Original subtitles

این زیرنویس برای ناشنوایان منتشر شده است حق پخش و نشر این زیرنویس بدون اجازه‌ی مترجم، ممنوع است t.me/YisFilm

گفتارنویس: آزاده کاوسی

تَقدیم به خواهران و برادرانِ افغانِمان، آنان که ایران را خانه دانستند، اما بی‌خانه شدند

(صدای تِق تِقِ قیچی باغبانی)

(صدای دستگاهِ آبیاری) (صدای تِق تِقِ قیچی باغبانی)

مرد با لَهجه‌ی افغانی: محمد، بخاری‌ها رو زیاد کن، درها بازه

(صدای دستگاهِ آبیاری)

امیر: محمد، اینجا را لا (رَها) کن برو کمکِ قاسم، کامیون رو بار کن (صحبت به افغانی)

محمد: چشم

(صدای دستگاهِ آبیاری)

!امیر به افغانی: کامیون تا نیم ساعت دیگه رفته باشه ها !محمد: چشم (صحبت به افغانی)

(صدای دستگاهِ آبیاری)

امیر: تشکر

!قاسم: یک ذره دست بجُنبانید شَو (شب) شد

!محمد، سبد‌ها رو بِده به من (صحبت به افغانی)

(صدای موسیقی) (صدای دستگاهِ آبیاری)

!قاسم: بجُنب دیگه! بابا سرد هست هوا

(صدای دستگاهِ آبیاری) (صدای موسیقی)

(صدای باد)

(صدای روی تخته با گچ نوشتن)

معلم: ریخته‌گَری* چُدَن نِسبَتاً ساده‌ست به اندازه‌ی فولاد هم کوچیک نمی‌شه (ذوب و قالِب‌گیری)

این خاصیتِ ساده، چُدَن رو به یک فِلِزِ ایده‌آل برای سازه‌های آهنی تَبدیل کرده

محمودی، دَمای ذوبِ چُدَن و فولاد رو بهمون می‌گی؟

محمودی: آقا، 1371، 1127

!*معلم: درجه‌ی سِلِسیوس محمودی: آها، ببخشید (واحدِ اندازه‌گیری دما)

!معلم: نعمتی! پاشو

!انواعِ چُدَن رو نام ببر، ببینم

...اِ... آقا

...نعمتی مِن‌ و مِن ‌کُنان: چُدَن... چُدَنِ ...محمد: سفید

محمد: سفید ...*نعمتی: چُدَنِ سفید (چُدَنِ سخت شکننده)

*محمد: خاکستری (چُدَنِ نرم‌تر شکننده)

...چُدَنِ خاکستری

محمد بسیار آهسته: چَکُش‌خوار ...نعمتی: آ

*محمد: چَکُش‌خوار (چُدَنِ قابلِ شکل‌دهی)

...نعمتی: چُدَنِ

(صدای زنگِ مدرسه)

(صدای زنگِ مدرسه) معلم: چُدَنِ نَشکَن... چُدَنِ چَکُش‌خوار

فردا اولِ کلاس !کُلِ سَرفَصل رو ازت می‌پرسم

معلم: به سلامت

(صدای هَمهَمه‌ی پسرها)

:پسر با خنده ادای معلم را در می‌‌آورد ریخته‌گَری چُدَن نسبتاً ساده‌ست (صدای خنده‌ی سه پسر)

:نعمتی با خنده ا‌دا در می‌آورد درجه‌ی سِلِسیوس

محمد: فردا کُلِ سَرفصل رو ازتون می‌پرسم

پسر: محمد، روبانی که سرِ کلاس درست کردی رو به من می‌دی؟ (صحبت به افغانی)

نعمتی: ها! گُل رو برای کی می‌خوای؟

پسر: این رو برای دوست ‌دخترم می‌خوام (صحبت به افغانی)

!محمد: تو که دوست ‌دختر نداری

پسر: این رو به هر دختری بدی قدِ تو درست می‌شه (به افغانی)

نعمتی: آخی! محمد که باید صد تا دوست ‌دختر داشته باشه

پسر به افغانی: محمد بچه‌ی مَحبوبیه برای کف زدن از این چیزها نمی‌خواد !مرد: پسر... پسر

!محمد: بشین بابا

!مرد: آقا پسر

محمد: با من هست؟ پسر: ها... فکر کنم

محمد: من؟ !مرد: آره شما! بیا اینجا

(صدای هَمهَمه‌ی پسرها) (صدای بی‌سیمِ کَلانتَری)

محمد: سلام

مَأمورِ کَلانتَری: عَلِیک! افغانی‌ای؟

(صدای هَمهَمه‌ی پسرها)

!می‌گم افغانی‌ای یا نه فکر کردن داره این؟

محمد: بله

!نظری: ببینم کارتت* رو (کارتِ آمایِش: برای شناسایی پناهندگانِ رسمی افغان)

(صدای بی‌سیمِ کَلانتَری) (صدای هَمهَمه‌ی پسرها)

محمد: الآن همراهم نیست ولی تو همین مدرسه درس می‌خونم

!نظری: سوار شو پس

محمد: سَرکار، اگه کارت نداشتم که !مدرسه ثبت‌نامم نمی‌کردن

!عَسگَری: بشین بچه جون، وقتِ ما رو نگیر !بشین

!محمد: سَرکار، تو رو خدا !نظری: سوار شو

!عَسگَری: روزبِهانی، رِسید می‌گیری ها روزبِهانی: چشم

(صدای زنگِ تلفن)

!پاشین با من بیاین

عَسگَری: تا وَضعیتِ اِقامَتِتون بَررَسی بشه اینجا با ما همکاری می‌کنین

!کَف [اتاق] رو آب گرفته، مواظب باشید

(صدای دستگاه)

...عَسگَری: نجفی، از این‌ها کمک بگیر

پرونده‌ها رو خُرد خُرد بریزین تو فُرغون ببرین انبار، پیشِ آقا احمدوَند

عَسگَری: شما اسمت چیه؟ افغانی: محسن

عَسگَری: آقا محسن، برو از تو راهرو یه فُرغون بیار محسن: چشم

!عَسگَری: شما برو اون قفسه‌ی پشت رو خالی کن

!برو! سَریع

!شما هم یه گونی بردار، آب‌ها رو خالی کن

عَسگَری: کَرَمی؟ !کَرَمی: بله !عَسگَری: کمکش کن

کَرَمی: کوله‌ات رو بذار اونجا، بیا بشین

مَأمور: آقا محسن، بیا این‌وَر !یه دستی هم به ما برسون

(صدای خالی کردنِ آب)

!قاسمی: سهیل، این‌ها رو مرتب کن

!برو

!قاسمی: چیکار داری می‌کنی؟ اَه

عَسگَری: اِشکال نداره، این‌ها رو بذارین خشک شه، بعداً می‌بریم

این بَنده خدا رو کی گرفته؟

قاسمی: فکر کنم نجفی گرفته، سرکار

!بِدِش من

عَسگَری: شما یه گونی بردار !به بقیه کمک کن فعلاً

عَسگَری: مردِ حسابی، کار می‌تونه بکنه این؟

!نجفی: چیکار کنم؟ افغانی کم شده

!عَسگَری: پس جوابِ جِناب سَروان هم خودت می‌دی نجفی: باشه

عَسگَری: شما اسمت چیه؟

محمد: محمد !عَسگَری: ولش کن اون کار رو! بیا اینجا

(صدای خالی کردنِ آب)

!عَسگَری: کُلِ این قفسه رو خالی کن

(صدای شالاپ-شولوپِ راه رفتن در آب)

!سریع! بدو

(صدای شالاپ-شولوپِ راه رفتن در آب)

!این‌ها رو درست بذارین چرا این‌جوری می‌ذارین؟

(صدای خالی کردنِ آب) (صدای شالاپ-شولوپِ راه رفتن در آب)

سَروان: یه سر برین پیشِ احمدوند !ببینین چیکار باید کرد تو این مَجموعه

سلام. راحت باشین

سَروان: چقدر دیگه اینجا کار داره، نظری؟

نظری: تا آخرِ هفته، قُربان

سروان: دوشنبه بازدید داریم، تموم می‌شه تا اون موقع؟ !نظری: بله، قُربان

شما دستت چی شده، پسر جان؟

*افغانی: از ساختمون اُفتیدُم (افتادم)

این بنده خدا رو واسه چی آوردین؟

نجفی: کارْت نداشت، جِناب سَروان !سَروان: ولش کنین بِره

دفعه‌ی بعد ببینم ...آدمِ شَل و چُلاق برداشتین آوردین اینجا

!هر کدوم 72 ساعت بازداشتی دارین

!سَروان: حَواستون باشه نجفی: چشم، جِناب سَروان

سَروان: این‌ها هم اگه درست کار کردن تا قبلِ غروب ولشون کنین، برن

!نجفی: اِطاعَت !سَروان: به کارِتون برسین

سَروان: نظری، حَواسِت به این پَروَنده‌ها !باشه ها! گُم و‌ گور نشن

نظری: خیالتون راحت باشه، آقا عَسگَری: برگردید سرِ کارِتون

(صدای شالاپ-شولوپِ راه رفتن در آب)

(صدای حرکتِ وانِت)

(صدای موسیقی) (صدای وانِت)

(صدای موسیقی)

!محمد: نگه دار

(صدای موسیقی)

(صدای پارسِ سگ)

(صدای موسیقی)

صدای گوینده‌ی مردِ افغانِ رادیو: در روزهای اخیر ... *بُمبارانِ هوایی شهرهای بَدَخشان، کابُل و قَلعه (شهرهای مهمِ افغانِستان)

به طورِ وَسیعی افزایش یافته است

همین‌طور بَرخی از گُزارش‌ها خبر از موشَک‌بارانِ شهرهای زَرَنج و قَندِهار* می‌دهند (شهرهای تاریخی افغانِستان)

...کوفی عَنان* در نِشَستِ خبری عصرِ روزِ گذشته (دَبیرکُلِ پیشینِ سازمانِ مِلَل)

نگرانی خود را از افزایشِ تَلَفاتِ شَهروَندانِ افغان اِعلام کرده است

این بُمباران‌ها موجِ بزرگی ...از مُهاجِرَتِ مردمِ افغانستان

به سَمتِ ایران و پاکستان را ایجاد کرده است

لیلا: دارن... افغانستان را... بُمباران می‌کنن

تا الآن چند تا شهر را گرفتن

طالبان* دارن فرار می‌کنن (گروهِ مُسَلحِ اِفراطی اسلامی افغانستان)

هانیه: چی؟

لیلا: طالِبان دارن فرار می‌کنن

هانیه: مردم چی؟

لیلا: هانیه جان، همه دارن فرار می‌کنن

!امیر: آن رادیو را کم کن می‌خواهیم نانِمان را بخوریم (صحبت به افغانی)

تو چرا با نانت بازی می‌کنی، محمد؟

محمد: سیرُم، در مدرسه غذا خورده‌ایم

قاسم: چرا دیر اومدی امروز؟

محمد: کارگاهِ نَجاری بودیم

نگهمون داشته بود که میز درست کنیم

امیر: این بچه اِستِعداد زیاد داره

اینم ازش بیگاری می‌کِشَن

!عوضش کار یاد می‌گیره !کارِ فَنی خیلی پول توش هست، امیر خان

لیلای ما اگه اِقامَت داشت می‌فرستادم هُنَرِستان، خَیاطی رو یاد بگیره

خَیاطی را می‌شه همیشه یاد گرفت، آقا قاسم

دعا کن زودتر بِره این دختر سرِ خانه و زندگیش، سَر و سامان بگیره

!امیر: اِن‌شاالله

امیر: پس با خواستگارِ لیلا خانم چه کردی؟

قاسم: والله حسین آقا مردِ خوبی‌ست

چند وقته رفته بندرِ انزلی !اِن‌شاالله برگرده! خدا مهربانه

!راضیه: اِن‌شاالله

(صدای پخشِ موسیقی افغانی از رادیو)

راضیه: کِی نوبتِ شما می‌شه آقا قاسم؟

راضیه خانم، اِن‌شاالله لیلا سَر و سامان بگیره نوبَتِ ما هم می‌رسه بِالاَخَره

راضیه: اِن‌شاالله

(صدای پخشِ موسیقی افغانی از رادیو)

لیلا: دستِ شما درد نکنه، خیلی خوشمزه بود

راضیه: نوشِ جان، دخترم

(صدای پخشِ موسیقی افغانی از رادیو)

قاسم: کجا می‌ری لیلا؟

می‌رم غذای سگ‌ها رو بدم

قاسم: زود بیا که سرما نخوری لیلا: چشم، بِرار (برادر) جان

(صدای پخشِ موسیقی افغانی از رادیو)

تو هم اگه نانت رو نمی خوری یه خُرده هم ردیف‌هات [گوجه] رو خَلاص کن

!خیلی عقب ماندی

تا خَلاص هم نکردی، خانه نمی‌شی (به افغانی)

محمد: چشم، پدر

(صدای پارسِ سگ‌ها) (صدای باد)

لیلا: سلام محمد: سلام

محمد: پس چرا دیر کردی؟

منتظر بودم قاسم بخوابه

محمد: بیا! دفترچه‌ات رو تَصحیح کردم !لیلا: تشکر

محمد: می‌خوای تمرین کنیم؟ لیلا: نه

لیلا: تو کار داری، خسته می‌شی بذاریم برای فردا

محمد: خب فردا زودتر میایم که عقب نمونی

دستت درد نکنه

محمد: رِکس* پیدا شد؟ (اسمِ سگ)

لیلا: ها، ولی دُمِش زخم شده

!فکر کنم زدنش

محمد: اِی بابا! دَوا نمی‌خوایه؟

لیلا: نه، من خودم تو آبدارخانه یه چیزهایی براش پیدا کردم

لیلا: بذار برات جعبه میارم

محمد: تشکر

(صدای فلزات و دستگاه‌های جوشکاری)

پسر: کِی برگشتی خانه؟

محمد: طرف‌های عصر

راجِع به ما چیزی پُرسان نکردن؟ (به افغانی)

محمد: نه، فکر می‌کنن من افغانی‌ام فقط تو این مدرسه

پسر: اگه بفهمن چی؟ محمد: نمی‌فهمن

محمد: شما که قَواره‌تان برای ایرانی‌ها می‌مانه (به افغانی)

!ها، راست می‌گه! بَعیده بفهمن

...محمد: اصلاً بفهمن

!فقط کارتتان پیشِتان باشه

(صدای کوبیدنِ فلز)

آقات چی گفت؟

محمد: نگفتم بهش

نعمتی: چرا؟

محمد: بفهمه! می‌خواد چیکار کنه؟

نمی‌خوای برای مدیر بگی؟

!محمد: خَلاص (تمام) شد دیگر

*پشتش نگردین (دُنباله‌اش رو نگیرین)

(صدای دستگاه‌های جوشکاری)

(صدای بازی پسرها)

(صدای بوقِ ماشینِ کَلانتَری)

!پسر: این‌ها باز اینجان

*پس بریم (برگردیم عقب) (به افغانی)

(صدای هَیاهوی پسرها)

!محمد: کارت دارم، نترسید

(صدای هَیاهو و بازی پسرها)

!می‌گم که !کارت دارم

...نعمتی: خب تو پِی‌اش بر‌و (به افغانی)

من کارتم همراهم نیست

پسر: ها محمد، ما از پشتت میایم

(صدای هَیاهوی پسرها)

مأمور: تا وضعیتِ اِقامَتِتون مُشَخَص بشه اینجا به ما کمک می‌کنید

کدومتون کارِ ساختمونی بلده؟

شما تیشه بردار، برو به اوستا کمک کن

شما هم آچار بردار، قفسه‌ها رو باز کن

مأمور: بلدی این‌ها رو باز کنی؟ افغانی: بله

عسگری: روزبَهانی؟

نیم ساعته داری با این‌ها وَر می‌ری !بجُنب دیگه

گیر کرده

عسگری: چی گیر کرده؟

!بِده

این رو فیکس (ثابت) نگه می‌داری ...این رو می‌اندازی

(صدای کوبیدنِ تیشه)

می‌چرخونی

...وقتی که شُل شد

...می‌تونی با دستت

بازش‌ کنی

(صدای کوبیدنِ تیشه)

یاد گرفتی؟

(صدای کوبیدنِ تیشه)

محمد: سَرکار؟

می‌شه امروز زود برم؟

کارِ مهم دارم

نظری: ببینم یعنی غذای اینجا این‌قدر بَده؟

!تا شب دیگه خبری از غذا نیست‌ ها !گفته باشم

مأمور: حق هم داره بدبخت! این‌ها سربازی نرفتن مِعده‌شون به این چیزها عادت نداره

نجفی: شما نَهایَت چهار ماه بیگاری* بدید (کارِ اجباری بدونِ مُزد)

من 14 ماهِ دیگه باید خَرحَمالی کنم

!چهارده ماه

حاجی [من] بیست روز دیگه می‌ره پایانْ دوره

!نظری: حالا شاخ نشو، گوزو پایان دوره‌ات رو من باید بگم چند وقته

ببینم، کدومِ شما ازدواج کرده؟

این دو نفر رو زودتر بفرست برن خونه‌شون

عسگری: چشم، سَرکار

منم نامزد دارم

(صدای خنده‌ی سربازها)

نظری: دیگه دیر گفتی

!سرباز: حتی این بچه هم نامزد داره

!این خودش عروسه

(صدای خنده‌ی سربازها)

!سَروان: بشین، آقا! بشین

سَروان: نظری؟ نظری: بله، قربان

سَروان: بعد از غذا چهار نفر رو بفرست سمتِ خُشکشویی

نظری: چشم، جناب. می‌فرستم

سروان: خودت هم زودتر غذات رو بخور من رو باید تا جایی ببری

نظری: اِطاعَت

سروان: زَنجیر چرخ هم بنداز رو ماشین !سُر نخوری تو این هوا

نظری: بله، قربان

شما، شما و شما دو تا ناهارتون رو خوردین می‌رین خُشکشویی

شما هم یه کم تندتر بخورین یک ساعت بعد باید تحویلِ اسلَحِه بدین

(صدای پای یک نفر)

عسگری: خسته نباشی

محمد: ممنون

یخ نمی‌زنی این شکلی؟

محمد: نمی‌خوام لباس‌هام کثیف بشه

کلاس چندمی؟

محمد: اولِ هُنَرِستان

می‌رفتی خُشکشویی، تا دو و سه نِصفه‌شب ازت کار می‌کشیدن

عسگری: اینجا یه 2-3 ساعتِ دیگه کارِت تموم می‌شه، وِلِت می‌کنم بری

زودتر کجا می‌خوای بری؟

محمد: کار دارم

دوست‌ دختر داری؟

محمد: نه

مأمور: عسگری؟ عسگری؟

چرا جواب نمی‌دی؟

جِناب سَروان لیستِ پاس*‌های امشب رو می‌خواد (نگهبانیِ نوبتی شبانه)

عسگری: میام الآن !مأمور: بدو

!مأمور: گفتم بدو دیگه

(صدای پای دور شدنِ عسگری)

(صدای باد و بوران)

؟Go :محمد (رفتن)

Go, Went, Gone :لیلا (صَرفِ فعِلِ رفتن: رفتن، رفت، رفته)

I went to the beach yesterday :لیلا (من دیروز به ساحل رفتم)

Eat? :محمد (خوردن)

...Eat, Ate :لیلا (می‌خورم، خوردم)

Eaten* (اسمِ مفعول: خورده)

She usually eat sandwich :لیلا (اون دختر معمولاً ساندویچ می‌خورَد)

‫!Eats

محمد: ‫آخرش S می‌گیره ‫لیلا: آها

محمد: چرا؟

لیلا: چون که سوم شخصِ مُفرَدِه

محمد: آفرین

Turn? :محمد (چرخیدن، برگرداندن)

Turn, Turned, Turned (حال، گذشته و اسمِ مفعولِ فعلِ برگرداندن)

I turned the table :لیلا (من میز را برگرداندَم)

(صدای به هم خوردنِ اجسام)

(صدای پارسِ سگ‌ها)

لیلا با صدای آهسته: چیزی نیسته فکر کنم صدای باده

محمد با صدای آهسته: مطمئن هستی؟

لیلا: ها

(صدای بخاری برقی)

Lie? :محمد (دروغ گفتن)

...Lie :لیلا

Lied, Lied (گذشته و اسمِ مفعولِ فعل دروغ گفتن)

(صدای بخاری برقی)

You lied about your school last night (تو دیشب در موردِ مدرسه‌ات دروغ گفتی)

(صدای باد) (صدای به هم خوردنِ اجسام)

Take? :محمد (گرفتن)

لیلا: دیروز کجا بودی؟

!محمد: گفتم که

در کارگاهِ نَجاری بودم

لیلا: وقتی از کارگاهِ نجاری میای کیف و لباس‌های تو پُرِ خاکِ اَره‌ هست

(صدای بخاری برقی)

کجا می‌ری بعدِ مدرسه؟

(صدای به هم خوردنِ اجسام)

(صدای باد) (صدای پارسِ سگ‌ها)

...لیلا: محمد

به من نمی‌گی؟ (به افغانی)

(صدای بخاری برقی) (صدای پارسِ سگ‌ها)

مدیر: چرا الآن می‌گی؟

(صدای شاگردها از بیرون)

مدیر: بابات می‌دونه؟

محمد: نه آقا، چیزی نگفتم

مدیر: فردا به آقات بگو بیاد مدرسه

آقا، می‌شه به پدرم چیزی نَگین؟

چرا؟

محمد با بُغض: آخه اونم کاری از دستش برنمیاد

(صدای در زدن) فقط اوقاتش تلخ می‌شه

معلم: برگه‌ها [امتحان] آماده‌ان؟

(صدای شاگردها از بیرون)

معلم: ممنون

(سر و صدای شاگردها از بیرون)

مدیر: خیله‌خُب

بذار ببینم چیکار می‌تونم بکنم

فعلا‌ً برو یه آب به صورتت بزن برگرد کلاس

(صدای موسیقی)

!عسگری: نجفی

نجفی: بله، سرکار

عسگری: یه لباس کار بده به این بچه نجفی: چشم

عسگری: کارش هم اینجا تموم شد بفرستش بِره بایگانی

نجفی: چشم

(صدای موسیقی)

(صدای کَلاغ)

(صدای پای یک نفر)

عسگری: بیا

تمیز مثلِ روزِ اولش

(صدای کلاغ)

محمد: ممنون

(صدای کلاغ)

...عسگری: ببینم

ما تو رو اذیت کردیم اینجا؟

(صدای کلاغ)

محمد: نه

(صدای کلاغ)

عسگری: پس این مدیرتون تو پاسگاه چیکار داشت؟

محمد: من چیزی نگفتم، خودش فهمید

(صدای کلاغ)

جناب سروان رو دید !شاشید به خودش مَرتیکه

(صدای کلاغ)

!حِیف که باهات حال می‌کنم

وگرنه همین الآن رَدِ مَرزت* می‌کردم (اخراجِ فردِ مُهاجِر از کشور)

(صدای کلاغ)

محمد: با من دیگه کاری ندارید؟

(صدای کلاغ)

!نه

(صدای کلاغ)

!عسگری: بیرون کثیفه، همین جا عَوَض کن محمد: بیرون راحت‌ترم

عسگری با فریاد: وقتی باهات حرف می‌زنم !به من نگاه کن

!همین جا عَوَض کن

(صدای پرنده)

(صدای نفسِ بلند بیرون دادنِ عسگری)

(صدای لباس در آوردنِ محمد)

(صدای باز کردنِ زیپِ یونیفُرمِ کارِ محمد)

(صدای موسیقی)

(صدای نفسِ بلند بیرون دادنِ عسگری)

(صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

(صدای باد) (صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

(صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

ناظِم: این فِضاحَتی* که دارین می‌بینین !هنوز معلوم نیست کارِ کدوم اوباشیه (بی‌آبرویی)

!*ولی بهتون قول می‌دم که قِسِر دَر نمی‌ره (فرار کردن از مُجازات)

هر کی این گُه رو خورده !خودش بیاد دفتر بگه

...دو نمره از اِنضِباطِ همه کَسر می‌شه

تا فردِ خاطی* بیاد پیشِ خودم و خودش رو معرفی کنه (گناهکار، خطاکار)

منم بهش زیاد سخت نمی‌گیرم

!اما وای به حالش اگه خودم پیداش کنم

هر کی‌ هم خبر داره که ...این خرابکاری کارِ کیه

قبلِ کلاس بیاد پیشِ خودم

نگرانِ اینم نباشه که بعداً تو دَردِسَر می‌افته

...اگرم بفهمم کسی خبر داشته و چیزی نگفته

!اون آدم اِخراجه

!اِخراج

(صدای بلندِ دستگاه‌های کارگاه)

(صدای موسیقی) (صدای دستگاه‌ها)

(صدای موسیقی)

دکتر: شش هفته باید دستش بمونه تو گچ

یه سری هم براش قُرص می‌نویسم

از داروخونه بگیرید

(صدای موسیقی)

ناظم: چشم، آقای دکتر

دکتر: صورتت چی شده؟

محمد: دعوا کردم

ناظم: شما باهاش کاری ندارین آقای دکتر؟ دکتر: نه

دکتر: یه یک ربعی همین جا بشینه اگه سَرگیجه نداشت، می‌تونه بره

ناظم: مرادی، من باید برم مدرسه زنگ رو بزنم

!تو هم از اینجا یه راست می‌ری خونه‌تون

ناظم: فهمیدی پسرم؟ محمد: چشم

ناظم: با اجازه، آقای دکتر دکتر: خدا نگهدار

(صدای هَمهَمه‌ی جمعیت)

(صدای بی‌سیم) (صدای هَمهَمه‌ی جمعیت)

(صدای موسیقی)

!نظری: بشین، بریم

(صدای موسیقی)

!نظری: با تو اَم! می‌گم بشین دیگه دنبالِ دردِسری؟

(صدای موسیقی)

(صدای باز و بسته شدنِ درِ ماشین) (صدای موسیقی)

(صدای اِستارتِ ماشین)

(صدای دور شدنِ ماشین)

(صدای موسیقی)

(صدای پارسِ سگ‌ها)

(صدای امواجِ دریا) (صدای پارسِ سگ‌ها)

*لیلا: چو درختِ فروردین (ترانه چو درختِ فروردین، خواننده: احمد ظاهر) (شاعر: سیمینِ بِهبَهانی)

پُر شِکوفه شد جانم

دامنی ز گُل دارم

بر چه کَس بیَفشانَم؟

(صدای سگ)

ای نَسیمِ جان‌پَروَر

امشب از بَرَم بگذر

وَرنه این چنین پُر گُل

تا سحر نمی‌مانم

پَرنیانِ... لای، لای، لای

لای، لالای، لالای، لای، لای

لای، لالای، لالای، لای، لای

لای، لالای، لالای، لای، لای

(صدای سگ)

(صدای پرندگان)

(صدای پارسِ سگ)

(صدای پرندگان) (صدای پارسِ سگ)

لیلا: حسین آقا؟

حسین جان؟

(صدای پرندگان)

لیلا: این کیسه‌های سیمان رو وِل کردی جلوی در چرا؟

!الآن آقا بهنام برسه، غُر می‌زنه ها

پاشو! پاشو... این‌ها الآن می‌رسن

...حسین جون

لیلا: حسین جان؟

...یا امام

حسین آقا، صِدام رو می‌شنوی؟

!حسین آقا! حسین آقا

حسین جان، صِدام رو می‌شنوی؟

!حسین آقا !حسین آقا

!لیلا با گریه: حسین آقا، دهنت رو باز کن

حسین جان، صدام رو می‌شنوی؟

!باز کن دهنت رو !حسین آقا، دهنت رو باز کن

...باز کن دهنت

!لیلا با گریه: حسین حسین، مگه صِدام رو نمی‌شنوی؟

!باز کن دهنت رو

...باز کن

حسین، دهنت رو باز کن

(صدای بوقِ ماشین) !باز کن دهنت رو

(صدای بوقِ ماشین)

لیلا: سلام، آقا

بهنام: کجایی پس لیلا خانم؟ !گفتم نیستی

لیلا: ببخشید، آشپزخونه بودم. نشنیدم

نِگین: سلام لیلا، چطوری؟

بهنام: در بذار باز باشه لیلا: چشم، آقا

(صدای پخشِ موسیقی از ماشین)

بهنام: لیلا خانم، صندوق [عقب] رو خالی کن بی‌زحمت لیلا: چشم، آقا

فرشید: سلام، لیلا خانم لیلا: سلام، آقا فرشید

نِگین: چطوری لیلا؟ لیلا: شکرِ خدا نِگین: خدا رو شکر

لیلا: خانم، بذارین من می‌برم نِگین: نه، این رو میارم. تو این رو

(صدای افتادنِ کلید) !زن: فرشید، بیا کمکِ من !فرشید: وایسا، وایسا

مسعود: همه رو بیارم دیگه؟ زن: آره

!نِگین: خسته نباشین !فرشید: شما هم خسته نباشین زن: کوله‌ات رو بیارم؟

مسعود: حالا میایم، میاریمیش زن: میارم

!مسعود: کار کن! کار کن فرشید: چشم، آقا

!فرشید: بیشتر نَدی ها! [کمر] می‌شکنه

!زن: نِگین، این‌ها رو تو نباید بیاری ها! سنگینه نِگین: نه عزیزم، چیزی نیست

نِگین، من می‌رم واسه خریدها

نگین: باشه عزیزم فقط هیزُمِ خشک یادت نره بگیری

باشه

بچه‌ها شما چیزی نمی‌خواین؟

زن: شامپو لطفاً، بهنام... مرسی فرشید: نه، رَدیفیم، بهنام جون

فرشید: فقط سیگار بگیر مسعود به زن: میارم... ولش کن

مسعود: انقدر بو [مشروب] می‌دی !افسَر آخر می‌گیرتت ها

!فرشید: بابا، شما شُلین !مسعود: از ما گفتن بود

بهنام: این مَصالِح چیه جلوی در، لیلا خانم؟

واسه بازسازی دیوارِ پُشتی آوردن، آقا

بهنام: مگه شروع نکردن؟ لیلا: نه، آقا. تازه دیشب مَصالِح رو آوردن

!بهنام: چقدر دیر لیلا: من خبر ندارم، آقا

بهنام: به حسین بگو فِعلاً مُرَتِبِشون کنه پس

چشم، آقا

نگین: لیلا جان؟

(صدای بوقِ آزادِ تلفن)

(صدای امید)

سلام، اومدن؟

لیلا: آره

لیلا: کجا؟ امید: نَرَم این لباس‌هام رو عوض کنم؟

لیلا: بابات خوابه، مامان جان

کارِ اینجا تمام شد خودم لباس‌هات رو میارم، فعلاً بیا کمک

...امید: مامان، امروز

سَرِ فوتبال، امیرعلی برام زیر‌پایی گرفت

منم جاخالی دادم تا نخورم زمین اما خودش با سر رفت توی زمین

امید: منم توپم رو شوت کردم سه هیچ هم بُردیمشون لیلا: آفرین، مامان

!آقا بهنام

!لیلا: نگی بابا خوابه ها

لیلا: من گفتم سرِ کاره امید: باشه

!بهنام: بِپا! بِپا

!بهنام: مرد که نمی‌ترسه، عمو جون امید: می‌شه من اینجا رو روشن کنم؟

!بهنام: تنهایی نمی‌شه که شب، دمِ ساحل با هم روشن می‌کنیم امید: باشه

بهنام: باشه؟ امید: باشه

!بهنام: ای بابا! این‌ها که هنوز اینجان

حسین مگه نیومده لیلا خانم؟

لیلا: نه آقا، هنوز سرِ ساختمونه

!مهمون داریم مِث (مثل) که ها

بهنام: زنگ بزن بهش، بگو بیاد زودتر لیلا: چشم، آقا. الآن زنگ می‌زنم

مسعود: بفرما مهندس، نوبتِ شماست زن: برو نوبتِ توئه فرشید: نوبتِ منه

زن: بله مسعود: بیا، حاشیه‌ها شروع شد

!فرشید: من الآن بازی درست رو یادت بدم !نگاه کن

!زن: بفرمایید، مهندس !مسعود: هیس !نگین: همه ساکت

!نگین: نه، نمی‌تونی به همه‌اش دست بزنی

زن: چرا نمی‌تونم؟ !نگین: چون نمی‌تونی! قانونه

!زن: بیار! بیار مسعود: آقا، داد نزنید... می‌ریزه

!امید: مامان، خاله نگین برام عیدی خریده

مسعود: منم دیگه؟ فرشید: بله !لیلا: ندو، مامان جان

!نگین: آروم! آروم

!زن: ببین، الآن می‌ریزی زن دیگر: هولِش نکن! الآن بهونه میاره

لیلا جون، پنجره‌ها رو باز می‌کنی بی‌زَحمَت؟

لیلا: بله، چشم خانم امید: برو، برو ... ما داریم میایم مسعود: نوبتِ شمائه

...فرشید: باشه، من الآن می خوام !زن: پاشو دیگه

مسعود: وای! این حاشیه‌هاش شروع شد

*فرشید: نگاه... این بازی اسمش، دَبِل جِنگاله ببین، دو تاست (اسم مَن درآوردی)

!زن: که این‌طور ...فرشید: ببین، نگاه کن مسعود: چی دو تاست؟

بهنام: تموم نشد این بُرجِتون؟ !فرشید: این رو ببین

مسعود: بُرجه؟ !بهنام: آره، بابا

!فرشید: حاج عمو رو ببین

!زن: الآن می‌ریزه

!فرشید: این رو ببین... اِ

(صدای خنده‌ی مسعود)

!ررررر... رفت واقعاً

بهنام: چیه؟ فرشید: چی زشته؟ !بهنام: بی‌تربیت

!زن: ما داشتیم بازی می کردی، بهنام

!مسعود: یعنی به خاطرِ همینه؟ جمع کن ...زن: به هر حال

!فرشید: ببین! اینه که نمی ذاره مسعود: بس کن! چرا بهونه میاری؟

فرشید: اجازه بده الآن ما داشتیم بازی می‌کردیم

بهنام: مگه اومدی اینجا بازی کنی تو؟

فرشید: من قهرم اصلاً! حالا که این‌طور شد !زن: بشین

!مسعود: بیا! بیا! تو اعصابت خُرد نشه بهنام: بریز، روشن شیم

...مسعود: آقا، به سلامتی همین جَمع

*بهنام: تورِنتو (یکی از شهرهای کانادا)

!مسعود: هر چی دکتر بگه *زن: چِشم، چِشم (چشم در چشم نگاه کر‌‌دن)

فرشید: چِشم، چِشم !راست می‌گه! راست می‌گه مسعود: چِشم، چِشم، چِشم، چِشم

مسعود: چِشم، چِشم، چِشم، چِشم فرشید: سلام، سلام، سلام

مسعود: چِشم فرشید: سلام، سلام، سلام

زن: آقا، واقعاً کجا دارین می‌رین؟

می‌موندین، بچه‌تون هم خودم بزرگ می‌کردم

!زن: خودم !فرشید: قربونت برم

زن: یه جلسه توجیهی‌ام هم رفتم !فرشید: من هنوز... من هنوز کارهای بزرگ می‌کنم

نگین: لیلا جان؟

لیلا: بله، خانم؟

این روسری رو برای تو گرفتم

دستتون درد نکنه، خانم

نگین: خواهش می‌کنم

اینم یه پیرهَنِه برای حسین آقا

(صدای گفتگوی افراد)

لیلا: چرا زحمت کشیدین؟

مرسی، آقا بهنام

!نگین: بهنام جان؟ با شمان تشکر می‌کنن

بهنام: خواهش می‌کنم، سلامت باشید

سرِت نمی‌کنی، من ببینم؟

لیلا: کارم تموم بشه، خانم !می‌ترسم کثیف بشه

نگین: آها

!لیلا: ببخشید ها !نگین: نه بابا، خواهش می‌کنم

(صدای گفتگوی افراد)

(صدای موسیقی)

(صدای قفل کردنِ در) (صدای موسیقی)

(صدای موسیقی)

لیلا: مامان جان، این‌ها رو سیخ کن امید: چشم

(صدای موسیقی) (صدای گفتگوی افراد)

نگین: شما نمی‌آیید لبِ ساحل؟ لیلا: شب میایم، خانم

نگین: باشه، پس تو اتاق‌های بالا رو رو برای مهمون‌ها مرتب کن

لیلا: چشم، خانم کارِ اینجا تمام شد می‌رم بالا

مامان، بابا رو بیدار کنم بیاد کمک؟

لیلا: بابا داره استراحت می‌کنه، مامان جان یه کم دیگه خودم صداش می‌کنم

نگین: حسین آقا اومده؟

لیلا: بله، خانم تازه از سرِ ساختمون اومده

لیلا: خسته بود، بهش گفتم استراحت کن نگین: باشه

لیلا: امید، مامان جان ...بیا این ظرفِ سالادها رو ببر

(صدای شکستنِ ظرف)

!لیلا: اِی وای

!نگین: چیزی نشده !نه، نه، نه، امید جان

!بیا برو این سینی مُرغ رو بده عمو بهنام !بدو، بدو

!لیلا: ببخشید خانم، اصلاً نفهمیدم چی شد !نگین: نه بابا! چیزی نشد

لیلا: تو رو خدا شما دست نزنید نگین: کاری نمی‌کنم

نگین: می‌خوای فردا حسین آقا رو ببریم چِکاپ*؟ (آزمایشِ کاملِ بدن)

لیلا: چرا خانم؟

نگین: چون هر وقت حسین حالش بد می‌شه تو این شکلی می‌شی، لیلا

لیلا: نه خانم، اگه چیزی باشه می‌گم بِهِتون

بَنده خدا کارِ سنگین کرده این چند وقت، خسته‌ست

...بذار ما تا ایرانیم یه چِکاپ بکنیم

این‌جوری خیالِ من و بهنام هم خیلی راحتتره

لیلا: من که حرفی ندارم، خانم خودش نمیاد

!نگین: سخت می‌گیرین دیگه شما هم !پاشو جارو رو بیار

تو بیمارستان که از کسی !کارتِ اقامت نمی‌خوان

...لیلا: خانم، تا می‌بینن دفترچه‌ی بیمه نداریم

شروع می‌کنن فضولی کردن

...می‌ترسم یه چیزی بشه، پای پلیس بیاد وسط

اون‌وقت شما رو هم بندازیم تو دردِسَر

!نگین: نمی‌دونم، لیلا، واقعاً

!دیگه خودت می‌دونی

فقط بگو بیاد خودش رو !یه نشون به بهنام بِده

چشم، خانم

نگین: به مسعود هم می‌گم آخرِ شب بیاد یه چِکِش بکنه

داروهاش که تموم نشده؟

(صدای جیغِ زن از بیرون) لیلا: نه خانم، دارو داره

(صدای پارسِ سگ)

نگین: بچه‌های مان؟

(صدای مرغانِ دریایی)

(صدای خنده‌ی امید)

لیلا: چی شده امید؟ امید: خاله سگ دیده، ترسیده

لیلا: بالا سرِ مَنقَل باش تا من بیام امید: باشه

فرشید: بابا، من دستشوییم گرفت رفتم اون پشت، صَحرایی بزنم... یهو جیغ زد

مسعود: خب چرا نمی‌ری دستشویی؟ زن: تنهاش میذاری می‌ری صحرایی؟

!فرشید: بابا من گُه خوردم !زن: تو که می دونی این می‌ترسه !فرشید: عَرض کردم گُه خوردم

!نگین: این‌ها اهلی‌ان، ترس ندارن که

دستِ خودم نیست، خیلی از سگ می‌ترسم

بهنام: کوش‌ان حالا؟ زن: رفتن اون‌وَری

اووه! ببین تو چیکار کردی این زبون بسته‌ها تا اون‌و‌َر رفتن؟

!نگین: پاشو بابا، پاشو زن: نَرَن تو حیاط؟

!مسعود: نه بابا دیگه برای چی برن تو حیاط؟

بهنام: می‌رن بابا، بوی جوجه‌ها بلند شده الآن همه‌شون می‌ریزن تو حیاط

!فرشید: اِ... اذیت نکن دیگه پاشیم بریم تو، در هم پشتِ سرمون می‌بَندیم

نگین: اون‌ها بخوان بیان تو، میان در هم ببندی، دیوار پشتی ریخته، از پشت میان

بهنام: لیلا خانم، یه کم آشغال گوشت براشون بریز، سیر شن

چشم، آقا

فرشید: آره وگرنه این‌ها تا صبح دست از سرمون برنمی‌دارن

!بهنام: پاشین دیگه! جوجه‌ها سوخت. پاشین زن: پاشین

تو هم قرار بود برامون بخونی ها !هی بِپیچون! بیا نگین

زن: بهنام، قرار بود بگی بیان اینجا رو !درست کنن ها! یه دو سالی گذشته

!بهنام: سه ماهه قراره تعمیرش بکنن

(صدای وسایلِ آتش‌بازی) قاسم پشتِ تلفن: تسلیت می‌گم، خواهر جان

مهمون‌ها شَک نکردن؟

لیلا با گریه: نه، چیزی نگفتن فعلاً

قاسم: صبر کن تا جمع کنن، برن بعد یه کاریش می‌کنیم

(صدای موسیقی) قاسم، این‌ها تا یه هفته دیگه از اینجا نمی‌رن

من چیکار کنم دست تنها؟

قاسم: هر کاری می‌کنی، کسی نفهمه (به افغانی)

...لیلا جان، پای پلیس و آمبولانس بیاد وسط

می‌گیرنت، با امید رَدِ مَرزِت می‌کنن

دیگه هیچ کارم نمی‌شه کرد

(صدای تَرَقه) (صدای پارسِ سگ‌ها)

تو... تو نمی‌تونی بیای اینجا؟

قاسم: به این راحتی که نمی‌شه !به اونجاها سفر کرد

بی مُجَوِز هم بیایم، رَدِ مرزم می‌کنن

می‌گردم، ببینم چه رقم می توانم خودم را برسانم (به افغانی)

ولی نمی‌دانم چقدر طول می‌کشه، لیلا جان

(صدای موسیقی)

فعلاً جِنازه را یک جایی قایِم کن تا آب‌‌ از آسیاب بیُفته

لیلا، صدای من رو می‌شنوی؟

لیلا؟... لیلا؟... لیلا؟

(صدای موسیقی)

قاسم: صدای من رو می‌شنوی؟

(صدای موسیقی) (صدای پارسِ سگ‌ها)

(صدای وسایلِ آتش‌بازی) (صدای موسیقی)

(صدای موسیقی)

(صدای آواز خواندنِ دسته‌جَمعی از پایین) (ترانه‌ی گُلِ یَخ، خواننده: کوروش یَغمایی)

بهار از دست‌های من پَر زد و رفت

گُلِ یَخ توی دلم جَوونه کرده

(صدای با پا ضَرب گرفتن) تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش می‌گیرم

(صدای خنده‌ی افراد) ای شِکوفه تو این زَمونه کرده

چی بخونم؟ جَوونیم رفت و صِدام رفته دیگه

‎گُلِ یَخ توی دلم جَوونه کرده

‎چی بخونم؟ جَوونیم رفت و صِدام رفته دیگه ...گُلِ یَخ

(صدای بسته‌های قُرص)

(صدای آژیر)

(صدای قُرص از بسته بیرون آوردن)

(صدای قُرص له کردن)

(صدای خنده و گفتگوی افراد از بیرون)

(صدای خنده و گفتگوی افراد)

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

(صدای گفتگوی افراد)

(صدای تَرَقِه)

(صدای قورباغه)

(صدای خنده و گفتگوی افراد)

(صدای سگ)

(صدای خنده‌ی افراد)

!بهنام پای تلفن: نه، عزیزِ من ما اصلاً اون موقِع ایران نیستیم

پس خودت الآن سرِ ساختمون داری چیکار می‌کنی؟

!فعلاً دو تا کارگَر بفرست اینجا

فرشید: حالا جمع هم نمی‌کردین چیزی نمی‌شد، نشستیم

!نگین: پاشیم بریم آتیش‌بازی دیگه

(صدای ترکیدنِ وسایلِ آتش‌بازی)

بفرمایین

فرشید: من می‌تونم یه زِیتون داشته باشم؟

مسعود: هنوز هیچی نشده، شروع کردن

زن: می‌گم کاش به بقیه‌ی همسایه‌ها می‌گفتیم بیان لبِ ساحلِ ما

نگین: می‌گم بهشون شلوغ بشیم، بیشتر هم خوش می‌گذره

زن: بچه ها، بهنام کو؟ زنِ دیگر: داره تلفن حرف می‌زنه اون‌ وَر

مسعود: خب پس پاشیم بریم لبِ ساحل‌ آتیش رو عَلَم کنیم دیگه

نگین: برین، ما هم میایم

نگین: سینی رو‌ بِده به من مسعود: بله

(صدای انفجارِ وسایلِ آتش‌بازی) نگین: امید جان، پارچ رو میاری

مسعود: بهنام، تَرَقِه‌ها تو ماشینِ توئه؟

آره، میارمشون

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

بهنام: امید جان؟

امید: بله !بهنام: بیا

بهنام: برو از تو ماشین وسایلِ آتیش‌بازی رو ببر دَمِ ساحِل

بهنام: همون‌جا هم بمون تا من بیام امید: چشم

بهنام: لیلا خانم، حسین امروز سرِ ساختمون بود؟ لیلا: بله، آقا

من الآن داشتم با صاحِبکارش صحبت می‌کردم

می‌گه کارهای ساختمون تموم شده یک هفته‌ای هم هست کسی اونجا نمی‌ره

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

لیلا: به من این‌طوری گفت، آقا من خبر ندارم از کارش

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

بهنام: الآن من باوَر کنم حسین این همه مُدَت خوابیده؟

لیلا: من چه دروغی دارم بگم آقا؟

بهنام: یعنی چی چه دروغی داری بگی؟ !نگین: بهنام! بهنام

!بهنام: شما یه لَحظه اجازه بده

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

می‌گی چی شده یا نه؟

لیلا: چی بگم آقا؟ !بهنام: بابا یه کَلام بگو ماجَرا چیه دیگه

!نگین: بهنام، آروم‌تر !بهنام: خُب تو یه چیزی بگو

!نگین: خیله‌خُب! آروم باش یه دقیقه

!بهنام: هی آروم! آروم

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی)

لیلا جان، حسین آقا چیزیش شده؟

نگین: اگه چیزی شده، بگو

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی)

...لیلا: حسین

...حسین آقا

!لیلا

نگین: چی شد؟

!بیا، بشین ببینم

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی)

بهنام: چی شده لیلا خانم؟

حسین آقا رو رَدِ مَرز کردن افغانستان

نگین: یعنی چی رَدِ مَرز کردنش؟

(صدای گریه‌ی لیلا)

نمی‌گم یه چیزی شده؟

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی)

کِی؟

سه، چهار روز شده

...اومدم خونه، دیدم

حسین نیست

لیلا: گوشیش هم آنتِن نمی‌داد

...بعد یکی از این آشناها اومد گفت

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی)

حسین داشته از خرید برمی‌گشته پلیس‌ها گرفتنش

رَدِ مرزش کردن

نگین: خب چرا این رو زودتر نگفتی لیلا؟ !شاید ما می‌تونستیم یه کاری بکنیم

!لیلا: ترسیدم، خانم

!ترسیدم اِخراجِمون کنین

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی) (صدای گریه‌ی لیلا)

حالا گریه نکن، لیلا خانم کسی نمی‌خواد شما رو اِخراج کنه

حسین که چیزی راجِع به کارش تو ویلا نگفته؟

لیلا: نه آقا، هیچ حرفی نزده

بهنام: مُطمَئِنی؟ برای ما دَردِسَر نمی‌شه؟

بله آقا، من خودم باهاش حرف زدم

اصلاً اگه چیزی بگه اول از همه من و امید می‌افتیم تو دَردِسَر

نگین: خیله‌خُب حالا گریه نکن، درست می‌شه !پول‌هاش رو جمع می‌کنه، برمی‌گرده

!نمی‌مونه اونجا که

!بیا بریم یه آب بزن به صورتت فعلاً، پاشو

مگه نگفتم دَمِ ساحِل باش تا من بیام امید؟

دَمِ ویلا، یه سگ مُرده

زن: غَرق شده؟

بهنام: نه، تَنِش خشکه

نگین: حالا مگه مُطمَئِنی مُرده؟

مسعود، یه نگاه بهش می‌اندازی؟

مسعود: چیکارش کنم من؟

!فرشید: مُرده دیگه عزیزِ من !نخوابیده که

نگین: آخه واسه چی مُرده؟

!زن: خب یه تِکونش بدین

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

بهنام: مُرده فکر کنم

زن: الآن چیکارش کنیم این حِیوونی رو؟

!نگین: اینجا که نمی‌تونیم وِلِش کنیم به هر حال

بهنام: فعلاً می‌بریمش تو حیاط فردا یه کاریش می‌کنم

فرشید: الآن؟

بهنام: چیکار کنم؟

لیلا: من خاکِش می‌کنم، آقا

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

!نگین: تنها که نمی‌تونی، لیلا

فرشید: مریضی‌ای، چیزی نداشته باشه لیلا خانم؟

لیلا: نه، آقا

چند وقت پیش هم یه سگِ دیگه مُرده بود، خاکِش کردم

لیلا با گریه: زبون‌بسته‌ها از آبِ این رودخونه ...پُشتیه می‌خورن

نگین: خیله‌خُب، پس مُراقِب باش

بهنام: کمک نمی‌خوای لیلا خانم؟

لیلا: نه آقا، نیازی نیست

فقط اگه می‌شه مواظبِ امید باشین تا من کارم تموم شه

امید جون، بیا اینجا عزیزم

زن: تو خوبی نگین؟ نگین: آره

!مسعود: خوبه دیگه تو از سگِ مُرده هم می‌ترسی؟

زن: بچه‌ها، واینَسیم اینجا... بریم

زن: لیلا خانم چِشه؟

!نگین: هیچی بابا، بنده خدا بعداً برات تعریف می‌کنم

(صدای وسایلِ آتش‌بازی)

(صدای تُنبَک زدن) (صدای وسایلِ آتش‌بازی) (صدای جیغ و هورای افراد)

(صدای تُنبَک زدن) (صدای کِل و جیغ زدن)

(صدای تَرَقه)

(صدای تُنبَک زدن) (صدای دست و کِل زدن)

همگی: اوه... اوه... اوه اوه... اوه... اوه

مرد: تُندش (ریتمِ تُنبَک) کن !تُند! تُند! تُند! تُند

(صدای تُنبَک زدن با ریتمِ تُند) (صدای جیغ و هورای افراد)

(صدای جیغ و هورای افراد از دور) (صدای وسایلِ آتش‌بازی)

(*صدای دعای رَکعَتِ چهارمِ نمازِ مِیِّت) (مُرده)

لیلا با گریه: وأَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنَّا (و تو از او داناتری، خدایا)

اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ مُحْسِناً فَزِدْ فِي إِحْسَانِهِ (اگر نیکوکار بوده، پس نیکوکاری‌اش را بیفزا)

وَاخْلُفْ عَلَى أَهْلِهِ فِي الْغَابِرِينَ (و جانِشینِ اهلش باش در میانِ کسانی که از دنیا رفته‌اند)

وَارْحَمْنَا برَحْمَتِكَ، يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ (و ما را به رَحمَتِت رَحْم کن، ای مهربان‌ترینِ مهربانان)

(صدای شادی مَردُم از بیرون)

رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً (پَروَردِگارا، به ما در دنیا نیکویی عَطا کن)

(صدای تَرَقه)

وَفِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً (و در آخِرَت نیز نیکویی)

وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ (و ما را از عَذابِ آتش نگاه دار)

(صدای هِلهِله‌ی مَردُم از بیرون) (صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی)

(صدای سگ)

(صدای تُنبَک زدن) (صدای هِلهِله‌ی مردم از ساحِل)

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی) (صدای تُنبَک زدن)

(صدای تُنبَک زدن)

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی) (صدای تُنبَک زدن)

(صدای تُنبَک زدن) (صدای کِل زدنِ زنان)

لیلا: زود خوب می‌شی

(صدای تَرَقه)

لیلا با گریه: زود خوب می‌شی

(صدای تُنبَک زدن) (صدای هَمهَمه‌‌ی افراد از ساحِل)

ببخش من رو

(صدای تُنبَک زدن)

ببخش من رو

(صدای تُنبَک زدن) (صدای وسایلِ آتش‌بازی)

(صدای هَمهَمه‌‌ی افراد از دور) (صدای تُنبَک زدن) (صدای وسایلِ آتش‌بازی)

!مردم: اووه! اووه

(صدای موسیقی)

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی) (صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

(صدای روشن شدنِ آژیرِ دزدگیرِ ماشین‌ها) (صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی) (صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

(صدای اِنفِجارِ وسایلِ آتش‌بازی) (صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

(صدای موسیقی دِلهُره‌آور)

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

:صدای گوینده‌ی زن از بلندگوی اِداره شماره‌ی 48 به اتاق 2

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

(صدای زنگِ تلفن)

:صدای گوینده‌ی زن از بلندگوی اِداره شماره‌ی 52 به اتاق 4

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

...شماره‌ی 60

به اتاقِ 3

(صدای هَمهَمه‌ی افراد)

قاسم: سلام، آقا

مَسئول: سلام، بفرمایین

قاسم: دیروز با ما تَماس گرفتین *گفتین خودم رو مُعَرِفی کنم ادار‌ه‌ی ا‌‌َتباع (افراد دارای تابعیتِ کشور)

مَسئول: لطفاً کارتِ شناسایی‌تون

قاسم: خدمتِ شما

(صدای زنگِ تلفن)

!مسئول: یه دقیقه ماسک رو بردار

ممنون

(صدای زنگِ تلفن)

نگفتن باهات چیکار دارن؟

قاسم: نه، چیزی نگفتن

سه ماهه محلِ زندگی‌مون رو عوض کردیم (صحبت به افغانی)

آدرسِ جدیدم رو ثَبت نکردیم مُمکِنه برای اون باشه؟

مَسئول: یه دقیقه وایسید

(صدای اخبار تلویزیون در مورد افغانستان) (صدای هَمهَمه‌ی افراد)

...مسئول: آقای اِسحاقی

لطفاً با من تَشریف بیارید

...مدیر: خب، آقای اِسحاقی

شما کجایی برادر؟

!ما از هر کی تونستیم سُراغِتون رو گرفتیم

قاسم: هستیم در خدمتِ شما حالا ما نَقلِ مَکان کردیم سمتِ کَرَج

آدرسِ جدیدِ خود رو هنوز وقت نکردیم ثبت کنیم، ببخشین

مدیر: بله

مدیر: چایی مِیل دارین بگم بیارن؟ قاسم: نه، ممنونم

مدیر: همه‌ چی خوبه اِن‌شاءالله؟ قاسم: خدا رو شکر

مدیر: خدا رو شکر

مدیر: آقای اِسحاقی، شما چند تا اولاد* دارید؟ (بچه)

قاسم: من دو تا، یک دختر، یک پسر

مدیر: به سلامتی

اون‌ها هم با شما ساکِنِ ایران هستن؟

بله، دخترم با ما زندگی می‌کنه مُنتِها پسرم 6 ماه می‌شه رفته تُرکیه

مدیر: شما آخرین بار کِی باهاش صحبت کردین؟

قاسم: حُدودِ یک ماه جلوتر بود

قاسم: طوری شده قُربان؟

مدیر: ببین، آقای اِسحاقی من می‌خوام مُستَقیم برم سرِ اصلِ قَضیه

پسرتون کُلِ حَقیقَت رو به شما نگفتن

قاسم: یعنی چی؟ مُتِوَجِه نمی‌شم

...مدیر: حامد مُدَتیه که

*یعنی مُدَتی بود که عُضوِ مُدافِعینِ حَرَم تو سوریه شده بودن (رَزمَندِگانِ ایرانی مُحافِظِ حَرَمِ حضرتِ زینب)

قاسم: یعنی حامد الآن سوریه‌ست؟

مدیر: سوریه بودن

قاسم: یعنی چی بودن؟

مدیر: ببینید، ما حُدودِ دو هفته پیش یه دَرگیری تو سوریه داشتیم

و تِعدادی هم شَهید دادیم

مُتِأَسِفانه حامد هم جُزوِ شُهَداست

!قاسم: آقا، اِمکان نداره حتماً یک اِسحاقی دیگه‌ست (به افغانی)

...مدیر: آقای اِسحاقی، ما اگه مُطمَئِن نبودیم

قاسم: آقا، داری اِشتِباه می‌کنی

حامد چند وقت جلوتر برای من از اِستانبول، عکسش رو فرستاده

قاسم: بفرمایید نگاه بکنید مدیر: نیازی نیست

...مدیر: ببینین

...اکثرِ برادرانِ افغان که به سوریه می‌رن

حَقیقَت رو از خانواده‌هاشون پِنهان می‌کنن

قاسم: حامد چیزی از من پِنهان نمی‌کنه آقا داری اشتباه می‌کنی

حامد شش ماهِ پیش رفت تُرکیه واسه کار خودم تا لَبِ مَرز رو باهاش رفتم

مدیر: یه لَحظه به من اجازه بدین

مدیر: این موبایلِ حامده

درسته؟

قاسم: دستِ شما چیکار می‌کنه؟

(صدای زنگِ تلفن)

...مدیر: بچه‌ها قبلِ شروعِ عَمَلیات

موبایل‌هاشون رو به فَرماندِه‌شون تَحویل دادن

(صدای زنگِ تلفن)

مدیر: شماره‌ی شما رو هم از روی همین موبایل پیدا کردیم

(صدای زنگِ تلفن)

مدیر: تَسلیت می‌گم بِهِتون، آقای اِسحاقی

خدا بِهِتون صَبر بده

...مدیر: من خودمم برادرم رو توی جنگِ تَحمیلی !قاسم: می‌خوام ببینمش

مدیر: مُتِأَسِفانه هنوز نتونستیم شُهَدا رو بَرگَردونیم

...ولی بِهِتون قول می‌دَم که اِن‌شاالله

در ماه‌های آیَنده، پِیکَرها رو به ایران مُنتَقِل کنیم

یه مَسئَله‌ی مُهِمِ دیگه هم هست که می‌خواستم باهاتون مَطرَح کنم

(صدای روضه‌خوانی) (صدای بوق و ویبرِه‌ی موبایلِ حامد)

:صدای حامد روی پیغیامگیرِ موبایلشِ سلام، در حالِ حاضِر اِمکانِ پاسُخگویی ندارم

لطفاً پیغامِ خود را بگذارید، تَماس می‌گیرم

(صدای بوقِ پیغامگیر) (صدای بوقِ ماشین‌ها)

!صدای عَزاداران: ابوالفَضل، ابوالفَضل

(صدای بوقِ آزاد و ویبره‌ی موبایل) !عزاداران: ابوالفَضل، ابوالفَضل، ابوالفَضل

(صدای بوقِ آزاد موبایلِ قاسم) (صدای ویبره‌ی موبایلِ حامد)

:صدای حامد روی پیغیامگیرِ موبایلشِ سلام، در حالِ حاضر اِمکانِ پاسخگویی ندارم

لطفاً پیغامِ خود را بگذارید، تَماس می‌گیرم

(صدای جوی آب)

(صدای پارسِ سگ‌)

(صدای جوی آب)

(صدای پارسِ سگ) (صدای جوی آب)

(صدای جوی آب)

لیلا: لباسش هم خیلی خوب شده نه محمد؟ (به افغانی)

محمد: خیلی خوب شده

لیلا: دستت درد نکنه، هانیه جان

خیلی بهش میاد

امید، مامان، راحتی توی لباس؟

!محمد: ماشاالله خیلی بهش میایه

امید: دستتون درد نکنه، خاله خیلی خوب شده

فقط این شلواره یه ذَره گُشاده

هانیه: چی؟ لیلا: می‌گه شلوارش یه کم گُشاده

هانیه: وایسا، کمرش رو می‌گیرم

لیلا: فردا محمد میایه لباس‌ها رو ازتون می‌گیره

تموم می‌شه تا فردا؟

هانیه: آره، تمامش می‌کنم

!لباست رو بگیر بالا، خاله

محمد: دستِ شما درد نکنه، هانیه خانم

هانیه: خواهش می‌کنم

لیلا: پس ما دیگه مُزاحِم نمی‌شیم

هانیه: می‌موندید یه کم

قاسم میاد کم کم

لیلا: نه فدات بشم، دیر وقته

محمد باید صبح بِره سرِ کار

عیبی نداره، آخرِ هفته با قاسم بیاید خانه‌ای از ما (به افغانی)

عزیز این‌ها هم هستن

هانیه: حتماً، دلم برای عزیز خیلی تنگ شده

لیلا: می‌بینمت پس

هانیه: حتماً میایم

امید: خداحافظ، خاله هانیه: خداحافظ

لیلا: خداحافظ، هانیه جان هانیه: خداحافظ

محمد: خداحافظ هانیه: خداحافظ، آقا محمد

(صدای موسیقی)

(صدای پارسِ سگ)

قاسم: سلام

سلام، چقدر دیر کردی؟

هانیه: خواهرت این‌ها رفتن

شلوغ بود، خیلی طول کشید تا نوبتم برسه

قاسم: لباس‌ها اوکی شد؟

هنوز کار داره، تا فردا تموم می‌شه

حالا چیکار داشتن اینقدر طول کشید؟

!بگم، باوَرِت نمی‌شه

چی؟

...قاسم: می‌خوان برای

همه‌ی خانواده تابعیتِ ایرانی بِدَن

واقعاً؟ چرا یِهویی؟

!آروم مریم خوابه

من هیچی نشنیدم، چی گفتن بِهِت؟

قاسم: می‌خوان برای همه‌ی‌ خانواده‌های افغان که

بیش از 40 سال تو ایران زندگی کردن

تابِعیتِ ایرانی بِدَن

مَراسِمِ اصلی هفته‌ی دیگه‌ست

فردا باید بریم اداره‌ی اَتْباع

برای ما جَلَسه‌ی تمرینِ سوگَند خوردن گذاشتن

!زنگ بزن حامد، خبر بِده بهش

...جلسه‌ی تمرینه

بریم... زنگ می‌زنم بهش

بچه‌ها بِشنَوَن، خیلی خوشحال می‌شن

(صدای باد)

(صدای ویبره‌ی موبایلِ حامد)

(صدای باد)

(صدای چِک‌‌‌چِکِ آب از لباس‌ها)

(صدای ویبره‌ی موبایلِ حامد)

(صدای باد)

(صدای شیرِ آب) (صدای موسیقی) (صدای هِق‌هِقِ گریه‌ی قاسم)

(صدای موسیقی) (صدای ضَرَباتِ بُوکسِ مریم)

(صدای ضرباتِ بُوکسِ مریم) (صدای نَفَس‌ نَفَسِ مریم) (صدای موسیقی)

مریم: صبح بخیر، بابا قاسم: صبح بخیر

!قاسم: چه سر و صدا می‌کنی

مریم: حالا خواب موندی، فریاد نکن دیگه (به افغانی)

(صدای ضرباتِ بُوکسِ مریم)

قاسم: دَستکِش‌ها راحته؟ مریم: دستت درد نکنه

!خیلی خوبن

‫دَستکِش‌های حامد لَق می‌زد تو دستم ‫ولی این‌ها Fit* ان ‫(اندازه)

(صدای ضرباتِ بُوکسِ مریم)

مامان خوابه هنوز؟

قاسم: آره، دیشب تا دیروقت کار کرده

اِ! قرار بود رِضایَت‌نامه‌ی مُسابِقِه رو !برام اِمضا کنه

!قُرص‌های قبلِ خوابش هم که نخورده

قاسم: بَرگه را بیار، من برات اِمضا می‌کنم

الآن میارم

مریم: مُسابِقه‌ی امروز رو بِبَرَم می‌رم [مَرحَله] یک چهارم

!قاسم: می‌بَری، دخترم

مسابقاتِ اصلی‌ست؟

مریم: حَواسِت نیست ها! اُستانیه

...دَه بار گفتم هر کی بِبَره، می‌ره توی تیمِ اصلی

حَریفَم کلاس پَنجُمیه

قاسم: قَدِش بلندتره؟ مریم: آره، ولی خیلی لاغره

!قاسم: حَواسِت به گاردِ چَپِت خیلی باشه

(صدای پَخشِ قرآن)

قاسم: چی گفتم برات؟

مریم: گاردِ چپ، یه مِقدار بالا قاسم: آفرین

مریم: نمیای مُسابِقِه رو ببینی؟

قاسم: امروز نمی‌رسیم با مامانت می‌ریم دُنبالِ یه کاری

!مریم: قول دادی فینال رو بیای ها

قاسم: فینال رو میایم

مریم: تاریخش رو زودتر بهت می‌گم تا باز بَهونه نیاری

!مینی‌بوس! بدو

(صدای موسیقی) (صدای پرنده‌ها)

(صدای پخشِ اخبارِ افغانستان از تِلویزیون) (صدای موسیقی)

صبح بخیر

قاسم: صبح بخیر

هانیه: مریم رفت؟ قاسم: آره، رفت

(صدای پخشِ اخبارِ تِلویزیون)

یه دقیقه می‌شینی؟

می‌خوام یه چیزی بگم بهت

قَبلِش، تو بیا اینجا

(صدای موسیقی) (صدای پخشِ اخبارِ افغانستان از تِلویزیون)

چطورن؟

لباس‌هایی که قراره برای مَراسمِ اصلی بپوشیم

هانیه: وقت نمی‌شه برای هر نفر چیزی بدوزم

بینِ این‌ها باید اِنتِخاب کنیم

!ببین

من، تو

مریم

حامد

(صدای موسیقی)

قشنگن

چهار روزِ دیگه عاشوراست

(صدای موسیقی)

قاسم: لباسِ تیره بپوشیم، بهتر نیست؟

(صدای موسیقی) (صدای پرندگان)

راست می‌گی

هانیه: برای همه‌مون لباسِ تیره می‌ذارم

(صدای موسیقی) (صدای پخشِ اخبار از تِلویزیون)

(صدای پخشِ اخبار از تِلویزیون)

صدای گوینده زنِ اخبار: آنچه که توی هفته‌ی گذشته رُخ افتاد

نِمونه‌ی بارِزی از جاه‌طَلَبی اِیالاتِ مُتَحِدِه

از به پایان رساندنِ یکی از ...طولانی‌ترین و پُرهَزینه‌ترین

حُضورِ نِظامی و سیاسی آمریکا در کشورِ دیگریست

هانیه: قاسم؟

می‌خوام یه چیزی بگم

راجِع به حامد

چی؟

باید قول بدی عصبانی نشی ازش

قول می‌دم

حامد می‌خواد بِره اُروپا

یعنی چی؟

روش نمی‌شد با تو صحبت کنه راجِع بهش

حامد سه ماهه تُرکیه یه شُغلِ خوب پیدا کرده

هانیه: که دَستمُزدِ خیلی خوبی داره

چه شُغلی؟

...هانیه: نمی‌دونم دَقیقاً، ولی می‌گفت

با پولش چند وقتِ دیگه می‌خواد بره آلمان

اونجا می‌تونه کارِ خوب پیدا کنه

هانیه: چند سال دیگه می‌تونه تابعیتِ* آلمان بگیره (حقِ شَهروندی قانونی)

...الآن می‌ترسم

برای تابِعیتِ ایران برنگرده

حامد حرفِ تو رو گوش می‌ده

می‌خوام باهاش حرف بزنی

هانیه: راضی‌اش کنی برگرده ایران تابِعیتَش رو بگیره

شاید اصلاً دیگه نَره

حرف می‌زنم باهاش

لطفاً بدونِ دعوا

هانیه: ممنون

(صدای پرندگان) (صدای تلویزیون)

!حالا تو بگو

!قاسم: قُرص‌های شبت رو نخوردی

یادم رفت

بیارم برات؟

هانیه: فایِدِه نداره

!نترس، چیزیم نمی‌شه

(صدای تَلاوَتِ قرآن) (آیه‌ی 170 سوره‌ی آل‌ِ عِمران)

وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا ْ (و براى كسانى كه از پِى ايشانند)

بِهِم مِّنْ خَلْفِهِم (و هنوز به آنان نَپِيوَسته‌اند، شادى مى‌كنند)

مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ (كه نه بيمى بر ايشان است)

وَلَا هُمْ يَحْزَنُون (و نه اندوهگين مى‌شوند)

قاری قرآن: صَدَق الله العَلی العَظیم (خداوند بلندمَرتَبه و باعَظَمَت راست گفت)

(صدای صلواتِ دسته‌‌جمعی)

مدیر: بِسم رَبِ شهدا و صِدیقین (به نامِ پروردگارِ شهیدان و راستگویانِ مُخلِص)

سلام عَرض می‌کنم به همه‌ی برادران و خواهرانِ عزیز

قاسم برای هاینه تکرار می‌کند: سلام مدیر: خیلی خوش آمدید

قاسم برای هانیه تِکرار می‌کند: خوش اومدین

مدیر: ما و همه‌ی مردمِ ایران رو در غمِ خودتون شَریک بدونین

...همون طور که همگی در جَریان هستید

...مراسمِ اصلی، هفته‌ی آینده، روزِ دوشنبه

ساعتِ دَهِ صبح در همین سالُن بَرگُزار می‌شه (قاسم برای هانیه تِکرار می‌کند)

...مدیر: بِنابَراین ما امروز کنارِ هم جمع شدیم (قاسم برای هانیه تِکرار می‌کند)

تا مراسمِ اِعطای تابِعیت رو با همدیگه تمرین کنیم (قاسم برای هانیه تِکرار می‌کند)

...مدیر: به هر خانواده‌ای یک نُسخه

مدیر: کتابِ قانونِ اساسی قاسم: می خوان با هم تمرین ‌کنیم

مدیر: و یک نُسخه تاریخِ ایران داده می‌شه

...مدیر: لطفاً طِی این یک هفته خودتون رو

مدیر: با مَباحثِ این کتاب‌ها آشنا بکنید ...قاسم: می‌خوان اَزَمون امتحانِ تاریخ

قاسم: و قانونِ ایران رو بگیرن مدیر: تا برای امتحان آماده باشید

مدیر: و حالا دلیلِ اصلی که ...ما اینجا جمع شدیم

تَقدیر و تشکر از شما پدران و مادرانِ دَلیره

که فرزندانی با ایمان و غَیور* تَربیت کردید (شُجاع، با غِیرَت)

...فرزندانی غَیور و رَشید

که در راهِ اسلام جنگیدند و به شَهادَت رسیدند

قاسم: می‌خوان از ما تَقدیر کنن

مدیر: فرزندانی که نمی‌تونستن خیانَتِ دشمنان به اسلام رو تَحَمُل بکنن

قاسم: برای این همه سال تلاش و کوشِش برای پیشرَفتِ ایران

مدیر: برادرانِ افغانِ ما از زمانی که ...در سرزمینِ برادرانِ ایرانیشان مهمان بودن

بارها برادری خودشون رو به ما ثابِت کردن

...هر بار که دشمن خواسته ضَربه‌ای

...به نِظامِ مُقَدَسِ جُمهوری اِسلامی بزنه

...برادرانِ افغانِ ما دوشادوشِ

برادرانِ ایرانی‌شون ایستادند

...همین‌ جا وَظیفه‌ی خودم می‌دونم

که از طرفِ تمامِ مردمِ ایران از شما تَقدیر و تشکر کنم

...مدیر: شما از این به بعد باید سَرِتون رو قاسم: حرف می‌زنه... وِراجی می کنه

مدیر: بالا بگیرید و با اِفتِخار خودتون رو یک ایرانی بدونین

هانیه: تا این حرف می‌زنه من برم قُرصَم رو بخورم، برمی‌گردم

مدیر: در مَراسمِ اصلی شما باید همگی ...دستتون رو روی قرآن بگذارید

...مدیر: و بعد از اون، سوگَندِ تابِعیت قاسم: می‌خوای باهات بیام؟ هانیه: نمی‌خواد

مدیر: به مُقَدَسِ جُمهوری اسلامی ایران رو بلند بخونید

اجازه بدین قبل از اینکه ...مَراسمِ تَمرینی سوگَند رو شروع بکنیم

...کِلیپی که عزیزان در پایگاهِ بَسیجِ شُهَدای اَتباع

آماده کردند رو با هم ببینیم

یک صَلَوات بفرستید

(صدای خواندنِ صَلَواتِ دسته‌‌جمعی)

(صدای پخشِ کِلیپ)

(صدای رَگبارِ گُلوله از کِلیپ)

(صدای ویبره‌ی موبایلِ حامد) (صدای اِنفِجار و تیراندازی از کِلیپ)

((قسمتی از کتابِ زُبَرِالحَدید (پاره‌های آهن) (نویسنده: شهید مرتضی آوینی)

:صدای شهید آوینی ...در مِحوَرِ اصلی دَرگیری

دشمن دست به پاتَک* زده بود (ضِدِ حَمله)

و بچه‌ها رَگبار مینی‌کاتیوشا* را به رویَش گُشوده بودند (مُسَلسَلِ راکِت ‌انداز)

...و من به خود می‌گفتم

...اگر آمده‌ای تا رَزمَندِگانِ اسلام

(صدای ویبره‌ی موبایلِ حامد) مُجاهِدانِ راهِ خدا را بیازمایی

و تَجَلی ایمان از وجودِ مبارکِ آنان را ببینی، صبر کن

(صدای ویبره‌ی موبایلِ حامد)

...خداوند دوستانِ خود را

در برابرِ سختی‌ها، مَلهَمِه‌ها* و فِتنِه‌ها می‌آزماید (امتحانِ دُشوار)

:صدای حامد روی پِیغامگیرِش سلام، در حالِ حاضِر امکانِ پاسخگویی ندارم

لطفاً پیغامِ خود را بگذارید

(صدای رَگبارِ گُلوله از کِلیپ)

:صدای شهید آوینی از کِلیپ ...و آنجاست که اگر مَردانه ماندی

و اِستِقامَت وَرزیدی

پای در مِعراجِ وِلایَت* خواهی نَهاد (ِارتِقای روحانی در مسیرِ رهبری الهی)

و تا مَرتَبه‌ی قُرب* بالا خواهی رفت (نزدیکی خاص به خدا)

و اگرنه جای تو در جِبهه‌ها نیست

(صدای تیراندازی از کِلیپ)

هانیه: چرا اومدی بیرون؟

(صدای پخشِ کِلیپ از سالُن)

هانیه: گریه کردی؟

(صدای اِنفِجار از کِلیپِ در حالِ پخش)

...قاسم: حامد

تُرکیه نیست

مدیر: یک صَلَوات بفرستید

(صدای صَلَوات خواندنِ دسته‌جمعی از سالن)

پسرم کجاست؟

...قاسم: می‌گم بِهِت ولی قبلش

هانیه: چی؟

...مدیر: خانم‌ها و آقایونِ حُضار

...قاسم: هانیه جان

مدیر: لطفاً همگی بلند بشید

مدیر: و سخنانِ مرا بلند تکرار کنید ...قاسم: می‌خوام بدونی... هر اتفاقی بیُفته

...ما

همدیگر رو داریم

(صدای موسیقی)

مدیر: سوگَند می‌خورم کُلاً و تماماً

همگی تِکرارکُنان: سوگَند می‌خورم کُلاً و تماماً

مدیر: وَفاداری خود را به حُکومَت و مَملِکَتی که

همگی تِکرارکُنان: وَفاداری خود را به حُکومَت و مَملِکَتی که

(صدای موسیقی) مدیر: تاکُنون شَهروندِ آن بوده‌ام، طَرد کرده

همگی تِکرارکُنان: تاکنون شهروندِ آن بوده‌ام طَرد کرده

مدیر: و زین پَس در بَرابَرِ

(صدای موسیقی) همگی تِکرارکُنان: و زین پَس در بَرابَرِ

مدیر: کُلیه‌ی دشمنانِ داخلی و خارجی

همگی تِکرارکُنان: کُلیه‌ی دشمنانِ داخلی و خارجی

مدیر: به دِفاع و حِمایَت از قانونِ اساسی ایران پَرداخته

همگی تِکرارکُنان: به دِفاع و حِمایَت از قانونِ اساسی ایران پَرداخته

مدیر: و به قَوانینِ جُمهوری اسلامی پایبَند باشم

همگی تِکرارکُنان: و به قَوانینِ جُمهوری اسلامی پایبَند باشم

مدیر: همچنین به خداوندِ قادِر، قَسَم یاد می‌کنم

همگی: همچنین به خداوندِ قادِر، قسم یاد می‌کنم

مدیر: آن هِنگام که قانوناً لازِم باشد

همگی تِکرارکُنان: آن هِنگام که قانوناً لازِم باشد

(صدای موسیقی) ...مدیر: برای دِفاع از ایران

(صدای موسیقی) ...همگی تِکرارکُنان: برای دِفاع از ایران

مدیر: تُفَنگ به دست بگیرم

همگی تِکرارکُنان: تُفَنگ به دست بگیرم

مدیر: من این تَعَهُدات را آزادانه

همگی تِکرارکُنان: من این تَعَهُدات را آزادانه

(صدای موسیقی) مدیر: و بدونِ هیچ‌گونه سوءِ نیت می‌پَذیرم

(صدای موسیقی) همگی تِکرارکُنان: و بدونِ هیچ‌گونه سوءِ نیت می‌پَذیرم

...مدیر: باشد که خداوندِ قادِر و مُتَعال

...همگی تِکرارکُنان: باشد که خداوندِ قادِر و مُتَعال

(صدای موسیقی)

مدیر: در این مَسیر، هَمراهِ من باشد

همگی تِکرارکُنان: در این مَسیر، هَمراهِ من باشد

مدیر: صَلَوات بفرستید

همگی: اللهُمَ صَلِ عَلی مُحَمَد و آلِ مُحَمَد

(صدای موسیقی دِلهُره‌آوَر)