Original subtitles

Mijn eerste nacht.

Je weet het nooit.

Ik vertrouw het hier niet voor honderd procent.

En dan heb ik dit nog.

Dat is vuur, mocht er...

een dier zijn.

Een wolf, een beer, noem maar op.

Dan kan ik me verdedigen.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

De natuur is eerlijker dan de wereld.

Het maakt niet uit of je groot of klein bent, dik of dun,

iedereen is gelijk in de natuur.

Wedstrijden en zo zijn helemaal niks voor mij.

Ik heb op zich nog nooit echt dingen gewonnen

of ben nog nooit echt de beste geweest in iets.

Soms denk ik ook: spring gewoon en kijk waar je uitkomt.

Mijn vader is overleden tien jaar geleden op 58-jarige leeftijd. Dat is veel te jong.

Je leeft maar één keer.

Maak daar gebruik van.

Oh yeah, let's do this.

There we go.

Ready or not, here we go.

Ik heb veel te bewijzen. En ik ben ook een beetje bang.

Ik heb me wel geïnformeerd over noord-Scandinavië.

Daar kunnen beren zitten. Daar kunnen wolven zitten.

Oh my God, wat heb je je weer in het hoofd gehaald, kind?

Driehonderd kilometer boven de poolcirkel.

Dat is zot. Ik voel wel dat het windje koud is.

Ik ben het niet gewoon dat het zo koud is.

Wauw.

Ik heb af en toe wel kriebels, een beetje zoals verliefdheid.

Een gezonde spanning. Ik kijk er echt wel naar uit. Ik ben...

Je weet niet hoe het gaat zijn.

Dus ik laat het op me afkomen en we zien wel.

Ook zo ver je kan kijken, allemaal wauw.

Dat maakt je heel nederig als mens.

Hier is de natuur thuis of zo. Hier zijn wij te gast.

Het is unreal dat ik hier ben.

Je krijgt die kans maar één keer in je leven, om het zo te zeggen.

Dit is puur, dit is echt.

Een droom die uitkomt.

Ik verlang na de drukke dagen naar de rust van het bos,

de omgeving en dat verkennen. Die indrukken tot mij te laten komen.

Van dat plekje je thuis maken.

Ik heb er totaal geen idee van van wat dat met je als mens gaat doen.

Het fysieke stuk, denk ik, ça va wel.

Dat is ook een grens die je gaat verleggen: honger, kou.

Maar het stilvallen,

die pauzeknop die ingedrukt wordt en die ingedrukt blijft.

Ik heb er geen idee van wat dat met mij als mens gaat doen.

Dat wordt het.

Nu word ik wel een beetje overmand.

Ik krijg er een krop in de keel van.

Ja...

Al die schoonheid overvalt me.

Het is wel een beetje eng met die omgevallen boomstammen.

Ik ben opgegroeid midden in een stad

en nu beseffen: er gaat niemand rond mij zijn.

Kijk die bomen.

Over een paar minuten...

ben ik volledig alleen hier.

Amai, ik ga hier plezier hebben.

Dat weet ik nu al.

Let's go.

Shit, man.

Dada.

Wauw.

Heel in de verte hoor ik de boot.

En dan wordt het stil.

Ook stil bij mezelf.

Het is thuis een heel hectische periode geweest...

de afgelopen maanden, allee, jaren, om het zo te mogen zeggen.

Heel vaak heb ik het gevoel van altijd maar door te gaan.

Pauzeren is voor mij heel moeilijk.

Altijd maar zorgen voor. Mezelf voorbijlopend.

Ja, nu zit ik hier.

Fijn. Niks of niemand om me heen. Geen telefoon, geen afleiding.

Dat is onbeschrijfelijk.

Laat het vooral even stil worden in mijn hoofd.

Jongens, bedankt.

Tot ziens.

Doe niks wat ik zou doen.

Ja ja, hier sta ik dan, alleen op mijn veld, solo.

Zonder iemand anders.

Aan het kijken naar mijn nieuwe habitat, om het zo mooi te zeggen.

Ik vind het geweldig. Ik bedoel, kijk eens.

Kijk, hoe freaking mooi is dat hier.

En ik mag hier gewoon komen zitten. Zalig.

Mijn eigen ding doen.

Geen knijt rekening houden met een ander. Ik moet voor niemand anders zorgen.

Als het voor mij goed genoeg is, is het goed genoeg.

Let's Lenz it.

Daar gaan we.

If you go out in the woods tonight, you better act surprised.

Lenzie-Lenz is here to stay.

Gonna be okay.

Dat is een wildpad.

Normaal gezien, tegen het einde van mijn verblijf,

is hier ook een Lenz-pad.

Als hier een Lenz-pad is, dat zou ik geweldig vinden.

Eventjes tonen waar we zijn.

Mijn plekje.

Mannekes toch.

Hoe zot is dit?

Ik kom oorspronkelijk uit Antwerpen, maar ben neergestreken in Gent.

Vader van twee zonen, partner van mijn vriendin.

Iemand met een grote drang of zin naar avontuur.

Mijn kluitje aarde...

waar ik thuis ben.

Ik heb altijd in de stad gewoond, maar ik heb ook de natuur nodig

om dat een beetje in balans te brengen.

In de stad is er veel leven en bedrijvigheid.

Maar de natuur is tot rust komen en thuiskomen.

Zie je dat?

Een wildpad.

Dus ik vermoed dat rendieren hier weleens passeren.

Ik ben iemand die heel graag gaat wildkamperen.

Je kunt niet dichter bij de natuur komen dan een nachtje

onder de sterrenhemel ergens in het groen.

Dat is een beetje mijn therapie.

Waar gaan we slapen vanavond, jongens?

Wauw.

Ik heb zo'n stilte nog nooit van mijn leven gehoord.

Oh my God.

Dat is...

Prachtig.

Amai.

Het is steil omhoog, vol met rotsen.

Hier kan ik niks bouwen.

Ik heb zeker getwijfeld.

Ik ben bang.

Je bent alleen.

Als er iets gebeurt...

dan sta je er ook alleen voor.

Allee jong, echt waar.

Keiveel rotsen.

Allee kom, rustig blijven. Positief blijven.

Het is hier mooi, maar het is...

Het is kak.

Oké. Daar ga ik.

Daar gaan we dan.

Alright.

Nu ben ik alleen.

En...

Tot over drie maanden.

Daag.

Oh my God.

Ik kan het nog niet bevatten.

Mijn doel is echt om er lang te blijven.

Ik wou het wel cool vinden als ik win, ja.

Ook omdat ik denk dat mensen dat niet verwachten van mij, dat ik ga winnen.

Omdat ik geen typisch outdoor-survival-meisje of -vrouw ben.

Er is hier een freaking slachtpartij gebeurd.

Crazy.

Ik zie er, denk ik, gewoon niet uit als het cliché survivalmeisje.

Wat is er hier gestorven?

Dat lijkt bijna gewoon speelgoed.

Ik tut me graag op. Ik vind het leuk om hakjes aan te doen,

een kleedje aan te doen, een beetje make-up.

Ik doe mijn nageltjes eens graag, al die dingen.

In Alone ga ik gewoon mijn outdoorkleren aanhebben

en ik ga mijn haar vlechten,

zodat ik er een maand of twee maanden niet op moet letten.

Het boeit me ook niet als mijn nagels wat vuil zijn.

Ik ben echt een...

I-don't-give-a-damn-kind-of-girl.

Supermooi.

Er zou hier dichtbij een riviertje moeten lopen.

Ik denk dat ik het gevonden heb.

Een kabbelend beekje dag en nacht. Als dat niet fantastisch is.

Het zal me goed afgaan, denk ik.

Alleen zijn gaat geen probleem zijn. Ik ben niet echt sociaal.

Het noorderlicht, daar verheug ik me nu al op.

Ik ga voor de overwinning, want ik verlies niet graag.

Niet in spelletjes, niet in sport, dus ik ga proberen te winnen.

Ik ga nu gewoon lekker genieten, even aankomen.

Want ik merk dat ik even moet rusten.

Het is een hele reis geweest om hier te geraken. Ik ga nu even niks doen.

Dat is een goede oefening.

Ik voel me altijd heel erg thuis als ik in de natuur ben

omdat er zo weinig afleiding is.

Dat doet me deugd.

Als ik in de moderne wereld ben, voel ik me gemakkelijk overprikkeld.

Vooral met alle afleidingen hier.

Internet, gsm, tv...

Dit wordt mijn nieuwe thuis.

Hoe zot is dat.

Ik heb autisme. Ik ben heel gemakkelijk overprikkeld.

Ik ontvang zoveel informatie,

dus ik heb meer tijd nodig om die prikkels te verwerken.

En ook, dan zit je potje veel sneller vol.

Als ik in de natuur ben, dan heb ik heel weinig spullen bij me.

Dat doet me deugd. Dat is mijn coconnetje waarin ik me goed voel.

Ik vind heel veel rust in de simpelheid. Ik merk dat het me heel veel brengt,

aankomen op deze plek.

Niks moet, alles mag.

Ik voel me vooral heel gelukkig nu.

Zalig.

Het is ook een aanwezigheid, stromend water en dat kabbelende geluid.

Voor mij is dat pure verwondering.

Leeggegeten dennenappeltjes.

Het werk van eekhoorns of zo.

Ik denk dat het hier zelfs eerder druk is dan alleen.

Als je ziet hoe alles beweegt, groeit en samenwerkt,

krijg je er ook veel respect voor.

Dat boeit me gewoon enorm, de natuur zoals die werkt.

Ik voel mijn hart kloppen.

Van excitement.

Ik ben conservator-restaurator van muurschilderingen.

Dat houdt in: muurschilderingen in erfgoed, oude kerken en oude herenhuizen en zo,

die restaureer ik. Dat vind ik superboeiend.

Ook zeker die kleuren, hoe die na honderden jaren nog altijd schitterend kunnen zijn.

Wauw, vanwaar komen die kleuren?

Soms zie je nog een haar van het penseel in de verf zitten en dan: wauw.

Wauw.

Je moet niet altijd ver kijken om iets moois te zien.

Soms als je ergens dicht bij gaat, zie je ook hele landschappen.

Ik vind het leuk om even te genieten van de rust die ik nu voel.

Want ik weet dat er veel dingen op de planning staan,

zoals de shelter en vissen, visnet. Van alles maken.

Maar ik wil niet te veel druk op mezelf leggen.

Gewoon even genieten van dit mooie gevoel.

Shit, man.

Oh my God.

Ja, echt. Met al die stenen.

Fuck.

Bouwen is mijn prioriteit. Ik wil vannacht kunnen slapen.

My God.

Het moeilijkste is eigenlijk: waar? Waar kan ik bouwen?

Dat kan toch niet.

Dat is een beetje demotiverend zelfs, om zo te beginnen.

Dit heb ik al duizenden keren gedaan.

Pretty nice.

Meer heeft een mens eigenlijk niet nodig.

Een aantal jaar geleden heb ik een sabbatjaar genomen op het werk

en ben ik een jaar naar Finland gegaan voor mijn diploma International Wilderness Guide.

Alle besjes eten die ik hier anders ga squeezen, platduwen.

Sindsdien gids ik voor een aantal reisorganisaties trektochten

met Vlaamse klanten.

Die trektochten kunnen zowel in de zomer als in de winter zijn.

Voorlopig ben ik hier in mijn element.

Houden zo, Frederik.

Ik vond het een heel interessante opleiding. Ik wou het voor mezelf leren.

Ik wist tegelijkertijd ook dat dat het begin was van...

mijn leven, deel twee.

Zalig.

Wat een geluid hier.

Het begint op een thuis te lijken.

In mijn hoofd is shelter alles.

Onderdak is alles. Punt.

Hoe minder moeite je moet doen om 's nachts warm te blijven,

hoe meer energie je overhoudt om overdag dingen te doen.

Zoals ze in Amerika zeggen:

Timber.

Ze hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik het rustiger moet doen.

Slow and steady.

Slow and steady doesn't get my shelter ready.

Ik doe het niet slow and steady. Ik doe het op mijn eigen fucking tempo.

Als ik mijn kop op iets zet, dan ga ik ervoor.

Dat is mijn manier van leven.

Als ik iets wil, ga ik ervoor.

Yeah baby.

Ik geef het niet snel af. Ik heb daar geen zin in.

Ik heb geleerd in mijn leven dat afgeven opgeven is.

Ik heb niet echt een heel leuke jeugd gehad.

Ik ben in een instelling geplaatst toen ik vijf maanden oud was.

Ik ben daar door instanties, plaatsende instanties...

Pleeggezin, terug naar een instelling, pleeggezin, terug naar een instelling.

Ik ben op een niet zo leuke manier opgegroeid.

Het heeft me wel gemaakt tot wie ik nu ben.

Op mijn zeventiende en negen maanden ben ik vervroegd meerderjarig verklaard.

Heel eerlijk, ik was niet klaar voor de wereld.

Ik ben er ook nooit op voorbereid geweest.

Ik wist hoe ik moest koken en kuisen, de basics.

Maar rekeningen balanceren en geld beheren is me nooit aangeleerd.

Ik dacht: ik moet een oplossing vinden om te overleven.

Dus ik pakte mijn tent, heb letterlijk mijn duim uitgestoken

en ik heb half Europa rondgereisd.

Dat was mijn oplossing om wel te blijven leven

en geen hulp te moeten vragen aan iemand.

Want dat doe ik niet graag.

Ik heb hier een lekker cosy muurtje.

Ik heb hier zelfs een rekje als ik wil, kijk.

Mijn hoed kan daar hangen.

Zalig.

Yes.

Deel één.

Afgewerkt.

Een eenvoudig onderkomen voor vannacht.

Met zicht op het water. Meer moet dat niet zijn.

Het helt hier een beetje af. Dat gaat niet ideaal zijn.

Hier kan ik iets moois van maken.

Dat is keigoed. Ik ga eraan beginnen.

Ik wil mezelf bewijzen.

Aan mezelf natuurlijk en ook aan mijn familie.

Mijn vader zat vroeger bij de paracommando's in het Belgische leger.

Ik heb daar superveel van geleerd.

Daarom doe ik mee, om alles wat ik heb geleerd te tonen:

ik kan het ook.

Ik wil dat hij laat zien...

dat hij een echte man is

die probeert zijn best te doen.

Ik ga mijn best doen. Zo, ja.

Je moet vertrouwen hebben in jezelf.

Ik weet dat je er zo lang mogelijk zal blijven.

Dank je.

Dank je wel.

Het zal wel lukken. -Ik hou veel van je.

Het valt toch nog mee voor iemand die nul ervaring heeft.

Kijk eens.

Ik ben fier op mijn shelter. Ik voel me veilig.

Dat is voor mij het belangrijkste.

Een goede shelter bouwen, uiteraard.

Maar daarbuiten draait het allemaal om vissen. Mijn bestaan hangt ervan af.

Met gewoon vissen kom je niet toe.

Je moet bij wijze van spreken al elke dag tien serieuze vissen naar binnen werken

om aan tweeduizend kilocalorieën te komen,

wat een volwassen man nodig heeft bij normale activiteit.

Daar sprong een vis.

Nog een vis. En nog een.

Mannekes.

Het zit hier vol, jong.

We gaan ervoor.

Dat net moet echt diep genoeg het water in om vissen te kunnen vangen.

Zolang je geen boot hebt, wil dat zeggen: zwemmen.

Voor vandaag prima. Maar hoe ga ik dat aanpakken als het kouder wordt?

Hier is het diep, denk ik, maat.

Dat lukt.

Ja.

Ik denk dat het gelukt is.

Ik denk dat het gelukt is.

Shit, maat. Dat was best wel koud.

Laten we hopen dat het werkt.

Ik ga mijn shelter op het strand maken.

Want ik heb rondgekeken en er is geen enkele andere plek waar je dat kan doen.

Het zou een goed plekje zijn voor mijn schat en mij.

Ik denk dat Monica hier ook graag zou liggen, mijn liefje.

Dus ik ga hier mijn plek maken.

Het markeringspunt staat heel goed. Dus hier gaan we onze slaapplaats maken.

Ik ben veertig jaar bij het leger geweest, van mijn 17 tot mijn 56.

Ik heb hier een markeringspunt gezet, dus hier komt ongeveer mijn kleine tarp.

Ik heb twee missies gedaan.

Zes maanden Sarajevo. Dan zijn we teruggekomen.

En een maand of acht later zijn we naar Pristina gegaan voor zes maanden

onder NAVO-bevel. Dat was fantastisch.

Piketjes ook. Maar, jongens.

Het is helemaal luxe.

Ik ben op mijn 56ste met pensioen gegaan. Ik word nu 66.

In het begin was dat heel leuk, maar toch na een tijdje begint het...

Je hebt geen doel meer in je leven.

Dan moet je iets zoeken. Ik doe zes dagen per week aan sport.

Fitness, fietsen, allemaal afgewisseld.

Af en toe eens gaan vissen, naar de sauna. Dat zorgt voor regelmaat in mijn leven.

Dat is een goed boompje. Ik ga dat afzagen.

Ik heb eerst de onderste takjes eraf gedaan, dan de bovenste.

Verdomme. Verdomme.

In mijn poten gesneden.

Dju toch.

Even een bouwpauze,

want ik zat al in mijn vingertjes.

Een pleister erop leggen.

De eerste wonde en we zijn hier nog maar een uur.

Niet zo simpel als ik dacht.

Stel je voor dat er ineens veel wind is vandaag of morgen,

dan wil ik liever niet ineens een stuk tak op mij krijgen, dus...

Komaan, Tinne, je bent personal trainer, een beetje gooien kan je toch wel.

Ja.

Oké, ik moet iets zwaarders hebben.

Ik ga een steen halen. Ik ben direct terug.

Een, twee, drie.

Ik ben personal trainer. Vroeger noemden ze me Tiny Tinne Terror.

Omdat... Ik dreef mensen wel tot hun limiet, om het zo te zeggen.

Dan stond ik ernaast en was ik een beetje aan het lachen met wat ze deden

en hoe ze afzagen. Ik vond het supergrappig hoe ze daar op de grond lagen.

Dan zat ik er dus zo naast te lachen.

Tiny Tinne Terror. Ik neem het op als een compliment.

Ik ben altijd iemand geweest, als ik ergens in geloof of ik vind iets leuk,

dan kan ik daar echt heel hard voor gaan.

Fucking hell.

Mijn doel is echt om als 85-jarige nog pull-ups te kunnen.

Dus kom over veertig jaar nog eens terug naar mij, of over vijftig jaar.

Dan gaan we zien of dat effectief is gelukt.

Dat vind ik zo eng. Komaan.

Kan je het je voorstellen dat het op je tent valt?

Het bloeden is ongeveer gestopt.

Oké, verder bouwen aan het kamp.

Amai.

Oud worden doe ik niet graag.

Ik kan er niet tegen dat alles begint af te sterven, zal ik maar zeggen.

Voor mij is dat een kleine catastrofe.

66 is niet oud, maar toch.

Ja, het gaat dan naar de zeven en dat is zo...

Ja, dat is zeventig en ik wil dat gewoonweg niet.

Ik wil gewoon vitaal blijven.

Dat ben ik nu nog wel, maar wie weet over twee jaar, hoe ziet het er dan uit?

Het kan rap veranderen.

Voilà, mijn huisje in Finland.

Mijn tentje is klaar.

Ik zweet ervan, dat is ongelooflijk. Een beetje warm hier.

Hier zijn mijn keukenspulletjes.

Hier gaan we slapen vanavond.

Kijk eens, niet normaal. Fantastisch, happy.

Ik ben nog nooit zo blij geweest in mijn leven.

Bonte specht.

Dag één nog maar en al zo veel gezien.

Soms heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Ik ben nu even aan Ronald aan het denken.

Ik zal er maar van uitgaan dat ik hem mis, dat het pijn gaat doen.

Maar ik weet dat hij gewoon hier op mij wacht.

Als ik nu aan Ronald denk, dan word ik eigenlijk heel blij.

Het voelt superdegelijk, ons samenzijn. En ook eigenlijk heel makkelijk.

Het hoeft niet moeilijk te zijn, een relatie hebben.

Toen zei je ook nog: Ik wil trouwen voor je vertrekt.

Toen zei ik: Dat is over drie weken.

Toen zei je: Je moet dat maar twee weken op voorhand aanvragen of zo.

Holderdebolder trouwen voor ik vertrek.

Ronald-style.

Dat voelt gewoon mooi en goed.

Een beetje op onze manier.

Dat je iemand je man kunt noemen

en jij bent zijn vrouw, dat vind ik wel...

Dat raakt me wel of zo.

En dat je dat ook voor elkaar doet.

Het zou zalig zijn, mochten we dat eens met ons tweetjes kunnen doen.

Ja.

Ja, het is magnifiek.

Als je deze omgeving ziet, dat is onbeschrijfelijk gewoon.

Nu het zonnetje nog schijnt, ga ik proberen het visnet uit te zetten.

Dat gaat de grootste uitdaging worden.

Ik heb niet zo heel veel geduld.

Zo'n visnet is toch wel heel delicaat, dus ik hoop dat ik het niet ga verkloten.

Ik denk dat ik een beetje de witte raaf ben in het gezelschap.

Ik ben wel veel in de natuur, maar om te overleven in de natuur,

dat heb ik eigenlijk nog nooit gedaan.

De temperatuur van het water valt tegen.

Het ziet er heel zonnig uit,

maar het blijft koud.

Daar moet sowieso een touw aan zijn.

Waarom zou hier dan nog een paars touw aan zijn?

Ola, dat was een mooie vis die omhoogsprong.

Ik snap er de ballen van.

Ik heb een boek gehaald in de bieb: Survival.

Dat is Chinees voor mij. Een bivi, wat is dat? Een tarp?

Dan denk ik:

welke uitdaging ga je nu weer aan?

Allee jong, het kan toch niet dat je dat niet uit elkaar krijgt.

Fuck jong, wat is dat? Wat moet ik daarmee?

Dat zijn zulke fijne dingen allemaal, al die draadjes die door elkaar lopen.

Echt, ik zie het niet.

Ik ben echt wel de beginner.

Het is ook mooi om jezelf als mens daarin te zien groeien gewoon.

Maar ik vind het ook heel moeilijk om heel veel nieuwe info op te slaan.

Ik voel dat ik de laatste periode heel veel aan mijn hoofd heb gehad.

Dat heeft wel voor stress gezorgd: ik ga hier vies op mijn bakkes gaan.

Ik denk dat ik beter het visnet voor vandaag...

aan de kant zet en het morgen nog eens opnieuw probeer

voor ik het hier helemaal in de war breng.

Morgen een nieuwe dag.

Ja, er zit er een in mijn net.

En ik zie er al een vlakbij kringen maken.

Wow, nu al.

Zou ik nu dat net al binnenhalen of wat is het?

Als ik het laat liggen, heb ik er morgen veel meer. Maar wat als die ontsnapt?

Ik haal hem eruit.

Twee.

De ene heeft de andere beet.

Ja, jongen, het is goed.

Mijn lijn.

Shit, gast.

Heel mijn lijn gedraaid door die hier.

Zo'n kastaar.

Hoe moet ik die daar nu uit krijgen?

Wat een gedoe.

Het beste wat je kan doen, is achter de schedel

de nekwervel doorsteken met een mes.

Oké.

Dat is meer dan ik kan eten, jongen. Wat moet ik hiermee aanvangen?

Shit.

Alone, eerste avond.

Tsjakka.

Stel je voor dat er nu een vuurtje was.

Dat zou ik heerlijk gevonden hebben.

Rond het vuurtje rusten.

We moeten nog eventjes wachten daarvoor.

Spijtig genoeg mogen we geen vuur stoken momenteel

omdat er blijkbaar vorige week zelfs nog

wel wat brandjes zijn geweest.

Dat suckt wel keihard, natuurlijk.

Maar ik heb wel dit gekregen om op te koken.

Amai. Volgens mij is al het haar van mijn hand net verbrand.

Oké.

Ik zit hier...

een beetje met een probleem.

Ik heb hier een pot vol vis

en ginder ligt er nog zo'n snoek.

Ik krijg dat nooit op.

Luxeprobleem. Mijn pot is te klein, we mogen nog geen vuur maken.

Het wordt donker.

Ik denk dat ik vissoep ga eten vanavond

en morgenvroeg en morgenmiddag.

En dat ik die snoek ga moeten bewaren in een plastic zak...

in mijn kamp...

voor morgen, want...

Ik heb een megavuur nodig om die klaar te maken.

Luxeproblemen.

Het komt allemaal plots snel op mij af.

Allee, ik ben al blij dat er hier vis zit. Zoveel is zeker.

Het is mijn eerste net ooit. Ik ben trots op mezelf.

Ik ben blij en ik hoop...

dat ik visjes ga hebben.

Mijn eerste nacht.

Je weet het nooit.

Ik vertrouw het hier niet voor honderd procent.

En dan heb ik nog dit.

Dat is vuur, mocht er...

een dier zijn.

Een wolf, een beer, noem maar op.

Dan kan ik me verdedigen.

Maar heel belangrijk voor mij is niet het mes of het vuur,

maar dit.

Een foto van mijn familie.

Oh my God.

Ik moet nu niet te veel kijken.

Ik mis ze al. Dat is echt zot.

Familiewaarden vind ik heel belangrijk.

Mijn familie is niet alleen maar familie. Mijn familie is ook...

Dat zijn mijn vrienden ook.

Vrienden kunnen weggaan, maar familie blijft.

Ik weet dat je sowieso meer dan een dag gaat blijven.

Ja, sowieso. Maar ik sta volledig alleen.

En dat is voor mij...

Dat gaat het moeilijkste zijn voor jou, denk ik.

Ja, alleen zijn is voor mij heel moeilijk.

Dag één en ik mis ze al.

Dat zegt veel.

Oh my God.

Komt goed.

Oh my God.

Het is niet gemakkelijk.

Het zal moeilijk zijn, maar het is niet anders.

Hij moet die beproeving overwinnen.

Ik weet dat hij die zal overwinnen.

Ik moedig je aan. -Dank je.

Moge God je beschermen.

Amen.

Slaapwel.

We gaan je waarden meten.

162 over 98.