Original subtitles

Oké.

Het is oké.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zoveel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee jongen, mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is dat het waard?

Ik heb toch wel wat diertjes horen snuffelen.

Maar ik was echt zo moe dat ik...

probeerde door te slapen.

Ola.

Wauw, wat een ochtend.

Dat is wel echt prachtig.

Dat helpt wel...

opstaan met zo'n mooi zicht.

Dat is zot. Dat is gewoon...

Zoveel mist.

De mist gaat echt over dat water.

Precies... Ik weet het niet, een soort doomsday.

De zon komt daar op, denk ik.

Het enige wat je op dit moment hoort:

het geluid van het kabbelende water.

Dat is echt onbeschrijfelijk.

Dat is luxe.

Al zouden veel mensen zeggen:

Nee, geef me maar een volledig ontbijtbuffet in een druk hotel.

Ik weet heel goed wat ik zou kiezen.

Een goede morgen.

Een serieuze mistbank.

Dus ik hoop dat straks het zonnetje eruit komt, maar het heeft wel iets.

We gaan direct beginnen te vissen.

All right, we gaan het proberen.

Ik kan goed vissen. Ik hoop dat er veel vis in dat meer zit,

zodat ik geen honger ga lijden.

Wat ik wel ga missen, zijn 's morgens mijn boterhammetjes en mijn koffie.

Sinds ik op mijn eigen woon, zal ik maar zeggen,

eet ik iedere morgen een banaan.

Dat is raar, hè.

Als er eens geen bananen zijn, wat zelden gebeurt bij ons,

dan mis ik iets.

Dat is raar dat een mens daar zo van kan houden.

Maar ik denk dat je dat wel gewoon wordt na twee weken.

Het zal een visdieet zijn.

Ik denk dat heel mijn omgeving

mij gek verklaart en denkt: allee Ann, je hebt absoluut geen ervaring.

Toch is het ook een uitdaging voor mezelf.

Anders zou ik rond dit uur op mijn fietsje zitten richting werk

of misschien al op mijn werk zijn.

Ik ben hulpverlener bij het CAW.

CAW is het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk.

Daar werk ik voor het team intrafamiliaal geweld.

Ik vind het een heel fijne, dankbare job die ik heb

om naar de verhalen van mijn cliënten te mogen luisteren,

die absoluut niet evident zijn.

Ook die mensen moeten elke dag overleven

en die kunnen dat ook. Waarom zou ik dat dan niet kunnen?

Ook voor hen doe ik dit. Zij hebben het vaak niet makkelijk.

Toch zitten ze ook in situaties waarin ze recht blijven staan.

Het zal vaak niet gemakkelijk zijn, maar we gaan dat gewoon doen.

Een slachtoffertje.

Een mooie, grijze bosmuis.

Ocharme.

Dat is wel jammer.

Maar gewoon weggooien is ook zonde.

Dus straks eten we muizensoep.

Tijd voor het ontbijt.

Vissoep.

Ik heb me goed laten gaan deze zomer.

Goed eten, niet op een ijsje meer of minder kijken.

Hoe je het ook draait of keert, je mag nog zoveel vis eten,

volgens mij gaat het toch een uitputtingsslag zijn

en vroeg of laat ga je uitgemergeld geraken.

Dus hoe meer reserve je op voorhand kunt inbouwen, hoe beter.

Je ziet al dat vet ronddrijven. Dat is levensnoodzakelijk.

Als je daar bijna een uur staat

en als je op dat moment honger en kou hebt,

dan zeg je: Laat het allemaal maar zitten.

Ik denk dat de vissen nog slapen.

We gaan het later nog eens proberen in het zonnetje.

Het is misschien nog te vroeg.

Oké.

Ik vind het wel spannend.

Ik hoop dat ik visjes ga hebben.

Ik wil een boerderijtje hebben in de toekomst met veel dieren.

Ik wil mijn eigen kippen hebben.

En zoals mijn grootouders vroeger deden, zelf slachten.

Wij als mens gaan daar veel te nonchalant mee om.

Je hebt geen connectie met dat dier.

Weer weg.

Je verspilt ook niks.

Als je zelf een leven neemt, no way dat je iets van dat beestje verspilt.

Dat betekent niet dat het makkelijk is.

Ik heb dat nog nooit gedaan, een dier gedood.

Want als ik vis vang, gooi ik die terug.

Dus ja, dat gaat wel spannend zijn.

Ik besef ook wel dat dat de manier is waarop de natuur werkt.

Ik ben heel gevoelig, ik zal het zo zeggen.

Ik zit hier vlak bij mijn net.

En daar beweegt iets.

Er doet iets mijn net bewegen.

O nee.

Er zit een vogeltje in.

O nee, nee.

O nee, nee. O nee, nee.

Oké.

Maar schatje toch.

Ik mag je niet doden. Ik hoop echt dat je vleugel oké is.

Nee, je maakt het erger.

Moet ik die eruit snijden?

Fucking hell.

Ja, ik weet het.

Shit.

Ik hoop dat dat vogeltje blijft leven.

Ons muisje.

Veel eten zal daar niet aan zijn.

Maar wie het kleine niet eert...

is het grote niet weerd.

Sorry, muisje. Maar zo ben je niet voor niks gestorven.

Alles van vlees moet wel mee.

Elk beetje telt.

Ik vind het een fantastisch beestje, die muis.

Ik vind het een eerbetoon dat ik ze opeet.

Zo, hartje.

Niet alleen denken in calorieën en vlees. Veel vlees is er niet aan.

Maar ook: dank je, muis. Ik hoop dat ik een stukje van je meeneem in mijn ervaring.

Eigenlijk is het gewoon alles opeten. Ik laat het bloed ook niet verloren gaan.

Dat darmstelsel ga ik zo laten.

De muizenkakjes.

Er zit veel meter darm in.

Dat is beautiful.

Ik heb gemerkt met de wind vannacht dat deze shelter onvoldoende is.

Onderkoeling is een ding.

Dan moet eten maar wachten, shelter is belangrijker.

Hout verslepen, gaten boren, dingen bijeenkloppen.

Dat zijn dingen die je niet kunt

als je al drie of vier weken lang weinig gegeten hebt.

Ik heb hier iets gevonden

waar ik stiekem op aan het hopen was dat ik het zou kunnen vinden.

Ik zie hier een rotsformatie in een mooie driehoek

met daarboven een paar boompjes die als verankering kunnen dienen

voor de bovenste balken van mijn shelter.

Wauw, ik zit hoog.

Ik heb het rechtstreeks geclaimd. Vlag in de grond, dat is van mij.

Mijn neus zit een beetje verstopt, maar ik ruik wel een beetje vlees.

Ik denk dat ze ook nog een beetje warm gaat zijn.

Het plan is gewoon

binnenkappen en...

knabbelen op de stukjes. Als ze te hard zijn,

snel doorslikken of weer uitspuwen.

Wat doe ik hier toch allemaal?

Ik wil niet dat op het einde alle brokjes komen.

Bon, gewoon opeten.

Amai.

Amai, toch een lichte kokhalzing.

Het is gewoon een beetje die structuur.

Het is nog maar dag twee. Ik moet al zo'n extreme dingen doen op dag twee.

Ja... Ik weet het niet, is dat extreem? Misschien wordt dat normaal op den duur.

Op.

Tandje.

Dat ziet er goed uit.

Ja.

Ik heb alles.

Nu ga ik vissen.

Ik hoop dat ik iets kan vangen.

Dan kan ik direct al beginnen te eten.

Ik doe dat zeker om mijn papa fier te maken.

Klaar om te vissen.

Poging nummer één.

Ik wil aan mijn vader tonen,

aan mijn familie, aan mijn moeder dat ik ook zo sterk ben als zij.

Ze hebben ook altijd alles voor hun kinderen gegeven.

Ik denk dat ik iets heb.

Nee, toch niet.

Toch niet.

Even aankomen op deze plek.

Niks moet, alles mag.

Ik heb autisme. Ik ben heel makkelijk overprikkeld.

Ik ontvang zoveel informatie, dus ik heb meer tijd nodig

om die prikkels te verwerken en dan zit je potje gewoon veel sneller vol.

Ik heb daarnet een testshelter gebouwd.

Ik wou graag een tipi maken, maar ik heb geen zin in een ronde tipi, merk ik.

Heel vreemd, ik weet niet waarom. Ik wil alleen maar hoeken.

Voor mij is het belangrijk om echt een leuke thuis te bouwen.

Dus als ik geen ronde wil, maak ik geen ronde.

Alles wat ik doe, doe ik echt met mijn gevoelens.

Ik ben een gevoelsmens.

Eerst shelter.

Maar ik heb het moeilijk om een overzicht te krijgen.

Ik zie alle bomen, maar ik zie het bos niet.

Yes.

Rustig, Emmanuel.

Dat was cool.

En nu, na boom één,

eerst een beetje rusten.

De laatste loodjes

wat mijn tipi betreft.

Voilà.

Wat vind je ervan, mijn tipi?

Ik zit hier nu wel zoals de indianen te doen,

maar ook de Sami, die hier al duizenden jaren thuis zijn,

leefden vroeger in van die tipi's. Een laavu noemen ze dat hier.

Ik mag toch een beetje cultuur vertellen, mensen.

Ik gemaakt. En nu jij.

Veel touw hebben we niet.

Een mastworpje. Hier doorheen.

Mijn middelste, Douwe, heeft me leren sjorren.

Chic, hè.

Ik heb drie kinderen. Eentje van achttien, Helder.

Dan nog een zoon van zestien, Douwe.

En een dochter van vijftien, Menthe.

Met drie tieners in huis is er altijd wel iets te beleven

of iets te brengen of halen van een hobby.

Ik heb aan mijn kinderen niks te bewijzen, denk ik.

Al zouden ze het heel jammer vinden, mocht ik er al eerste uit liggen.

Dat hebben ze me ook wel onmiddellijk onder de neus gewreven:

mama, we gaan geen schaamtelijk moment meemaken met je.

Dus er ligt wel wat druk.

Serieus wat wind vandaag.

Het is hier open.

Het zal waarschijnlijk niet houden als er veel wind is.

Ik heb mijn tent moeten herstructureren, want het waaide allemaal weg.

Ik ga nog ergens anders kijken. Misschien vind ik nog een natuurlijk onderkomen.

Misschien vind ik bomen die zo gunstig staan

dat ik een koord errond moet doen en de tarp erover.

Zo, we zijn weg.

Verdomme. Verdomme.

Ik ga nog mijn poten breken hier.

Ik ga eens kijken naar dat spitsje of er daar niks plats is.

Ik hoop het. Misschien kan ik dan nog verhuizen.

Volgende week of eind deze week, hoop ik.

Spijtig dat er hier geen...

Twee grote stenen, dat we daar niks van kunnen maken.

Als dat tentzeil wegwaait, daar kan ik mee leven. Dat kan ik terug gaan halen.

Maar als er een of andere grote dennenboom op mij valt, van honderden kilo's,

dan gebeurt er misschien iets ernstigs.

Nee, nee, het terrein blijft hetzelfde.

Ik ga daarboven eens kijken. Dat ziet er platter uit.

Ik denk het niet. Van ver ziet het er plat uit, maar nee.

Dat zal wel niet zo zijn.

Waarom zou het terrein ook veranderen op tien meter?

Het frustreert me heel erg dat ik geen betere plek vind.

Ja, het zal het strand worden.

Zolang er geen wind is, is dat prima, maar ja...

Anders bijna onmogelijk, denk ik, als er echt een stormwind is.

Dan lig ik onder de blote hemel te slapen.

Eerst proberen de vierpikkel recht te krijgen.

Ik vind het echt niet gemakkelijk om dat ding omhoog te krijgen.

Dan moet ik even met mijn lasso werken.

Kom eens hier, vriendje.

Anders sta ik hier mooi met mijn vier bomen.

Nee, dat gaat niet lukken.

Elke expert was ooit een beginner. We hebben het allemaal moeten leren

en sommigen zullen veel verder in dat traject staan dan ik als beginneling.

Maar dat is ook het stuk van geloven in jezelf en je komt er wel.

Dat is ook wel iets wat me heel erg typeert, denk ik.

Zien dat ik niet naar beneden val.

Nu gaat het een kwestie zijn van ze gewoon uit elkaar te zetten.

Allee, gewoon...

Nee, nee, nee.

Nee, nee.

Het hoeft daarom niet altijd te lukken.

De weg ernaartoe is ook gewoon heel belangrijk.

Als je geen fouten mag maken, kom je ook gewoon nergens.

De typische uitspraak van Pippi Langkous is me op het lijf geschreven, denk ik.

Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan.

Het komt wel, geloof maar in jezelf. Je kunt veel meer dan je denkt.

Amai.

Ik ben al heel blij, het heeft heel wat voeten in de aarde gehad,

maar ik heb deze constructie recht gekregen. Amai.

Is dit een rechte hoek?

Dit is een rechte hoek.

Niet te veel op focussen, Suzan.

Ik weet wat ik hier aan het doen ben en ik weet waar ik naartoe wil.

Ik weet dat ik de skills heb en dat ik dat kan.

Het spant nog ergens te veel.

Maar elke keer als ik zoiets aan het doen ben,

denk ik altijd: Ronald zou dat veel vlotter en beter kunnen.

Die mag ook wat dieper.

Dat maakt me niet onzeker, maar dan voel ik me een beetje stom.

Maar dat is wel het nadeel als je met zo'n prachtvent getrouwd bent...

Getrouwd, nog maar net.

Natuurlijk is hij keigoed in dingen. Dat wou ik ook in een man.

Dat hoeft niet te betekenen dat ik daardoor onzeker moet worden.

Zo.

Ik ben misschien niet de vlotste of de snelste, maar ik doe het op mijn tempo.

Ik geniet van het proces.

Klopt het nog altijd met de omgeving?

Ja, hè?

Maar ja.

Hoe gaan we dat hier aanpakken? Zo'n zeil.

Dat zal nog niet zo simpel zijn in mijn eentje.

Gaat het errond passen? Of is mijn tipi te groot?

Dat meen je niet.

Mijn tipi is te groot.

Miljaarde. Dat past er van geen kanten rond.

Dat moet daar toch rond gaan.

Oké. Eentje omver.

Amai, die is echt loodzwaar.

Die shelter bouwen, ik vind dat leuk om te doen,

maar ik heb dat nog nooit volledig alleen gedaan.

Ik mis mijn vriend.

Ik heb dat altijd met iemand gedaan, met Awi, mijn vriend.

Wij zijn acht maanden samen.

Stop, stop.

Te veel? -Ja.

We wonen al zes weken samen in de tiny house.

Dus we zijn nog niet heel lang samen.

Waar is hij nu?

Ik ben heel verliefd.

Op ons avontuur, toch? -Op ons avontuur.

Awi doet mee aan Alone Nederland. Hij vertrekt tien dagen voor mij.

Eigenlijk dezelfde periode. Ik ga ervan uit dat hij er nog in zit als ik erin ga.

Dus we gaan op hetzelfde moment survivallen.

Dus het geeft wel moed om te weten dat we allebei op hetzelfde moment erin zitten.

Oké.

Waarom ben ik zo klein?

Fucking hell. Waar is Awi als ik hem nodig heb?

Oké.

Met de gedachte van binnenkort vuur te mogen maken...

lijkt dit me wel de ideale steen om als...

vuursteen te gebruiken.

Maar dat ding helemaal daar krijgen,

wordt niet gemakkelijk.

Kracht heb ik nu wel.

Over drie à vier weken ga ik die waarschijnlijk niet meer hebben.

Ik denk dat ik het dan beter nu doe dan over een paar weken.

Dit gaat lang duren.

Komaan, baby.

Komaan, blijven staan.

En jij moet bewegen.

Amai.

Ik vind het om eerlijk te zijn te klein.

Hier kan ik nog niet eens liggen.

Wat gaan we doen?

Als iets niet georganiseerd is,

heb ik het heel moeilijk om het wel georganiseerd te krijgen.

Ik zie het niet of zo. Ik zie geen structuur.

Als je aan mij vraagt om van nul iets op te bouwen,

dat is voor mij megamoeilijk.

Dat is voor mij een van de moeilijkste dingen van autisme hebben.

Het is niet goed genoeg.

Nee. Als het vuur hier is...

die bache komt tot daar.

Ik zie er wel een beetje tegenop om dat opnieuw te doen.

Dit heeft best veel energie gekost.

Dus ik ga eerst even iets rustiger...

Dit even wat tijd geven. Ik hoef niks overhaast te doen.

Het is niet alsof je een andere steen had kunnen kiezen.

Fucking hell.

Deze is zo perfect...

dat ik deze wel moet hebben.

Dat moet gewoon. Ik verlies er een paar kilo lichaamsgewicht aan.

Op lange termijn zou ik de kilo's uitgespaard hebben.

Even een pauze.

Morgen iets anders verzinnen.

De boel weer afbreken.

Het gaat niet lukken.

Crap.

Die tipi gaat niet marcheren.

Het is natuurlijk absurd om een rechthoekig grondvlak in een kegel te krijgen.

Het zou zo cool geweest zijn, een laavu, zoals de Sami.

De beste bescherming langs alle kanten. Als het waait, blijft dat stevig staan.

Shit.

Morgen verzin ik wel iets anders. Dan wordt het een A-frame.

Zoiets.

Daar gaan we.

Hey boy...

je bent er bijna.

Fuck.

Meen je het?

Echt.

Nu breekt dat half af. Godver.

Nu.

Kon dat niet eerder?

Komaan, visje.

Je mag bijten. Echt waar.

Dat zou me heel blij maken.

Ik heb een vis.

Wauw.

Ik heb mijn eerste vis.

Amai, wauw.

Check.

Wauw.

Daar gaat echt alles van afhangen, of ik vis vang of niet.

Ik heb een paar weken voor ik vertrok leren vissen met de lijn.

Ik heb dat toen welgeteld twee keer gedaan.

We blijven het proberen.

Ik denk dat dat een heel moeilijk moment gaat zijn.

Je moet dat beestje wel...

zelf doden. Dat vind ik wel... Dat gaat sowieso moeilijk zijn.

Ik heb een vis gevangen.

Ik heb een vis gevangen.

Die is zo mooi.

Sorry, visje.

Ocharme, dat visje.

Maar ik ga wel eten vanavond.

Het was heel moeilijk om die vis

zijn leven af te nemen.

Voor mij is dat de eerste keer.

Hier is hij dan.

Niet gemakkelijk.

Een rotgevoel heb ik.

Mijn maag blokt dat af zelfs.

Ik ga hem niet opeten

uit schuldgevoel.

Ik dacht toch dat het gemakkelijk zou zijn.

Dag twee. Fuck man, dag twee en al zo denken.

My God.

Dat kan toch niet.

Schubben.

Wat zouden ze thuis aan het eten zijn?

Het lievelingskostje van de kindjes.

Gebakken patatjes met mayonaise en saucissen.

Dat smaakt ook.

Voorlopig allemaal oké...

om het gezin en de kindjes te missen.

Maar ik vraag me toch af hoelang ik dat ga volhouden.

Ik denk dat heimwee misschien na twee weken,

misschien vanaf drie weken begint te spelen.

Dan is het zien hoe sterk ik mentaal ben om me daar overheen te zetten,

om te blijven gaan.

We laten niks verloren gaan.

Want ik ben ook wel ambitieus.

Als ik hieraan meedoe, wil ik wel proberen om als laatste over te blijven.

De stilte en de eenzaamheid

overvallen me nu een beetje.

Ik ben dan op papier de kerel met alle skills

en de knowhow van het terrein hier.

Want ik kom hier vaak.

Maar het is toch een verschil als je dat helemaal in je eentje doet.

Dit is het dan.

De godganse dag, alle dagen aan een stuk.

Vis eten, 's morgens, 's middags en 's avonds.

Een paar besjes.

Meer niet.

Kop op, verdergaan.

Een prachtige zonsondergang.

Maar voor de rest geen levende ziel te bespeuren.

Ik bedoel, ik vind de dagen hier persoonlijk wel zwaar.

Hout verzamelen, hout verslepen.

Met heel weinig eten.

Het vergt wel veel energie.

Als ik geen eten heb, functioneert er bij mij niks meer.

Mijn hoofd functioneert niet meer, mijn lichaam functioneert niet meer.

Mijn lichaam zegt: Eten of het is gedaan.

Ik hoop dat ik vannacht goed kan slapen zonder rugpijn, zoals gisteravond.

We zullen zien. Misschien moet ik het een beetje gewend worden.

Allee, we gaan een beetje eten.

Ik lach niet zoveel, naar het schijnt.

Ik kan niet lachend door het leven gaan als ik niet wil lachen. Versta je?

Dan word ik ziek.

Op het werk was dat hetzelfde, vroeger in de kazerne.

Eric, wat is er, lach. Ik zei: Er is niks om te lachen.

Waarom moet ik lachen? Ben ik dan een ander mens? Nee.

Mijn huisje.

Voilà, mijn eten voor vanavond. Ja, we gaan er niet dik van worden.

Oké.

Het is oké.

Dank je, visje.

Dank je.

Ik wist dat het emotioneel ging worden, maar...

ik wist niet dat het zo fel ging zijn.

Amai.

Amor, ik heb een vis gevangen.

Ik weet dat je trots zou zijn op me.

Ik heb elke nacht krampen.

Ik wil ook een bed van de grond maken, maar dat lukt niet.

Door mijn leeftijd moet ik 's nachts veel naar het toilet.

In zulke situaties... Ik lig op de grond, ik moet naar buiten.

Dan moet ik altijd oppassen met mijn benen of ik heb het zitten.

Dat blijft een zwakke plek. Bij de minste verkeerde beweging schiet het er weer in.

Het begint in mijn vingers en mijn been. Overal.

Gewoonlijk voel ik het alleen in mijn rechterbeen.

Als ik me 's nachts omdraai, krijg ik ook kramp.

Het is niet... -Het kan aan de kou liggen.

Ik denk een gebrek aan eten.

We gaan je waarden meten.

Ik ga dit vastmaken.

Ik heb het koud. Ik zit te beven.

Mijn lichaam gaat in alarmtoestand. Er moet iets gebeuren.

Straks ga ik slapen en ga ik weer krampen hebben.

Als je moe bent, kan je niet meer goed denken.

Ik ben geen 35 meer.

Ik ben iets ouder.

Een beetje hoger dan normaal? -Inderdaad.

162 over 98.

Ik schrik nu van mijn eigen bloeddruk.

Waarschijnlijk komt dat door niks te eten, door de kou.

Normaal heb ik altijd een lage bloeddruk.

116. Ik dacht: Wat is er gaande met Eric?

Ik dacht: Alone...

Twee weken, drie misschien.

Jawadde.

Het is zwaar.

Ik mis mijn vriendin. Ik mis mijn familie.

Ik kan het, denk ik, niet meer aan.