reet.

Pardon? Dikke reet. Dikke reet, dikke reet.

Dat je een dikke reet hebt.

Eh, ik bel je zo terug.

(liftdeur)

Hallo. Diana van Doorn.

Medisch maatschappelijk werker.

Ehm, ja, wacht. Ik ga u even laten zien waar u moet zijn.

Hee.

Ik kwam even zeggen dat het helemaal oké is.

Met Lucas? Nee, ja, ook. Hij doet het super.

Maar ik ben ook oké met alles, dat je het weet.

Mag ik ook nog iets zeggen?

Het is niet dat ik het je niet wilde vertellen, begrijp je dat?

Robbert, ik begrijp het totaal. Jij wilde geen contact meer.

Dat weet ik, je hoeft mij niet uit te leggen...

Je wilde mij niet meer zien. Robbert, ik moet door.

Dat weet ik, maar omdat je geen contact meer met mij wilde, kon ik niks voor je doen.

En dat vond ik afschuwelijk.

Wacht even, gaan we nu praten over hoe afschuwelijk het voor jou was?

Wat? Nee, natuurlijk niet. Ik wil alleen dat je weet dat...

Ik was helemaal niet op zoek.

Toen kwam ik Emma tegen en het werd al vrij snel en onverwacht serieus.

Toen heb ik het natuurlijk overwogen om je dat te laten weten.

En niet gedaan.

Ja, goeie beslissing.

Ja, oké, whatever.

Wel een goede beslissing, geen goede beslissing, daar gaat 't niet om.

Het gaat erom dat toen Lucas geboren werd...

en de geboortekaartjes de deur uit gingen...

Het voelde zo...

En ik dacht... Wat dacht je?

Ik dacht aan jou.

En ik wilde het je vertellen, maar ik wist niet hoe.

Robbert, echt, het is echt oké. Echt.

Kom je een keertje eten? Eten?

Ja, Emma maakt fantastische bouillabaisse.

Nee, dit zijn gewoon harde buiken.

De bloeddruk was goed. Urine zien we ook niks geks.

Kortom, niets om je zorgen over te maken.

Nou, ik maak me wel zorgen.

Heb je pijn? Nee, de planeet heeft pijn.

Ik vind het heel lief van jou dat je je daar zo druk om maakt.

Heb jij kinderen? Hoe oud?

Eentje van twee en eentje van zestien.

Ah, zestien. Daar kun je tenminste een gesprek mee hebben.

Ja, op zich wel.

Sterkte. Dank je wel.

Hee. Hee.

Moeder gecheckt? Moeder gecheckt, ja, alles oké.

Heb jij gezegd dat mijn appartement vrijkomt? Eh, weet ik niet.

Ik krijg berichten van mensen die in mijn huis willen.

Op een gegeven moment is het een logische stap om het op te geven, toch?

Ik twijfel steeds of ik het moet zeggen, maar ik ga het toch doen.

Sam had gedronken. Hm?

Hij had een hele fles wodka gedronken met vrienden.

Daarom was hij ziek. O...

O? Ja, dus misschien moet jij een gesprekje met hem hebben. Ja.

Ja, ik meen het. Hij moet eerlijk zijn over dit soort dingen. Ja.

En hij moet z'n eigen kots opruimen.

Als er iets is, dan belt hij jou. Of mij, maar niet mijn moeder.

Heeft hij Vivi gebeld? Ja, die is helemaal trots nu.

Omdat een 16-jarige haar als ervaringsdeskundige ziet als het om alcoholvergiftiging gaat.

Hee Ella, hoor ik nou dat jouw etage vrijkomt? Nee, absoluut niet.

Zo, nou, die zit erin. Ja, goed zo, lieverd.

Goed gedaan. Even springen? Gaat het goed met je billen?

Zie je wel dat het hartstikke goed ging?

Doen we een high five? Kom maar, hele harde.

(vader:) Goed zo. Nou!

En een hele zachte, kan je dat ook?

Ah!

Nou, heel goed, kleine druif.

Zo grappig. Je praat tegen haar alsof het een klein kind is.

Hihiiiee! Goed zo!

O, zit je hier? M'n vader komt er zo aan.

Ik mag naar huis, toch? Klopt.

Je had een goed gesprek met Lasse, hoorde ik? Ja, ik ben niet gek.

Jeey.

Deze zijn voor jou binnengekomen.

Voor mij? Ja, er zit een kaartje bij.

Van m'n vriendinnen.

'Lieve Jamie.

Girl, het is niet te geloven dat je nu voor altijd epilepsie hebt.

Oh my god, zo fucking erg. We hebben keihard gehuild.

We love you.'

Nou, lekker dan.

Het is aardig bedoeld. Maar ook een beetje onhandig uitgedrukt.

Hee, lieverd.

Mooie bloemen. Ja.

Jullie weten zeker dat ze naar huis kan? Ja.

We willen Jamie graag terugzien over drie dagen.

Maar als er voor die tijd iets gebeurt of je hebt nog vragen:

Aarzel niet, meteen bellen.

Doen we, dank u wel.

Oké, doei. Doei.

Nou, zullen we dan maar? Let's go.

Dit is volgens mij sinaasappelsmaak.

(ingetogen muziek)

En op een gegeven moment zegt hij recht in m'n gezicht dat ik een dikke reet heb.

Ik bedoel, het is natuurlijk belachelijk...

maar ja, ik trek dat gewoon niet. Nee.

Danny, kom je?

Nou, dit is baby Henriëtte. Ze is vermoedelijk geboren met 33 weken.

U maakt een melding bij Veilig Thuis en dan gaan zij op zoek naar pleegouders? Ja.

''Het is vreselijk schrikken als je zo'n hulpeloos wezentje ziet.'

Aldus agent Henry Wildeman, de agent die als eerste ter plaatse was.

De politie tast vooralsnog in het duister naar de ouders en is op zoek naar getuigen.'

Wat een verschrikkelijk verhaal. Zo'n lief klein kindje.

Ja, wie doet zoiets? Sommige mensen mogen gewoon geen moeder worden.

Misschien wist ze wel helemaal niet dat ze zwanger was. Ja, hoor.

Dat merk je toch. Het kan.

Het gebeurt. Nooit oordelen, je weet niet wat er speelt.

Hoi.

Hee.

(zachte huiltjes)

Hee. Jaaa.

Hee, lieverdje. Juist.

Ssh.

Ja...

Ja, goed zo.

NPO ONDERTITELING TT888, 2025 informatie: service.npo.nl