Original subtitles

این زیرنویس برای ناشنوایان منتشر شده است حق پخش و نشر این زیرنویس بدون اجازه‌ی مترجم، ممنوع است t.me/YisFilm

گفتارنویس: آزاده کاوسی

مترجم زبان مازنی: نرجس بِگرای

مجهول

معلوم

(بعضی‌ها می‌گن مجهول، بعضی‌ها می‌گن معلوم)

معلم: این مجهوله؟

معلوم، معلوم

معلم: معلومه

معلوم

مجهول

شاگردان: مجهول

شاگردان: معلوم معلم: معلوم (با تاکید)

شاگردان: معلوم

شاگردان: معلوم

شاگردان: مجهول

معلم: تموم شد و رفت

خیله‌خب

کسی سوالی، چیزی داره؟

شاگردان: نه، آقا

چیزی یاد نگرفته باشه؟

(چند نفر با صدای آروم) نه آقا

معلم: نه؟ شاگردان: نه، آقا

خیله‌خب

نفری یه برگه در بیارین یه امتحان کلاسی بگیریم

(سر و صدای شاگرد‌ان) امتحان؟ امتحان؟

!آقا، قرار نبود امتحان بگیرین

!آقا، نگفته بودید

معلم: نگفته باشم عزیز من

قرار نیست که همیشه بگم شما باید همیشه برای امتحان آماده باشین

شاگرد: آقا، اجازه؟ - معلم: بله -

شاگرد: آقا تازه جلسه‌‌ی سومه !هیچ معلمی، این موقع سال امتحان نمی‌گیره، آقا

من امتحان می‌گیرم، مشکلی هست؟

کسی اگر مشکلی داره !می‌تونه پاشه بره بیرون

شاگرد: آقا، ببخشید معلم: پاشو ببینم

...آقا می‌نویسیم ها، ولی

بچه‌ها راست می‌گن، شما اصلاً ...اعلام نکرده بودین واسه امتحان

که ما حاضر باشیم

اگه مشکلی نداره امتحان بیُفته واسه هفته‌ی بعد که نمره‌هامون کم نشه حداقل

باشه، بشین بشین، بسه دیگه

معلم: برگه‌هاتون رو دربیارین

هر چی من می‌نویسم معلوم و مجهولش رو مشخص کنید

!صدای شاگرد: از اون جوجه معلم تازه‌کارهاست

(صدای خندیدن و مسخره کردن شاگرد‌ها)

هه، هه

کی بود مَزِه پَروند؟

کی بود نمک ریخت؟

معلم: هر کی بود، وجودش رو داشته باشه یه بار دیگه بیاد پای تخته همین حرف‌ها رو بزنه

!بچه‌ها، اولِ سالی با من لج نکنید ها

!اذیتتون می‌کنم ها

!ببین، اذیتتون می‌کنم ها

نمی‌گین، نه؟

خیله‌خب

خودتون خواستین

الان نفری یه منفی خوشگل می‌ذارم جلوی اسمتون، کِیف کنید

!شاگردان: آقا، نه (صدای کوبیدن معلم روی میز) !معلم: ساکت! ساکت! ساکت

(صدای اعتراض شاگردها)

شاگرد: آقا، اجازه؟

...بگو بینم

!آقا، سعیدی بود

سعیدی کیه؟ !پاشه، وایسه بینم

ماییم، آقا

معلم: تو بودی، ها؟

بله، آقا

!برو بیرون

سعیدی: آقا اگه می‌شه این سری ببخشید !معلم: نمی‌شه، برو بیرون

می‌ری بیرون وای‌می‌ایستی بیام تکلیفِ تو رو روشن کنم !بدو ببینم

‫جمع کنید، بابا! ‫4 تا تازه‌کار ریختن تو این مدرسه ‫فکر کردن چه خبره!

تو، اسمت چی بود؟

شاگرد: آقا، ما یزدان‌پناهیم

یزدان‌پناه

شاگرد: بله، آقا

تو خجالت نمی‌کشی؟

برای چی، آقا؟

معلم: به خاطر یه منفی رفیقت رو لو دادی، بدبخت؟

شاگرد: آقا شما خودتون گفتین معلم: خب، من گفته باشم

تو انقدر بی‌وجودی نمی‌فهمی نباید رفیقت رو لو بدی؟

!بچه‌ها بشناسیدش ها

آدم‌فروش کلاستون اینه خوب بشناسیدش

!برو بیرون بینم

!شاگرد: آقا ما نمی‌ریم بیرون !معلم: بی‌خود می‌کنی

معلم: می‌ری بیرون یا بگم رحیمی بیاد با کتک بفرستت بیرون

!معلم: پاشو بینم یک شاگرد دیگه: پاشو برو دیگه! (با تحقیر)

شاگرد: آقا، ما می‌ریم ولی فردا با اولیامون میایم مدرسه

حتماً این کار رو بکن

ببینم چه‌جوری تو رو تربیت کردن انقدر بی‌وجود از آب دراومدی؟

از سنگ صدا در بیاد !از شماها نه ها دیگه

آقای بهاریان؟ - جانم، آقا -

من اگر وِساطَتِ این دو تا بچه رو بکنم شما ببخشیدشون

روی منو که زمین نمی‌اندازین؟

نخیر، آقا خواهش می‌کنم، اختیار دارین

آقای بهاریان هر زمان که دلشون بخواد امتحان بگیرن !به شما هیچ ربطی نداره

...در ضمن

آقای بهاریان هر قانونی هم که ...تو کلاس بذارن

!شما فقط می‌گین چشم

متوجهین؟

بله، آقا. چشم

حالا عذرخواهی کنین

آقا، ببخشید

(صدای بچه‌ها در محیط مدرسه) ببخشید آقا - برین تو حیاط -

بدویین برین

بهاریان جان؟ - جانم، آقا -

من که هیچ‌وقت نمیام پشتِ دَبیر رو خالی بکنم، حق رو بدم به دانش‌آموز

!ولی خب اینها هم راست می‌گن دیگه

تو جلسه‌ی سوم نشده، اومدی گفتی

برگه‌ها رو میز، امتحان

بعد هم بهشون توهین می‌کنی

من بهشون توهین نکردم من فقط خواستم فضا یه کم جدی شه

مدیر: این‌جوری فضا جدی نمی‌شه

بیشتر احترامِ دبیرِ من از بین می‌ره

مثلِ زمان خودت نیستش که با کتک و فحش، بچه رو آروم کنن

حق با شماست

‫ببین، 3 جلسه اومدی ‫5 نفر رو انداختی بیرون

این‌جوری نمی‌تونیم با هم کار بکنیم

در ضمن، مدرک لیسانسـت هم وَرنداشتی بیاری

من عرض کردم ...دانشگاه من شهرستان بوده

خب، شهرستان باشه، آقا

!از اول تابستون تا حالا داری بهانه میاری

...دیدم جوونِ تحصیل‌کرده‌ی بیکاری

استخدامت کردم، اشتباه هم کردم

حالا هم تا شَر نشده پاشو برو اون مدرک رو وَردار بیار

آخر هفته، بازرس میاد

الان برای من یه کم سخته برم توی اون شهر

مدیر: سخته، آسونه، دوره، نزدیکه من این چیزها حالیـم نیست

...پس‌فردا مدرکت اینجا نباشه

با تمام احترامی که برات قائلم مجبورم عُذرِت رو بخوام

الان هم پاشو برو اتاق دبیرها صبحونه آماده است

برو نوشِ جون کن، برو قربونت

می‌شه من زنگ‌های تفریح نَرَم اتاق دبیرها، همین‌جا بمونم؟

مدیر: واسه چی؟

آخه اتاق دبیرها راستش یه‌کم خیلی دلگیره

اونجایی که صبحونه می‌دن بهشون

مدیر: هر جور راحتی

(صدای زنگ مدرسه)

(ترانه: آسمانِ آبی - خواننده: ویگِن)

(صدای موسیقی)

♪ بعد از او دیگر نمی‌خواهم ♪

♪ آفتاب و آسمان را ♪

♪ بعد از او دیگر نمی‌خواهم ♪

♪ چِلچِراغِ کَهکِشان را ♪

♪ من دگر بی او نمی‌جویم ♪

♪ در چمن‌ها، لاله‌ها را ♪

♪ دیده*ام دیگر نمی‌جوید ♪ (چشم)

♪ چهره‌های آشنا را ♪

♪ بعد از او هرگز نمی‌آید ♪

♪ خنده بر روی لبانم ♪

(صدای همهمه دانشجویان)

(صدای در زدن)

مدیر گروه: اسمت رو به من بگو؟

سهراب بهاریان

ببخشید، علی بهاریان

...علی

بهاریان

خب، وضعیت نظام وظیفه‌ات؟

اِ... مُعاف شدم

مدیر گروه: مُعافیتِ چه بندی؟

نمی‌دونم والا دیگه

پزشکی، برای کَبِد

خب، شما کارتِ معافیتت هم لطف کن بده

کارتِ معافیت الان پیشم نیست که

...اِ، خب من که نمی‌تونم

اصلِ مدرک رو به شما بدم بدونِ داشتنِ کارتِ معافیت پسر: خانم طاهری، من امضا رو آوردم

مدیر گروه: خیله‌خب، بمون من الان میام

اذیت نکنید تو رو خدا - نه، دست من نیست -

ببینید این کامپیوتر اجازه نمی‌ده

خب چرا اذیت می‌کنید؟

این رو تو سایت بزنید چه مدارکی آدم لازم داره که اینجا گرفتار نشیم این‌جوری

بله، حق با شماست ...منم به مسئول سایتـمون هزار بار گفتم

شما یه خانمی بُکُن کار ما رو راه بنداز

من گرفتارم، باید برم کلاس دارم تهران

آقا! همه‌ی ما گرفتاریم

دستِ من نیست این کامپیوتر اجازه نمی‌ده

!ای بابا

ببین، اصلاً اشکال نداره ولش کن

یه کاری می‌کنیم

می‌تونی بگی که از تهران یکی کارتـت رو برات بفرسته؟

ببین از تهران تا اینجا 5 ساعت راه بیشتر نیست

خب؟

الان هم اگه یکی کارتـت رو بفرسته تا ساعت 2 - 2:30 هم کارتـت می‌رسه

منم به احترامِ شما که معلم شدی

یه نیم ساعت بیشتر می‌مونم کارِ شما راه بیُفته

خوبه، آقا؟

‫5 ساعت که چیزی نیست

‫خانم، برای شما که پُشتِ میزْنشینی ‫5 ساعت چیزی نیست

...آه

شما حالت خوبه؟

مدیر گروه: من دارم راه می‌ذارم جلوی پات

بعدِ 15 سال پسره اومده

تازه، طلبکار هم هست

پسره؟

من دانشجوی شما نیستم !به من می‌گید پسره ها

...عزیز من

این کامپیوتر می‌گه که تو هنوز دانشجویی

خانم، تو رو خدا انقدر کامپیوتر، کامپیوتر نکنید !دیگه بابا

هر کی ندونه فکر می‌کنه تو دفتر اِستیو جابز* داره کار می‌کنه، خانم (بنیان‌گذار شرکت اَپِل)

والا، تَهِ علمِ شما از همین کامپیوتر اینه !ضربدر بزنی، صفحه بیاد پایین دیگه

برای خاموش کردنش هم سیم ر‌و از پِریز می‌کشی

!شما مثلِ اینکه اصلاً حالت خوب نیست

سهراب: حالم خوب نیست چون کارِ آدم رو راه نمی‌اندازین

بابا، شما رو قراره از پشتِ این میز بلند کنن تهِش بشونن پشتِ اون میز

غیر از اینه؟

چرا انقدر خودتون رو جدی گرفتین؟

نمی‌فهمم دیگه

(لهجه شمالی) شما مثلِ اینکه دوست داری دعوا بگیری

مدیر گروه: کارتِ معافیتـت رو آوردی من اصلِ مدرک رو به شما می‌دم

در غیر این صورت، هیچ ربطی !به من نداره

مدیر گروه: بریم

رأس ساعتِ 2:30 هم من درِ اینجا رو می‌بندم

مدارکت رو آوردی، همه چی حله !وگرنه هیچی

(صدای بسته شدن در)

:سهراب پشت تلفن کارنامه برای من اومد، مادر من

من مدرکم رو بگیرم، برگشتم تهران

بعدش هم قربونت برم نگران چی هستی الکی؟

من اگه بمیرم هم دیگه لب نمی‌زنم به خدا

من شام خونه‌ام، الکی نشین فکر و خیال کن، قربونت برم

آقا پسر، این ساختمون اداری جدید کدوم وَره؟

پسر: اون که اون سمته، سمتِ فروشگاهه

سهراب: فروشگاه کجاست؟

پسر: بیا من خودم دارم اون‌وَری می‌رم، بیا سهراب: دمت گرم

سهراب: منم 15 سال پیش همین‌جا ادبیاتِ نمایشی خوندم

پسر: اِ، چه باحال

!می‌گم یه موقع عجله-مَجَله نکنی ها

از چه بابت؟

فکر کنی مثلاً بعد دانشگاه چه خبره

قراره چی بشه، چه اتفاقی بیُفته

نه بابا، من اصلاً فکر نمی‌کنم !بعدِ دانشگاه خبریه

خب بالاخره ادبیاتِ نمایشی می‌خونی که نویسنده شی دیگه، غیر اینه؟

ببین، من بیشتر اومدم که از خونواده‌ام دور باشم

همین؟

نه، دریا رو دوست دارم

اصلاً به نوشتن علاقه‌ای داری؟

آره بابا، تو همین 3 ماهی که دانشگاه شروع شده، استادها عاشقم شدن

می‌گن خیلی قَلَمِ باحالی دارم

بعد این استادهایی که عاشقت شدن کیا ان؟

...وحیدی‌سِرِشته، استاد کریمیه

کریمی؟

آره - اوه، اوه، اوه -

کریمی هنوز درس می‌ده اینجا؟

مگه زمان شما هم بوده؟

دلگیرترین تئاتری‌ایه که من می‌شناسم

من همیشه باهاش دعوام می‌شد

زور می‌گفت دیگه، ظلم می‌کرد می‌خواست بچه‌ها رو شبیه هم بکنه

هنوز جزوه‌اش همونیه که تهش یه چند تا جمله از خودش نوشته

...با تیتر - نخوندم آخرش رو (با خنده) -

داریش الان؟

‫آره، PDF* ئه، برات بفرستم؟ ‫(فرمت متن قابل حمل)

اگه ممکنه - آره -

شماره‌ات رو بهم بگو

0912

خب؟ - 466 -

خب؟ - 8022 -

ببینم راسته زمان شما ...دانشگاه ما

یه تبادل دانشجویی با دانشگاه سوربُن* داشته؟ (قدیمی‌ترین و معروف‌ترین دانشگاه فرانسه)

(صدای خنده‌ی سهراب)

نه بابا

چِرت و پِرت

یعنی همه‌اش افسانه بود؟ - آره، سوربُن آخه؟ -

آقا، این اومد

دمت گرم

قربونت

...ولی می‌گم کلاً

نسلِ شما با ما خیلی متفاوته قبول داری؟

دانشجو: از چه بابت؟

سهراب: هیچی براتون مهم نیست

اصلاً مهم نیست چه اتفاقی براتون می‌افته

مثلاً ما یه بار اینجا، تَحَصُن* کردیم (نوعی اعتراض)

همین‌جا

به خاطر اینکه می‌خواستن زمینِ بازی رو خراب کنن

باید بودی و می‌دیدی

دانشگاه رو به آتش کشیدیم

دانشجو: مگه خراب نکردن؟

چرا، ولی ما کارِ خودمون رو کردیم دیگه

دمتون گرم

...منو که دیدی

واقعاً حوصله‌ی حرفِ زور ندارم

حالا هر کی می‌خواد باشه، باشه

می‌خواد رئیس دانشگاه باشه

این طاهری باشه یا هر کسی دیگه

خداییش تو داشتی زور می‌گفتی ها

خانمِ طاهری اصلاً کاره‌ای نیست مشکل از سایت بود

دانشجو: استاد کریمی؟

شاگردِ قدیمی‌تون

(با صدای آهسته) من دارم می‌گم از این فُسیل بدم میاد

بعد تو داد می‌زنی؟

دانشجو: بابا، استاد-شاگردیه خوش می‌گذره، بیا

سهراب: آدمی تو؟

استاد: بهاریان؟ سهراب: سلام آقا

علیک سلام، اینجا چه می‌کنی؟ - آقا سلام -

سلام عزیزم - اومدم مدرکم رو بگیرم، حقیقت -

به سلامتی، می‌خوای از ایران بری؟

نه، جایی که کار می‌کنم مدرک رو می‌خواد

کجا؟

...یه شرکته - معلمِ مدرسه شده، شاگردتون، آقا -

مدرسه یا دانشگاه؟

مدرسه آقا، مدرسه

از وقتی عضوِ هیئت علمی شدم یه ژِتونِ* اضافه به من می‌دن (کارت رِزِروْ غذا)

بیا بریم یه صبحونه با هم بخوریم ببینم چیکار کردی

من نمی‌تونم واقعیتش

چرا؟

من باید برم ساعت 2 کارتم رو بگیرم

می‌خوام قبلش برم شهر رو بچرخم

یادِ خاطرات کنم - یه صبحونه خوردن انقدر وقت نمی‌گیره -

بیا بریم - اگه اجازه بدین، من نیام آقا -

ببخشید نمی‌تونم - می‌گم بیا، تو هم بگو چشم -

آقا، من نمی‌دونستم سِلفِ اساتید هم زنونه و مردونه داره؟

وقتی همه چی، زنونه و مردونه داره

مگه ما استادها چِمونه؟

بله

استاد: تو جدی‌ترین آدمِ اون موقع بودی

منتها چون دانشجوی من بودی نمی‌خواستم بهت رو بدم

گاهی وقتا سر کلاس که ...منو ضایع می‌کردی

تا یه هفته به حرف‌هات فکر می‌کردم

رو من تاثیر می‌ذاشت حرفات

یه بار گفتی: بعضی آدما یه کاری رو بلدن، انجام می‌دن

بعضیاشون بلد نیستن می‌رن درس می‌دن

(صدای خنده استاد و سهراب)

شرمنده‌ام، آقا

این دیالوگِ یه فیلم بود آخه

بعد من جوگیر شده بودم به همه می‌گفتم این رو

استاد: نه، حرفِ درستی بود

از وقتی که فهمیدم علیرغم اینکه ...استعدادِ نوشتن ندارم

ولی یه معلمِ خوبی هستم ...برای آموزشِ نویسندگی

از خودم خوشم اومد

استاد: الان شاگردهایی که تربیت کردم هر کدوم یه کاره‌ای شدن

به غیر از تو

(صدای خنده استاد)

دم شما گرم دیگه

پس فقط با این حساب من سر جایم نیستم

تو یک نویسنده‌ی فوق‌العاده‌ی خودخواهی

نه یک معلمِ دلسوز

من فقط به خاطر پول دارم درس می‌دم

استاد: پس داری به بچه‌ها ظلم می‌کنی، عزیز من

حالا چی درس می‌دی؟

ادبیاتِ فارسی

ادبیات؟

!یا خدا

می‌دونی چرا خیلی‌ها از ادبیات متنفرن؟

...به خاطر اینکه تو دوره‌ی بچگیـشون

!یه معلمی مثلِ تو داشتن

البته، شاید من معلمِ بدی بودم

و نتونستم به تو کمک کنم که کاری انجام بدی

ببخشید کی گفته من کاری نکردم؟

چیکار کردی؟ - ...من یه نمایشنامه نوشتم -

استاد: خب؟

که اگه شما اجراشو ببینی !می‌فهمی چرا تا الان هیچ کاری نکردم

استاد: هان، پس این‌طور کِی قراره ببینیم؟

هیچ‌وقت - هیچ‌وقت؟ یعنی چه؟ -

بابا یعنی تو این مملکت کسی مونده من نمایشنامه‌ام رو بدم کار کنه؟

سهراب: نه استاد: خب چرا چاپش نمی‌کنی؟

شاید یه شاهکار باشه

که البته هست

من یه عمر خودم اینها رو مسخره‌شون کردم

الان نمایشنامه‌ام رو بدم دستِ اینها؟

بعد هم، شما نمی‌خواد نگرانِ من باشین

من مثلِ بقیه‌ی دانشجوهاتون وَلَعِ دیده شدن ندارم

بهاریان، تو هنوز هم مثلِ اون موقع‌ها سَرِ دعوا داری

اِ، آقا من کِی سَرِ دعوا داشتم؟

رو را برم هی

...یادت نیست روزِ ثبت‌نام

با بابات دعوا کردی؟

استاد: اَشکش رو در آوردی اون مَردِ گُنده رو

اوهوم

خب بالاخره، پدر و پسر تو اون سن با هم دعوا می‌کنن دیگه

استاد: هوم ...سهراب: بعدش هم

بابا اجازه نمی‌داد من تو این رشته ثبت‌نام کنم

استاد: یعنی الان راضی شده؟

بابا، 7 ماه و نیم پیش فوت کرد، آقا

!استاد: عجب

تسلیت می‌گم

خیلی متأسفم، سهراب جان

(صدای مرغ‌های دریایی) (صدای موسیقی)

(صدای موسیقی)

(صدای دریا) (صدای موسیقی)

(صدای موسیقی)

مشتری زن: همون دو تا، دستتون درد نکنه تازه هست دیگه، ایشالله؟

فروشنده: معلومه. شما مشتری دائمی من هستین چیزِ بَد نمی‌دم

مشتری زن: دست شما درد نکنه فروشنده: خواهش می‌کنم

فروشنده: خانم فُرقانی فقط کم پیدائه به ما سر نمی‌زنه

فروشنده: علی بهاریان؟

سهراب: مخلصم

(لهجه شمالی) نشناختی داداش؟

حسنم، دانشگاه *حسن مازَنی (مازندرانی)

(صدای خنده‌ی حسن)

سهراب: حسن؟ حسن: خوب هستی؟

حسن: تو اینجا چیکار می‌کنی؟ سهراب: حسن

چاکرتم. بَه بَه، بَه بَه

ببخش نشناختمت، حسن جان

مخلصـتم، من صفحه‌ی تو رو می‌خونم

!علی - مخلصم -

...خانم‌ها

آقای علی بهاریان یکی از نویسنده‌های درجه یک کشور

افتخار مملکت، هم‌کلاسی دانشگاهِ بنده

حسن: خوب هستید؟ مشتری زن: خیلی خوشحالم از آشناییتون

ممنونم، مرسی

مشتری زن: این کتاب آقای بهاریان رو از کجا می‌تونیم تهیه کنیم؟

...کتاب که - من کتاب ننوشتم، این‌کاره نیستم -

ولی داخل دانشگاه نوشته‌هاش رو باید می‌خوندی

انقدر سوزناک بود اصلاً دلِ سنگ رو آب می‌کرد، لامصب

خانم فُرقانی گُل

خب، چه خبر؟ تو اینجا چیکار می‌کنی، داداش؟

!حسن، خوب شناختی من رو ها

اِ - والا - مگه می‌شه من تو رو یاد کنم؟ - لامصب

من داخلِ دانشگاه عاشقِ هر دختری می‌شدم

اون از قبل عاشقِ تو بود

(صدای خندیدن) حسن: دهن سرویس

چه امپراتوری‌ای راه انداختی داخلِ شهرِ ما

(صدای خنده)

نه دیگه، اینطوری‌ها هم نبود

حسن: پس این‌جوری نبود، ها؟

چی یادته؟ اون دختره بود داخلِ سِلف هی برای تو گریه می‌کرد

سوژه شده بود تمامِ دانشگاه

کی رو می‌گی؟

آقا این دختره، باباش اینجا کارخونه‌ی اِسانسِ پرتقال داشت

جعبه جعبه برات پرتقال می‌آورد

(صدای خندیدن)

!تو مریم صِیفی رو می‌گی

آره، مریم صِیفی رو می‌گم

الان می‌دونی چی شد؟ شد مدیرِ کارخونه‌شون

پدرش اینها همه رفتن خارج

وایسا ببینم تو کدوم مریم صِیفی رو می‌گی؟

اِ، مگه چند تا مریم صِیفی داشتیم؟

داخل دانشگاه، گرایشِ بازیگری بود

ورودی خودمون بود دیگه

چه بازیگرِ بَدی هم بود

(صدای خنده‌ی حسن)

...یعنی علی بهاریان، دهنت سرویس

این پایان‌نامه داشت اجرا می‌کرد، خب؟

سالن ساکت بود، هیچ‌کی حرف نمی‌زد

بعد تو یک‌دفعه خنده کردی

کُلِ سالن رفت رو هوا

ول کرد رفت اصلاً

!همین رو می‌گم بابا خیلی سوسول بود، ناناز بود

اصلاً بهش نمیاد مدیرِ کارخونه بشه

آقا، من دارم بهت می‌گم هست دیگه من پسرخاله‌ام اونجا پیشش کار می‌کنه

(صدای مرغ دریایی) اصلاً هر چی آدرسِ من رو داد ها یادش نیومد من کی‌ام

کلاً یه کم گیج می‌زد

ولی علی، هر چی تو دانشگاه یاد گرفتم اینجا آوردم داخلِ کارم

قدم اول نویسندگی چی بود؟

دل را به دریا زدن ما اینجا هر روز دل را به دریا می‌زنیم

حسن: استاد کریمی یادته چی می‌گفت؟

حسن: مَردِ بزرگ سهراب: کدوم؟

تو استاد کریمی یادت رفت؟ اِ؟

سهراب: کدوم حرفش؟ علی: آها

...می‌گفت یک نویسنده‌ی خلاق

...حسن: برای اینکه صدای نفر سوم: حسن آقا می‌خواهیم ماهی چوب بزنیم، بفرما

داداش اومدم

آقا، من یک دقیقه، یک دقیقه وایسی من میام

نفر سوم: حسن آقا، بیا دیگه حسن: اومدم، اومدم. چاکرتم

چاکرتم، قربانت

(صدای مُرغان دریایی)

(صدای کوبیدن کفش به زمین)

(صدای بارون و رعد و برق)

سهراب: پیرِ ما؟

سهراب: بَه بَه، بَه بَه یحیی: چه خبر؟

یحیی: استادمونه، استادمون سهراب: ببخشید دستم خیسه

سلام، حالت چطوره بابا؟

سهراب: چقدر دلم برات تنگ شده بود یحیی: خوش اومدی، قربونت

خوبی؟ - یحیی -

سهراب: اومدم دست و پای منو ببندی اینجا حبسم کنی، نذاری برم تو شهر بگردم

چرا حبس؟

سهراب: بابا از صبح که اومدم هی می‌ترسم پام بِلَغزه

!بارون رو بببین آخه

سهراب، شوخیش هم زشته ها

به فکرِ مامانِ بیچاره‌ات باش

یحیی: همین‌جا نگهت می‌دارم تا ساعت 2 که کارتـت برسه

یحیی، من ماشین رو بَد جا نذاشتم دَمِ در؟

اِ، پاترول سبزه تو بودی؟ - آره -

آفرین، چه خوشگله

قربونت - از اَلَموت* اومدی؟ - (اسم جاده‌ی کوهستانی)

نه، چطور؟

خودت همیشه می‌گفتی ...پاترول رو بگیری

دیگه به جاده کاری نداری می‌اندازی از کوه میای

بی‌خود می‌گفتم الان خَش روش نباید بیُفته

خوشگله - قربونت -

هر سال تو می‌گفتی سال دیگه با پاترول میای دانشگاه

کِی خریدی این رو؟

ارثِ باباست، یحیی

پوسترِ این بی‌سواد رو !شما هم گذاشتین اینجا که

این رو ما دعوتش کردیم

شانس آوردی، من فردا شب نیستم

چرا؟

یه جوری قهوه‌ایش می‌کردم

بهش می‌گفتم، تو کِی نویسنده شدی

حالا تک‌اجرا هم می‌ذاری برای ما تو تُنِکابُن؟

ولی من و تو خوشمون نمیاد طرفدار زیاد داره

بابا تو که دیگه یادته

کارهای کلاسی‌اش رو من می‌کردم

یارو نمایشنامه‌اش غلط املایی داشت، یحیی غلط املایی

نمایشنامه‌نویسه

ولی به نظر من، آدم با غلط املایی کار کنه بهتر از اینه که بشینه خونه‌اش، هیچی

تو که تیکه می‌اندازی ...دیگه خودت خوب می‌دونی

...من اگه درگیرِ این نشده بودم

امثال این بچه، نمی‌تونستن بیان اینطوری جلوی من جولون* بِدَن (جولان، تاخت‌وتاز)

ولی زیاده‌روی‌ات هم، انتخاب خودت بود

بیا با هم بحث نکنیم دیگه

من واقعاً دوست ندارم با تو یکی دعوا کنم

من اصلاً دوست ندارم دعوا کنم

یحیی: چه با تو، چه با یکی دیگه صدای نفر سوم: آقا یحیی؟

بله، آقا

بیا، بحث اصلاً خودش تموم شد

(ترانه: آیینه - خواننده: فرهاد) (در کتابفروشی پخش می‌شه)

♪ با لبی خسته می‌پرسم از خودم ♪ (صدای بارون)

♪ این غریبه کیه؟ از من چی می‌خواد؟ ♪

♪ اون به من یا من به اون خیره شدم؟ ♪ (صدای بارون)

♪ باورم نمی‌شه هر چی می‌بینم ♪

♪ چشامو یه لحظه رو هم می‌ذارم ♪ (صدای بارون)

یحیی: خیله‌خب، استاد

راجع به چی صحبت کنیم دعوامون نشه؟

مثلاً بیا در مورد بچه‌های دانشگاه ...خاطراتِ دانشگاه

آهان، مریم صِیفی شنیدم تُنِکابُنه

ببین، مریم صِیفی بیچاره یه تصادفِ خیلی بَدی کرد تو این جاده

چند ماه هم تو کُما بود

جدی؟ - آره -

کُما؟

الان حالش خوبه؟

فکر کنم حافظه‌اش کلاً تعطیل شده

اومده بود اینجا کتاب بخره هر کاری کردم، منو یادش نیومد

دلم واقعاً سوخت براش

!عجب

آدرسی، چیزی داری ازش؟

می‌خوای چیکار؟

!پا نشی بری دوباره اذیتـش کنی ها

بابا من کِی اذیتش کردم؟

اون چسبیده بود به من ول نمی‌کرد، یادته که؟

اِ؟

یحیی: خب اگه واقعاً فکر می‌کنی که اون کارهایی که با مریم کردی ...اذیت نیست

صدای نفر سوم: یحیی این کتاب‌ها تموم نشد که

...یحیی: پاشو برو تو همون صفحه‌ی خودت

اون مقاله‌ای که در موردِ آزارِ جنسی نوشتی رو یه بار دیگه بخون

به کارِت میاد

(صدای رعد و برق شدید و بارون)

(صدای بارون)

(صدای موسیقی)

نگهبان: قرارِ قبلی داشتین؟ سهراب: قرارِ قبلی؟ نه، نداشتم

خانم مهندس، بدونِ قرارِ قبلی کسی رو نمی‌بینه

سهراب: شما اسم منو بگو، ایشون منو می‌شناسه نگهبان: سلام، خانم مهندس

یه آقایی آمدن به اسم سهراب بهاریان

می‌خواستن شما را ببینن

می‌پرسن از طرفِ کجا آمدی؟

بگید از طرف جایی نیومدم ...سهراب بهاریان

هم‌کلاسی دانشگاه

ادبیاتِ نمایشی

می‌گه هم‌کلاس دانشگاه شما بوده

ادبیاتِ همایشی (اشتباه تلفظ می‌کند)

می‌گن در رابطه با چه موضوعیه؟

شما بپرسین، ببینین اصلاً من رو شناختن ایشون؟

نگهبان: ببخشید، خانم مهندس اصلاً ایشان را می‌شناسین؟

بله، بله

بله، می‌دانم، چشم

الان بهشون می‌گم

چشم

آقا، خانم مهندش شما را نشناختن

ولی گفتن به شما بگم این روزها سرشون خیلی شلوغه

آخه حواسشون نیست

!یه وقت به دل نگیری ها

حالا اگه کارِت واجبه، بیا داخل

(صدای پرنده‌ها)

مریم: آقا جواد؟ آقا جواد؟

سهراب: مریم؟

مریم: سلام

سهراب بهاریانـم

مریم: آهان، بله. خوبین؟

...ببخشید من به نگهبان‌های دَمِ دَر هم گفتم

ما اینجا خیلی شلوغیم، امروز

سهراب: یحیی بهم گفت تصادف کردی

یحیی کیه؟

سهراب: این رفیقم بود، پول می‌گرفت پایان‌نامه می‌بست

...الان تو شهرِ کتابِ تُنِکابُن - آقا جواد؟ -

اینها رو بردار ببر تَهِ باغ

تو شهر کتابِ تُنِکابُن کار می‌کنه

مریم: آهان، پس ندیدمشون سهراب: آها

شیرینی واسه چیه؟

شنیدم که مدیر شدی، خیلی خوشحال شدم خیلی تبریک می‌گم بهت

آها، خیلی ممنونم، دست شما درد نکنه

مریم، واقعاً منو یادت نمیاد؟

مریم: نه، چرا یادم میاد تو ادبیاتِ نمایشی بودی دیگه

!نه؟ آره - آفرین، آفرین -

سوگُلی دانشگاه

...نه، سوگُلی هم نه، ولی - چرا (با خنده) -

تو هم مثلِ من تئاتر رو گذاشتی کنار؟

فکر کن

مریم: پس چرا هیچ اسمی ازت نشنیدم؟

خب من تو این مدت دارم ...رو یه چیزی کار... یه نمایشنامه

اگه بخونیش خودت می‌فهمی چرا تا الان کار نکردم

آهان

آقا کیا؟ - کیا: بله

بیایین

این شیرینی رو پخش کنین بینِ بچه‌ها ایشون زحمت کشیدن

اینجا رو چه‌‌جوری پیدا کردین؟

!سهراب: ما رو خیلی دعوت می‌کردی اینجا مریم: واقعاً؟

آره بابا، یه بار بابات میرزا قاسمی داد بهمون

به من و شما؟

سهراب: نه، به همه‌ی بچه‌ها

آهان (با خنده)

خب، کاری داشتین با من؟

من می‌خواستم راجع به یه مسئله‌ای ...باهات حرف بزنم

که با این اوضاع دیگه تقریباً حل شد

کدوم اوضاع؟ چی حل شد؟

سهراب: راستش من اومدم که بعد چند سال ببینمت، واقعیتش

واقعاً این همه راه اومدی اینجا، منو ببینی؟

آره، خب

مریم: اینجا سیگار که نباید بکشی کارگر: عذرخواهی می‌کنم

!مریم: مگه نباید تَهِ باغ باشی شما، بدو کارگر: باشه چشم، بببخشید

سهراب: راستش من رو یادت نمیاد ...ولی من

کل این سال‌ها، هی دنبال تو بودم که یه خبری، چیزی ازت بگیرم

عزیزم، چه بامعرفت

تو هم شَهسَوار زندگی می‌کنی؟

تهران، مریم یادت نیست؟

(صدای پارس سگ)

می‌گم من یه دکترِ خیلی خوب ...می‌شناسم توی تهران

که خیلی سخت، وقت می‌ده

ولی باید بری بشینی تو مطبش

...اگه راضی‌ای من برم بشینم اونجا - مریم: من تحتِ درمانم

خب بهم می‌گی درمانت چه‌‌جوریه؟

...سهراب: یعنی دکترت ببخشید سهراب جان. من واقعاً - دوست ندارم در موردش حرف بزنم

معذرت می‌خوام، ببخشید - سهراب: آها، نه، نه، تو ببخشید

ولی می‌گم (با خنده)

من هر کدوم از بچه‌ها رو ...دیدم تو این مدت

همه‌شون ترکیدن ولی تو عجیب خوب شدی

جدی؟ (خنده) - باور کن -

عمل خاصی چیزی کردی؟ - مریم: نه بابا، عمل چی؟

ولی یه کاری کردی، آخه نمی‌شه که - نه، واقعا -

می‌دونی، احتمالاً تو از اونهایی هستی که

هر چقدر سنشون بالاتر می‌ره، بهتر می‌شن

!دقیقاً برعکسِ من

حالا من رو یادت نمیاد، ولی منم اوضاعم همچین بد نبود

یعنی خوب بودم

آخ مریم! کاشکی واقعاً من رو یادت بود

آره واقعاً (با خنده)

خیلی دلم می‌خواست وقت داشتم می‌نشستیم تو یه خاطراتی برای من تعریف می‌کردی

خب، من تا عصر بیکارم

...بعد می‌تونیم مهمونِ من، بریم طوبایی یه - نه، آخه کار دارم -

تا هر موقع بگی من منتظر می‌مونم دیگه - نه، کلِ روز رو درگیرم -

اوهوم - مرسی -

نگفتی واسه چی اومدی منو ببینی؟

خب من، امروز هر جا رو رفتم تو این شهر، یادِ تو بودم دیگه

آخی، چه قشنگ

من دیگه برم به کارم برسم

ببخشید، شلوغم - نه، نه قربونت -

خیلی خوشحال شدم دیدمت - منم همچنین -

مراقبِ خودت باش - تو هم همچنین -

برای شیرینی هم ممنون - خواهش می‌کنم -

مرسی، خداحافظ

(صدای پرنده)

(صدای افرادِ ترمینال) سواری تهران، 2 نفر

کرج، تهران، 2 نفر تهران

سواری تهران، تهران

تهران بیا، تهران

سواری تهران

تبریز بیا، تبریز

اردبیل، تبریز

آقا ببخشید، این مدیرِ گروه می‌دونید دفترش چرا قفله؟

خانم طاهری امروز زود رفت

خب هنوز ساعت 2:30 نشده که

مرخصی ساعتی گرفت

اِ، یعنی چی آقا؟ !من باید برم تهران، کار دارم

من چیکار کنم؟

خب، نباید اینجوری ما رو !مسخره‌ی خودش بکنه

این خانم وظیفه داره تا ساعت 2:30 اینجا باشه

!ما که علافـش نیستیم که

کارمند: فردا آمد بهش بگو

من فردا این دفتر رو !رو سرش خراب می‌کنم

کارمند: خیلی هم ممنون

خیلی هم ممنون از شما

(صدای بوق تلفن روی اسپیکر)

(صدای بوق تلفن روی اسپیکر)

(صدای ضبط ‌شده منشی تلفنی) شما با دبیرستان پسرانه‌ی دکتر معین تماس گرفته‌اید

هم‌اینک ساعتِ کاری مدرسه به پایان رسیده است

برای تماس با مدیریت ...فردا

مرد شمالی: بفرمایین، بفرمایین

حالا از این به بعد ایشالا اومدی شهر ما مستقیماً به خودِ من زنگ می‌زنی

دیگه پولِ سایت و اینها هم ندیم دیگه

البته قبلش با من هماهنگ کنین من اسمِ شما رو رزرو کنم ها

مرد شمالی: این دستشویی هم که دَمِ در مُعرِفِ حضور بود دیگه

چون الحمدالله این واحدِ ما همیشه پُره

الان هم شانس آوردین، خالیه

امکاناتِ پُخت و پَز، آبِ گرم دائم بفرمایین

مرد شمالی: بَه بَه، بَه بَه، خانمِ من باز اینجا رو تمیز کرده

وسواسیه مگه؟ (با خنده)

پسر، من دارم بهت می‌گم‌ ها

!یه شب کمه تازه ما فردا آفتاب داریم، کِیفی

سهراب: خیله‌خب

اِ، این پنجره که رو به دریائه کدوم یکی از اینهاست؟

مرد شمالی: این می‌شه همین این

هه، هه. بله

جان؟ - چی؟ -

شوخی می‌کنین با من؟

چه شوخی‌ای؟

سهراب: خب الان این دریا کوش دریا کجاشه؟

!مرد شمالی: نسلِ عجولی هستین دیگه آقا بفرما

بفرما، بفرما

Caspian Sea* ،بَه بَه (دریای خزر)

دریای مازندران

کاسپین سی

می‌دونین که این بزرگترین دریاچه‌ی جهانه

به خاطر همین بهش می‌گن دریا، بفرما

بفرما، نوبت شماست، بفرمایین

سهراب: یعنی چی؟

الان هر بار من بخوام دریا رو ببینم باید گَردنْ کَج کنم؟

کَج کن

گردنه دیگه، آقا یه ورزشی هم کردی

هان؟

خیله‌خب

خوش آمدین

من الان یه زنگ می‌زنم به سایت - سایت برای چی؟ -

ببینم اون پنجره‌ی رو به دریا کدوم یک از این پنجره‌هاست؟

عمو اون عکس قدیمـمونه

آقا من زنگ بزنم به سایت یا نه؟

آقا نه، یه دقیقه شما هیچ کاری نکن من یه چایی بیارم

من چایی نمی‌خوام، آقا چایی می‌خوام چیکار، من؟

آقا دستِ ما رو رَد نکن دیگه قربانت برم من

می‌شینیم با همدیگه رو به دریا یه چایی می‌خوریم دیگه اِ

(صدای امواجِ دریا)

مرد: بی‌تربیت، من دستم به تو برسه

من به تو کم گذاشتم

دوچرخه ندادم برای تو؟

اگه من پنچر نکردم اون دوچرخه‌ی تو رو

اگه جرأت داشتی تو دیگه دوچرخه‌سواری بکنی بری مدرسه

بی‌تربیت

زن: وای! چیکار داری تو باز افتادی به جانِ این بچه؟

مرد: بی‌تربیته ها زن: بیا برو تو مَرد

زن: آخر این پدرِ تو یه کاری دست ما می‌ده با این اخلاقش

انقدر شیطان نباش دیگه بچه

(صدای بالا آمدن از پله)

آقا شما این پولی که واریز کردی

امکان بازگشتش نیست متأسفانه

هر کاری می‌خوای بکنی، بکن

اِ؟ - بله، همین -

شما می‌دونی من اگه زنگ بزنم سایت بگم عکسِ الکی گذاشتین، چی می‌شه؟

چی می‌شه؟

چی می‌شه آقا؟ بچه می‌ترسونی؟

نه، اصلاً جالب شد بدونم چی می‌شه بفرما

مَردِ حسابی شما فقط داری پول هوای اینجا رو می‌دی

(صدای آهنگ انتظار تلفن سایت روی اسپیکر)

ماهی انقدر دریا دریا نمی‌کنه که شما می‌کنی (...صدای ضبط شده: شما اولین نفرید)

(صدای ضبط شده) (و به زودی به اولین داخلی آزاد متصل می‌شوید)

(...صدای ضبط شده: از اینکه صبورانه) عقده‌ی دریا داره این

آره، آقا، عقده‌ی دریا دارم

صدای مرد پشت تلفن: الو بفرمایین سهراب: سلام علیکم، خسته نباشین

آقا یه دقیقه اجازه بده آقا، خاموش بکن بابا - آقا نه، اِ؟ -

همین‌جوریش هم کسی این طویله رو نمی‌گیره چه برسه امتیاز ما هم بیاد پایین تو سایت

خدمتِ شما

علی آقا؟

علی آقا، باز فکرات رو بکن

من نصفِ پولت رو بهت برمی‌گردونم شب رو اینجا بمان

مرد شمالی: بعدِ یه عمری یه نفر اینجا اومده بَرِکَت آورده تو خونه

نباید عکسِ الکی از خونه‌ات !می‌ذاشتی دیگه

...مرد شمالی: آخه من اگه عکس واقعی بذارم

که بَلانِسبَت کدوم احمقی میاد اینجا رو قبول بکنه آخه، آقا؟

آخه از وقتی که این ساختمون رو ساختن گَند زدن به خونه و زندگی ما

من خودم فردا تو رو می‌برم لبِ دریا

تو رو جانِ عزیزت من رو شرمنده‌ی زن و بچه‌ام نکن

من کوچکتم

هان؟

سهراب: من معلمِ مدرسه‌ام

چی درس می‌دی؟

دیگه معلوم نیست کِی بتونم پاشم بیام دریا

شما نصفِ پول رو بریز به کارت

من با اون می‌رم یه جایی رو خودم پیدا می‌کنم، می‌مونم

!نه آقا، اگه نمی‌مونی که نه ...من

اون‌طوری که نه، قبول نمی‌کنم نه، باشه

خب دیگه بالاخره باید جفتمون ضرر بکنیم دیگه

شما زحمت کشیدی اومدی دنبالِ من

آقا پسر گلت، زحمت کشیده - کوله‌ی من رو آورده بالا اون که وظیفه‌ا‌شه، آقا، اون که وظیفه‌اشه -

خب حالا هر چی، این‌جوری منم عذابِ وجدان نمی‌گیرم

نه آقا، من قبول نمی‌کنم

!مگر اینکه ناهار پیشِ ما بمونی

نه، من عجله دارم، باید برم

آقا من لُقمه می‌گیرم می‌دم به خودت ببری

...ببین جوان

من اونقدر هنوز بی‌وجود نشدم

بذارم آدم از خونه‌ی من تشنه و گشنه بره بیرون

(صدای جوشکاری از خونه روبرو)

(صدای امواج دریا)

(صدای سوت زدن برای‌ سگ)

(صدای زنگ موبایل)

بله؟ - مریم: الو سلام سهراب

سلام، ببخشید من شماره‌تون رو ندارم

مریم: مریمم

خوبی، مریم جان؟ - مریم: بله خوبم، مرسی

شماره‌ی منو از یحیی گرفتی؟

مریم: یحیی کیه؟

...اون رفیقم، کتاب‌فروشه

پول می‌گرفت، پایان‌نامه می‌بست

مریم: آهان، نه

‫مریم: ببین شماره‌ات روی سیم کارتم save بود ‫(ذخیره)

آها

مریم: شما الان کجایی؟

من اِسکِلِه سنگی روبروی دانشگاه

مریم: وقت داری ببینیم همو؟

آره، آره، حتماً فقط چیزی شده، مریم؟

مریم: نه، هیچی نشده

مریم: سهراب جان، صدای من رو اسپیکره؟

آره، من گوشیم خرابه باید با اسپیکر حرف بزنم

مریم: باشه

مریم: ببین من می‌‌خواستم ببینمت ...یه ذره خاطره بگی

مریم: یعنی از وقتی گفتی کلی خاطره داریم با هم من خیلی خوشحال شدم

آره، آره، حتماً

من که از خدامه، کجا بیام؟

مریم: چشمه کیلِه خوبه؟

(صدای مرغان دریایی و آب)

مریم: سلام

(صدای ترانه آسمان آبی - ویگن در پس‌زمینه)

سهراب: ببخشید اینجا یه کم شلوغه مریم: خواهش می‌کنم

مریم: خیلی ممنون که اومدی سهراب: خواهش می‌کنم

(پخش ترانه آسمان آبی - ویگن در پس‌زمینه)

مریم: تو دانشگاه هم انقدر باسلیقه بودی؟

سهراب: بابت؟ ...مریم: ماشین، موزیک

(پخش ترانه آسمان آبی - ویگن از ضبط ماشین)

سهراب: حیف منو یادت نمیاد دیگه بابا، آدم حسابی بودم واسه خودم

کلِ موزیک دانشگاه رو من پشتیبانی می‌کردم این که چیزی نیست

من استعدادِ تو رو یادمه ها

سهراب: واقعاً؟

آره، گفتم که یه تقلب کوچیکی هم کردم

سهراب: چی؟

(پخش ترانه آسمان آبی - ویگن از ضبط ماشین)

مریم: من رفتم خونه، دفترچه خاطرات اون موقع‌هام رو نگاه کردم

...توش نوشته بودم

علی بهاریان، آنتوان چِخوفِ* آسیا می‌شه (نویسنده معروف روسی)

پس چرا انقدر انتظارت تو موزیک ازم پایین بود؟

مریم: نه، راستش اینه که شوک شدم

ببین، آخه من همین تازگی تمامِ تهران رو زیر و رو کردم

واسه اینکه صفحه‌ی این آهنگ رو پیدا کنم، برای کُلِکْسیونَم

والا من تو زندگیم فقط همین یه صفحه رو دارم

صفحه‌اش رو داری؟

بابام کلاً یه محصول فرهنگی برام ارث گذاشت اونم این صفحه‌هه بود

سهراب تو هر چقدر که بگی من واقعاً این صفحه رو ازت می‌خرم

سهراب: نمی‌شه مریم: خواهش می‌کنم

!نمی‌شه بابا، یادگاری بابامه

من نمی‌دونم چرا تو هر حالی‌ هم این آهنگ رو گوش می‌داد

ایران که استرالیا رو بُرد ...رفت جام جهانی

بابا تا شب داشت گریه می‌کرد این آهنگ رو گوش می‌داد

بعد ما می‌گفتیم چرا گریه می‌کنی؟ می‌گفت گریه نیست، اشکِ شوقه

تو عروسی عَموم، هم خواننده‌هه پرسید که خب حالا چی بخونم؟

:بابا از اون پشت داد زد بعد از او هرگز نمی‌آید» بخون»

(پخش ترانه آسمان آبی - ویگن از ضبط ماشین)

ببخشید، نمی‌خواستم یادت بندازم

خدا رحمتشون کنه

(پخش ترانه آسمان آبی - ویگن از ضبط ماشین)

مریم: چرا وایسادی؟

*سهراب: گفتم مثلِ قدیم‌ها بریم چشمه کیلَر یه قدمی بزنیم دیگه (سهراب کیلِه رو اشتباه تلفظ می‌کند)

قدیما قدم می‌زدیم؟ - !سهراب: اوف

سهراب: بعد تصادف، هیچ کسی رو ندیدی که خاطراتت رو یادآوری کنه؟

مریم: من خیلی با بچه‌های دانشگاه ارتباط خاصی ندارم

سهراب: خب اون‌ موقع‌ها هم همچین آدم اجتماعی‌ای نبودی

مریم: کلاً از دانشگاه و مدلش خیلی خوشم نمی‌اومد

سهراب: مدل دانشگاه چه‌‌جوریه مگه؟

مریم: چه‌ می‌دونم، همین‌جوری که مثلاً

هر کی بیشتر سَرِ کلاس حرف می‌زنه آدم خفن‌تریه

اصلاً من انقدر خجالتی بودم کسی با من تئاتر کار نمی‌کرد

سهراب: تو خیلی پُر کار بودی که

مریم: واقعاً؟ سهراب: آره

سهراب: یادت نیست من فَنـت* بودم می‌اومدم کارهات رو می‌دیدم؟ (فَن: طرفدار)

چرا می‌اومدی؟ - چون بازیگرِ خوبی بودی -

من هنوزم نمی‌فهمم با اون همه ذوق و علاقه چرا باید کلاً بی‌خیال تئاتر بشی

ببین، من یه بار همه‌ی نمایشنامه‌هایی که

یه روزی دلم می‌خواست ...نقشِ زنـشون رو بازی کنم

با هم ریختم دور

...اصلاً از گردنْ کج کردن جلوی کارگردان‌ها

واسه اینکه به من نقش بِدَن خوشم نمیاد

بعد هم آدمِ خجالتی‌ای مثلِ من هیچ‌وقت نمی‌تونست بازیگرِ خوبی بشه

کجات خجالتیه آخه؟

الان رو نمی‌گم - حق داری -

ببین، تو کلاً خیلی عوض شدی

من یادمه اولین باری که اومدیم چشمه کیلَر قدم بزنیم

من کلِ مسیر رو داشتم حرف می‌زدم تو سرت رو بالا نیاوردی منو نگاه کنی

بعد من انقدر مُعَذَب شده بودم نمی‌دونستم باید چیکار کنم

چند سالم بود؟

تِرمِ اول دیگه، 18 سال

طبیعیه دیگه، سهراب جان

احتمالاً تو اولین پسری بودی که من باهاش حرف می‌زدم

کجاش طبیعیه؟ پسر بودم دیگه، خون‌آشام که نبودم

بابا من هر چی می‌گفتم تو می‌گفتی بله، بله، حق با شماست

چقدر داری عمیق حرف می‌زنی

آخه من یادمه اون موقع‌ها هم تو خیلی خوب، همه چی رو تحلیل می‌کردی

چی می‌گی؟

ما رفتیم اینجا کوچه‌ی کبابیه ...کباب بزنیم

من گفتم کوبیده با پیاز می‌چسبه

تو یهو برگشتی گفتی: بله، بله، باهات موافقم !چقدر داری عمیق حرف می‌زنی

ببین اونجا دیگه جفتمون منفجر شدیم

خیلی خجالتی بودم

نه، به نظر من بیشتر از اینکه خجالتی باشی، هول می‌شدی

...یه بار، یه

جعبه پرتقال برای من آوردی

من گفتم که خب، مناسبتش چیه؟

تو مثلاً می‌خواستی بگی ما یه باغِ پرتقال داریم

یهو برگشتی گفتی آخه ما یه جنگلِ پرتقال داریم

جنگلِ پرتقال آخه؟

مریم: موندم چرا تو با یه آدمی مثلِ من می‌اومدی اینجا قدم می‌زدی؟

سهراب: ببین اینها رو گفتم که ...بگم خیلی عوض شدی

یعنی زمین تا آسمون فرق کردی

وگرنه به نظر من اون موقع هم تو آدمِ خیلی جالبی بودی

مریم: واقعاً آدمِ جالبی بودم؟

سهراب: آره، جالب بودی که کلِ تایمم رو تو این شهر با تو می‌گذروندم دیگه

مریم: آره، فهمیدم

به خاطر اینکه توی دفترِ خاطراتِ من همه جا اسم تو بود

سهراب: اِ؟ خب مثلاً چی‌ها نوشته بودی راجع به من؟

مریم: توش راجع به اولین باری که با تو اومده بودم اینجا قدم زده بودم، نوشته بودم

نوشته بودم که تو یه کُتِ قهوه‌ای پوشیده بودی با شال کِرِم

با چکمه‌ی طوسی که بَندِ مشکی داره

یعنی حتی راجع به رنگِ بَندِ کفشـت هم نوشته بودم

بعد دیگه چی‌ها نوشته بودی راجع به من؟

...همه‌ش تعریف، تَمجید

مثلاً نوشته بودم که سهراب ...امروز کُنفِرانس داشت

همه‌ی استادها رو شگفت‌زده کرده بود

سهراب امروز سَرِ کلاس یه نمایشنامه خوند (صدای رعد و برق)

بچه‌ها همه میخکوب بودن

بعد تو می‌دونی که منم دقیقاً همین نظر رو نسبت به تو داشتم

همیشه نفر اول می‌اومدم می‌نشستم ردیفِ جلو، تئاترهات رو می‌دیدم

تو از پایان نامه‌ات چیزی یادت هست؟

نه، خوب اجرا کردم؟ - عالی -

چی بود؟ - *دایی‌ وانیا - (نمایشنامه‌‌ی آنتوان چخوف)

بعد من یه دسته گُلِ خیلی بزرگ گرفتم

اومدم نشستم ردیف جلو

کلِ دخترهای دانشگاه داشت چشماشون درمی‌اومد

از حسادت - !آی -

!چه قشنگ

(صدای بارون) از این جِنتِلمَن‌بازی‌ها هم درمی‌آوردی

من کلاً کارم همین جِنتِلمَن‌بازی‌ها بود

اصلاً فکر کنم به خاطر همین جِنتِلمَن‌بازی‌ها عاشقِ من شده بودی

حالا من که خیلی یادم نیست تو هر چی دلت می‌خواد بگو

می‌گم بهتر نبود یه چتر با خودمون می‌آوردیم؟

!چرا؟ خوبه که - کجاش خوبه این؟ -

(صدای رعد و برق) بیا، الان خیس می‌شی - میام -

(صدای بارون)

مریم: داشتی از جذابیت‌هات می‌گفتی، سهراب سـهراب: نه بابا، دیگه

اون بحث رو ولش کنیم چون به نظرِ من ریا می‌شه

مریم: نه بگو، دوست دارم بشنوم

گذشته چی داره آخه؟ الان تو زمانِ حال، داریم کِیف می‌کنیم دیگه

تو زمانِ حال چه چیزِ جالبی بین من و تو هست؟

!بگو دیگه

...سهراب: کلی چیز باحال، نمونه‌اش

من و تو که انقدر همدیگه رو دوست داشتیم الان چرا باید جفتمون تنها باشیم؟

(صدای بارون)

مریم: این چی شده؟

چی شده؟

این اسمش، تاپیک* هست (پُرپُشت کننده‌ی مو)

من برم این کثافت رو پاک کنم، بیام

مریم: کمک نمی‌خوای؟

(صدای بارون شدید)

(صدای رعد و برق و باران)

مریم: خوب شدی دیگه، بیا بریم

سهراب: تو اینجا چیکار می‌کنی؟

خیسِ آب شدم

چرا انقدر سخت می‌گیری؟ باحاله که، بهت میاد

مریم، این باحاله؟ این؟ این؟ این باحاله؟

(صدای رعد و برق و باران)

سهراب، چرا سَرت رو با تیغ نمی‌زنی؟

مریم: دیدی بعضی‌ها چقدر بهشون میاد؟

چون من خودم رو تو این سِن یه جور دیگه تصور می‌کردم

چه‌جوری؟

...یه نویسنده، یه پالتوی بلند پوشیده

تیک*ـش هم اینه، دستش رو می‌اندازه تو موهاش هی می‌چرخونه، می‌چرخونه (حرکات غیرارادی)

الان برم تیغ بندازم رو سَرم؟

باشه ولی به نظرم اونهایی که سَرشون رو با تیغ می‌زنن، خیلی جالبن

وای مریم، می‌شه دو دقیقه بری من این کوفت رو بزنم رو این سَرِ لعنتی بیام پیشت؟

باشه، باشه، ببخشید باشه

مریم: من فقط می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟ بعدش می‌رم

بپرس

اون موقعی که من عاشقِ تو بودم

...چیز بودی، یعنی

سهراب: چی بودم؟

اون موقع من موهام رو دُم-اسبی می‌بستم

این تو کَمپ، اینطوری شده

مریم: کَمپ؟

کَمپ دیگه، کَمپِ طبیعت‌‌گردی کَمپ، کَمپ به چی می‌گین؟

جونور افتاد رو سرم

مریم: اینجا هم با هم زیاد می‌اومدیم؟

نه، خیلی کم می‌اومدیم

تو از زورگیر و خِفْت‌گیر و این‌جور چیزها خیلی می‌ترسیدی

به خاطر این، کم می‌اومدیم

مریم: پس محتاط بودم

سهراب: برعکسِ من که خیلی کَله‌شَق بودم

!تو همه چی ها

مثلاً تو می‌دونستی من دانشگاه کُمیته اِنضِباطی شدم؟

مریم: واقعاً؟ سهراب: هوم

نمی‌دونستم دانشگاهمون از این ماجراها داره

سهراب: آره

اون پسره بود، تُپُله ...موتور، سوار می‌شد

اون من رو لو داد

(سهراب آه می‌کِشد)

واسه همین بعد از دانشگاه دیگه کار نکردی؟

ببین، درسته گَند خورده تو مسیرم ولی کی می‌گه کار نکردم؟

خب، الان چه فرقی بینِ من که ...بازیگری رو گذاشتم کنار

با تو که می‌گی نمایشنامه‌نویسی، هست؟

من تمامِ این مدت یه نمایشنامه نوشتم

که اگه بخونی می‌فهمی همچین هم بیکار ننشسته بودم

مریم: موضوعش چیه؟

آهان، تو از اینهایی که قصه‌شون رو لو نمی‌دن

سهراب: نه، چرا

می‌تونم برای تو تعریف کنم

تو که کسی رو نمی‌بینی

خیله‌خب

...داستان یه مرد چهل و خُرده‌ای ساله است

با زن و بچه‌اش که تو یه جزیره زندگی می‌کنن

می‌گن این جزیره‌هه، شَرجی‌ترین جزیره‌ی روی کره‌ی زمینه

(صدای زنگ موبایل) می‌خوای بریم خونه‌ی من واسَم بخونی؟

(صدای زنگ موبایل)

تلفنت رو جواب بده

(صدای زنگ موبایل)

بله؟ - امیرعلی: سلام، خوبی؟

سلام

امیرعلی: امیرعلی‌ام صبح تو دانشگاه هم رو دیدیم

خوبی؟

امیرعلی: ردیفی؟ همه چی خوبه؟

...امیرعلی: بببین، می‌خواستم ببینم که سهراب: قربون تو رهگذر: داداش

بامِ شَهسَوار کجائه؟

سهراب: همین جایی که وایسادی اسمش بامِ شَهسَوار هست

رهگذر: اینجا زده تُنِکابُن که؟

تُنِکابُن همون شَهسَواره اسم قدیمیشه، همین‌جاست

رهگذر: باشه، دستت درد نکنه

جونم عزیزم، بگو

امیرعلی: ببین تو مهمونی، من الان ...هر چقدر می‌گم بچه‌ها باورشون نمی‌شه

سوربُن و اینها کشک بوده

الان صدات رو اسپیکره خودت بهشون می‌گی؟

چی باید بگم آخه الان من؟

امیرعلی: یه جورایی بگو دیگه حالا (می‌خنده)

همون‌هایی که صبح می‌گفتی

امیرعلی جان، ببین من الان تو جاده‌ام

نمی‌تونم، بعداً خودم باهات تماس می‌گیرم می‌شه؟

امیرعلی: آره داداش، چرا نمی‌شه؟

خودت منو بگیر، عشق منی، خداحافظ - خداحافظ، خداحافظ - (صدای موسیقی تند توی مهمونی)

(صدای موسیقی تند توی مهمونی)

(صدای موسیقی)

(صدای بارون)

(صدای موسیقی)

بیا تو

...سهراب: خونه‌ات خیلی قشنگه مَر

هیس، آروم

می‌گم خونه‌ات خیلی قشنگه

اَ، این همون ترانه‌ مازنیه هست؟

آره

سهراب: می‌تونم بَرِش‌دارم؟

آره، بَرِش‌دار

سهراب: یادش بخیر

مریم بیا، من گند نزنم

مریم: کاری نداره که

(صدای موسیقی)

چی می‌گفت این؟

عاشق شده بود، یکی عاشقش شده بود؟

(صدای موسیقی)

کجا می‌ری، میای هی تو؟

(صدای موسیقی)

خوبی؟

(صدای موسیقی)

آره، من برم خرید

نمی‌خواد، همون چایی بیار، کافیه

من هیچی تو خونه ندارم الان برمی‌گردم

سهراب: خب، بذار من می‌رم

یه دو دقیقه بشینی من برمی‌گردم

!همه چی رو میز هست خب

(موسیقی مازنی - آهنگ تِلاوَنگ) ♪ آفتاب بَزو سَر، روجا بَهیته پَر، دل دارنِه سوز ♪ آفتاب طلوع کرد، ستاره‌ی سحر ناپدید شد) (دلم سوز و غم داره

♪ مثالِ چِلچِلا دل زَنده پر پر ♪ (دلم مثلِ پرستو پَرپَر می‌زنه)

♪ خوانه پَر بَکِشه یارِ خانه سَر ♪ (می‌خواد پَر بکشه به بام خونه‌ی یار)

♪ وه هَسته مِه دلِ قرار ♪ (این هست آرام و قرار دل من)

♪ خستگی دَرشونه مِه تَن جه وِلله ♪ (به خدا که خستگی از تَنِ من در می‌ره)

♪ وقتی که یار دِنه خدا قوِت با ♪ (وقتی که یار بهم می‌گه خدا قوت)

♪ خدا وِه رِه مِه وِسِّه دار ♪ (خدایا اون [یار من] رو برای من نگه‌دار)

(صدای موسیقی)

♪ هِنا اِنا مِه جانِ یار ♪ (هنوز یارم نیامده)

♪ که اِسّائه مه انتظار ♪ (که جایی دیگر در انتظارم وایستاده)

♪ برو برو، هِنیش مِه وَر ♪ (بیا بیا بشین پهلوی من)

(صدای آهنگ محو می‌شه)

(صدای باز شدن در)

سهراب: برگشتی؟

من دیگه از این جلوتر نمی‌تونم

سهراب: چیو؟

نمی‌تونم همین‌جوری بشینم واسه‌ام خاطراتِ جَعلی بسازی هیچی بهت نگم

مریم، تو حافظه‌ات رو از دست ندادی، نه؟

معلومه که حافظه‌ام رو !از دست ندادم، احمق

مگه فیلم سینماییه؟

پس چرا این شوخی رو کردی؟

مریم: شوخی کردم

چرا بعد از یادآوری خاطراتِ کثافتِ تو خوشحال بشم؟

چرا به یحیی پس همین حرف‌ها رو زدی؟

...واسه اینکه همه‌ی بچه‌های دانشگاه

من رو با صداهای خصوصی که تو ازم پخش کردی، می‌شناسن

مریم: هیچ‌کس اندازه‌ی تو گَند نزده تو زندگی من

هر بار خواستم تئاتر کار کنم رفتی گفتی این آدمِ خجالتی‌ایه ‌

به دَردِ بازیگری نمی‌خوره، چرا؟

چرا سهراب؟

به شرطی نمایشنامه می‌نوشتی ...برای گروه تئاتر دانشگاه

که من رو از گروه بندازن بیرون

چرا؟ چون اونجوری که تو می‌خواستی باهات نبودم؟

این شخصیتِ خیالی، چیه از خودت ساختی؟

...ما برای غذای سلف، تَجَمُع می‌کردیم

حتی جرأت نمی‌کردی !بیایی پیشِ ما وایسی

مریم: بعد به من می‌گی کمیته انضباطی شدی؟

تو فقط می‌تونستی با استاد کریمی کَل کَل کنی

!چون عقده‌ای نبود !چون حذفت نمی‌کرد

مریم، من گند زدم خودم هم این رو می‌دونم

ولی من امروز اومدم باغ، ببینمت ...که بهت بگم

منِ بی‌شعور تازه فهمیدم باهات چیکار کردم

تو گفتی من چیزی یادم نمیاد منم گفتم دیگه باید چی بگم الان به تو؟

من دیگه هیچ‌وقت نتونستم تو اون دانشگاه سَرَم رو بگیرم بالا

...مریم: آشنا می‌بینم

همه‌ی وجودم با هم تَب می‌کنه

فکر می‌کنم این هم اون صداها رو شنیده

...من هنوز، هنوز خودم اون صداها رو گوش می‌دم

فکر می‌کنم آخه آدم ...چطوری می‌تونه

عاشقِ یه آشغالی مثلِ تو بشه؟

بابا، من بیشتر از تو حالم از خودم به هم می‌خوره

ولی به روحِ پدرم قسم !من اون صداها رو ضبط نکردم ها

تو اون صداها رو ضبط نکردی؟

من فکر می‌کردم خیلی باحاله ...اگه تو خوابگاهِ پسرونه

صدای تو رو بذارم رو اِسپیکِر !بچه‌ها بفهمن، تو من رو چقدر دوست داری

نمی‌دونستم فرید غلامی هر شب داره صدای منو ضبط می‌کنه

تو خصوصی‌ترین حرف‌های من رو توی خوابگاهِ پسرونه پخش می‌کنی

‫بعد الان تو صفحه‌ات ‫راجع به حقوقِ زنان، twitt* می‌کنی ‫(نوشتن در شبکه اجتماعی توییتر)

همین دیگه، اون موقع من چی در مورد حقوقِ زنان می‌دونستم؟

اگه یه نفر بهم گفته بود که من این کارها رو نمی‌کردم

اگه یه جا خونده بودم که این‌جوری برخورد نمی‌کردم

بابا من نمی‌دونستم اگه ...یه دختر بهم گفت دوسَم داره

!بعدش من باید چیکار کنم

محلْ همه پسر، مدرسهْ پسر خوابگاهْ پسر

از کجا باید اینو بلد بودم آخه؟

مگه کسی به من یاد داده بود؟

تو هم بلد نبودی

!تو هم نمی‌دونستی تا 4 تا دونه کتاب از من گرفتی فکر کردی خبریه؟

عاشق منِ چَلْغوز* شدی (کوچک و حَقیر)

یادت رفت اصلاً برای چی پاشدی اومدی دانشگاه

...سهراب، من حالم از صدات، از دستات

حالم از تحلیل کردنت به هم می‌خوره

برو بیرون

الان منو از خونه‌ات می‌خوای بندازی بیرون؟

معلومه که از خونه‌ام می‌اندازمت بیرون

کَچَل

(صدای بارون)

(صدای بارون و برف پاک کن)

سهراب: امیرعلی جان، سهراب بهاریانم زنگ زده بودی بهم

‫امیرعلی: اِ، سلام. ببین من اسمت رو صبحی ‫فارغ‌التحصیل، Save* کرده بودم ‫(ذخیره)

بعد الان می‌گم، خدایا این کیه (به من زنگ می‌زنه (با خنده

اسمش رو گذاشتم فارغ‌التحصیل؟

چطوری؟ ردیفی؟

قربونت، الان شما کجایین؟

امیرعلی: کجام؟ همون مهمونی که بهت گفتم دیگه

می‌گم که مهمونی‌تون چه‌‌جوری‌هاست؟ چی‌ها دارین توش؟

امیرعلی: یعنی چی؟ همون چیزهایی که تو همه‌ی مهمونی‌ها هست دیگه

چطور حالا؟

می‌خواستم ببینم مثلاً چیزی، کم و کسر ندارین ...اگه من بگیرم بیام

بشینم یه چند تا هم خاطره دور هم تعریف می‌کنم دیگه براتون

سهراب: سلام، سلام امیرعلی: سلام، چطوری؟

آقا سهراب بهاری

بهاریانم، خوبی؟ - ردیفی؟ -

ممنونم - قربونت -

امیرعلی: این چیه؟ سهراب: شیرینیه دیگه

امیرعلی: زمان شما پارتی هم شیرینی می‌بُردن؟

سهراب: عزیزِ من، همه چی دیگه !زمانِ ما و شما فرق نداشته که

امیرعلی: عاشقتم یعنی

بیا، بیا اول بسازمت بعد معرفی‌ات می‌کنم به بچه‌ها

بچه‌ها، سهراب از قدیمی‌های دانشگاه

سلام - سلام، سلام -

خوش اومدی، سهراب - سهراب بیاد تموم کنه افسانه‌های دانشگاه رو -

آهان، شما همون دوره‌ی هَژیر امینی اینها بودین

کی؟ - هَژیر امینی -

آره، هَژیرم با ما بود

یادِ چیزی افتادین؟

نه، حالا یه امشب رو بی‌خیال شین ما پشتِ سَرِ رفیقمون حرف نزنیم دیگه

!چشم آقا - شما هَژیر رو از کجا می‌شناسین؟ -

ما همه‌مون تئاتر می‌خونیم دیگه، سهراب

پس چقدر تئاتر خوندنِ ما با شما فرق می‌کرد

خب، چرا اون‌وقت؟

ما کلاً تو کتابخونه بودیم یا تو پلاتو* در حال تمرین کردن (محل تمرین)

ببخشید ها، من میام تو بحثـتون

ولی چرا فکر می‌کنین ما این‌جوری نیستیم؟

خب الان تو مهمونی‌ایم صبح رفتیم تمرین‌هامون رو کردیم دیگه

همین دیگه، منظورم فقط همین تمرین کردنه نیست که

...یه‌کم تئاتر ببینین، تازه زمان ما اینترنت ممنونم

‫اینترنت نبود ‫الان شما با یه search* خیلی ساده... ‫(سرچ، جستجو)

به بهترین تئاترهای دنیا دسترسی دارین

خب همین دیگه، چرا فکر می‌کنین ما این کارها رو نمی‌کنیم؟

حالا آناهیتا، ما الان نمی‌خوایم بحث کنیم که

!نه، چرا اتفاقاً سوالِ خیلی خوبی پرسید

...ببین، من مثلاً امروز اومدم دانشگاه

دیدم اون شور و شوقی که زمانِ ما بود الان زمانِ شما نیست

من نمی‌دونم چرا اصلاً !نمی‌فهمم شما چی می‌گین

این شور که می‌گین، دقیقاً یعنی چی؟

آناهیتا: مثلاً شما چیکار می‌کردین که ما الان نمی‌کنیم؟

(صدای بلند موسیقی مازندرانی) شاید اصلاً وقتش نباشه در موردِ اینها حرف بزنیم

ولی مثلاً من کلی جون کَندم تا تونستم یه نشریه تو دانشگاه راه بندازم

ببخشید منظورتون، نهالِ تئاتره؟

آره، آفرین. همین نهالِ تئاتر

ببخشید ولی اون رو که هَژیر امینی درآورده

کی؟ - آرمین: هَژیر امینی

من مطمئنم - سهراب: کی همچین چرت و پرتی گفته؟

هَژیر دستیارِ من بود تو ویراستاری کُمکم می‌کرد

من سَردبیرِ نشریه بودم

آقا، من الان خودم تو تَحریریه‌ی مجله‌ام

همه هم می‌دونن که آقای امینی مجله رو راه انداخته

سهراب، ما همه‌مون همین رو شنیدیم

بچه‌ها من فکر کنم ...شما یه کم قاطی-پاتی زدین

همه چیز رو دارین با هم قاطی می‌کنین

سهراب: هَژیر امینی کارهای کلاسیـش رو !نمی‌تونست بکنه

!غلطِ املایی داشت تو نمایشنامه‌هاش

بعد الان برای من نشریه راه انداخته؟

آقا شما خودت اصلاً کی هستی؟ اسمت چیه؟

اِ آقا این چه مدل حرف زدنه؟ - آقا اشکالی نداره، مشکلی نداره -

عزیزِ من، اسم من سهراب بهاریانه

سهراب: مجله رو هم با اسم علی بهاریان درمی‌آوردم علی بهاریان -

من سرچ کردم چرا هیچی - جز صفحه‌ات نیومد پس؟ بقیه: خیله‌خب حالا

کی‌ای شما؟ - پسر: آقای محترم

من نمی‌فهمم، همین آدم‌های حسودن گند زدن به تئاتر، دیگه

یک مهمان دیگه: خیله‌خب حالا از در اومده تو، داره هَژیر امینی رو می‌کوبه -

مهمان: خیله‌خب، اصلاً حرفی نزد که آرمین، باشه، وا بده -

بابا تو برو بخون ببین یارو چقدر زحمت کشیده

:یکی از مهمان‌ها برو بیرون گفتم، برو ببرش بیرون اون رو

تو هم هر آدمِ عقده‌ای رو دعوت نکن بیاد - دختر: اَه خیله‌خب، تموم شد -

آرمین: پیرِسَگ رو برداشتین آوردین اینجا، گند زد تو شبمون

آقا سهراب، این کلاً بچه‌ی حساسیه

این خیلی چیزی تو دلش نیست ها شما به دل نگیر، ببخشید

پسر: طرفدارِ جدیه نه، چه اشکالی داره؟ -

ولی کلاً حواستون به همدیگه باشه

یعنی چی؟

کلاً دیگه، الان شما تو سِنِ شیطنت‌‌اید هر غلطی می‌کنید دیگه

حواستون به مثلاً خودتون و دوست‌های دخترتون هم باشه

سهراب: اذیتشون نکنین من نمی‌فهمم تو چی می‌گی -

امیرعلی: رفیق، رفیقه دیگه

...خب آقا همین، منظورم همین دقیقاً همینه که حواستون به هم باشه

دلِ همدیگه رو نشکونین تموم شد و رفت. دمت گرم

چشم آقا، چشم

امیر جان، برو کلاه رو بیار بده بریم

آفرین، کلاه پاشو بریم

پاشو بهت کلاه بدم - سهراب: داستانِ کلاه چیه؟

پسر: الان می‌گه امیرعلی: بین بابابزرگِ مهیار خدابیامرز، خلبان بوده

ما هم برای اینکه بهش احترام بذاریم

‫امیرعلی: theme* مهمونی‌مون رو کردیم کلاهِ خلبانی ‫(تِم: موضوع و ایده برای جذابیت مهمانی)

!من کلاهِ خلبانی سرم نمی‌ذارم ها

!آقا نمی‌شه که یه جور احترام به نسلِ قَبله

ما نباید تو خوشی‌هامون فراموش کنیم که

آخه چه احترامِ مسخره‌ایه، آخه؟

!آقا، صاحبخونه قوانینِ خودش رو داره دیگه

من مثلاً الان خودم خوشم میاد یه همچین کلاهِ مسخره‌ای رو بذارم سَرَم؟

امیرعلی، من کلاهِ خلبانی سرم نمی‌ذارم

آقا می‌ذاری، امشب هم خوش می‌گذرونی

(صدای موسیقی خارجی)

آقا معلم یه تکون، آقا معلم دو تکون ...بیا بتکون

(صدای موسیقی خارجی)

دختر: امیرعلی، این رفیقـت رو زودتر معرفی می‌کردی

امیرعلی: ما با سهراب همین امروز آشنا شدیم

اولین چیزی هم که فهمیدم این سوربُن و اینها همه‌اش کَشْکِه

پسر: واقعاً آقا سهراب؟

آره بابا، اینجا همیشه همین‌جوری مزخرف بوده

سهراب: هیچ گذشته‌ی طلایی هم نداشته

(صدای موسیقی خارجی)

حالا بذارین برگردم ...کلی خاطره‌ی خفن براتون

(صدای موسیقی خارجی)

(صدای پارس کردن سگ)

مامان جونم، سلام، قربونت برم خوبی؟

من می‌خواستم یه زحمت دیگه‌ای هم بهت بدم

ببخشید، می‌دونم خودم ولی می‌خواستم یه چیز دیگه هم برام بفرستی

بعد تو اول بهم بگو که اگه می‌تونی که من بهت بگم

اگه نمی‌تونی هم که من یه فکرِ دیگه بکنم، قربونت برم

دوستت دارم ها

سهراب جان، خوبی؟

عالی

ببین

...ببین می‌خوای من برات ماشین بگیرم

بعد بری هتل فردا من ماشینت رو بیارم؟

نه بابا، برو کِیف کن تو چیکارِ من داری اصلاً؟

بعدش هم، من ماشینم رو دستِ بابام نمی‌دم برونه

بدم به تو؟

...ولی چرا

چرا، دست بابام می‌دادم برونه

اگه زنده بود

چقدر دلم براش تنگ شده، امیرعلی

این بچه‌ها اگه تو رو این‌جوری ببینن برام بد می‌شه، بیا بریم تو اتاق، بخواب

!وای! وای! ولم کن من همین‌جا گرفتم خوابیدم

!ببین، آه! آه

امیرعلی: آقا معلم، وا رفتی که؟

آرمین، بیا برو تو

آرمین: بابا کاری ندارم با آقا معلممون

اومدم یه کم راهنمایی‌ام کنه تو زندگی - امیرعلی: بیا برو، گناه داره

...آرمین: ببین، اومدم ازت بپرسم

احتمالاً هَژیر امینی نمایشنامه‌اش رو از رو تو که برنداشته؟

(صدای خنده‌ی سهراب)

...سهراب: ببین! تو اگه نمایشنامه‌ی منو می‌خوندی

می‌فهمیدی هَژیر امینی بدونِ غلط از روش نمی‌تونه بخونه (با خنده)

آرمین: باور کن من از خودت بیشتر دوست داشتم نمایشنامه‌ات رو می‌خوندم

راست می‌گی؟ - آرمین: به خدا، جدی می‌گم

خب، پاشو برو یه کاری کن دیگه

برو از تو کیفم وَرِش‌دار بیار اینجا لب ساحل

با هم بخونیم - آرمین: کجاست کیفت؟

امیرعلی: آقا، جدی داری می‌گی؟

آره دیگه بابا، مگه شما دانشجوی رشته‌ی نمایش نیستین؟

فکر کن نمایشنامه‌خونیه

آرمین: امیرعلی، جونِ من بذار بخونه

امیرعلی: وسط مهمونی؟

آرمین: بابا همه پایه‌ان خیلی ورقه* این یارو، می‌خندیم (کسی که گیج و سربه‌هواست)

کلی خوش می‌گذره

امیرعلی: داداش، تو واقعاً می‌خوای بخونی؟

اوهوم

امیرعلی، می‌خوام ببینم قشنگه؟

(صدای امواج دریا)

(صدای امواج دریا) (صدای مَحوِ خواندن نمایشنامه)

(صدای تشویق کردن)

(صدای مرغ دریایی)

نُچ

سلام، آقا سهراب

چاکریم

سهراب: سلام

خوبین؟

بخواب، بخواب بخواب حالا

خداحافظ

:صدای مدیر از پشت تلفن مردِ حسابی لااقل 8 صبح ...زنگ می‌زدی مدرسه

تا ما بدونیم چه خاکی !تو سرمون بکنیم اینجا

یه دبیرِ دیگه رو جات می‌ذاشتم همون اول

بله آقا، کاملاً حق با شماست

...من همون اول صحبت‌هام هم عرض کردم

که من سرم پایینه، رو سیاهم

سهراب: ولی به خدا تقصیرِ من نیست شما اصرار کردین من بیام اینجا

مدیر: اصلاً الان می‌دونی این سال دَهُمی‌ها چقدر عقب افتادن؟

فردا اومدی زود درس بده، برسونشون

آقا، من فردا بیام مدرسه؟

مدیر: یعنی چی؟ فردا کلاس داری

چرا، ولی آخه شما یه جوری باهام حرف زدین

من فکر کردم می‌خواین من رو اخراج کنین

مدیر: آقای بهاریان، هیچ‌وقت شأنِ دبیر برای من این نیست که همچین حرفی بهش بزنم

بله، بله، می‌فهمم

ولی تو حرف‌هاتون تهدید بود ها

مدیر: من متوجه حرفِ شما نمی‌شم

بله دیگه، چشم

پس من همین الان راه می‌افتم میام خدمتتون

می‌بینمتون فردا مدرسه

خانم طاهری، شما دیروز به من گفتین تا ساعت 2:30 اینجایی

بعد من ساعت 2 اومدم شما رفته بودین

چرا آدم رو اذیت می‌کنین؟

به خاطرِ اینکه من دیروز ...یه ساعت، مرخصی گرفتم

که برم کلاس کامپیوتر

شما که ساعتِ اداری خودت هم وای‌نمی‌ایستی برای چی می‌گی بیشتر وای‌می‌ایستم؟

...به خاطر اینکه ما پشتِ میزْنشین‌ها

!مدیر گروه: اصلاً به این چیزها فکر نمی‌کنیم

!اصلاً به این چیزها فکر نمی‌کنیم

سهراب: خانم طاهری، شما از قصد زود بستین دفتر رو؟

معلومه که از قصد، زود بستم

مدیر گروه: دلم خُنَک شد که کارِ شما دیروز راه نیُفتاد

من دیروز با شما حرف زدم

گفتم حاضرم نیم ساعت بیشتر بمونم

که کارِ شما راه بیُفته

اما شما چیکار کردی؟

اون‌جوری با من حرف زدی

مدیر گروه: دلِ من رو شکوندی

بله

مدیر گروه: چیه؟ ناراحتی؟

!برو شکایت کن

!آره، برو شکایت کن

فوقِ فوقش، من رو از پشتِ اون میز می‌اندازن پشتِ این میز

چیزی نیست که

حق با شماست ...حالا

من دیروز از یه جای دیگه اعصابم خرد بود

...اومدم اینجا هم یه کم حالا

علی بهاریان بودی دیگه، درسته؟

سهراب: بله دیگه

مدیر گروه: مشکلِ انضباطی هم که داشتی

متأسفانه

اینجا رو بی‌زحمت امضا بکن

همین‌جا؟ - مدیر گروه: بله

مدیر گروه: اینم خدمتِ شما

سهراب: خیلی ممنون

الان دیگه تموم شد؟

مدیر گروه: بله، تمام شد

دانشجوی دختر: موضوعی مناسب ...برای یه داستان کوتاه

اون هم اینجاست؟

ایرادی نداره، مهم نیست

می‌دونید، اون هیچ اعتقادی به تئاتر نداشت

دائم آرزوهای من رو به سُخره می‌گرفت

کم کم همه‌ی اعتماد به نفسم رو از دست دادم

احساسِ حسادت و ترسِ دائمی

احساسِ اینکه خب، با سرنوشتِ بچه‌‌ام باید چیکار کنم؟

آقا سهراب؟

دختر: ببخشید بچه‌ها، یه لحظه

سلام، خوبین؟

سهراب: سلام

نشناختین؟ آناهیتام ها، مهمونی دیشب

ببخشید من از دیشب اصلاً هیچی یادم نیست

آها، گفتم ببینم حالتون چطوره؟

حالتون که بد نشد، دیشب؟

من عالی‌ام، فقط تو رو خدا یه ذره به خونواده‌تون رحم کنین، آخه

...دیشب اصلاً

باشه چشم، من دیگه برم پیشِ بچه‌ها

قربونتون، خوشحال شدم - منم همچنین، خوشحال شدم -

اِ، آناهیتا جان یه... یه دقیقه من یه سوال ازت بپرسم؟

خیلی معذرت می‌خوام

...ببخشید من - ببخشید من چون دیشب یه کم - ...حالم سَرِ جاش نبود

نمی‌دونم چی‌ها رو خواب دیدم یا واقعی بوده

نه! شما که اصلاً حالتون بد نشد - سهراب: اِ

آره، همون موقع هم رفتین گرفتین خوابیدین اصلاً

آهان، همین، همین

پس من نمایشنامه‌ام رو برای شما نخوندم؟

نه! خوندین فکر کنم

ببین، من یه تصویر خیلی محو یادمه که

یهو همه پاشدن شروع کردن من رو تشویق کردن

آره، آره، داشتین می‌رقصیدین دیگه

نه، نه، من با صدای بلند نمایشنامه‌ام‌ رو برای شما خوندم یا نه؟

الان فقط به همین فکر کن، فقط همین - ...آناهیتا: راستش خب

این تصویری که می‌گین خیلی واسه من آشناست

ولی حالا، مگه اصلاً چقدر مهمه؟

ولی بچه‌ها می‌گفتن مثلِ اینکه شما خیلی نویسنده‌ی خفنی هستین

حالا شاید یه نمایشنامه‌ی دیگه‌تون رو می‌گفتن

نه دیگه، من فقط همین یه نمایشنامه رو نوشتم

که فقط برای شماها خوندمش

چقدر عالی، چقدر باحال

اگه اجازه بدین من برم پیشِ بچه‌ها

آره، آره، قربونت، آره حتماً - آناهیتا: قربونتون، خوشحال شدم

خوشحال شدم، منم همچنین مراقبِ خودت باش، خداحافظ

(صدای زنگ موبایل)

سلام، بله بفرمایین؟ - هَژیر: سلام

هَژیر: من درست تماس گرفتم؟ آقای سهراب بهاریان؟

بله، سلام

هَژیر: من هَژیر هستم، سهراب جان اگه خاطرت باشه

سهراب: هَژیر دانشگاه؟

هَژیر: آره، قربونت برم

خوبی، سهراب جان؟

امروز رفته بودم شهرِ کتاب یحیی رو دیدم

کلی هم گَپ زدیم

بهم گفت تو هم تو این شهری

حقیقتاً خیلی خوشحال شدم

سهراب: قربونت، من اصلاً فکر نمی‌کردم تو من‌ رو یادت باشه، هَژیر جان

هَژیر: مگه می‌شه یادم بره؟

دانشگاهِ ما مگه چند تا آدم حسابی داشت؟

راستش، من یه تک اجرا آوردم تو تُنِکابُن

دلم خواست تو هم بیایی ببینی و دعوتت کنم

خیلی خوشحال می‌شم تو سالن ببینمت

جدی دارم این رو بهت می‌گم

سهراب: لطف داری، هَژیر جان راستش، من باید برم تهران

و الان نمی‌تونم بیام اجرات رو ببینم

ولی من چند تا از کارهات رو دیدم

به نظرم خیلی کارهات جالبه

هَژیر: واقعاً داری می‌گی؟

کار ازم دیدی؟

خب بگو، بگو نظرت چی بود؟

سهراب: انقدر برات مهمه؟

هَژیر: معلومه که مهمه

تو باعث شدی من انصراف ندم از اون دانشگاه

برو شماره‌ی جدیدِ مجله‌ی نمایش رو بخر، بخون

انقدر راجع به تو حرف زدم از اون سال‌ها

مجله‌ی خودمون رو یادته؟ تو سَردبیر بودی

سهراب: حتماً می‌خرم می‌خونم، هَژیر جان

فقط ببین من، می‌شه یه دقیقه‌ی دیگه بگیرمت؟

الان یه جایی گرفتارم - هَژیر: آره، قربونت برم

بعداً زنگ می‌زنم مُفَصَّل حرف می‌زنیم

هَژیر: فقط حتماً زنگ بزن چون می‌خوام همو ببینیم

هَژیر: قربونت برم، خداحافظ قربونت، خداحافظ -

بله آقا؟ جانم؟

کجا داری می‌ری، قربانت برم؟

کجا رو دارم برم؟ دارم می‌رم پیشِ خانم صِیفی

خانم مهندس الان دارن ناهار می‌خورن

!مهندس نیست که

برای ما خانم مهندسه

خیله‌خب، دارم می‌رم پیشِ خانم مهندسِ شما

دنبالِ من راه افتادی، هی چی؟ کجا می‌ری، کجا می‌ری؟

(صدای مریم)

یعنی چی؟

خب شما داری این رو جابه‌جا می‌کنی دیگه - مریم؟ -

...بله، داری

من به شما زنگ بزنم؟

واسه چی سَرت رو می‌اندازی زیر همین‌طوری میای؟

مگه نگفتم دیگه نمی‌خوام ببینمت؟

چرا دیگه، من داشتم می‌رفتم تهران گفتم کادوت رو برات بیارم

مریم: کادوی چی؟

تو این رو ازم بگیر، من می‌رم

برای چی باید این رو ازت بگیرم؟

سهراب: ببین برای معذرت‌خواهی مثلاً

برای معذرت‌خواهی کادو میارن؟

نمی‌دونم

تا حالا از کسی معذرت‌خواهی نکردم

!بخشیدمت، برو پی کارِت

سهراب: اصلاً نمی‌خوام اصلاً ببخشی

تو فقط این رو ازم قبولش کن

بازش کن، بندازش دور بعد من می‌رم

برو سهراب

ببین اگه این کار رو نکنی، من می‌مونم ‌همین‌جا تا شب می‌مونم اینجا

بگو بیان من رو بندازن بیرون

تو که خوب خَدَم* و حَشَم* داری (خدمتکاران و چاکران)

سهراب: بعدش هم این رو بدون، من لازم باشه ...شب تا صبح، هر روز

هر هفته، هر ماه میام اینجا تا بالاخره تو یه روز من رو بببخشی

دیروز که گفتی پدرت فوت کرده خیلی ناراحت شدم

مگه نگفتی این یادگاری ایشونه؟

چرا، ولی خواستم بدمش به تو

خیلی آدم بزرگی هستی اگه ازم قبولش کنی

من نمی‌دونستم فرید غلامی اون صداها رو ضبط کرده

فرقی هم نداره

کسی که باعث اذیت شدن تو شده، من بودم

بابتش هم ازت معذرت می‌خوام

من دیگه برم می‌خوام بندازم از اَلَموت* برم (اسم جاده‌ی کوهستانی)

به خاطر این، نخورم به تاریکی بهتره

یادمه اون موقع‌ها می‌گفتی با پاترول می‌شه از اَلَموت رفت تهران

آره

تو حافظه‌ات خیلی خوب کار می‌کنه خدا رو شکر

ولی دارم پاترول رو می‌فروشم

چرا؟

می‌خوام با پولش نمایشنامه‌ام رو چاپ کنم راستش

مگه نگفتی می‌خوای نمایشنامه‌ات رو بدی به یه کارگردانِ درست و حسابی؟

...چرا، یه ذرّه که فکر کردم، دیدم

...اگه چاپش کنم، واقعاً خوب باشه

صاحبش رو پیدا می‌کنه دیگه منتظر نمی‌مونم

...خب فقط یه سوالی، ببخشید؟

شما باغـتون دستشویی داره؟

دَمِ دَر، سمتِ راست

آهان - از بس دِلِستِر می‌خوری (با خنده) -

قصه‌ی این دِلِستِرِ کوچیک‌ها چیه؟

مسخره نکن

اونها رو دکترم گفته باید بخورم

دکترت واسه‌ات دِلِستِر تجویز می‌کنه؟ (با خنده)

...بعدِ کَمپ، دکتر گفت اگه دیدی

...غمت خیلی زیاد شد، یهو

...یه جوری شد که ممکنه پات بلغزه

یه دونه از این دِلِستِرها بخور بشوره ببره

الکی نگو؟ - والا -

تو بچه سالمِ دانشگاه بودی

آه، ولی... بعدِ دانشگاه همه چی عوض شد دیگه

باید یه چیزی می‌زدم تا سیم‌هام قطع شه

مریم، من از این شهر که رفتم یه روزِ خوب هم ندیدم

الان هم این رو بدون اگه من رو نبخشی واقعاً حالم خوب نیست، اصلاً

فعلاً برای تکمیل شدنِ کُلِکْسیونَم نگهش می‌دارم

تکمیل شدنِ؟ - چیه؟ -

تکمیل شدنِ؟ - چیه؟ -

کُلِکْسیون؟ - چرا می‌خندی؟ -

تکمیل شدنِ کُلِکْسیون؟

...چهار تا دونه - سهراب، چرا می‌خندی؟ - ...صفحه‌ای که تو داری اسمشون -

کُلِکْسیون نیست که - بله، هست -

کُلِکْسیونِ دلیه

بهش می‌گن کلکسیونِ دلی - !ها! به من نگو دیگه -

هر چیزی که ناقصه رو که نمی‌شه اسمش رو گذاشت کُلِکْسیون که

تو 4 تا دونه صفحه رو با میخ زدی به دیوار

سهراب؟ - خیلی هم قشنگه - سهراب، نمی‌ری تهران؟ -

چرا! می‌رم

ولی یه خبری برات دارم

...من... عید می‌خوام... بیام تُنِکابُن

سهراب: ببینمت، اگه اجازه بدی

من... دارم بهمن می‌رم از ایران می‌رم پیشِ خونواده‌ام

خب تا عید برمی‌گردی دیگه؟

فکر نکنم برگردم

یعنی چی؟ یعنی برای همیشه داری می‌ری؟

جنگلِ پرتقال هم فروختیم به عَمویم

(صدای پرنده)

چی شد؟

(صدای پرنده)

هیچی

(صدای پرنده)

...پس

خیلی ممنون که اجازه دادی بیام ازت معذرت‌خواهی کنم (با بغض)

امیدوارم یه روز واقعاً من رو ببخشی دیگه

امیدوارم

پس من برم

آهان

اگه می‌شه اون صداها رو پاکشون کن دیگه

سهراب: برای چی باید خاطراتِ بد رو پیشِ خودت نگه داری؟

اول می‌فرستم برات بعد پاکشون می‌کنم

باشه

پس خداحافظی، هان؟

مریم، نذار بهت بگن مهندس

سهراب: تو لیسانسِ بازیگری داری

بازیگرِ خیلی خوبی هم هستی

حالا نمی‌دونم اون موقع هم بازیگرِ خوبی بودی

...ما شعور نداشتیم یا اینکه

ولی نذار بهت بگن مهندس

(صدای موسیقی)

(صدای رودخانه و پرنده)

(صدای باد)

(صدای رودخانه)

(ترانه: آسمان آبی - خواننده: ویگن)

♪ بعد از اون دیگر نمی‌خواهم ♪

♪ آفتاب و آسمان را ♪

♪ بعد از اون دیگر نمی‌خواهم ♪

♪ چِلچِراغ کهکشان را ♪

♪ من دگر بی او نمی‌جویم ♪

♪ در چمن‌ها، لاله‌ها را ♪

♪ دیده‌ام دیگر نمی‌جوید ♪

♪ چهره‌های آشنا را ♪

♪ بعد از او هرگز نمی‌آید ♪

♪ خنده بر روی لبانم ♪

♪ می‌گریزم از بَرِ یاران ♪

♪ تا مگر تنها بمانم ♪

♪ دیگر ای آسمان آبی ♪

♪ خسته‌ام زین جستجوها ♪

♪ یاد من کن هر کجا دیدی ♪ ♪ آن عروس آرزو را ♪

♪ بعد از او هرگز نمی‌آید ♪

♪ خنده بر روی لبانم ♪

♪ می‌گریزم از بر یاران ♪

♪ تا مگر تنها بمانم ♪

♪ دیگر ای آسمان آبی ♪

♪ خسته‌ام زین جستجوها ♪

♪ یاد من کن هر کجا دیدی ♪

♪ آن عروس آرزو را ♪