Original subtitles

Ik had echt niet gedacht dat ik er zo snel moeite mee zou hebben.

Ik keek er echt naar uit

om helemaal los te gaan en me te amuseren

in het bos, te bushcraften, zoals ik altijd doe.

Eén te zijn met de natuur.

Maar het voelt niet zo. Het voelt als een soort ballingschap.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

Dat gaat koud zijn.

Heel koud.

Mijn penis bevriest.

Wat wil ik doen?

Ik denk dat het een goede dag is om even te genieten van het zonnetje.

Me opladen door de zon.

Het is zelfs warm genoeg dat ik de zon op mijn buik mag voelen.

Op mijn blote huid.

Rodemierennest.

Ik ben zo slap dat ik iets moet eten.

Ik zou ze moeten roosteren in de pan.

Schamel maaltijdje.

All right, ik ga een bedje maken daarvan.

Dan slaap ik deze nacht hopelijk iets zachter,

want mijn rugje...

Hoppa.

Amai.

Oké.

Yes.

Amai.

Ik heb juist een bed gemaakt.

Hoppa.

Daar drink ik op.

Ik heb wel veel heimwee.

Veel meer dan ik had gedacht dat ik ging hebben.

Ik heb dat...

echt onderschat...

hoe hard ik iedereen ging missen

en hoe moeilijk ik het ging hebben met visjes doden.

Misschien is het te snel.

Ik ben keidankbaar dat ik daar ben, op mijn plekje.

Het is daar mooi, het is keigoed georganiseerd.

Het enige wat ik kan denken, is: ik wil naar huis.

Dat gevoel gaat niet weg.

Ik denk dat ik een dutje ga doen.

Ik denk dat het nog een beetje naar daar mag.

Yes.

Nog een beetje naar daar.

Het moet ook wat rechter. Dat is recht.

Mooi scheef is ook niet mis.

Maar ik zou het toch recht willen.

Dat is recht.

Ik weet dat het allemaal veel sneller zou gaan,

mocht ik niet zo zot in de details willen werken.

Maar dat is nu eenmaal wie Suzan is.

Ik geniet daar ook van. Ik leer daaruit.

Dat maakt me blij.

Ik heb de gift van tijd, het cadeau van tijd.

Waarom zou ik me haasten?

Dat is met een tsjoepke.

Er moet een tsjoepke af.

Nu denk ik niet: het moet op een week klaar zijn.

Haasten, want dan ga je er te snel overheen.

En nu heb je alle tijd en alle ruimte voor zorg en aandacht.

Het moet gewoon goed zijn.

Hij staat wel...

bijna recht.

Staat hij recht?

Bijna.

Allee, Manu. Ja, bijna.

Ja.

Ik heb geen extra paal meer nodig. Het is perfect.

Nu ga ik zien of het werkt, of het niet werkt.

Want ik heb zelf geen enkel idee.

Ik neem mijn tijd en probeer te genieten van het proces,

want het is ook wel een leuke bezigheid om je thuis te maken.

Ik wil dat ook goed doen.

Nee.

Heel mijn structuur om zeep.

Fuck.

Nice.

Zo, mijn shelter staat.

Hij is nog niet perfect.

Maar ik ga hem zo even laten staan en zien hoe hij reageert op de wind.

Wat er eventueel nodig is om te veranderen.

Dus ja, even over slapen, wat tijd geven.

Niet te veel rushen.

Ik heb juist de knoop doorgehakt.

Ik wil echt naar huis.

Hallo. -Hallo. Het is hier met Tinne.

Ik wil officieel naar huis.

Ik mis... -Oké.

Ik mis iedereen te hard.

Oké, we gaan je nu komen halen. -Oké.

Sorry?

Hallo? -Je valt een beetje weg. Ik hoor je niet.

Ik denk dat ze het wel...

hebben begrepen.

Geen weg terug.

Alleen maar naar huis.

Ik ben wel echt dankbaar voor de kans hier, maar...

dit was gewoon mijn tijd niet.

Ja...

Voilà, het zonnetje is net aan het ondergaan.

Prachtig, hè.

Ik ga nu het avond is nog een beetje genieten van het vissen

tot het donker wordt, want dat gaat niet meer heel lang duren.

Dan gaan we het bedje in.

Vrijdagavond, dan zouden normaal gezien de kinderen bij mij zijn.

Het moet voor hen ook raar zijn dat mama er niet is.

Voor ik naar hier kwam, heb ik een briefje gekregen van mijn dochter.

Daarin stond ook: mama, wij gaan ook vaak

momentjes inlassen van: wat zou mama nu aan het doen zijn?

Pubers zitten zo in hun eigen leefwereld

en die hebben het druk met 101 veel belangrijkere dingen dan hun mama.

Het is fijn om te horen dat ze zelf die reflex maken van:

wat zou mama aan het doen zijn?

Nu mag het geluk toch nog eens gaan komen.

Ik hoor de boot al in de verte.

Dat betekent dat het...

er echt op zit.

Hij komt eraan om mij op te halen om naar huis te gaan,

naar mijn familie, naar mijn poesjes.

Dit zijn tranen van geluk, maar ik ben ook triestig dat het voorbij is.

Ja...

Het avontuur zit erop.

Ik wou echt lang blijven. Dat was echt mijn intentie.

Het is niet zo dat ik dacht: na vijf dagen ga ik stoppen.

Ik vind het spijtig, maar ik weet dat ik gewoon naar huis wil.

Ik mis mijn familie.

Ja, en Awi.

Ik wil dat hij me vastpakt en gewoon zegt dat alles wel oké is.

Ik wil zelfvoorzienend leven, maar daar ben ik nog niet.

Maar ik besef wel dat ik het echt gewoon kan,

want ik heb echt wel een goede shelter gebouwd.

Dat maakt me wel blij.

Ik heb dingen gedaan die ik wou doen. Het is goed geweest.

Klaar voor dag zes.

Het zonnetje is er al door aan het komen, wat ontzettend deugd doet.

Ik zie ook dat het volle maan geweest is vannacht.

Wat misschien ook de verklaring is waarom ik zo slecht geslapen heb.

Goedemorgen.

Het heeft serieus gewaaid gisteravond en vannacht.

Het is toch iets gaan liggen. Het ziet er alleszins heel oké uit.

Als ik me niet vergis, gaat Felix, mijn jongste...

vandaag op zeeklassen.

Dat is dik gesmeerd.

Ga je die combinatie maken?

Felix gaat dit jaar voor het eerst naar het eerste leerjaar.

Een grote gebeurtenis in zijn leventje.

Maar hij doet dat fantastisch. Hij is als een vis in het water.

Boris, wat geeft dat, choco met salami?

Lekker.

Boris daarentegen had gerust nog een jaartje langer mogen kleuteren,

want voor hem kwam de stap te vroeg. Hij was toen nog maar vijf.

Hij miste het spelen nog heel erg.

Nog een stukje kaas? Nee?

Maar Felix dus op zeeklassen, ik hoop dat je mooi weer hebt.

Ik denk dat het wel mooi nazomerweer is in België.

Mijn schattebollekes.

Ik had echt niet gedacht dat ik er zo snel moeite mee zou hebben.

Ik keek er echt naar uit

om helemaal los te gaan en me te amuseren

in het bos, te bushcraften, zoals ik altijd doe.

Eén te zijn met de natuur.

Maar het voelt niet zo.

Het voelt als een soort ballingschap.

Nu mag ik ook, papa.

Felix.

Knal. Knotsebol.

Maar ik kan nog niet opgeven.

Ik mag nog niet opgeven.

Wat zou iedereen wel niet denken.

Iedereen aan wie ik al...

bushcraftcursussen en -workshops heb gegeven

en met wie ik al op trektocht ben geweest.

Aan wie ik me voordoe als de grote outdoor-man.

Het zou wat vroeg zijn om al de handdoek in de ring te gooien.

Zo. Kan je dan aan de volgende? Goed zo.

Amai, Felix.

Toink.

Ja...

Laat er alsjeblieft een vis in zitten.

Alsjeblieft.

Het zit vol,

vol met waterplanten.

Het is nogal de moeite.

Het is een muur van groen.

Dan zal ik niks gevangen hebben.

Fucking hell.

Damn.

Ik heb een vis.

Yes.

Oh my God.

Een grote baars.

Yes.

Dank je, net.

Mijn eerste vis in het net.

Het is een mooie baars.

Dat wil zeggen dat dit heel lekker gaat zijn.

Baars is heel lekker om te eten.

Ik ben zo blij om mijn ochtend zo te mogen starten.

Ik had een beetje schrik of het net ging werken,

maar ik heb gewacht en nu heb ik een leuke verrassing.

Die geeft gewoon haar leven voor mij, jong.

Nu heb ik eten voor twee dagen, twee volle dagen eten.

Dit geeft me vertrouwen dat het goed komt.

Ik moet me nu minder zorgen maken om eten.

Het is een heel grote vis, wat me ook heel blij maakt.

Dit is echt veel eten.

Mijn kleine vis past echt fucking

vier keer in de vis die ik nu heb gevangen.

Ik haat het feit dat ik niet mag jagen.

Dat is aan mij aan het vreten.

Daar weer een vogel. Echt.

Ik heb goesting om dat ding los op dat vogeltje te smijten.

Het is maar zo groot.

Dat is de moeite ook niet.

Ik zou niet willen dat we hier uit Finland gesmeten worden...

omdat ik een goestingske heb in vlees.

Het is geen goesting meer, het is echt een craving.

Ik ben precies een hoogzwangere vrouw die niks anders wil dan dat.

Komaan, dat is erom vragen, maat.

Hij vliegt hier gewoon op twee meter van mij.

Hou je bek, vogel, of ik eet je op.

Echt.

Ik lach er niet mee.

Ik meen het.

Voilà. En dan nu weer hetzelfde liedje.

Fris windje.

Toen ik naar Finland ging voor de opleiding tot wildernisgids van een jaar,

heb ik cru gezegd mijn gezin daarvoor in de steek gelaten.

Ik voel me daar nog steeds heel schuldig over, maar ik moest en zou dat doen.

Boris was toen anderhalf jaar en in het begin was dat heel raar.

Ik was blij dat ik toegelaten was tot die school,

maar telkens ik op straat, in de supermarkt

een ouder met een kindje aan de hand zag, brak mijn hart.

Ik hoor thuis te zijn.

Ik zie het in de wind en die golven.

Volgens mij is de afgelopen 24 uur al mijn vis

afgedreven naar een andere baai.

Ik ben al een uur aan het hengelen

en nog steeds niks.

Boris herinnert zich daar niks meer van. Maar hij was nog zo klein.

Dat is iets waar ik soms nog moeite mee heb voor mezelf

om te erkennen: wat je daar hebt gedaan, was toch vrij extreem.

Vooral de eerste keer dat ik hem terugzag na twee maanden,

stond dat patatteke daar en hij geloofde zijn ogen niet.

Een beetje ongeloof: is dat mijn vader?

Dat hakte er wel in.

Miljaarde.

Kijk...

wat er nog overschiet van mijn snoekkop.

De kraaien hebben eraan gezeten.

En nu heb ik niks.

Nul, noppes, nada.

Ik heb zonet een heel grote vis binnengehaald.

Ik ben zo blij.

Echt niet te geloven.

Hé, vriendje.

Godmiljaar, man, je bent een jaap. Ik heb je gewoon binnengehaald.

Kijk hoe groot, man.

Het kind in je bewaren is iets wat heel hard in mij zit, denk ik.

Ik kan soms echt kinderlijk blij zijn om iets.

Ik vind dat geweldig. Dat zijn venijnige tandjes.

Daar kan je zomaar een vislijn mee doorbijten.

Maar je hebt dat niet gedaan. Gewoon van de eerste keer binnengehaald.

Ik ben fier op mezelf.

Twee pakken suiker.

Ik weet het niet. Maakt ook niet uit.

Groot ben je.

Jabbedabbedoe.

Kijk. Kijk wat een vis.

Dit is echt wel het geluksmomentje.

Ik ben nog altijd in extase.

Kom, peeke.

Ik ga je je nieuwe onderkomen tonen.

Je hangt, jong.

Je kunt alles van op de eerste rij beleven.

Het begint wel echt een struggle te worden.

Ik heb weinig energie,

minder zin om dingen te doen en ik zie het nut er niet van in.

Toen zag ik mijn laarzen

en miste ik thuis.

De mensen die ik graag heb.

Ik kan geen goede babbel doen. Ik kan niet eens knuffelen of leunen.

Ik moet mezelf zien bezig te houden.

En...

mezelf omarmen en steun geven.

Ik moet me nu echt door mijn dagen heen sleuren.

Dit hebben jullie nog niet gezien.

Dit heb ik erop geverfd.

Bieke.

Bieke is echt een schatje.

Is er ergens een hoop waar je structuur wil of...

Wil je gewoon eerst zien wat er allemaal mee moet en dan structuur zoeken?

Jij bent het beste in structuur. Wat denk jij?

Misschien eerst alles uit de doos en dan kunnen we zien.

We kennen elkaar iets langer dan twee jaar.

Zij was een animator op een kamp en ik was daar als jobstudent.

Het was heel snel duidelijk dat we beste vrienden waren ineens.

Zo schattig.

Zo, ik ga mee.

Ik heb veel vrienden gehad in mijn leven, maar ik voelde dat er iets miste.

Ik miste nog iets diepers. Toen heb ik haar ontmoet en wow.

Zodat je het niet koud hebt.

Het was geen gewone vriendschap. Het waren veel meer lagen

die ik heb mogen voelen en zij ook.

We zijn eerst een jaar beste vrienden geweest

voor we een relatie zijn gestart.

Mijn thee.

Dat is een geluidje dat Bieke altijd maakt.

Zo schattig.

Amai, mijn hartje.

Fuck.

Wat wil je nu eigenlijk, Emmanuel?

Ik wil genieten.

Genieten van de tijd.

Ik heb vandaag beseft dat ik echt wel vlees nodig heb.

Ik kan vis eten in een survivalsituatie.

Als aanvulling. Het smaakt me totaal niet.

Ik heb vlees nodig, geen witte, onnozele kutvis.

O ja, dat ligt goed.

Oké.

Ja, jongen, dat staat je ook nog te wachten.

Dat je hier in deze pan belandt.

Dat geeft zo veel rust,

weten dat hier eten hangt voor de komende twee dagen.

Ik heb voor de mensen die het wisten allemaal kaartjes geschreven.

Ook gewoon om hen te bedanken voor de steun.

Ook allemaal het geloof in mij.

Met momenten is er wel twijfel geweest, dat ik dacht: fuck.

Ik kan er helemaal niks van. Ik ga het nooit kunnen.

En toch, doorzettingsvermogen...

brengt een mens ook heel ver.

Dat heb ik wel.

Dat durf ik van mezelf wel te zeggen, dat ik kan doorzetten.

Dat heeft me ferm gesmaakt.

Ik weet dat ik thuis veel dingen mis.

Een goede vriend van me die een concert geeft.

Daar was ik heel graag bij geweest, maar ik had dit avontuur nooit willen missen.

Ik word er emotioneel van, maar het is geweldig.

Dit brengt je echt even tot het besef

in wat voor maatschappij we leven.

Altijd maar rushen, rennen, vliegen,

vallen en weer opstaan.

Terwijl hier niks moet.

Hier mag je gewoon even happen, happen naar adem.

En ik hoop dat dit voor mij een heel goede leerles is

om dat thuis ook zo te doen.

Waarom lukt me dat daar niet?

Hier kan ik het, dus thuis moet dat toch ook lukken.

Huomenta.

Goedemorgen in het Fins.

Ik heb heerlijk geslapen in mijn lekkere slaapzak

op mijn zelfgemaakte bed in mijn knusse kamp.

En ik heb helemaal geen goesting om mijn bed uit te komen.

Want buiten is het grijs

en kil en het miezert en het waait nog steeds.

Ochtend zeven.

Ik heb het vannacht koud gehad.

De wind blaast gewoon door dat zeil heen,

ook al liggen er dennentakken tegen.

Ik ga beginnen met mijn haardplaats verder uit te bouwen.

Zien hoever we komen met de stenen die ik heb.

Ik heb dikke, kleintjes, platte.

Nee, die moet een beetje dikker zijn.

Ik vind dat ook gewoon leuk, steentjes stapelen.

Ze moeten op hun gemak liggen en voor mij is dat gewoon puzzelen.

Yes, yes.

Een kachel bouwen is niet zo eenvoudig omdat de rook...

Als de schouw niet genoeg zuigkracht heeft, slaat de rook terug naar binnen.

Je wil niet dat er rook in je shelter komt.

Je rook gaat met de wind mee. De wind komt over dat meer.

Hoe duidelijk kan het zijn?

Alle bomen zijn hier omgewaaid. De wind komt keihard van die richting.

Dus je bouwt je schouw, zodat de rook meeblaast.

Het moment.

Het spannende moment waarop ik mijn steen ga leggen.

Dit is hem.

Ofwel is mijn overbrugging te breed,

ofwel stort alles in, ofwel heb ik straks gebroken tenen.

En hij gaat passen.

All right.

Ik heb zelfs nog overschot.

Super.

Hier kan ik nog een pothaak hangen.

Ik ben blij.

Alweer.

All right.

Eens kijken wat de boodschap is.

Er komt een berichtje binnen.

Het vuurverbod is opgeheven.

Geen vuurverbod meer.

Yes.

Genieten rond een vuur, opwarmen rond een vuur.

Dat heb ik gemist.

Allee, dan gaan we eerst vissen en dan hoop ik straks vuur te kunnen maken

om mijn visje klaar te maken.

Sorry, plantjes, het is tijd voor een ander leven hier.

Nog stenen halen.

Zo.

Jiehaa.

Ik heb iets bijzonders met vuur.

Ik zie mezelf ook wel als iemand heel vurig, heel creatief.

Oh my God, het is lang geleden dat ik vuur heb gezien.

Als ik de natuur in trek,

is vuur voor mij een essentieel gedeelte van de ervaring

om nog meer met mijn voeten op de grond te gaan staan.

Vuur helpt daarbij.

Het is een heel spectrum van prikkels en ervaringen.

Daar komt hij.

Yes. Halleluja, vuur.

Ik ben blij met mijn haardje.

Nu ga ik dat dus in de fik steken.

Mijn natuurlijke schouw.

Dan is het een kwestie van snel de twijgjes erop te gooien.

Goed en slecht nieuws.

Het goede nieuws is: de vuurban is gestopt.

Het scheelt hier...

makkelijk vijftien graden in mijn kamp.

Het slechte nieuws is...

Ik ben zo ziek als een hond.

Ik voel me echt niet oké. Ik ben...

uitgedroogd.

Ik weet niet of je het kunt zien, maar mijn handen staan vol rimpels.

Ik heb geen klote energie meer.

Ik heb net vier balkjes naar hier gesleept.

Ik kwam hier aan, ik was...

stikop.

Nu moet ik een beetje hout zagen voor op mijn vuur.

Als er één ding is wat ik vandaag niet wil...

is het zonder vuur vallen.

Nog maar één balkje gezaagd en ik ben al kapot.

Als het over een paar uur niet beter is,

zal het mijn laatste zijn hier, denk ik.

Fucking hell, maat.

Ik voel me echt niet goed.

Hallo.

Eerst willen we...

je wegen.

65.

Ben je afgevallen?

Ik denk dat ik ben afgevallen, dat kan ik voelen.

Maar ik heb vis gevangen, dus ik heb nu een hoop vis.

Het is goed.

We hebben bezoek.

Dag, meneer de dokter.

Fijn je opnieuw te zien. Hoe zijn de dagen al verlopen?

Druk. -Druk, druk.

Maar ik heb me ook slap gevoeld.

Ik ben moe en soms ook emotioneel.

Zeker.

Dat begrijp ik.

Verder gaat het goed.

Ik heb niet heel veel eten.

Alles gaat traag.

We gaan je wegen.

Je bent ongeveer vier kilo afgevallen.

Op een week.

Dat is best veel.

We gaan je shelter bekijken en dan kunnen we verder.

Vanaf het begin is het een rollercoaster geweest.

Je hebt een mooie shelter. -Dank je.

Ik heb...

hier afgelopen nacht voor het eerst geslapen.

De andere nachten heb ik onder een kleine tarp geslapen.

Als je zo'n shelter hebt, moet je voortdoen, vind ik.

Dat vind ik. Het is normaal dat het mentaal wat...

als een rollercoaster in je hoofd is.

Maar dat is niet permanent.

Ik vind dat je het hier goed doet.

Ik denk dat dit...

het grootste euvel is.

Ik heb het gevoel dat ik het van me af moet schreeuwen.

Je hebt er hier de tijd en ruimte voor. Je hebt tijd om dat te doen.

Maar het gaat goed met je.

Ik maak me geen zorgen om je.

Ik heb mezelf beloofd...

Ik ben een beetje overmoedig begonnen. Ik dacht: ik weet hoe dit moet.

Ik droomde al over de overwinning.

Maar dat is mijn doel niet meer.

Het hangt ervan af of ik mijn evenwicht weer vind.

Maar één week is te kort.

Op zijn minst twee.

Ik had me niet voorbereid...

op zo'n rollercoaster.

Je moet het dag per dag bekijken.

Het is een test.

Dat staat vast.

Voel je je niet goed?

Dus het gaat niet goed?

Helemaal niet.

Leg het eens uit.

Ik heb gisteravond twee keer overgegeven en vanochtend nog eens.

Ik heb geen energie meer.

We zullen eerst je gewicht en bloeddruk controleren.

Shit.

Ik ben al ongeveer tien kilo afgevallen.

Een paar minuten rustig blijven.

Naar die kant kijken.

Mijn temperatuur is hoger dan anders.

Normaal is die ongeveer 35 graden.

Je bloeddruk en hartritme zijn in orde. Je hebt geen koorts.

Over welk symptoom maak je je het meeste zorgen?

Het overgeven. Aan mijn handen zie je dat ik uitgedroogd ben.

Ik denk dat je licht uitgedroogd bent.

Je hebt weinig speeksel.

Daaruit leid ik ook af dat je licht uitgedroogd bent.

Geef je handen eens.

Knijp in mijn handen.

Je kan harder drukken. -Ik doe mijn best.

Doet dat pijn? -Ja.

Oké, je mag weer gaan zitten.

Ik maak me ook een beetje zorgen om je algemene gezondheid.

Ik denk...

Als jij denkt dat je kunt doorgaan,

geef ik je nog een extra dag.

Ik weet niet of het lukt.

Ik wil echt niet opgeven.

Maar ik weet niet of het gezond is om voort te doen.

Oké, dit is moeilijk.

O, man.

Was is er loos met mij?

Al mijn vechtlust kwijt.

Een en al zelfmedelijden.

Het is triestig.

Ik ben mooi, hè.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Ik voel me nu zo'n egocentrische klootzak.

Ik moet het doen voor mij.

Maar ik weet niet of ik nog achter mijn eigen keuze sta.