Original subtitles

ارائه‌ اختصاصی از کانال تلگرامی سینما نگاه t.me/YisFilm

ترجمه شنیداری و زیرنویس: یوسف کارگر

صدا گذاری و ویرایش نهایی: خواهران کاوسی

...دوره‌گردِ تُرک: سیمیت*، سیمیت، سیمیت (نوعی نانِ سُنتی تُرکی)

...سیمیت، سیمیت، سیمیت، سیمیت

سیمیت‌چی، سیمیت‌چی !سیمیت‌چی، سیمیت‌چیه

(صدای تبلیغِ فروشنده‌ی تُرک)

دوره‌گردِ تُرک: سیمیت، سیمیت، سیمیت

...سیمیت، سیمیت، سیمیت، سیمیت

(صدای تبلیغِ قهوه‌چی تُرک)

...قهوه‌چی تُرک: قهوه‌چیه

(صدای تبلیغِ قهوه‌چی تُرک)

(Mavi Mavi صدای نواختن موسیقی تُرکی) (خواننده: ابراهیم تاتلیسِس) (صدای تبلیغِ قهوه‌چی تُرک)

*Mavi ،mavi :مردِ مشتری (آبی، آبی)

‫زارا: سلام. چی مِیل دارید؟

.زن: چای .مرد: منم همین‌طور

(Mavi Mavi صدای نواختنِ موسیقی)

.زارا: بفرمایید .مرد: خیلی ممنون

(صدای زنگِ موبایل)

زارا: الو

(Mavi Mavi صدای نواختنِ موسیقی)

.زارا: دیدمت... دیدمت

‫الآن میام.

(Mavi Mavi صدای نواختنِ موسیقی)

‫زارا: کوش؟

سلام

!بَختیار: چِته؟ آروم باش! نفس بگیر

‫زارا: دَه دقیقه بیشتر وقت ندارم. ‫رستوران خیلی شلوغه.

‫چی شد؟

!‫بَختیار: بفرمایید، خانمِ ایزابِل

‫بذار ببینم فامیلی‌ات چی بود؟ ‫لاکْرُوا... مبارکه!

‫زارا: وای! چقدر از این عکسم بدم میاد!

،بختیار: بد هم نیست ...به هر حال باید یه شَباهَتی

به صاحبِ اصلی پاسپورت !داشته باشی دیگه

‫زارا: حالا این ایزابل لاکْرُوی بدبخت کی هست؟

‫بختیار: یه توریست تو یکی از این هتل‌ها. ‫حالا چرا بدبخت؟

،می‌ره گُزارِش می‌ده ...می‌گه پاسپورتم گم شده

‫بعدِ یه مدت چون فرانسویه، ‫براش یه پاسپورتِ جدید میاد.

‫آدم‌پَرونه می‌گفت فقط سه روز فرصت دارید.

تون سوخته*game ،تو این سه روز رَد نشید ‫و این پاسپورت بی‌ارزش می‌شه. (گِیمِ، بازی)

‫زارا: مالِ تو چی؟ بختیار: من؟

‫زارا: اسمت تو پاسپورت چیه؟

‫بختیار: برای من فعلاً نتونستن کاری بکنن.

‫زارا: یعنی چی؟

‫بختیار: یعنی اینکه تو می‌ری، ‫من بعداً میام.

‫زارا: شوخی‌ات گرفته بختیار؟

‫بختیار: زارا... زارا... زارا...

!‫این دفعه فرق می‌کنه

‫نه خطر داره، نه مرگ و میر.

‫توریستی اینجا سوارِ هواپیما می‌شی ‫ قلبِ اروپا پیاده می‌شی.

‫می‌دونی چند نفر حَسرَتِ این پاسپورت رو دارن؟

‫زارا: اگه نتونی بیای تو، من چیکار کنم؟ ‫بختیار: می‌تونم، میام.

!‫بختیار: گِیم‌‌بازی دیر و زود داره

بعضی‌ها شانس دارن، زود می‌رن !بعضی‌ها دیرتر

‫تو هم کم‌کم بهتره وسایلت رو .از اینجا جمع کنی، تَسویه حساب کنی

‫زارا: نمی‌خوام. مالِ خودت!

...بختیار: زارا ‫زارا: نمی‌تونم ‫بختیار: زارا از چی می‌ترسی؟ مُطمَئنه!

‫زارا: نمی‌فهمی از چی می‌ترسم؟

‫من اگه قرار بود بدونِ تو برم، !‫دَه سال که تو این جهنم نمی‌موندم

‫بختیار: می‌فهمم، ولی این آخرین راهه.

‫زارا: من نمی‌تونم، بختیار. ‫من بدونِ تو اونجا برام از جهنم هم بدتره!

!‫یا ما با همدیگه می‌ریم یا اصلاً نمی‌ریم

!‫بختیار: زارا... زارا

دوره‌گردِ تُرک: سیمیت، سیمیت، سیمیت .سیمیت، سیمیت، سیمیت، سیمیت

سیمیت‌چی، سیمیت‌چی .سیمیت‌چی، سیمیت‌چیه

سیمیت، سیمیت، سیمیت سیمیت .سیمیت، سیمیت، سیمیت

‫رضا: کات!

‫آقا چطور بود؟

‫جعفر پناهی پای تماس تصویری: اِ... خوب بود...

‫فقط رضا جان من نمی‌دونم چرا...

‫می‌مونید رو زارا؟

‫باید بیاید برسید به بختیار، ‫زارا رو تو بَک‌گِراندِ این...

‫بِره به طرفِ رستوران...

‫پناهی: فوکوس هم روی بختیار باشه. ...بختیار: رضا جان

‫صدای مردِ پشتِ صحنه: آقای پناهی .اینجا نمی‌تونستم کاریش بکنم

‫چون وقتی که زارا می‌ره، من باید با زارا ‫می‌رفتم. این باید بختیار می‌اومد دنبالش...

‫پناهی: ببین این بازیگرها در اختیارِ شما هستن. ‫شما علامت بذارید...

پناهی: رضا؟ رضا: جانم آقا

‫پناهی: ببین رضا جان .خودت حَواسِت به این باشه

‫پناهی: علامتِ آخر رو بذار ...بگو دقیقاً کجا وایسَن رضا: بله، بله... اوکی

‫و زارا هم از چه قسمت راه بیُفته ‫ بِره اون طرف.

‫این‌طوری وقتی که می‌مونیم رو زارا...

‫پَن* که می‌کنیم برمی‌گردیم به بختیار... (یک مدل حرکتِ دوربین)

‫یه وقتِ تَلَف شده داریم، .ریتم رو می‌اندازه

‫رضا: تکرار می‌کنیم پس.

‫پناهی: تکرار. صد در صد باید تکرار کنیم. ‫بعد یه چیز دیگه هم...

‫آروم به زارا بگو که...

.نکنه *exaggerat وقتی که داره پاسپورت رو می‌گیره (اِگزَجِره، اِغراق)

رضا: چشم !‫زارا، بیا

‫پناهی: بختیار هم دست و اَبروش overactـه. (اووِراَکت، بازی بیش از حد اِغراق‌آمیز)

‫رضا... رضا فهمیدی چی گفتم؟

‫رضا؟ رضا قطع شد.

رضا؟

(صدای هَمهَمه‌ از بیرون)

پناهی: رضا؟

(صدای هَمهَمه‌ از بیرون)

(صدای مرغ و خروس)

(صدای کلاغ)

(صدای بازی بچه‌ها از بیرون)

(صدای گفتگوی زن از بیرون)

(صدای بچه‌ها از بیرون)

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

(صدای مرغ و خر‌وس)

‫قَنبَر: سلام، آقای مهندس.

‫پناهی: سلام

(صدای مرغ و خر‌وس)

‫پناهی: آقا قَنبَر ببخشید؟ قَنبَر: جانم؟

‫پناهی: تو خونه‌تون نردبونی چهارپایه‌ای چیزی داری؟ ‫قَنبَر: بله، هست آقا.

‫پناهی: یه دقیقه لطف می‌کنی؟ ‫قَنبَر: بیارم اونجا آقا؟

‫پناهی: بله، بله مرسی. ‫قَنبَر: تو برو، منم میام.

‫زنِ قنبر: چه خبرته این همه سر و صدا به پا کردی؟ ‫یه عروسی خواستیم بریم ها.

‫قنبر: مهندسه، برو. ‫زنِ قنبر: تو اخلاقت همیشه همینه.

‫قنبر: کار داره، گفتم برو. یا الله ‫زنِ قنبر: چه کاری داره آخه؟

(صدای موسیقی آذری)

‫پناهی: ببخشید خانم.

(صدای موسیقی آذری)

‫زنِ قنبر: خواهش می‌کنم.

(صدای موسیقی آذری)

‫پناهی: آقا قنبر، این رو می‌شه بذارید اینجا؟

‫قنبر: بله آقا، اومدم. یا الله!

‫قنبر: ببخشید !‫پناهی: همین‌جا بذار

‫قنبر: چشم، آقای مهندس.

‫قنبر: خوبه آقا؟ ‫پناهی: آره

‫پناهی: یه لحظه این رو نگه دار.

‫قنبر: آقا می‌خواین چیکار کنین؟

‫پناهی: من این‌ رو ببرم بالا !ببینم خط می‌ده

‫قنبر: آقا، برای شما بَده برید اون بالا.

‫من خودم انجام می‌دم. ‫هر کاری دارید به من بگید.

‫پناهی: چرا؟

قنبر: آقای مهندس ...اینجا در و همسایه‌ فکر می‌کنن

یه وقت رفتین بالا دارین به خونه‌شون سَرَک می‌کشین

‫پناهی: اینم باشه ‫قنبر: ببخشید ها!

‫پناهی: خواهش می‌کنم. پس سریع برو. ‫قنبر: چشم

(صدای موسیقی آذری)

!‫قنبر: یا الله... یا الله

‫پناهی: خب، یه لحظه بگیر بالا...

‫ببین خط می‌ده اصلاً؟

‫قنبر: من خطی نمی‌بینم.

‫آقا، اینجا سالی دوازده ماه همینه. ‫آنتن نمی‌ده، خط نمی‌ده.

‫اگه بخواین می‌برم بالا پشت بومِ همسایه.

‫ولی اونجا هم همینه.

‫پناهی: آقا... این... کَدخُداست چیه... رئیسِ شورا قنبر: ها

‫پناهی: گفته بود که اینجا خطش خوبه ‫موبایل می‌گیره، همه‌چیمون خوبه.

‫قنبر: اون همه‌چی رو می‌گه عالیه.

!پناهی: خب بیا پایین، بیا پایین

‫قنبر: تازه این مُدَت هم که آنتن می‌داد ‫از شانسِ شما بود.

‫قنبر: اینجا اصلاً آنتن نمی‌ده!

‫واسه همینه هیچ‌کی موبایل استفاده نمی‌کنه. ...می‌افته تو خطِ تُرکیه

‫قنبر: قَبضِش زیاد میاد، ‫هیچ‌کی نمی‌تونه پَرداخت بکنه. ...پناهی: خب

.قنبر: این خدمتِ شما .پناهی: مرسی ‫قنبر: بفرمایید.

‫پناهی: چیه نو نوار کردی! چه خبره؟

‫قنبر: آقای مهندس، می‌ریم مَراسِم.

‫پناهی: مَراسِمِ چی؟ ‫قنبر: مَراسِمِ پا‌شویانه.

‫پناهی: چی‌چی شویان؟ ‫قنبر: یه جور مراسمِ نامزدیه.

‫قنبر: عروس و داماد رو می‌بَرن لبِ چشمه ‫پاهاشون رو می‌شورن و این‌ها. .پناهی: خب

‫پناهی: ببین... .قنبر: جانم ...پناهی: یه دقیقه

...پناهی: یه دقیقه ‫قنبر: بذار این رو جابه‌جا کنم .شما راحت برید

.قنبر: آقای مهندس، شما هم بیاین !‫خوشحال می‌شن ها

‫پناهی: نه، من کار دارم. مرسی. ‫خیلی ممنون.

‫قنبر: هر جور راحتین.

‫پناهی: ببین، عزیز جان! ‫قنبر: بله؟

...پناهی: آقا

‫قنبر: بله آقا؟ ‫پناهی: من نمی‌تونم بیام، خب فقط یه لطفی می‌کنی؟

‫پناهی: اِ... داری می‌ری اونجا، خب؟ قنبر: آها

پناهی: خب؟ یه فیلم هم بگیر که .من ببینم چه خبره

‫قنبر: آقا، من بلد نیستم.

‫بعدش هم این همه راه از ‫تهران کوبیدین اومدین اینجا...

!قنبر: ‫شما خودتون بیاین فیلمبرداری بکنید دیگه .پناهی: نه قربونتم

.پناهی: مرسی. دفعه‌ی بعد ان‌شاالله

‫ببین، کاری نداره!

‫پناهی: تو فقط... ببین... قنبر: آها

...پناهی: الان من این رو خب قنبر: آها .پناهی: گذاشتم، فیلم می‌گیره

‫پناهی: دست نزن! .همین‌طوری روشن بذار

‫قنبر: آقا، اهالی دِه مَسخَره می‌کنن. می‌گن... ‫پناهی: روشن... خواهش می‌کنم، عِیب نداره، نه، نه

‫پناهی: روشن بذار بمونه...

‫پناهی: از همین‌جا شروع کن فیلم گرفتن، برو.

‫فقط این رو راحت بگیر .طرفِ هر کی می‌خوای فیلم بگیری

‫قنبر: این الان فیلم داره می‌گیره آقا؟ پناهی: آره، آره

قنبر: فقط من بگیرم این‌جور برم؟ ‫پناهی: آره، آره، برو، برو.

‫قنبر: کاش خودتون می‌اومدین، آقا. پناهی: آره، بدو برو

‫پناهی: اینم بذار تو جیبت، برو قنبر: باشه، باشه

‫پناهی: ببین هر موقع هم که ...خواستی قطع کنی

پناهی: این... همون رو می‌زنی، این رو قنبر: چشم، چشم آقا

پناهی: دوباره هر وقت خواستی بگیری .این رو می‌زنی

‫قنبر: چشم، آقای مهندس. ببخشید من رفتم. پناهی: برو

‫پناهی: خواهش می‌کنم. قنبر: ببخشید

‫قنبر: کفش‌هام هم بردارم

(صدای خنده‌ی افراد)

‫پناهی: قشنگ این‌طوری بگیر جلوت، برو. ‫قنبر: چشم، آقا.

(صدای خنده و گفتگوی افراد) (صدای آوازِ تُرکی)

‫پناهی: خب باریکَلا، خیلی خوبه، ‫همین‌طوری بگیر... قنبر: خوبه آقا؟

‫پناهی: از هر کی می‌خواستی فیلم بگیری ‫این‌طوری بگیر جلو!

‫قنبر: از شما می‌گیرم. ‫پناهی: خب، بیا بگیر.

(صدای شاترِ دوربینِ عکاسی)

(صدای بچه‌ها) (صدای ساز زدن)

(صدای گفتگوی افراد) (صدای ساز زدن)

‫زن: سلام، پسرعمو قنبر ‫قنبر: سلام

‫زن: چطوری؟ ‫قنبر: شما چطورین؟

‫زن: چی شده بیل و کُلَنگ رو گذاشتی زمین؟ اون چیه دیگه؟

‫قنبر: مهندس داده. ‫دوربینه، فیلم می‌گیرم.

‫زن: بلدی آخه؟ ‫قنبر: من خودم کارگردانم، بابا.

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

‫پناهی: بَه! بچه‌ها، بیاین اینجا ببینم.

‫بیاین اینجا. بیاین. بیاین .سلام

بیاین

...پناهی: بله، ببین ‫زن: آقای مهندس، دیره

‫پناهی: چشم، چشم .من یه عکس ازت بگیرم

‫ممنون

‫پناهی: بیاین اینجا بشینین!

‫زن: آقای مهندس، دیره !ما مهمونیم آخه

‫پناهی: بله، بله. باشه.

(صدای ساز و آوازِ آذری)

‫زن: می‌ذارید بیان؟

‫پناهی: یه دقیقه اجازه بدین.

(صدای ساز و آوازِ آذری) (صدای گفتگوی زن‌ها به آذری)

‫نَنِه: آقای مهندس؟

‫نَنِه: آقای مهندس؟ ‫پناهی: بله، بله؟

‫نَنِه: بیا، غذا حاضره

‫پناهی: اومدم.

(صدای ساز و آواز از بیرون)

‫پناهی: بَه بَه! چه بوهایی خوبی میاد.

‫نَنِه: بیا. بیا غذات رو ببر.

‫پناهی: ببخشید دیگه. ‫شما رو هم به زحمت انداختم.

‫نَنِه: چه زحمتی؟

‫من این کار رو نکنم، حوصله‌ام سر می‌ره.

‫پناهی: شما چرا نرفتین؟

‫نَنِه: دیگه از من گذشته .این مراسم مالِ جوون‌هاست

.‫پناهی: ماشاالله تازه اولِ جوونی شماست

‫نَنِه: ای بابا. دلم می‌خواستم برم ‫ولی این پا درد من رو بیچاره کرده.

‫پناهی: اون قرص مَنیَزیم‌های زردی که دادم رو می‌خوری؟

‫نَنِه: همون‌ها یه ذره پاهام رو !خوب کرده دیگه

‫تموم شدن. قوطی‌اش رو دادم قنبر بخره ‫ولی امروز نمی‌رسه بِره شهر.

‫پناهی: چه مراسمی بود [قنبر] گفت می‌خوام برم اونجا؟

‫نَنِه: یه نوع مراسمِ نامزدیه. ‫از قدیم این رسم رو داشتیم.

‫خدابیامُرز مادرم می‌گفت...

...‫قدیم‌ها وقتی یه پسر عاشقِ یه دختر می‌شد

‫می‌رفت کنارِ رودخونه قایِم می‌شد

‫وقتی دختره می‌اومد آب ببره یا ظرف بشوره، ‫می‌پرید و چادرش‌ رو می‌گرفت...

‫از اون به بعد، چه دختره راضی بود و چه نبود، ‫اسمش رو روی اون می‌ذاشتن...

‫نَنِه: نگیر، آقای مهندس!

نَنِه: نگیر ‫پناهی: چرا؟

‫نَنِه: می‌گم نگیر دیگه. حرف گوش کن. ‫پناهی: چشم.

‫پناهی: ببخشید، بله.

.‫نَنِه: پس دختره نشون‌کرده‌ی اون می‌شد

‫دیگه هیچ‌کس به خواستگاری اون دختر نمی‌رفت. ‫ولی اون رسم از بین رفت.

‫حالا مراسمِ پاشویان جاش رو گرفته.

‫پناهی: همین پاشویان رو می‌گم. چیه این؟

‫نَنِه: اینم باز یه سُنَتِ نامزدیه. پناهی: خب

‫نَنِه: دختر و پسری رو که می‌خوان عقد کنن، ‫می‌برن کنارِ دو تا سنگِ بزرگِ رودخونه...

‫دختر رو می‌نشونن رو سنگِ چپی ...و پسر رو هم می‌نشونن رو سمتِ راستی

پناهی: خب

‫نَنِه‌: پاهای دختره رو زن‌ها می‌شورن ‫و مردها هم پاهای پسره رو.

‫می‌گن این کار باعث می‌شه .زندگی اون‌ها خوش بشه

‫چون زندگی‌شون رو با پاکی شروع می‌کنن.

‫پناهی: چه سنتِ خوبیه! ...فقط یه چیز رو متوجه نشدم

‫گفتین که دختره سمتِ راست ...پسره سمتِ چپ

‫اگه جاشون عوض بشه چی؟

‫نَنِه: ای بابا. من چه می‌دونم؟

‫می‌گن چون دختر از دَنده‌ی چپ به دنیا میاد ‫باید بشینه رو سنگِ سمتِ چپ.

پناهی: خب !نَنِه: ‫این چیزها رو ولش کن

‫پاشو غذات رو ببر .قبل از اینکه سرد بشه، بخور

‫من زیاد از این چیزها سرم نمیشه والله.

‫پناهی: خیلی ممنون ‫نَنِه: نوش جانت

‫پناهی: با اجازه‌ات. خداحافظ ‫نَنِه: نوشِ جان. خوش اومدی.

‫نَنِه: من از این چیزها سرم نمی‌شه که!

(صدای در زدن)

(صدای در زدن)

‫پناهی: بله؟

!‫قنبر: یا الله

‫قنبر: آقای مهندس، اجازه هست؟

‫پناهی: بله

‫قنبر: ای وای، ببخشین تور رو خدا. ‫خواب بودین؟ معذرت می‌خوام.

‫آقای مهندس ما داشتیم می‌رفتیم.

آخه بعدِ مراسمِ پاشویان ...فامیل‌های دوماد می‌ره‌ خونه‌ی

دوماد، فامیل‌های عروس هم ‫می‌ره خونه‌ی عروس.

‫گفتم ما می‌ریم... این اینجا می‌مونه،

خدای نکرده اتفاقی می‌افته .شرمنده‌ی شما می‌شیم

‫می‌ذارم همین‌جا.

‫قنبر: سینی غذا رو هم با خودم می‌برم، آقا.

(صدای نفس‌های جعفرِ پَناهی)

!‫قنبر: با اجازه

‫پناهی: آقا قنبر! !یه دقیقه وایسا ببینم چیکار کردی؟

(صدای واق‌واقِ سگ)

‫بذار ببینم!

(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای واق‌واقِ سگ)

!‫پناهی: خب... این از این

(صدای واق‌واقِ سگ)

‫صدای پناهی از داخلِ فیلم: خب باریکلا .خیلی خوبه، همین رو بگیر صدای قنبر از داخل فیلم: خوبه آقا؟

‫پناهی: از هر کی می‌خواستی فیلم بگیری .این‌طوری بگیر جلو

‫قنبر: از شما می‌گیرم. ‫پناهی: خب بیا بگیر!

صدای حرکات و نفس‌های قنبر) (از داخلِ فیلمِ گرفته شده

‫پناهی: خوبه که!

‫قنبر: نه، خراب کردم اونجا!

!‫پناهی: نه بابا

‫قنبر: فیلمتون خراب شد.

صدای حرکات و نفس‌های قنبر) (از داخلِ فیلمِ گرفته شده

(صدای الاغ)

‫زن: سلام، پسرعمو قنبر. ‫قنبر: سلام!

‫زن: چطوری؟ ‫قنبر: شما چطورین؟

‫زن: چی شده بیل و کلنگ رو گذاشتی زمین؟ !اون چیه دیگه؟

‫قنبر: مهندس داده. ‫دوربینه فیلم می‌گیرم.

‫زن: بلدی آخه؟ ‫قنبر: من خودم کارگردانم بابا.

‫پناهی: چرا قطع کردی؟

‫قنبر: آقا... ما با اون‌ها یه ذره راحتیم...

‫یه وقت گفتم حرفِ بدی بزنه...

!‫قنبر: زشت بشه جلوی شما ‫پناهی: نه، چه حرفِ بدی بزنه؟

(صدای الاغ)

‫پناهی: ببین، مگه نگفتم وقتی می‌خوای بگیری این دُکمه رو بزن؟

وقتی هم می‌خوای قطع کنی این رو؟

‫قنبر: ببخشید.

...‫پناهی: درست وقتی که باید می‌گرفتی قنبر: بله

پناهی: قطع کردی ‫وقتی که می‌خواستی کات کنی، گرفتی.

زن: نکنه [پناهی] جاسوسی چیزی باشه؟ !‫قنبر: تو عجیب من رو ترسوندی که

‫قنبر: ای وای!

‫قنبر: ممکنه بیان من رو بگیرن و ببرن ها! !‫زن: آبروت می‌ره، زشته ها

‫قنبر: بذار ببینم چیکار می‌تونم بکنم. ‫حساب-کتاب کنیم، خبرت می‌کنم.

‫مرد: بچه‌ای ها قنبر! ‫نکنه می‌خواد قاچاقی از مَرز رد شه؟

‫قنبر: قاچاق؟ اگه می‌خواست فرار کنه ‫چرا با ماشینِ گرونِ خودش اومده اینجا؟

‫مرد: مگه می‌شه یکی پاشه بیاد مَرز ‫بدونِ اینکه قَصد و نیتی داشته باشه؟

‫قنبر: رئیسِ شورا معرفی کرده

‫صبح تا شب نشسته پای کامپیوتر حرف می‌زنه. خدا می‌دونه با کی؟

،قنبر: آقای مهندس، من سینی رو ببرم .نَنِه منتظره

‫قنبر: ببخشید، من معذرت می‌خوام. ‫ببخشید آقای مهندس، با اجازه.

صدای قنبر توی فیلم: تو کلِ هفته .یک روز هم از اتاق نیومده بیرون قنبر: با اجازه

‫مرد: نکنه گیری، چیزی داره قنبر؟ !‫کار دستت می‌ده ها

‫قنبر خطاب به پناهی: خداحافظ

‫زن در فیلم: باز خودت می‌دونی، .ولی من می‌گم ارزش نداره ‫مرد در فیلم: درسته، ارزشش رو نداره

(صدای واق‌واقِ سگ) (صدای جیرجیرَک)

(صدای ساز زدن در فیلم)

،زن: تو هم اون دوربین رو گرفتی دستت !فکر می‌کنی چه خبره

‫قنبر: بابا، بذار این یه دونه رو !حَدِاقَل خوب بگیرم

(صدای ساز زدن)

!‫مرد: به سلامتی قنبر

‫کُلَنگ رو گذاشته زمین .و داره با دوربین فیلم می‌گیره

‫به سلامتی قنبر بزن کَف رو!

(صدای کف و سوت و هورای مردها)

(صدای ساز)

(صدای موسیقی) (صدای کِل زدنِ زنان)

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای کِل زدنِ زنان)

(صدای موسیقی)

(صدای موسیقی) (صدای کِل زدنِ زنان)

‫مرد: آی ماشاالله! به سلامتی قنبر! !دورش بگردم. آی ماشاالله

(صدای مرد از فیلم) (صدای موسیقی)

(صدای واق‌واقِ سگ از بیرون)

!رضا: چِخِه

(صدای واق‌واقِ سگ از بیرون)

‫رضا: اینجام اینجام، آقای پناهی. سلام.

‫پناهی: رضا، اینجا چیکار می‌کنی؟

‫رضا: آقا، راش*‌ها رو آوردم. (فیلم‌های خامِ بدونِ ویرایش و تَدوین)

‫تلفنتون چرا خاموشه؟

‫می تونم بیام تو؟

‫پناهی: تلفن خاموش نیست. !قطعه

‫اینجا نه! ‫ببین، برو جاده آسفالته، منم میام.

‫رضا: باشه آقا. چشم.

!‫پناهی: مواظب باش کسی نبینه

(صدای واق‌واقِ سگ)

‫رضا: آقا، سام (سلام) علیکم.

‫پناهی: سلام

‫رضا: احوالِ شما چطوره؟ ‫پناهی: مرسی

‫پناهی: چطوری؟ خوبی؟ ‫رضا: خوبین؟ قربونِ شما. فداتون بشم.

‫پناهی: بچه‌های گروه چطورن؟ ‫رضا: همه خوب.

‫رضا: شما خوبین؟ روستا خوبه؟

.پناهی: خوبه. منم خوبم

.روستا هم خوبه ‫آدم‌هاش هم خوبن.

‫داشتی می‌اومدی، کسی ندیدتت تو روستا؟

‫رضا: آقا، دستِ کم گرفتین؟ ‫یه جوری سوسکی اومدم هیچ‌کی ندید.

‫راش‌ها رو گذاشتم تو داشبورد.

‫پناهی: تو به خاطرِ این راش‌ها بلند شدی از اونجا اومدی اینجا؟

‫بچه‌ها رو هم سِپُردی به امونِ خدا؟

‫رضا: والله فقط به خاطرِ این نبود دیگه. ‫یه ذَره گروه افتاده بود تو دلشوره...

،همگی با هم تصمیم گرفتیم من بیام .یه سر و گوشی آب بدم

‫پناهی: دلشوره واسه چی؟

‫رضا: دیگه داره دیگه، آقا حق بدین.

‫یه کارگردانِ ممنوعُ الخُروج .اومده بَست نشسته لبِ مَرز

‫رضا: هر لحظه ممکنه یکی ببینه، ‫آنتن (جاسوس) باشه، بِره لو بده.

‫حالا بیا و درستش کن.

‫گفتم بیام ببینم داستان چیه؟

‫راش‌ها رو هم بیارم ببینین، ‫دیگه اینترنت که قطعه.

‫پناهی: چی شد؟ بِالاَخَره اون پِلان* رو گرفتید یا نه؟ (نَما، شات)

‫رضا: بله آقا، اون رو گرفتیم، ‫پِلانِ بعدیش هم گرفتیم ولی...

‫یه جوریه دیگه. همه‌اش بچه‌ها ‫هی پِچ‌پِچ می‌کنن درِ گوشِ هم.

‫اون شور و حاله دیگه نیست. همه‌اش فکر می‌کنن ‫شما راش‌ها رو ببینین، می‌خواین تکرار کنین.

‫پناهی: پس تو اونجا چیکاره‌ای؟

‫رضا: والله من عینِ همون دِکوپاژ* و ‫توضیحاتی که شما دادین رو دارم می‌گیرم. (زاویه و جایگاهِ دوربین نسبت به موضوع)

‫اما دروغ چرا، ‫من خودمم همین حس رو دارم.

‫پناهی: توی راه می‌اومدی مشکلی پیش نیومد؟

‫رضا: چه مشکلی؟ پاسپورت دارم من. ‫قانونی از خودِ مَرزبانی می‌رم، میام.

‫پناهی: منظورم برای هاردهاست. ‫گیر ندادن به هاردها؟

‫رضا: نه، اون دیگه هر کسی یه هارد داره .لوازمِ شخصیه، به این چیزها دیگه گیر نمی‌دن

‫می‌گم... استاد... تَصمیمت رو گرفتی؟

‫پناهی: تصمیمِ چی؟

(رضا از خودش صدایی در می‌آورد)

!‫رضا: آقا، اگه می‌خواین بیاین، الان وقتشه

‫کار رسیده به جاهای حَساس...

‫دیگه باشین بهتره. ‫می‌ریم چهار، پنج روز...

‫[فیلم] می‌گیریم برمی‌گردیم .کات، کَلانتَری، می‌ریم تهران خونه‌هامون

‫پناهی: بذار همین‌طوری پیش بِره !ببینیم چطوریه

‫رضا: آقا؟

‫من آمارِ کُلِ ماجَرا رو در آوردم

‫کلاً دو تا راهه

‫یه راه مالِ این تیزروهای قاچاق‌بَره ‫یه راه هم مالِ آدم‌بَرهاست...

!رضا: که اون خیلی خطرناکه

‫این چیز رو یادتونه؟ سینان رو یادتونه؟

‫پناهی: اون تُرکه؟

‫رضا: اون خیلی آچار فرانسه‌ست! ‫یعنی اون نباشه ما کارمون خوابیده!

‫عاشقِ فیلم و سینما. ‫سینمای ایران هم همه رو می‌شناسه!

‫یه رِفیقی به ما مُعَرِفی کرد به اسمِ اکبر آقا.

‫این اکبر آقا با این قاچاقچیه این‌جوریه!

‫یعنی یه جور مَسیر هَمواره دیگه! !یعنی... آ

‫فقط مونده که شما رضایت بدین.

‫رضا: بریم؟

‫آقا، اگه نمی خواستین بیاین، ‫اصلاً برای چرا اومدین اینجا؟

‫اینجا که اینترنت قطعه. ‫موندنِتون اصلاً هیچ فایده‌ای نداره!

‫می‌موندین تهران...

‫هم ما خیالمون راحت بود ‫هم اینکه ارتباطه وَصل بود!

‫پناهی: نمی‌دونم. بعضی وقت‌ها .فکر می‌کنم که اگه تهران بودم بهتر بود

*Location ولی همین که اینجام و نزدیکِ (لوکِیشِن، محلِ فیلمبرداری)

.حِسِ بهتری دارم

‫رضا: آقا، من یه کاری می‌کنم حِسِتون 100 برابر شه. ‫شما یه 10 دقیقه دل بدین!

‫می‌برمتون یه جایی، قشنگ لوکِیشِن رو ببینین. ‫از این روستایی هم که هستید امن‌تر و safe*‌تر. (امن)

‫یه دقیقه وایسین!

‫یه دقیقه وایسین.

‫اون جاده خاکیه رو می‌بینید آقا؟

‫اون مَسیرِ قاچاقچی‌هاست.

‫این یکی از همون ماشین‌های تیزروئه.

‫مَسیرشون اینجاست.

‫کلاً دو کیلومتر هم بیشتر نیست.

‫بریم؟

‫بریم!

‫بریم، یه توکِ پا بریم!

‫یه نگاهی بکن لوکِیشه رو.

‫رضا: آقا، چقدر خوب کردین که !قبول کردین بیاین

‫بِالاَخَره هر چی باشه، اونجا یه شهره.

‫اینجا شما هر کاری کنین، ‫هر چقدر هم رُعایَت کنین...

‫بِالاَخَره یه مسأله‌ای با اهالی .براتون به وجود میاد

‫اوه! اوه! اوه... استاد بِپا! ‫این... این ماشین‌های تیزرو خیلی خطرناکن!

‫میاین سریع، زودتر هم کار رو جمع می‌کنیم.

‫خیلی بهتر شد. ‫هم برای شما...

.هم برای ما، اصلاً برای خودِ فیلم

(صدای شیشه را پایین دادن)

‫رضا: آقا...

‫همین بغل... همین‌جا وایسین!

‫پناهی: اینجا؟ ‫رضا: همین‌جا، بله.

‫رضا: یه لحظه وایسا!

(صدای بوقِ آلارمِ ماشین)

(صدای حیوان)

‫رضا: آقا، علامت دادن. ‫ماشین رو خاموش کنین!

‫ماشین رو خاموش کنید. ‫سوییچ هم بذارید روش.

‫یکی از بچه‌های اکبر آقا میاد می‌بره یه جای امن

.وقتی برگشتید میاد تَحویلتون می‌ده

(صدای بالا کِشیدنِ شیشه‌ی برقی ماشین)

(صدای کِشیدنِ تُرمُز دستی)

(صدای آلارمِ ماشین)

(صدای نفس کشیدنِ پناهی)

‫پناهی: چیکار کنیم؟

‫رضا: بریم؟ ‫پناهی: کجا؟

‫رضا: بیاین آقا.

(صدای پرنده)

‫پناهی: آخ! آخ... وایسا، وایسا، وایسا!

‫رضا: چی می‌خوای آقا؟ ‫پناهی: هارد

‫رضا: آوردم. هاردها رو آوردم. پناهی: کو؟

‫پناهی: بِدِه ببینم! ‫رضا: ایناها!

(صدای حیوان)

(صدای نفس‌نفس زدنِ هر دو)

(صدای حیوان)

(صدای سرفه‌های پناهی)

(صدای فین‌فینِ پناهی)

‫پناهی: پس کوش اونی که علامت می‌دادی؟

.رضا: علامتم رو دید. مطمئن شد که اومدیم رفت ببینه امنه؟

‫حالا دیگه ما باید منتظرِ علامتِ اون باشیم.

(صدای نفسِ بلندِ رضا)

‫پناهی: تو چرا از اینجا میای؟

‫رضا: من که از این‌وَر نمیام. ‫شما رو می‌سپارم دستِ سینان...

‫خودم می‌رم از گُذَرگاهِ مَرزی میام.

‫رضا: آقا، یه دقیقه بیاین.

‫یه لحظه پاشین!

(صدای نفس‌های هر دو)

!‫رضا: ایناها

(صدای نفس‌های هر دو)

‫رضا: ببینید! .اون چراغ‌ها، چراغ‌های شهر‌مونه

‫اون مُحَوَطه‌ی تیره هم که می‌بینین .دریاچه‌ست، دور تا دورش چراغونیه

‫لوکِیشِنِ ما هم دقیقاً اون‌وَره. ‫کنارِ دریاچه.

‫این‌ها هم روستاهای مَرزی‌ان.

‫دیدین چقدر راحت بود؟

‫پناهی: خب، حالا دقیقاً مَرز کجاست؟

‫رضا: دقیقاً رو مَرز وایسادین!

‫پناهی: اگه به این راحتی بود...

‫پس چرا این همه مُشکِلات هست واسه رفتن؟

‫رضا: آقا، من گفتم که!

‫اون‌هایی که مشکل دارن از جاده‌ی نَفَربَر می‌رن. .اصلاً خطرناکه اونجا

‫اینجا کلاً دستِ قاچاقچی‌هاست. ‫مَرزبانی نمی‌تونه اینجا رو کنترل کنه!

‫هر چی هست قاچاقچی‌هان!

‫همین الان که داریم با هم حرف می‌زنیم، ‫10 تا چشم دارن ما رو می‌پان!

،رضا: یعنی اگه رفیقِ اکبر آقا و سینان نبودیم ‫همین 10 تا چشم اولِ جاده دَخلِمون رو آورده بودن!

‫رضا: آقا، داره علامت می‌ده. بریم!

‫بریم... اِ... چی شد؟

(صدای باد)

‫رضا: آقا؟

(صدای باد)

‫دختر: آقای مهندس! !آقای مهندس

‫دختر: سلام ‫پناهی: سلام

‫دختر: ماشینتون رو جلوی در ندیدم، ‫فکر کردم رفتین.

‫آقای مهندس، من گوزَل* هستم (اسم دختر، به تُرکی یعنی زیبا)

‫پناهی: گوزَل؟

.گوزَل: مثلِ اینکه می‌گن از ما عکس گرفتین

*آقای مهندس، دیدن که از من و سولدوز عکس می‌گرفتین (اسم پسر، به تُرکی یعنی ستاره‌ی آب)

‫گوزَل: راسته؟ پناهی: من؟

‫گوزَل: خواهش می‌کنم آقای مهندس. ‫اگه این عکس‌ها رو ببینن خون به پا می‌شه!

‫آقای مهندس اگه ببینن خون به پا می‌شه. ‫تو رو خدا، آقای مهندس!

(صدای گفتگوی تُرکی مردها)

(صدای جیرجیرک) (صدای گربه)

!ننه: کیش! کیش! کیش

‫آقای مهندس، آقای مهندس چرا اینقدر دیر کردین؟

‫پناهی: شما چرا هنوز بیدارین؟

‫ننه: آقای مهندس الان دیگه ‫سن و سال ‌خوابیدن نیست که.

‫ننه: بیا یه لیوان از این بخور ‫تا حالت بیاد سر جاش. پناهی: خب

‫ننه: من 30 ساله هر روز صبح ‫یه لیوان از این می‌خورم.

‫پناهی: خیلی ممنون

(صدای واق‌واقِ سگ) (صدای جیرجیرک)

‫پناهی: داغه!

‫ننه: باید داغ باشه تا هر چی سیاهی ‫توی ریه‌هات هست رو بشوره ببره.

‫پناهی: خیلی ممنون

‫این رو هم بذار دهنت تا خونِت رَقیق بشه.

‫بذار دهنت دیگه!

(صدای واق‌واقِ سگ) (صدای جیرجیرک)

‫پناهی: چی هست؟

‫ننه: اومدنی صدایی شنیدی؟

‫چیزی دیدی؟

‫پناهی: خیلی چیز شنیدم ...و خیلی چیزها دیدم

‫ننه: جِن-مِن دیدی، ها؟

‫پناهی: جِن چیه دیگه بابا؟

‫ننه: چشمِ چپت خیلی قرمز شده.

‫پناهی: نه بابا، چون خوب نخوابیدم. ‫با یه خوابِ درست خوب می‌شه.

‫ننه: والله چی بگم!

‫پناهی: خیلی ممنونم

‫ننه: آقای مهندس؟ ‫پناهی: بله؟

‫ننه: یه چیزی بپرسم، جواب می‌دی؟ ‫پناهی: خواهش می‌کنم

‫ننه: تو وقتی یه پسر و دختر حرف می‌زدن، ‫ازشون عکس گرفتی؟

‫پناهی: عکس؟

‫ننه: هان؟ درسته؟

(صدای گربه) (صدای جیرجیرک)

.پناهی: یادم نمیاد این کار رو کرده باشم

‫ننه: خب، خیالم راحت شد، برو بخواب. ‫پناهی: خیلی ممنون

‫ننه: ببین. اینجا کارِ یه عِده ‫دنبالِ دردسر و بهانه گشتنه.

‫ننه: برو بخواب پناهی: ممنون

(صدای واق‌واقِ سگ) (صدای جیرجیرک)

!بختیار: آی

‫راننده: از سرِ راه برو کنار! ‫از جلوی ماشین برو کنار!

‫مرد: از کوه اومدی مردک؟ ‫دستت رو بنداز بابا!

(صدای بحث و درگیری)

(صدای بحث و درگیری) (صدای واق‌واقِ سگ)

‫مرد: از کجا اومدی یارو؟

(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای گوسفند) (صدای در زدن)

‫پناهی: بله؟

قنبر: آقای مهندس، یه لحظه بیام؟ ‫پناهی: چی شده؟

‫قنبر: آقای مهندس، ببخشید. ‫می‌تونم ازتون یه سوالی بپرسم؟

‫پناهی: چی؟

‫قنبر: یه لحظه...

‫شما دیشب رفتین جاده مَرزی؟

‫پناهی: چطور مگه؟

‫قنبر: آخه صبحی رفتنی ماشینتون پُرِ گَرد و خاک بود. ‫من روش پارچه کشیدم کسی نبینه.

‫پناهی: همین جاده‌ی دِه تا اون سر برسی، خاکه.

‫قنبر: نه، آقای مهندس. ‫این خاک، مالِ روستای ما نیست.

‫این مالِ ماشین‌های تیزروئه.

‫آقا ناصر تراکتور داره. صبح‌ها می‌ره ‫سرِ زمین میاد، اینقدر خاک روش نیست!

‫من موندم شما چه‌جوری رفتید اونجا؟

‫پناهی: یکی دو تا جاده‌ی آسفالت رفتم.

‫یادم درست نیست. ‫شایدم خاکی هم رفتم!

‫قنبر: آقای مهندس شما مهمونِ ما هستید. ‫تو رو خدا مواظب باشید!

‫ما اینجا محلی هستیم، نمی‌ریم اونجا. ‫می‌ترسیم بریم اونجا.

‫شما چه‌جوری رفتین اونجا، من موندم. ‫یه کمی احتیاط کنید!

‫پناهی: چشم، چشم. خیلی ممنون قنبر: مرسی

‫قنبر: امری ندارین؟ ‫پناهی: قربانِ شما.

‫قنبر: فعلاً با اجازه. ‫پناهی: خداحافظ ‫قنبر: خداحافظ

صدای قنبر از بیرون: حق با شماست .ببخشید من جلوتر می‌رم

‫قنبر: فقط شاید داره استراحت می‌کنه. ‫بذارین اول اجازه بگیرم.

‫با اجازه، ببخشید.

(صدای در زدن)

‫پناهی: بله؟

‫قنبر: آقای مهندس، چند نفر اومدن .با شما کار دارن

‫پناهی: کی‌ان؟ ‫قنبر: همسایه‌هامونن

‫پناهی: بگو بیان.

‫قنبر: تشریف بیارید. بفرمایید.

‫مردها: یا الله... یا الله

پیرمرد: یا الله. سلام علیکم

‫پناهی: سلام علیک... سلام

‫پیرمرد: اجازه هست آقای مهندس؟ ‫پناهی: بفرمایید. خواهش می‌کنم. بفرمایید. پیرمرد: ببخشید

‫مرد دوم: سلام مرد سوم: سلام پناهی: سلام

‫پناهی: خوش آمدید ‫پیرمرد: سلامت باشید

‫پناهی: بفرمایید قنبر: بفرمایید

‫پیرمرد: خیلی خوش اومدید، آقای مهندس

‫پناهی: خیلی ممنون

‫پیرمرد: فقط من تعجب می‌کنم شما ‫اون همه اطرافِ تهران، اون همه...

‫ دِهاتِ خوب، روستای خوب دارین ‫آب‌و‌هوای خوب...

‫چطور شد اومدین لبِ مَرز... تو دِهِ ما؟

.پناهی: چیز خاصی نشد ...دنبال یه جایی می‌گشتم

‫یکی از دوستان گفتش که چند سال... ‫چندین سال پیش اومده این طرف‌ها...

‫و با رئیسِ شورای شما هم آشنا هستش. ‫تماس گرفتش...

‫پناهی: لطف کردن از آقا قنبر خواستن که...

...پناهی: این اتاق رو به من کرایه بدن !ننه: قنبر... قنبر ‫پناهی: و دیدم همه چی مهیاست، بلند شدم اومدم.

‫قنبر: جانم ننه؟ پیرمرد: دستشون درد نکنه

‫قنبر: ببخشید آقای مهندس، فکر کنم چایی ریخته.

.قنبر: من برم بیارم ‫پناهی: خواهش می‌کنم، حتماً

‫آقای مهندس... شما تو این روستا عکس گرفتی؟

‫پناهی: عکس؟ خب، بله ‫عکس هم می‌گیرم. بله.

‫والله راستش رو بخوای، ما یه مشکلی داریم ‫فقط به دستِ شما باز می‌شه.

‫پیرمرد: ما تو این روستا یه رسمی داریم...

پناهی: بله

‫دختر که به دنیا اومد،

‫پیرمرد: نافش رو به اسمِ یکی می‌بُرَن پناهی: بله

‫این دختره گوزَل که به دنیا اومد، ‫نافش رو به اسمِ یعقوب بُریدن.

‫پناهی: یعقوب کیه؟

‫یعقوب... نوکَرِ شماست.

‫پناهی: آقاست. خواهش می‌کنم.

‫پیرمرد: حالا که این دو تا بزرگ شدن، ‫قراره با هم ازدواج بکنن.

پناهی: بله

‫پیرمرد: مُنتِها... مُنتِها... قنبر: آقای مهندس

‫قنبر: ننه با من کار داره اگه اجازه بدین من برم؟ ‫پناهی: خواهش می‌کنم.

‫قنبر: ببخشید. با اجازه. ‫پیرمرد: خواهش می‌کنم .پناهی: خواهش می‌کنم

‫مُنتِها اگه این پسره سولدوز بذاره!

‫ببخشید، سولدوز کیه؟

‫والله سولدوز پسرِ یکی از فامیل‌های دورِ ماست.

‫از قرارِ معلوم، این پسره هم...

.پیرمرد: گوزَل رو می‌خواد

‫هر چی هم بهش می‌گیم، ول‌ کُن نیست.

،چند بار یقه‌اش رو گرفتیم .زد زیرِ همه چیز

‫به پدرش گفتیم. پدرش گفته ‫شما به پسرِ من اتهام می‌زنید.

‫اگه مدرکی دارید، نشون بدید.

‫حالا شما اگه اون عکس رو به من بدین...

‫ما به پدرش نشون می‌دیم ‫حَقِمون رو ثابت می‌کنیم.

‫واقعیت اینه که از اون عکسی که ‫شما می‌گید... من خبر ندارم.

‫عکس زیاد می‌اندازم ولی...

‫یادم نیست همچین عکسی گرفته باشم.

‫پیرمرد: یعنی شما... زیرِ اون درختِ گردو...

‫عکسِ اون دختر و پسر رو نگرفتین؟

‫زیرِ درختِ گردو...

‫عکسِ دختر و پسر؟

‫نه. نگرفتم.

‫مطمئنین؟

‫پناهی: بله. مطمئنم

(صدای پخشِ قرآن)

(صدای پخشِ اذان)

‫خب، آقای مهندس، اگه اجازه بدید ‫ما رفعِ زحمت می‌کنیم.

‫چایی نخوردین!

‫نه دیگه، خیلی ممنون.

(صدای پخشِ اذان)

‫قنبر: می‌موندید دیگه. ‫مرد: ممنون

(صدای پخشِ اذان)

‫قنبر: زحمت کشیدین

(صدای آوازِ تُرکی)

‫قنبر: رسیدیم، همین‌جاست.

!‫یا الله! یا الله! یا الله

‫قنبر: بفرمایین، آقای مهندس. ‫پناهی: برو

‫قنبر: آقای مهندس، ببخشید !من جلو جلو می‌رم... یا الله

‫قنبر: سلام حاج آقا. خسته نباشی. ‫رئیس شورا: آقا قنبر حال و احوال؟

قنبر: بفرمایید، بفرمایید ‫رئیس شورا: به به! پناهی: سلام

‫رئیس شورا: سلام علیکم. پناهی: حالِ شما؟ رئیس شورا: خوبین آقای مهندس؟

پناهی: مرسی، تشکر. شما خوبین؟ ‫رئیس: آقا، بِالاَخَره چشممون به جمالِ شما روشن شد. ‫پناهی: اختیار دارین. مُزاحِم شدیم

‫رئیس شورا: بفرمایید. بفرمایید. قنبر: از این طرف، آقای مهندس، بفرمایید

‫قنبر: یا الله!

قنبر: بفرمایید

(صدای کلاغ)

!قنبر: یا الله ‫رئیس شورا: بفرمایید بالا!

رئیس شورا: بَه بَه پناهی: سلام رئیس شورا: سلام علیکم

‫رئیس شورا: خوش اومدین. خوبین؟ ‫پناهی: حالِ شما؟ خوب هستین؟

رئیس شورا: اِرادَتمَند، قربانِ شما پناهی: قربانِ شما. تشکر. اختیار دارید

‫رئیس شورا: قنبر، عزیزم یه سر به اون حیوون ‫بزن ببین چشه؟ انگار حالش خوب نیست.

‫قنبر: چشم، آقا ‫رئیس شورا: قربونت

‫رئیس شورا: آقا؟ پناهی: جان

رئیس شورا: خیلی می‌خواستم بیام دیدنتون ‫خوشبختانه یه جوری شد خودتون اومدین.

‫رئیس شورا: بفرمایین تو پناهی: اختیار دارین، بفرمایین

‫پناهی: خواهش می‌کنم .بفر‌مایین راهنمایی کنین

‫رئیس شورا: بابا کُلبه‌ درویشی راهنمایی نمی‌خواد. ‫پناهی: خواهش می‌کنم. رئیس شورا: بفرمایید

پناهی: اختیار دارید رئیس شورا: بفرمایید

‫رئیس شورا: مردِ مُؤمِن یه هفته‌ست اومدین ‫رفتین چَپیدین تو خونه‌ی اون... قنبر.

.بابا، بیاین بیرون ‫بیاین دِه رو بگردین.

‫بیاین با مردم آشنا بشین. ‫اهالی دِه.

‫بفرمایید. خیلی مُشتاقَن شما رو ببینن.

‫رئیس شورا: خوش اومدین ‫پناهی: قربانِ شما

‫رئیس شورا: آقا چه جوریه؟ ‫خونه‌ی قنبر راحتین ان‌شاالله؟

‫پناهی: بله، خیلی راحته. خوبه.

‫رئیس شورا: خدا رو شکر. یه جوری بشه که ما شرمنده ‫اون دوستمون نشیم که شما رو سفارش کرد.

‫پناهی: نه بابا، چه شَرمند‌گی؟

‫خیلی هم راحته و...

‫فقط تمامِ زحمت‌ها ‫افتاده به پای این پیرزنِ بیچاره.

‫رئیس شورا: آدم‌های خوبی‌ان.

‫من دیروز فهمیدم یکی، دو تا از ‫دِهاتی‌ها می‌خواستن بیان خدمتِ شما.

‫خودم عمداً نیومدم.

‫می‌دونید... ما روستایی‌ها ‫یه ذَره دهنمون چِفت و بَست نداره.

‫گفتم میان، بی‌حُرمَتی می‌کنن ‫یه چیزی به شما می‌گن من شَرمَنده می‌شم.

‫پناهی: نه بسیار هم آدم‌های مَنطقی‌ بودن. ‫مُشکِلِ خاصی نبودش.

‫رئیس شورا: خدا رو شکر

‫عکس ازتون خواستن؟

‫پناهی: چی؟

‫عکسِ این سولدوز رو بهشون دادین یا نه؟

‫رئیس شورا: می دونین آقای مهندس؟ ‫من رئیس شورای این دِه هستم.

‫رئیس شورا: حرفم بینِ این مردم در رو نداره! ‫حرفم رو زمین نمی‌اندازن.

‫مَنظورَم اینه که اگه عکس دستِ من باشه...

،من یکی به این می‌گم ‫یکی به اون می‌گم

‫غائِله رو می‌خوابونم، می‌ره.

‫می دونید، آقای مهندس...

‫ببخشید ها... ‫الان دیگه کشاورزی رونَقی نداره.

‫یعنی روستایی جَماعَت از کشاورزی ‫نمی‌تونه نون در بیاره. خُشکسالیه.

‫نونی که الآن برای روستایی مَرزنِشین در میاد ‫از رَد و بَدَل کردنِ جنس از نُقاطِ مَرزیه.

‫رئیسِ شورا: یه ماشینِ گرون‌قیمتِ خوشگل میاد

تو جاده‌های خاکی مَرزی این‌وَر، اون‌وَر می‌ره

‫خبر می‌ره می‌رسه به گوشِ کسانی که نباید برسه

‫فردا ماشینِ نیروی انتظامی اینجا پیدا می‌شه

‫نونِ این مردم آجر می‌شه.

‫بعد چی می‌شه؟ همه رو از چشمِ من می‌بینن. چرا؟

.چون شما رو من دعوت کردم

‫من به قنبر گفتم به شما خونه بِدِه.

‫رئیسِ شورا: حالا لطف می‌کنید عکس رو بدید به من؟

‫حالا فهمیدم منظورتون چیه.

‫شماها دارید دُنبالِ یه بَهانه می‌گردید...

‫که من از اینجا برم.

‫حاج آقا، بهانه لازم نیست. ‫شما هر وقت امر بفرمایید، من می‌رم.

‫آقای مهندس، این چه حرفیه؟!

‫آخه کی دلش می‌خواد ...یه نفر از اینجا ناراضی بره

فردا مهمون‌های دیگه نیان توی دِهِ ما؟

‫ما دلمون می‌خواد !دِهِمون رونَق بگیره، قربونِ تو برم

‫پس چرا گیر دادید به من؟

‫من شرمنده‌ام که شما رو !ناراحت کردم، آقای مهندس

!به خدا اصلاً دلم نمی‌خواست این‌جوری بشه

‫انگار روزِ خوبی هم اِنتِخاب نکردم .برای صحبتِ با شما

ان‌شاالله یه روزِ دیگه .با هم صحبت می‌کنیم

(صدای بوقِ تماس تصویری)

(صدای در زدن)

‫پناهی: بله؟

(صدای در زدن)

(صدای در زدن)

(صدای موتور از بیرون)

‫سولدوز: سلام

‫ پناهی: اینجا چیکار می‌کنی؟

(صدای نفس‌های سولدوز) (صدای واق‌واقِ سگ‌ها)

‫من سولدوزم. ببخشید.

‫همون که با گوزَل عکسم رو گرفتید.

‫اگه ممکنه یه چند دقیقه وقتتون رو بگیرم؟

‫پناهی: این وقتِ شب؟

‫سولدوز: کارِ من واجبه .اگه اجازه بدید، حرفم رو بزنم برم

‫پناهی: برای اومدن تو (داخل) !اجازه نخواستی

‫برای حرف زدن اجازه می‌خوای؟

سولدوز:‫ ببخشید. من نمی‌خواستم ‫این‌جوری مزاحمتون بشم.

‫همین‌‌جا بزرگ شدم

‫بعدش دانشگاه قبول شدم، رفتم تهران.

،یه بار با دوست‌هام رفتیم اِعتِراضات .گرفتنمون

‫به همین سادگی هم اخراج شدم.

‫گفتم بیام اینجا زندگیم رو از صِفر بسازم.

‫البته، انگیزه هم داشتم برای برگشتن.

‫انگیزه‌ام گوزَل بود.

‫من عاشقِ گوزَلم

‫پناهی: چرا نمی‌شینی؟

‫ از وقتی هم اومدم، این پسره یعقوب ‫نذاشته یه آبِ خوش از گَلوم پایین بره.

‫منم به گوزَل قول دادم. ‫قول دادم که از اینجا دیگه بریم.

‫خیلی مسخره‌ست. می‌گن این...

‫نافِ گوزَل رو برای یعقوب بُریدن

‫اون زمان باباش با این فامیلشون مشکل داشته...

‫برای اینکه کُدورَت‌ها از بین بِره .این کار رو کرده

‫ما می‌خواهیم از اینجا فرار کنیم.

‫سولدوز: فقط اون عکسه رو بی‌خیال شین. ‫ما یه هفته دیگه نیستیم.

‫این‌طوری که نمی‌شه.

‫می‌رفتی باهاشون حرف می‌زدی ‫شاید مشکل حل می‌شد.

‫سولدوز: چه حرفی؟

‫اگه با حرف زدن مشکل حل می‌شد ‫که شما الان اینجا نبودی اصلاً!

‫منظورت چیه؟

‫سولدوز: اینکه شما هم می‌تونستین با حرف زدن .مشکلتون رو حل کنین، تموم شه بره

‫حل نکردین دیگه!

‫آقای پناهی...

‫من می‌گم که شما پاتون یه جوری گیره، ‫منم پام یه جورِ دیگه گیره.

‫پناهی: داری تهدید می‌کنی؟ ‫سولدوز: نه. تهدید چیه؟

‫من فقط خواهشم اینه که عکسه رو بی‌خیال شو. ‫من یه هفته دیگه نیستم!

(صدای واق‌واقِ سگ)

‫سولدوز: با اجازه‌تون من می‌رم.

(صدای پرنده)

(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای جیرجیرک)

(صدای جیرجیرک) (صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای جیرجیرک)

(صدای آلارمِ ماشین)

‫پناهی: رضا! ‫رضا در تماسِ تصویری: بله، بله آقا .یه لحظه اجازه بده

‫رضا به بقیه: کادر رو خالی کنید، بچه‌ها. ‫بیاین این‌وَر.

‫رضا: استاد، اینترنت خوبه؟

‫پناهی: آره، الان بهتره.

‫رضا: اجازه هست شروع کنیم؟

‫پِلان* رو می‌بینین؟ (برداشت یا نمای بلند)

‫پناهی: خب، همه چی آماده‌ست؟

‫رضا: بله، بله، همه چی آماده‌ست، آقا .منتظرِ شماییم

‫پناهی: شروع کنیم. آره. ‫شروع کنیم.

‫رضا: آقا، قطع نشه اینترنت؟

‫پناهی: نه، اومدم بالای تپه. ‫اینجا آنتنش خیلی خوبه.

‫رضا: بچه‌ها، آقای پناهی تَصویر رو می‌بینن.

‫بریم استاد؟

‫پناهی: بریم. ‫رضا: آماده؟

‫رضا: سه، دو، شروع.

(صدای ساز و آواز) (ترانه‌ی بُردی از یادم - دِلکَش و ویگِن)

زارا: بُردی از یادم

‫دادی بر بادم

‫با یادت شادم

‫دل به تو دادم

در دام افتادم

از غم آزادم

دل به تو دادم، فِتادَم زِ غم

ای گُل بر اشکِ خونینم بخند

‫سوزم از سوزِ نگاهت هنوز

چشمِ من باشد به راهت هنوز

(صدای دَف زدن)

(صدای باد) (صدای امواج)

‫مرد: بذار تنها باشه.

‫خودت جاش بودی، می‌رفتی؟

(صدای باد) (صدای امواج)

‫مرد: یه سیگار روشن کن با هم بکشیم.

‫آقا چرا اینقدر ساکتین؟

‫مثلاً اومدیم تولد!

‫یه آهنگِ شاد بزن، یه کمی حال کنیم!

(صدای دَف زدن با ریتمِ شادِ ترانه‌ی پرنده‌ی ایرج)

(صدای دَف زدن) (صدای دست زدن) (صدای امواج)

‫امین: کات، خوبه.

‫امین جان، کات نکن. ‫من با آقای پناهی کار دارم.

‫رضا جان لطف می‌کنی این گوشیت رو؟

‫رضا: بیا، داداش

‫بختیار: اِ... سلام، آقای پناهی

‫پناهی: سلام بختیار جان. بگو؟ ...بختیار: اِ

‫اون آقاهه، آدم‌پَرونه زنگ زد ‫گفت فردا صبح بیا پیشم.

‫پناهی: که چی؟

‫راست و دروغش رو نمی‌دونم، ولی ‫اون‌جوری که می‌گفت گِیمِ من شروع شده.

‫گِیمِت شروع شده یعنی چی؟

‫یعنی پاسپورتِ منم جور شده.

‫پناهی: خب؟

‫خب، منم با زارا می‌رم دیگه!

‫پناهی: رضا!

‫پناهی: رضا!

‫رضا: آقا، می‌شنوم صداتون رو. !جونم، آقا

‫پناهی: رضا، تو خبر داشتی؟

‫رضا: منم همین الان شنیدم به خدا.

‫بختیار: فرصت نکردم بهشون بگم.

‫پناهی: ببین آدم‌پَرونه رو می‌تونی راضی کنی فیلم] بگیریم؟]

‫رضا: خیلی خوبه، آقا .می‌گیریم، مشکلی نیست

‫چی رو می‌گیری آقا؟ ‫نمی‌شه.

‫بختیار: مثلاً قاچاقچی‌ان ها! ‫رضا: آقا، نگران نباشین! ...همه‌چی رو بسپارین به من

(صدای گفتگو و هَمهَمه‌ی افراد)

(صدای در زدن)

‫پناهی: بیا تو

(صدای بحث مردها از بیرون)

‫قنبر: یا الله، آقای مهندس.

‫خسته نباشید.

‫چند نفر از اهالی روستا اومدن .با شما کار دارن

(صدای بحث و گفتگو از بیرون)

‫پناهی: خب، با من کار دارن بیان تو.

‫قنبر: شما خودتون بیاین بهتره. ‫شَر می‌خوابه.

‫ببخشید.

‫بفرمایید... بفرمایید... بفرمایید

‫رئیس شورا: ساکت باشید .وقتی اومدن چیزی نگید تا من حرف بزنم

‫پناهی: سلام

‫رئیسِ شورا: سلام، آقای مهندس.

‫رئیسِ شورا: بفرمایید. ببخشید مزاحم شدیم. پناهی: خواهش می‌کنم

‫پناهی: حاج آقا چی شده؟ چه خبره؟

‫رئیسِ شورا: آقای مهندس من دیروز به شما چی گفتم؟

‫بفرمایید چی گفتم؟

‫من گفتم اون عکس رو بدید به من،

‫گفتم یا نگفتم؟

‫پناهی: شما گفتید، منم گفتم عکسی ندارم.

‫رئیسِ شورا: آقای مهندس، این عکس !دِهِ ما رو ریخته به هم

!این ماجرا همه‌ی ما رو فَلَج کرده

‫من عرض کردم خدمتتون. ‫این برای ما مَدرکِ مهمیه.

‫اگه دستِ من باشه، ‫من این غائِلِه رو به راحتی می‌خوابونم.

‫ولی متأسفانه شما همکاری نکردی، آقای مهندس.

‫پناهی: حاج آقا، منم خدمتتون گفتم، ‫الآن هم پیشِ دوستان می‌گم...

‫من از این دختر و پسری که شما می‌فرمایید !هیچ عکسی نگرفتم

!یعقوب: حاجی دیدی؟ این هر چی بگه دروغه !من اصلاً حرف‌های این رو قبول ندارم

‫رئیسِ شورا: هیس... یه دقیقه !ساکت شو! دارم حرف می‌زنم

‫برو اون شاهدت رو بیار ببینم!

‫رئیس شورا: بیا اینجا، پسرم.

‫هر چی دیدی به آقای مهندس بگو!

‫پسر: من اینجا نمی‌تونم بگم. ‫اون بالا می‌تونم بگم.

‫رئیسِ شورا: متوجه شدین چی گفت؟ ‫پناهی: بله، بفرمایید خونه در اختیارِ شما.

‫رئیسِ شورا: شما جلوتر بفرمایید ما مزاحم می‌شیم! بفرمایید

‫رئیسِ شورا: بیاین بالا، بابا جان.

‫پناهی: ببخشید.

‫رئیسِ شورا: بفرمایید... بفرمایید.

(صدای گفتگوی افراد به آذری)

!رئیسِ شورا: یا الله !مردِ اول: یا الله

!مردِ دوم: یا الله !مردِ سوم: یا الله

!مردِ چهارم: یا الله

(صدای خروس)

(صدای پرندگان)

(صدای گفتگوی زن‌ها از پایین)

(صدای پرندگان) (صدای بَع بَعِ گوسفند)

پناهی: بفرمایید، حاج آقا

‫رئیسِ شورا: هر چی دیدی !به آقای مهندس بگو

‫پسر: من اونجا ایستاده بودم...

‫رئیسِ شورا: کجا؟ ‫پسر: اونجا

‫‫رئیسِ شورا: خب، برو اونجا وایسا.

‫با کی وایساده بودی؟

پسر:‫ با حسن

‫‫‫رئیسِ شورا: خب، بعدش چی شد؟

‫پسر: گفت بیا اینجا بشین ازت عکس بگیرم

‫‫‫رئیسِ شورا: آقای مهندس گفت بیا .اینجا بشین ازت عکس بگیرم ‫کجا نشستی؟ بیا همون‌جا بشین ببینم.

‫پسر: اینجا

‫‫‫رئیسِ شورا: بگو ببینم آقای مهندس کجا وایساد؟

‫پسر: اونجا

‫‫‫رئیسِ شورا: آقای مهندس .اونجا ایستاد

‫‫‫رئیسِ شورا: خب؟ ‫پسر: وایساد و ازمون عکس گرفت.

‫‫‫رئیسِ شورا: خب، بعدش چیکار کرد؟

‫پسر: بعدش هم دید .یه دختر و پسر هست

‫‫‫رئیسِ شورا: کجا بودن دختر و پسر؟ ‫پسر: اونجا

‫‫‫‫رئیسِ شورا: دید اونجا یه دختر و پسر هست؟

‫پسر: با دوربینش عکس گرفت.

‫‫‫‫رئیسِ شورا: دوربينش‌ رو سمتِ اون‌ها چرخوند؟ ‫پسر: آره

‫پسر: بعد برگشت .و یه عکسِ دیگه از ما گرفت

‫‫‫‫رئیسِ شورا: دوربين رو سمتِ اون‌ها چرخوند و بعد از شما عکس گرفت؟ ‫پسر: درسته

‫‫‫‫رئیسِ شورا: آقای مهندس، چی می‌گین؟

‫پناهی: خب، شما که شاهد دارین...

‫همین رو ببرید شهادت بده.

‫دیگه نیازی به عکس نخواهید داشت.

‫آقای مهندس این بچه 9 سالشه!

‫شهادتِ این اصلاً قانونی نیست. ‫اصلاً شَرعی هم نیست!

‫کسی شهادتِ این رو قبول نمی‌کنه که!

پناهی: بر اساسِ شَهادتِ همین بچه ...دارید من رو مَحکوم می‌کنید

بعد می‌گید شَهادتِش قانونی نیست؟

‫یعقوب: آقا، تو چرا داری بی‌خود ‫از سولدوز دفاع می‌کنی؟

‫چیکاره‌ی تو هست؟ پسرخاله‌ات هست؟ ‫چیه توئه؟

‫عکس گرفتی. یه بار بیار نشون بده...

‫یعقوب: همه راحت بشن. ‫پناهی: آقا، قَ... قبول. عکس می‌خواید؟

‫پناهی: بفرمایید... لطفاً بفرمایید! ‫یعقوب: بیا نشون بده ببینم

پناهی: بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید

‫یه لحظه صبر کنید. ‫یه لحظه صبر کنید! حاجی کو؟

‫پناهی: حاجی، بیا رئیسِ شورا: بله، آقای مهندس؟

‫پناهی: حاجی، بیاید... حاجی، ببین رئیسِ شورا: بفرمایید

‫پناهی: این کُلیه‌ی عکس‌هاییه که !من از دِهِ شما گرفتم

‫ببین به غیر از این، ‫عکسی وجود نداره. ببینین!

‫اون عکسِ دختر و پسری که چیزی که ‫می‌گفتین در کلِ این عکس‌های من وجود نداره.

‫ولی با این وجود...

‫با این وجود واسه اینکه مطمئن بشید،

‫من این حافظه‌ی این... دوربین رو می‌دم خدمتِ شماها

‫رئیسِ شورا: آقا، نیازی نیست. ‫پناهی: ببرید به هر کسی که دلتون می‌خواد نشون بدین!

‫پناهی: هر کاری که دلتون... ‫اصلاً من دیگه نمی‌خوام این رو!

پناهی: بیا برو

!رئیسِ شورا: آقای مهندس، نیازی به این کارها نیست ...پناهی: فقط لطف کنید

پناهی: خواهش می‌کنم !فقط لطف کنید دست از سرِ من بردارید دیگه

‫رئیسِ شورا: چرا عصبانی می‌شید؟ ‫پناهی: بفرمایید، خواهش می‌کنم .بفرمایید، بفرمایید

‫رئیسِ شورا: آقا یعقوب، می‌بینی سرِ هیچی آبروی من رو جلوی مهمونم بردی؟ پناهی: بفرمایید

مرد: ما چیکار کنیم .اون گفت عکس گرفته دیگه

(صدای گفتگوی اهالی به آذری)

‫پناهی: آقا قنبر... آقا قنبر ببخشید؟

‫قنبر: جانم آقا؟

‫پناهی: چی شده باز هم؟

‫قنبر: هیچی آقا، اهلِ روستا می‌گن ‫آقای مهندس بیاد شهادت بِده.

‫پناهی: چیکار کنم؟ ‫قنبر: تو روستا رسمه...

‫قنبر: بینِ همه می‌شینن، قَسَم می‌خورن

‫رئیسِ شورا: آقا، این برای شما نیست که! ‫این یه رسمِ قدیمیه برای ما.

‫طرف میاد تو قَسَم‌خونه قَسَم می‌خوره ‫می‌گه آقا من این کار رو نکردم

!رئیسِ شورا: تموم می‌شه می‌ره قنبر: آقای مهندس

‫قنبر: یه لحظه اجازه بده، آقای مهندس ‫ببخشید من وقتِ شما رو می‌گیرم.

‫آقای مهندس، شما تا حالا ‫هر چی گفتی ما گفتیم چشم.

‫نیم ساعت وقتِ شما رو می‌گیره.

‫تشریف بیارید، برید اونجا قَسَم بخورید .قالِ قَضیه رو بکَنید

‫به خدا ما آدم‌های خوبی هستیم.

‫قنبر: نمی‌خوایم از روستای ما ‫خاطره‌ی بدی داشته باشید ...رئیسِ شورا: آقای مهندس من جوون بودم

‫رئیس: خودم دو دفعه قَسَم خوردم ...غائله خوابیده

.به خیر و خوشی تموم شده، رفته

‫شما هم یه قَد‌َم‌رَنجه بکنید، ‫تشریف بیارید تموم بشه بِره دیگه!

‫رئیسِ شورا: آقای مهندس؟

‫آدم‌پَرون: پسرش سابقه‌ای چیزی نداره؟

‫بختیار: یکی، دو بار دعوا کرده ولی کارش ‫نرسیده به پاسگاه و دادگاه و این‌جور چیزها.

‫‫آدم‌پَرون: نه... دعوا که نه! مثلاً تَظاهُراتی، چیزی؟

‫بختیار: نه بابا، تازه درسش تموم شده.

‫منم خبر نداشتم اومده اینجا.

‫یکی، دو هفته غِیبش می‌زنه و خانواده...

‫خیلی خیلی نگرانش می‌شن.

‫الآن هم از اینجا زنگ زده، گفته ‫می‌خوام برم اروپا، پول لازم دارم.

‫بیچاره‌ها رفتن براش 5000 تا جور کردن

‫اِ... الآنم من شما رو معرفی کردم. ‫اگه می‌شه کمکش کنید.

‫‫آدم‌پَرون: بختیار، من با 5000 تا !کاری نمی‌تونم بکنم

‫بختیار: بابا، پسرعموش !با کمتر از 5000 تا، تا آلمان رفته

‫‫آدم‌پَرون: بله، با 1000 تا هم ‫می‌شه رفت، ولی چه‌جوری؟

‫زمینی؟ دریایی؟

‫کُلی خطر داره! !هر روز هم خودت اخبار‌ رو می‌بینی

‫راهِ من مطمئنه.

‫همین خانمِ خودت رو با هواپیما ‫صَحیح و سالم می‌ذارم وسطِ پاریس.

‫بختیار: الآن چقدر باید جور کنن؟ ‫‫آدم‌پَرون: کَف (کمِ کم) باید 12 تا بدن.

‫بختیار: بابا، ندارن!

‫هر چی پَس‌انداز و طلا داشتن فروختن، ‫دیگه یه خونه دارن...

‫که اونم نمی‌تونن بفروشن .بقیه رو آواره کنن

‫‫آدم‌پَرون: من نمی‌دونم !یه لحظه وایسا

!ببین

‫برین اونجا، وایسین رو به کوچه، ‫پشتِ سرتون هم نگاه نکنین.

(صدای فروشنده‌های تُرک)

‫آدم‌پَرون: بختیار!

‫تا اینجا هم که اومدیم به خاطرِ سینان بود.

‫من می‌رم اون‌وَر یه امانتی بگیرم.

‫برنمی‌گردین پشتِ سرتون رو نگاه کنین! متوجه شدین؟

به این بچه‌هایی هم که پشتِ سرته ...بهشون هم بگو که

‫دوربین رو بچرخونن اون‌وَر ...یا خودتون برگردین اون‌وَر رو نگاه کنین

من نمی‌تونم امنیتِ شما رو !اینجا تَضمین کنم

مرد به کُردی: حالا باید چیکار کنم، بختیار؟

بختیار به کُردی: یا اروپا یا برگشت به ایران

!فقط اینجا نه

‫اون با گذشتِ زمان بهش عادت می‌کنه

‫مرد به کُردی: چطوری می‌تونم؟ !اون راغِب نیست برگرده

بختیار به کُردی: مشکلش با ایران چیه؟ ‫چرا نمی‌خواد برگرده؟

‫مرد به کُردی: اون حس می‌کنه گیر افتاده

‫بدونِ هیچ آینده‌ای !هیچ آزادی و هیچ شُغلی

‫لطفاً باهاش حرف بزن

‫دو روزِ دیگه می‌مونم ‫مُتِقاعِدِش کن

بختیار به کُردی: باهاش حرف می‌زنم امیدوارم جواب بده

!آدم‌پَرون: بختیار

‫خیلی خوش شانسی! ‫برات یه پاسپورت جور کردم.

‫مالِ یه توریستِ انگلیسیه

‫بِجُنب! .باید بریم واسه عکس و گِریم

‫تو اومده بودی کارِ این بابا رو راه بندازی .کارِ خودت راه افتاد

‫بَرِش گَردون!

‫آدم‌پَرون: بهش بگو من و تو داریم ...می‌ریم از اون‌وَر

‫پشت سرش رو نگاه نمی‌کنه!

‫دَه دقیقه همین‌جا وایمیسته بعدِ اینکه ما رفتیم

بعدش راهش‌ رو می‌کِشه از این‌وَر می‌ره

(ترجمه‌ی حرف‌های آدم‌پَرون بختیار به کُردی)

‫آدم‌پَرون: بریم... بریم

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

(صدای ساز زدن) (صدای جیرجیرک)

(صدای آوازِ تُرکی خواندنِ مرد)

‫صَفَر: سلام، آقای مهندس

‫صَفَر: یه لحظه وقتت رو بگیرم؟ ‫پناهی: خواهش می‌کنم

‫صَفَر: یه چایی با هم بخوریم؟

‫پناهی: ممنون، من فقط باید برم جایی، مرسی

‫صَفَر: جایی که می‌خوای بری .منم می‌خوام برم. حالا وقت هست

‫بفرما بریم یه چایی بخوریم.

‫راه امن نیست! !خرس هست تو راه

‫با هم می‌ریم .یه چایی بخوریم با هم می‌ریم

‫صَفَر: بفرمایین ‫پناهی: خواهش می‌کنم صَفَر: بفرمایین

صَفَر: بفرمایین

(صدای گفتگوی افراد از داخل)

‫مرد: سلام، آقا ‫پناهی: سلام مردِ دیگر: سلام

‫صَفَر: خوش اومدین آقا. بفرمایین اون بالا. بفرمایین

‫خیلی خوش اومدین

‫جوان: سلام، آقای مهندس ‫پناهی: سلام

جوان: با اجازه، مشدی صَفَر .صَفَر: در پناهِ خدا. باشه، من حساب می‌کنم جوان: ممنون

صَفَر: بفرمایید، آقای مهندس

(صدای پخش موسیقی تُرکی) (صدای قِلیان کِشیدن)

‫صَفَر: قنبر کجاست آقای مهندس؟

‫پناهی: قنبر... والله خونه نبود.

‫نمی‌دونم کجا رفته!

‫منم آدرسِ قَسَم‌خونه رو ‫از ننه گرفتم که برم اونجا.

‫صَفَر: خوب کاری کردی اومدی بری قَسَم‌خونه .آقای مهندس

‫اگه نمی‌اومدی، مردم خیال می‌کردن .شما دروغ می‌گی

‫پناهی: حالا رفتم اونجا باید چیکار کنم؟

‫صَفَر: کارِ خاصی نمی‌خواد بکنی.

‫این مردم مثلِ شهری‌ها نیستن.

‫اینجا یه رَسم و رُسوم‌هایی دارن، آقای مهندس.

‫کافیه بری اونجا یه قَسَم بخوری.

‫قَضیه تموم می‌شه بِره دنبالِ کارش.

‫اینجا مردم سرِ آب، سرِ خاک ‫خیلی چیزها دعوا دارن.

‫بری اونجا یه قَسَم بخوری ‫قضیه تموم می‌شه می‌ره دنبالِ کارش.

‫پناهی: آقا، مرسی ‫صَفَر: دستت درد نکنه

‫صَفَر: ببین، آقا مهندس...

بعضی وقت‌ها آدم یه قسمِ دروغکی ها .مَصلَحَتی هم بخوره بَد نیست

‫دو تا غائله بخوابه.

‫منم نمی‌دونم شما عکس گرفتین، نگرفتین.

‫کافیه بری اونجا پیشِ جَمعیت .یه قَسَم بخوری که من عکس رو نگرفتم

‫همه با هم آشتی کنن .قَضیه تموم بشه بره دنبالِ کارش

‫صَفَر: بفرما چایی، آقای مهندس. پناهی: مرسی

(صدای پخشِ موسیقی تُرکی) (صدای گفتگوی افراد) (صدای قُل قُلِ قلیان کشیدن)

‫صَفَر: خودتون بهتر می‌دونین، آقای مهندس .مردمِ اینجا با شهر خیلی فرق دارن

‫مشکلاتِ شما شهری‌ها ‫با این بالا بالایی‌هاست.

‫ولی مشکلاتِ ما اینجا با خُرافاته.

‫اگه من با شما بیام اونجا، ‫خیلی بَد می‌شه!

‫اینجا که جایی نیست. ...برین این‌جوری، بپیچی سمتِ چپ

!می‌رسی قَسَم‌خونه دیگه

‫چیزی نیست که!

من واسه چی بیام؟

‫پناهی: پس خرس‌ها چی؟

‫صَفَر: بابا، خرسی وجود نداره. ‫این‌ها به ما یاد دادن که... خرس هست!

‫همین‌جوری ما رو می‌ترسونن. ‫اصلاً خرسی وجود نداره!

‫همین‌جا بری، می‌رسی.

‫این‌جوری می‌ترسونن! !خرسی نیست

‫خوبه امنه راه. برو!

(صدای جیرجیرک) (صدای حیوان)

(صدای گفتگوی افراد)

‫پناهی: سلام

‫چند مرد: سلام علیکم

‫مرد: بشینید آقا، بشینید

.رئیسِ شورا: آقای مهندس، بفرمایید بشینید

‫پناهی: کجا؟ اینجا؟ ‫رئیسِ شورا: بله، بفرمایید بشینید اینجا.

‫مرد: خوش اومدید ‫پناهی: مرسی

...رئیسِ شورا: آقای مهندس، این‌هایی که می‌بینید

این‌ها بزرگ‌ها و ریش‌سفیدهای دِهِ ما هستن

‫اینا جوون‌های دِهِ ما هستن

‫و اون‌هایی که اونجا هستن، کودَک‌ها و ‫بچه‌های دِهِ ما هستن که آینده‌ی دِهِ ما...

‫و آینده‌ی رَسم و رُسومِ ما .مُتِعَلِق به اون‌هاست

‫رئیسِ شورا: شما در مجلسِ قَسَم‌خوری .حضور پیدا کردید یعنی باید قَسَم بخورید

‫و جسارتاً شما خودتون مُتَهَم هستید.

‫الآن باید قَسَم بخورید

‫و شاکی‌تون رو قانِع بکنید.

‫پسرم، اون رو وَردار بیار بذار اونجا ببینم.

‫بذار جلوی آقای مهندس، روی میز.

‫آ باریکلا.

.پناهی: خب، من به رسمِ شما احترام می‌ذارم

‫اگه اجازه بدید منم به شیوه‌ی خودم ...این کار رو انجام بدم، یعنی

‫ می‌خوام که این مَراسِم رو ضَبط کنم ...فیلمبرداری کنم

‫بعد به دستِ هر کدوم از شماها ...یه کُپی می‌دم

‫بعدش هم نمی‌تونم اون رو اِنکار کنم.

‫پناهی: اجازه می‌دید این کار رو بکنم؟

‫فهمیدین چی گفت؟ ‫آقای مهندس می‌گه که...

‫رئیسِ شورا: من اون شهادتی که می‌دم رو می‌خوام ضَبط کنم

‫بعد به هر کدومتون یه فیلم بِدَم

‫اون وقت دیگه نمی‌شه مُنکِرِش شد.

‫نمی‌شه زیرش زد. چی می‌گین؟

‫همگی: باشه، قبوله.

‫رئیسِ شورا: ایرادی نداره، آقای مهندس.

‫‫پسرم، بیا قرآن رو بردار بِبَر.

‫‫‫آقای مهندس، فقط لطف کنید...

رئیسِ: می‌دونم دیگه شما... پدر و مادرتون تُرکَن .ما هم که تُرکیم

‫محبت بکنید تُرک صحبت کنید، ضبط کنید.

‫پناهی: واقعیت اینه که برام یه خُرده سخته، ‫یعنی توی جمع خیلی سخت...

.می‌تونم همچین کاری کنم ‫بعضی کلمات از یادم می‌ره

‫اِ... و اصلاً من توی خونه‌مون هم این‌طوریه.

‫فقط با مادرم می‌تونم فار... تُرکی حرف بزنم ‫با بقیه، با برادرهام این‌ها...

‫مجبورم فارسی حرف بزنم.

‫اگه اجازه بدید من فارسی می‌گم...

‫این‌طوری رَوان‌تر هم هستش ‫و راحت‌تر می‌تونم مَنظورَم رو برسونم.

‫رئیسِ شورا: خیله‌خُب. ایراد نداره. بفرمایید

‫پناهی: خب، پس با اجازه‌تون ضبط کنم.

...خب

...آها

خیله‌خب

پناهی: خب... با اجازه‌تون آقا

‫من امروز...

‫پیشِ اهالی جوبان...

‫جابان

‫شهادت می‌دم از عکسی که این دوستان می‌گن .هیچ‌گونه اطلاعی ندارم

‫و اصلاً هیچ عکسی از این دِه ‫در حالِ حاضِر نَزدِ من نیست.

‫و همه‌ی اون‌ها در حافِظه‌ی دوربینِ من...

.نَزدِ آقای رییسِ شورا هستش

‫امروز صِرفاً به خاطرِ اِحتِرام .به رسمِ این‌ها اینجا اومدم

‫ولی واقعیت اینه که با بعضی از رسم‌ها ...آدم بِلاتکلیفه یا

.نمی‌دونه چگونه باید برخورد کنه ...مثلِ

‫همین...

‫نافِ کسی رو به اسمِ کسی دیگه بُریدن ...یا نمی‌دونم

‫یعقوب: حاجی این چی داره می‌‌گه؟!

‫تو کی هستی مگه؟ کی از تو نَظَر خواست؟

‫تو چیکاره هستی که به رسم و رسومِ ما توهین کنی؟

‫آقا، این رو جمعش کن ببینم! ‫خاموشش کن!

‫رئیس: یعقوب، داره حرف می‌زنه آخه! !زشته بابا

‫یعقوب: چه حرفی بابا!

‫چند وقته من اینجا درگیر و عَلاف شدم

‫شما چرا ساکت شدین الآن؟

‫که یه مهندس از شهر بیاد و حرف‌های اون رو باوَر کنین و اِعتِماد کنین؟

‫ما اینجا چیکاره‌ایم؟

‫حرف بزنین دیگه! زبون باز کنید ببینم! ‫داره به رسوم و هُویتِ شما بی‌احترامی می‌کنه!

‫با تَک‌تَکِتون هستم! ‫حرف بزنید ببینم!

‫توی هر دردسر و گناهِ شما من شَریک شدم. ‫الآن چرا پا پَس کِشیدین؟

‫تو!

‫مگه پارسال من تقصیرِ تو رو گردن نگرفتم؟ ‫گفتم زن و بچه داری؟

‫چرا الآن صدات در نمیاد؟

‫چِتون شده؟ همه‌تون تو مَراسمِ ناف‌بُری ‫اومده بودین و شیرینی و چایی می‌خوردین.

‫الآن چی شده که همه پا پَس کِشیدین و خَفه‌خون گرفتین؟

‫حرف بزنین! !نه اینکه سرتون رو بندازین پایین

‫پنج سال پیش دخترِ غلام رو خواستم...

‫گفتین نه، نمی‌شه! .نافِ اون‌ رو با یکی دیگه بُریدن

‫خون به پا می‌شه... ‫پوستت رو می‌کَنَن و می‌کُشنت.

‫پس چی شده؟ ‫این هم مثلِ اونه دیگه.

‫من 30 سالمه

‫دیگه نمی‌تونم درِ خونه‌ی کسی برم. ‫هیچ‌کس دیگه به من دختر نمی‌ده.

‫هیچ‌کس!

‫من یک ساله می‌گم اون حَرومزاده .رو ناموسِ من نَظَر داره

‫ناموسِ من، ناموسِ همه‌ی شماست دیگه!

‫فرقش چیه؟ مگه همه از یه طایِفه و ایل نیستیم؟

‫الآن همه‌تون عقب کشیدین. ‫من موندم این وسط.

‫من با شما کاری ندارم.

!خودم می‌دونم با اون حَرومزاده چیکار کنم

‫این رسم و رسومتون هم بخوره تو سرتون. ‫ارزونی خودتون. خِیرش هم برای خودتون.

‫چند مرد: یعقوب، وایسا! ‫کجا داری میری؟

‫زارا: خداحافظ ‫مرد: خداحافظ ‫زارا: خداحافظ

‫دختر: خداحافظ

(صدای پخشِ اذان)

‫زارا: خداحافظ

‫پیرزن: به سلامت بختیار: خداحافظ

(صدای پخشِ اذان)

زارا: خدا نگهدار... خداحافظ

بختیار: خداحافظ

‫مرد: مواظبِ خودت باش

‫مرد: ان‌شاالله همدیگه رو می‌بینیم ‫بختیار: ان‌شاالله کارِ شما هم جور بشه

‫بختیار: خداحافظِ شما زن: خداحافظ بختیار: خداحافظِ شما، خداحافظ

زارا: خداحافظ مرد: خداحافظ

مردِ دوم: امیدوارم که خوش باشید ...ببینیم هم رو

مردِ دوم: مواظبِ خودت باش ‫بختیار: باشه، خداحافظ زارا: خداحافظ

بختیار: خداحافظ

بختیار: خداحافظ ‫زن: دلم برات تنگ می‌شه ‫زارا: منم همینطور، خداحافظ

بچه: خداحافظ زارا: خداحافظ... خداحافظ بچه‌ی دیگر: خداحافظ

‫زارا: خداحافظ ‫مردِ دوم: مُراقبِ خودتون باشین

مرد: ان‌شاالله که برسی ‫بختیار: ان‌شاالله کارِ تو هم درست می‌شه خداحافظ

‫زارا: خداحافظ ‫مرد: به سلامت

(صدای پخشِ اذان)

‫آقای پناهی!

‫پناهی: بله؟

‫آقای پناهی، ببخشید.

‫پناهی: زارا خانم، می‌شنوم. بگو

‫مگه شما نگفتی می‌خواین یه فیلم بسازین درباره‌ی زندگی ما؟

‫پناهی: بله، گفتم

‫مگه شما نگفتین که این فیلم بر اساسِ واقعیتِ زندگی ما خواهد بود؟

‫پناهی: بله

‫خب... پس الآن این صَحنه چیه؟

‫این‌ها که هیچیش واقعی نیست!

‫پناهی: چیش واقعی نیست؟

‫یعنی شما نمی‌دونین؟

‫پناهی: چی رو من باید بدونم که نمی‌دونم؟

‫زارا: پاسپورتت رو می‌دی؟ ‫بختیار: چی شده؟

‫زارا: پاسپورتت رو بِدِه یه دقیقه!

‫زارا: بِدِه، کار دارم! ‫بختیار: پاسپورت رو می‌خوای چیکار؟

‫یعنی شما نمی‌دونی این قُلابیه؟

‫بختیار: آروم باش. من توضیح می‌دم ‫زارا: یه دقیقه صبر کن!

‫مگه شما نمی‌دونین این قُلابیه؟

‫پناهی: این رو از همون آدم‌پَرونه که .واسه شما پاسپورت گرفته بود، گرفت

‫تَقَلُبیه یا تَقَلُبی نیست، من خبر ندارم.

‫الآن فهمیدین؟!

‫پناهی: من فقط جلدِ روش رو دیدم...

‫فکر می‌کردم این پاسپورتِ بختیار هم !مثلِ پاسپورتِ شما واقعیه

‫همه‌ی این کارها رو کردین که من رو بکِشونین فُرودگاه؟ که من برم؟

‫پناهی: ولی من اصلاً... ‫زارا: بس کنین دیگه آقای پناهی!

‫این‌ها همه‌شون تَقَلُبیه. ‫من و یه عالمه آدم اینجا تَقَلُبی شدیم.

‫زارا: من اونجا... زیرِ بارِ زندان و شکنجه !دَوام آوردم که فقط خودم باشم

‫حالا اینجا مُفت و مَجانی ‫تبدیل شدم به یه آدمِ دیگه!

‫شما هم... دست تو دست دادین که فیلمتون رو .اون‌جور که دلتون می‌خواد تموم بکنین

‫که فقط نشون بدین که .یه نورِ امیدی هست

.که بِالاَخَره یه نفر هست که بره

‫ولی اصلاً به این فکر کردین که من چیکار کنم؟

‫اصلاً برای چی من برم؟

‫برای چی باید رفت؟

‫دَه ساله که هر موقع یه...

‫نورِ امیدی پیدا می‌شه ...هی پا می‌شیم، می‌ریم

.به قیمتی که تو دریا غَرق بشیم

‫بعد دوباره می‌ریم! ‫بعد دوباره برمی‌گردیم!

‫بعد می‌ریم پشتِ مرزها گیر می‌کنیم، ‫دوباره برمی‌گردیم تو این جهنمِ خراب‌شده!

‫اصلاً از خودتون پرسیدین که ‫این آدم بدونِ من چی به سرش میاد؟

‫چی می‌شه؟

‫من نباشم اصلاً اَنسولینِش رو نمی‌تونه بزنه!

‫مسواکِ قبلِ خوابش رو نمی‌تونه بزنه!

‫من نمی‌خوام دیگه این زندگی رو، آقای پناهی.

‫من دیگه این زندگی رو نمی‌خوام.

‫پناهی: رضا؟ چیکار کردید شما؟

‫رضا: آقا، به خدا ما کاری نکردیم.

‫اون شبِ تولد که شما گفتین...

‫بریم از رفتنِ بختیار و آدم‌پَرونه ‫توی بازارچه، مُستَنَد فیلمبرداری کنیم...

‫من به سینان گفتم با یارو حرف بزنه .راضیش کنه

‫دیگه کُلی باهاش صحبت کرده، کُلی ‫بهش پول داده تا بِالاَخَرِه اونم در شرایطی...

‫که اصلاً چهره‌اش دیده نشه، ‫اجازه داد ما بریم تَصویر بگیریم.

‫اونم وقتی رفتیم تا یه جایی بِهِمون ‫اجازه داد فیلمبرداری کنیم و باهاش بریم.

‫از جایی که می‌خواستن برن برای .عکس بگیره، گفت حق ندارین بیاین اصلاً

‫ما هم نرفتیم دیگه.

‫حالا چی بینشون گذشته...

!چه زَد و بَندی کردن، خدا می‌دونه

(صدای بحث و درگیری)

‫رئیسِ شورا: ولش کن، یعقوب!

‫چه غلطی داری می‌کنی پسر؟

(صدای بحث و درگیری)

‫رئیسِ شورا: گم‌ شو، برو اون طرف!

‫برو تو!

‫اینجا رو دیوونه‌خونه نکنین! ‫برو ببینم یعقوب!

‫رئیسِ شورا: ولش کن! بیا اینجا ببینم!

‫من به تو چی گفتم؟!

‫رئیسِ شورا: برو گم شو، ببینم! ‫یعقوب: حاجی، فقط احترام بزرگی‌ات رو دارم ها.

‫رئیسِ شورا: احمقِ بی‌فکر!

‫سولدوز: ببین! هر جا می‌رم .جلوم رو می‌گیره و کتکم می‌زنه

!سولدوز: این دفعه دیگه من می‌کُشمش تا راحت بشم ‫رئیسِ شورا: تو خیلی بی‌جا می‌کنی!

‫سولدوز: ببین حاجی، اگه من رو بکُشه، ‫خونَم گردنِ شماهاست ها!

‫رئیسِ شورا: برو بابا!

‫احمقِ کودَن!

‫رئیسِ شورا: من نمی‌ذارم این دِه رو !اوباش‌خونه بکنین

‫من نمی‌ذارم اینجا لات‌بازی بشه!

‫قنبر: آقای مهندس؟ شما اینجا نباشین. ‫بفرمایین داخل.

‫رئیسِ شورا: حاجی، اون بردارین ببرین ببینم. ‫حرفی داری بیا به من بگو!

‫این روستا بزرگ‌تر داره!

‫نمی‌تونین اینجا رو قُلدُربازار بکنین !و سرِ هر کوچه یه دعوا راه بندازین

‫لااقَل من تا وقتی نفس می‌کشم !اجازه نمی‌دم

‫اجازه نمی‌دم، بی‌شُعور!

‫شما تحصیل‌کرده‌این! درس خوندین!

‫این بدبخت‌ها زحمت کشیدن ‫شما رو فرستادن درس خوندین.

‫آدمِ تحصیل‌کرده حرف می‌زنه، ‫مشکلش رو با حرف ‌زدن حَل می‌کنه.

‫نه با دعوا و قُلدری!

‫پناهی: الو، رضا؟

‫رضا: الو، صِدام میاد؟

‫پناهی: رضا؟ صِدام رو می‌شنوی؟

‫رضا: سلام آقا .ببخشید، یه اتفاقی افتاده گفتم بگم بِهِتون

‫پناهی: چی شده؟

‫رضا: راستش رو بخوای ...از صبح هر چی می‌گردیم

زارا و بختیار رو پیدا نمی‌کنیم

!انگار آب شدن رفتن توی زمین

‫پناهی: یعنی چی پیداشون نمی‌کنین؟

‫رضا: نمی‌دونم. از همه پرسیدیم .کسی ندیدتشون. اصلاً سابقه نداشته

‫هر جا می‌خواستن برن .بِهِمون خبر می‌دادن

.اصلاً قرارمون هم همین بود

‫حالا تو راهیم با سینان داریم می‌ریم شهر .ببینیم می‌تونیم پیداشون کنیم

‫پناهی: ببین... اِ... خونه‌شون رفتین؟ ‫اونجا رو دیدین؟

‫رضا: درِ اتاقشون باز بود، رفتم. ‫ظاهراً همه‌چی سرِ جاش بود.

‫می‌گم اگه شهر نبودن، چیکار کنیم؟

‫پناهی: والله دیگه این رو !نمی‌دونم چیکار کنیم

‫ببین، باز هم بگردین! ‫اگر چیزی شد به من خبر بدین.

‫رضا: چشم. خداحافظ.

‫پناهی: خداحافظ

(صدای استارتِ ماشین)

‫صدای رضا: آقا، پیداش کردیم. ‫بختیار رو پیدا کردیم.

‫صاحبِ باری که زارا اونجا کار می‌کنه ...زنگ زده به سینان که بیاین این رفیقتون اینجا

،اصلاً حالش خوب نیست .همه‌ش گریه می‌کنه

‫منم قَضیه رو به امین گفتم. .امین گفت دوربین رو ببریم، مُستَنَد بگیریم

‫سینان خیلی سعی کرد... راضی کنه ...صاحبِ بار رو که ما بتونیم بریم فیلمبرداری کنیم

‫اما اجازه نداد. دیگه انقدر اِصرار کرد .گفت فقط خودِ سینان می‌تونه بِره تو

‫دیگه ما هم تَصمیم گرفتیم ...*Record دوربین رو بذاریم (رِکورد، ضَبط کردن)

بدیم به سینان... بِره تو .ببینیم چی می‌تونه بگیره

‫حالا ببینیم چی می‌شه، آقا. ‫باهاتون در تماسم.

(صدای هَمهَمه‌ی مردم)

(صدای گریه‌ی بختیار)

‫زن: سینان، این رفیقت رو از اینجا می‌بری؟

‫چهار ساعته اینجاست، ‫مُزاحمِ مشتری‌ها هم هست.

(صدای هَمهَمه‌ی مردم)

‫رضا: ای بابا! بابا چیکار می‌کنی با خودت بختیار؟

‫بابا یه ذره صَبور باش!

‫همه‌چی درست می‌شه دیگه. ‫ما هم کنارتیم.

‫اینجا بدبختی کِشیدی، آوارِگی کشیدی. ‫این هم یه چند روز روش دیگه!

‫پیدا می‌شه.

‫بختیار: سینان نگیر.

‫بختیار با بُغض: چی‌چی‌ رو درست می‌شه رضا؟

‫حالا که دروغ گفتم بهش، ‫هیچی درست نمی‌شه!

‫بختیار: نباید دروغ می‌گفتم.

(صدای گریه‌ی بختیار)

‫بختیار: فکر می‌کنی چرا همیشه دستبند می‌بنده؟

(صدای گریه‌ی بختیار)

...بختیار: دو بار اون اِقدام به خودکشی کرد

(صدای گریه‌ی بختیار)

بختیار: با بُریدنِ مُچِ دستش

‫توی زندان، شِکَنجه و تَبعید...

‫به اندازه‌ی دروغِ من باهاش بَد نبودن

‫دروغِ من نابودش کرد

(صدای گریه‌ی بختیار)

بختیار: این بیشتر از تمامِ سوءِ استفاده‌هایی که تَحَمُل کرد، بهش صَدَمه زد

(صدای گریه‌ی بختیار)

!رضا: نکن

(صدای در زدن)

(صدای در زدن)

(صدای واق‌واقِ سگ) (صدای جیرجیرک)

‫پناهی: بله؟ ‫قنبر: سلام، آقای مهندس.

‫پناهی: سلام ‫قنبر: وقت بخیر.

‫قنبر: ببخشین مزاحم شدم.

‫اگه مجبور نبودم، مزاحم نمی‌شدم.

‫اجازه هست بیام داخل؟

‫پناهی: بیا

‫قنبر: یا الله.

‫آقای مهندس، غروبی من رو دیدید سوارِ موتور بودم؟

‫یه پاسدارِ وَظیفه اومده بود دنبالم. ‫من رو یه راست می‌خواست ببره پایگاه.

‫تو راه ازش هر چی می‌پرسیدم ...آقا جریان چیه

چی شده؟ .به من هیچی نمی‌گفت

‫تا رسیدم اونجا .من رو یه راست بُرد پیشِ برادر امیری

‫بعدشم موضوعِ اون پرونده قدیمی رو .مَطرَح کرد

‫خلاصه یه ذَره خیالم راحت شد.

‫اما بعداً برگشت، گفت...

‫شما یه مهمون داری، ماشین داره

‫ماشینش به نام... استعلام کردیم ‫به نامِ خانمِ طاهره... فامیلش...

‫پناهی: طاهره‌ی سعیدی بالِسینی

‫قنبر: بله، آقای مهندس. ‫فکر کنم همین باشه.

‫گفت به اسمِ این خانم؟ گفتم بله

گفت کیه؟ مهمونته؟ .گفتم نه، مُستأجِرَمه

‫گفت کِی اومده؟ .گفتم 9 روزه اینجاست

‫گفت قراردادی چیزی باهاش بستی؟

گفتم آقای امیری، ما که .با کسی قرارداد این‌ها نمی‌بندیم

‫گفت کِی می‌ره؟ .گفتم والله نمی‌دونم

‫خیلی عصبانی شد!

‫برگشت گفت، ماشینِ این آقا .توی جاده مَرزی دیده شده، رؤیَت شده

‫منم گفتم آقا شاید اشتباهی، چیزی شده.

!چون اونجا غریبه، جایی رو نمی‌شناسه !شاید اتفاقی رفته اونجا

‫گفت همین!

اینکه اتفاقی رفته اونجا چه‌جوری زنده از اونجا برگشته؟

‫فکر کنم همین مسأله براش خیلی مهم بود.

‫خلاصه به من گفت که...

‫قرارداد بنویس، مشخصاتش هم ...دقیق اونجا برای من بنویس

کُپی‌اش رو بگیر بیار، اولِ صبح من ببینم

‫گفتم چشم. ...تا خواستم برم بیرون، برگشت گفت که

‫چیزه... این آقا دوربین هم داره؟ ‫عکس هم می‌گیره؟ گفتم بله، یه بار...

‫من خودم براش فیلمبرداری کردم ...از مراسمِ پا

.بنده خدا، فیلمش هم خراب کردم

‫هیچی. یه نگاهِ این‌جوری کرد ‫گفت خیله‌خُب، فردا اولِ صبح...

‫کارت مِلی خودت و نمی‌دونم کُپی مدارکِ این...

‫کیه بهش می‌گید مهندس؟

‫گفته همونم برام بیار تا ببینم چی می‌شه.

‫حالا من اومدم زحمتش گردنِ شماست. ‫این رو لطف کنین...

‫این کارتِ مِلی منم اینجاست. ‫شما خودتون یه قرارداد بنویسین.

‫مدارک هم گفته. کُپی‌هاش رو بدین. ‫من اولِ وقت ببرم اونجا.

‫ببخشین باز مزاحم شدم. ‫امری ندارین؟

‫پناهی: ممنون

‫قنبر: فعلاً شب بخیر ‫پناهی: شب بخیر

‫پناهی: قنبر؟ ‫قنبر: جانم آقا؟

‫پناهی: نگفتی این قَضیه‌ی پَروَند‌‌ه‌ی قدیمی چیه؟

‫قنبر: چیزِ مهمی نیست. ‫شما قرارداد رو بذارین پشتِ در.

‫من اولِ صبح میام برمی‌دارم ‫که شما هم بَدخواب نشین.

‫پناهی: شب بخیر

‫بختیار با گریه: امین، اگه زارا باشه من چیکار کنم؟

‫امین: بختیار، یه‌کم مُسَلَط باش به خودت. !بختیار با گریه: چیکار کنم

(صدای گریه‌ی بختیار)

‫امین: ای بابا!

‫رضا: آقا، خبره اصلاً خوب نیست!

.ما داریم می‌ریم سمتِ یه محله‌ی ساحِلی لبِ دریا

‫دوست‌های سینان زنگ زدن گفتن که ...اهالی این منطقه

دیدن صبح یه دخترِ ایرانی رفته تو دریا و دیگه برنگشته

‫امیدوارم که اشتباه باشه.

‫سینان اونجاست.

بختیار با گریه: نباید بهش دروغ می‌گفتم ‫رضا: به پلیس و آمبولانس هم خبر دادن.

‫امین: لطفاً صبر کن !برسیم، ببینیم چیه ماجرا

(صدای هِق‌هِقِ بختیار) ‫رضا: فقط خدا کنه که اشتباه باشه!

(صدای گریه‌ی شدیدِ بختیار) ‫امین: شاید اصلاً زارا نباشه!

‫رضا: استاد، ما رسیدیم. ‫امین: شاید یکی دیگه‌ست، این‌ها اشتباه می‌گن.

‫بختیار با گریه: وای... وای، وای! زارا!

(صدای باز و بسته شدنِ درِ ماشین)

!بختیار: زارا ‫رضا: آقا، بختیار پیاده شد. منم برم دنبالش؟

‫پناهی: نه، نرو رضا جان .من دارم می‌بینم

‫بذار ببینیم سینان چیکار می‌کنه؟

!بختیار: زارا .پلیسِ زن: نه، نمی‌تونی رَد بشی .سینان: نه داداش. نمیشه. آروم، آروم باش داداش

!بختیار: زارا .پلیسِ زن: آروم باشید، آروم باشید .سینان: آروم باش داداش. آروم باش

‫سینان: ولم کن، سینان! !ولم کن! ولم کن

.پلیسِ زن: بیا .سینان: برو داداش .پلیسِ زن: باشه، آروم باش

(صدای امواجِ دریا)

‫پناهی: خودشه!

‫رضا: کات کن! ‫امین کات کن!

(صدای در زدن)

‫پناهی: بله؟ ‫قنبر: یا الله، آقای مهندس.

‫پناهی: بیا تو.

‫قنبر: خبرها اصلاً خوب نیست آقا!

‫ببخشین، آقای مهندس.

‫صبحی من رفتم پایگاه،

‫تمامِ مدارک هم بردم اونجا.

‫فقط برادر امیری اونجا نبود.

‫یکی دیگه پرونده رو ازم گرفت.

‫نگاه کرد، گفت تا آقای اميری نباشه .مُشکِل حَل نمی‌شه

‫دیروز اون سربازِ وَظیفه بود، پاسداره...

‫اصفهانیه... من رو با خودش برد...

‫اون هم اونجا بود. .داشت به حرف‌هامون گوش می‌کرد

‫آقای مهندس، حَواسِتون هست چی می‌گم؟

‫به من گفت تا آقای امیری نیاد حل نمی‌شه.

تو برو، بعدازظهر بیا .چون مَأموریته

‫یا حیاط منتظر باش، بیاد.

‫ناچاراً منم اومدم، ‫راه افتادم سمتِ خونه.

‫اون اصفهانیه جلوم رو گرفت...

‫گفت ببین قنبر، این پرونده بو داره!

‫به اون مهمونتونه، مُستَأجِرِتونه ...هر کی هست

‫بگو هر چی زودتر جُل و پَلاسِش رو ‫جمع کنه از اینجا بره.

‫خطر داره!

‫آقای مهندس، ببینید. ‫ماها آدم‌های آبرومندی هستیم.

‫تو این مدت با آبرو اینجا زندگی کردیم.

‫تا حالا طوری رفتار کردم ‫کسی نگه بالا چشمت ابروئه.

‫ما اینجا رو هم که به شما اجاره دادیم...

به خاطرِ کمک خرجی‌اش گفتم یه پولی دستم رو بگیره

‫اگه قرار باشه ...پای پلیس و پایگاه و این‌ها باز بشه

.من شرمنده‌ی شما می‌شم

‫به خدا من نه تهِ پیازم، نه سرِ پیاز.

...من چون

‫آدم خوبی‌ام. آدمِ بدی نیستم.

‫نامرد نیستم به خدا!

‫یه کاری بکنید!

‫حالا آقای مهندس .خودتون باید تَصمیمتون رو بگیرید

‫بمونید، بمونید. ‫می‌خواید برید، برید.

‫باز هم ببخشید. شرمنده‌ی شما شدم.

(صدای پرنده‌ها) (صدای گفتگو از دور)

(صدای سگ)

(صدای مرغ و خروس)

‫پناهی: ببخشید دیگه. ‫خیلی عذر می‌خوام.

.پناهی: خانم، غذاهاتون خیلی خوشمزه بودن .ننه: نوشِ جان

‫پناهی: بابتِ همه‌چی خیلی ممنون. .خانم، خیلی ممنون

‫ننه: به زحمت افتادین، ببخشین دیگه. .خانم: خیلی ممنون، خوش اومدین، زحمت کشیدین

‫پناهی: خواهش می‌کنم. فقط یادت باشه .اون قرص‌های پات رو حتماً بخور

‫پناهی: وقتی هم اومدی تهران... .قنبر، تهران آوردیش حتماً به من خبر بده

‫پناهی: دکترِ خوب سُراغ دارم.

‫ننه: خدا عمرت بده، آقای مهندس. .خدا عمرت بده .پناهی به تُرکی: خیلی ممنون

.ننه: این‌ها رو هم می‌دم .هر دو روز دَم کن و بخور

‫ننه: مثلِ پسرِ خودمی. ‫پناهی: خیلی ممنون.

‫ننه: اینقدر هم سیگار نکش! ‫پناهی: چشم، تا رسیدن به ماشین نمی‌کِشم.

(صدای خنده‌ی پناهی) .ننه: آخرش این سیگار تو رو از بین می‌بره

‫قنبر: این هم برای شماست. ‫جا مونده بود روی میز.

‫پناهی: نه، جا نمونده .این مالِ مادره. بذار همون‌جا روی میز

‫ننه: دستت درد نکنه، آقای مهندس پناهی: خداحافظ قنبر: من میارم

‫قنبر: من میارم آقا. من میارم. بدین من، بدین من. ‫پناهی: خداحافظ... مرسی.

(صدای مرغ و خروس)

‫قنبر: آقای مهندس، من باید یه جایی برم. ‫ببخشید. معذرت می‌خوام. خداحافظ.

‫خداحافظ. سفر بی‌خطر.

(صدای پرندگان)

(صدای کلاغ)

(صدای کلاغ)

(صدای مرغ و خروس)

(صدای هَمهَمه‌ی مردم از دور)

(صدای گریه و جیغ و شیوَنِ زنان)

(صدای هیاهوی مردم) (صدای جیغِ زنان)

‫قنبر: خواستن از مَرز فرار کنن، ‫سولدوز و گوزَل هر دوشون تیر خوردن.

‫خودشون رو کِشوندن تا اینجا.

‫آقا کجا؟

‫آقا شما اینجا نمونین!

‫برید آقا! !اینجا نمونید

‫برید! فقط اینجا نمونید! برید، از اینجا برید

‫از اینجا راه داره شهر. ‫شما از اینجا فقط برید!

‫برید آقا!

(صدای گریه و شیوَنِ زنان) (صدای گفتگوی مردان) (صدای مویه‌ی زن به آذری)

(صدای آلارمِ ماشین به خاطرِ نبستنِ کمربند)

(صدای آلارمِ ماشین)

(صدای آلارمِ ماشین)

(صدای آلارمِ ماشین)

(صدای آلارمِ ماشین)

‎(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای آلارمِ ماشین) ‎(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای کشیدنِ ترمز دستی)

(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای آلارمِ ماشین)

(صدای واق‌واقِ سگ)

(صدای آلارمِ ماشین) (صدای واق‌واقِ سگ‌ها)

(‌صدای واق‌واقِ سگ‌ها)

‎(‌صدای واق‌واقِ سگ‌)

‎(‌صدای واق‌واقِ سگ‌)

‎(‌صدای واق‌واقِ سگ‌)

‎(‌صدای واق‌واقِ سگ‌)