Original subtitles

‫رحیم سلطانی‬

‫بیا تو.‬

‫سلام.‬

‫[صدای حرف زدن چند نفر از دور می‌آید]

‫[خودرو رد می‌شود]

‫[اتوبوس رد می‌شود]

‫[پخش موسیقی بی‌کلام]

‫[تاکسی پارک می‌کند]

‫[تریلی رد می‌شود]

‫[پخش موسیقی سنتی بی‌کلام]

‫[باد می‌وزد]

‫[باد همچنان می‌وزد]

‫[صدای همهمه مردم می‌آید]

‫[داربست جیرجیر می‌کند]

‫[چند نفر در نزدیکی صحبت می‌کنند]

‫[صدای دریل می‌آید]

‫[آن چند نفر همچنان صحبت می‌کنند]

‫[آن چند نفر همچنان صحبت می‌کنند]

‫[صدای غیژغیژ ابزار می‌آید]

‫[صدای فرزکاری می‌آید]

‫[صدای فرزکاری می‌آید]

‫[صدای کار با ابزار می‌آید]

‫[صدای جوشکاری می‌آید]

‫قهرمان

‫فیلمی از اصغر فرهادی

‫حسین] رحیم! ‫تو اینجا چکار می‌کنی؟‬

‫خبرم می کردی، ‫می‌اومدم پایین، خب!‬

‫من موندم ۲۵۰۰ سال پیش،...‬

‫...اینا چطور این همه راه ‫می اومدند بالاسر خاک مرده‌ها؟‬

‫لابد مثل تو سیگاری نشده بودند.‬

‫- سلام. ‫- خوبی؟

‫چشم ما روشن!‬

‫- چطوری؟ ‫- چه بی‌خبر!‬

‫یه دفعه‌ای شد.‬

‫- خوبی؟ ‫- برو تا بریم پایین.‬

‫- پایین دوباره؟‬ ‫- آره.

‫- پایینِ پایین؟ ‫- آره، چه نفس نفسی میزنه!‬

‫موندم تو چطور پروار موندی ‫این قدر میری بالا و میای پایین؟‬

‫تقصیر خواهرته.‬

‫ملیح چطوره؟‬

‫مثل همیشه. ‫گردن درد، آرتروز.‬

‫سلام، آقا مهدی.‬

‫سلام، رحیم آقا. ‫مبارکه! تموم شد؟‬

‫نه، عمو. ‫اومدم مرخصی.‬

‫به سلامتی.‬

‫- چند روزی هستی؟ ‫- یه دو روزی هستم.‬

‫- همه‌اش؟ ‫- آره، همین هم با کلی اصرار.‬

‫- سلام. ‫- سلام علیکم.‬

‫تویی رحیم؟ ‫خوش اومدی. سلام علیکم.‬

‫- قندون اونجا است؟ ‫- بشین، من چایی خوردم.‬

‫چایی تو زندان را مقایسه ‫می کنی با چایی سر قبر خشایارشاه؟‬

‫رحیم، بذار مرخصی‌هات جمع بشه ‫حداقل یکی دو هفته بتونی بمونی.‬

‫تو فکر اینم اگه بشه، ‫دیگه اصلاً برنگردم.‬

‫- چطوری؟ ‫- اومدم با هم بریم

‫پیش بهرام یه صحبتی باهاش بکنیم دوباره.‬

‫اگه با صحبت کردن کوتاه می‌اومد ‫که تو را نمی‌انداخت زندان.‬

‫- چه حرفی می‌زنی!‬

‫یه ۷۵ تومنی جور کردم.‬

‫از کجا؟‬

‫یکی قراره بهم بده.‬

‫بهره‌ای؟‬

‫نه، عمو! ‫جور کردم.‬

‫بذار هر وقت پول مطمئن اومد دستت، ‫بریم بذاریم جلوش، دهنش بسته بشه.‬

‫نگرانم قول بدیم، باز دوباره نشه.‬

‫ببینیم بعدازظهر هست.‬

‫- مطمئن؟ ‫- آره، مطمئن.‬

‫شماره‌اش را بگیر.‬

‫شماره من را جواب نمیده.‬

‫تو پول را جور کن. ‫من بعدازظهر باهاش قرار میذارم.‬

‫ماشینت اینجا است؟‬

‫[صدای بازی بچه‌ها]

‫[تداوم صدای بازی بچه‌ها]

‫[زنگ دوچرخه]

‫چادرش را ببین! ‫مقنعه هم داره!‬

‫- سلام، قربونت برم! ‫- سلام، عزیزم!‬

‫بریم یه جای دیگه. ‫اینجا میرند و میاند.‬

‫وای، چه ریشی!‬

‫- چطوره؟ خوبه؟ ‫- خیلی.‬

‫- جان من؟ ‫- نزن دیگه.‬

‫این دو ماه یه طرف، دیشب تا حالا ‫هم که گفتی داری میایی، یه طرف.‬

‫تا حالا با چادر ندیده بودمت.‬

‫کیف را گرفتم زیر چادر تا کسی نبینه.‬

‫ببینم؟‬

‫بذار تو کیف.‬

‫فکر نمی کردم ‫این قدر بی‌طاقتت بشم.‬

‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.‬

‫[بوق می‌زند]

‫[می‌خندد]

‫۱۳، ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷.

‫۱۷ تا ۴۳۰۰.‬

‫اومده پایین؟‬

‫کی قیمت کردید؟‬

‫هفته پیش.‬

‫قیمت سکه، خانم، ساعتیه.‬

‫ممکنه فردا دوباره بره بالا؟‬

‫هر چیزی ممکنه.‬

‫ای بابا!‬

‫[کشو را باز و بسته می‌کند]

‫چکار کنم؟ حساب کنم؟‬

‫- چیه؟ ‫- هیچی.‬

‫پس چته؟ چرا تو هم هستی؟‬

‫میگم، بذار اول مطمئن بشیم.‬

‫از چی؟‬

‫که این بابا رضایت میده.‬

‫برای چی نده؟‬

‫نمی‌دونم، شاید تا همه طلبش را ‫نگیره، رضایت نده.‬

‫پس این‌ها دستت خودت باشه. ‫دیگه من نبرم خونه.‬

‫بذار توی ساک.‬

‫بذار زیر لباس ها.‬

‫اینها را بده من.‬

‫نه، لباس‌ها را بذار روش.‬

‫دیگه این دو روز مرخصی چی هست ‫که بخوای نصف روزش هم لباس بشوری؟‬

‫خودم می‌شورم.‬

‫[خودرو راه می‌افتد]

‫[صدای زنگ در می‌آید]

‫[نگار] کیه؟‬

‫[صدای زنگ در قطع می‌شود]

‫[نگار با خوشحالی] سلام، دایی!‬

‫[رحیم با خوشحالی] سلام به روی ماه ‫نشسته‌ات، دایی!‬

‫[نگار با خوشحالی] هی، ریش‌هاش را! ‫چه تیغ‌تیغی شده!‬

‫[رحیم با شادی] بیا ببینم، دایی!‬

‫- کی خونه است؟ ‫- مامانم.‬

‫مامان، دایی اومده.‬

‫- چه بی‌خبر؟ ‫- هم‌وزن داداشت شدی!‬

‫[نگار با شادی] مامان، دایی اومده!‬

‫خوش اومده! قدمش روی چشم.‬

‫سلام، ملیح.

‫[ملیح] سلام، قربونت برم!‬

‫خدا نکنه. چطوری؟‬

‫[ملیح] خوش اومدی. فهمیدم که تویی.‬

‫[رحیم] از کجا؟‬

‫از زنگ زدنت.‬

‫چکار داری می‌کنی باز؟ خوبی؟‬

‫بیا، ببینم! ‫کجا بودی؟‬

‫مامانت می‌خواد رب‌فروشی بزنه.‬

‫- سلام! ‫- بیا اینجا، ببینم!‬

‫[ملیح] چه خبر؟ سلام!‬

‫[ملیح] چطوری قربونت؟ ‫[رحیم] چطوری، خوبی؟‬

‫چقدر لاغر شدی این دفعه!‬

‫من هر دفعه میام، تو همین را میگی!‬

‫[رحیم] از سیاوش چه خبر؟‬

‫مدرسه است.‬

‫[صدای شعله گرفتن آبگرمکن]

‫ملیح، یه حوله میدی من یه دوش بگیرم؟‬

‫[دختر می‌خندد]

‫امروز از مدرسه‌اش به مامانم زنگ زدند.‬

‫که چی؟‬

‫هیچی. تیغ هم می‌خوای؟‬

‫نه. چکار کرده بود؟‬

‫تو مدرسه‌شون دعوا کرده دیروز.‬

‫بذار داییت برسه، بعداً شروع کن گزارش دادن.‬

‫چرا به مامانش زنگ نمی‌زنند، خوب؟ ‫چرا به تو زنگ می‌زنند؟‬

‫گفتند به اون هم زنگ زدند. ‫گفته زنگ بزنید خانواده باباش.‬

‫حالا اگه تونستی، یه سر برو ‫مدرسه‌اش، ببین چی چی می‌گند.‬

‫چی شده باز؟ ‫خوب شده بود که؟‬

‫دایی، دایی؟‬

‫جون دایی؟‬

‫مامانش می‌خواد ازدواج کنه.‬

‫[ملیح] کی گفته؟‬

‫خود سیاوش.‬

‫گفت براش خواستگار اومده، فقط.‬

‫حوله‌ات را برات گذاشتم دم در.‬

‫اگه خواستی، بگو بیام ‫پشت گردنت را هم تمیز کنم.‬

‫[پخش موسیقی سنتی بی‌کلام]

‫[ادامه پخش موسیقی سنتی بی‌کلام]

‫[آواز خواندن پرنده]

‫[کم شدن صدای موسیقی سنتی بی‌کلام]

‫- سلام. ‫- سلام.‬

‫رحیم] سلام.‬

‫بابا نیست؟‬

‫بودش، رفت.‬

‫[کاغذها را می‌شمارد و در چاپگر را می‌بندد]

‫این خدمت شما.‬

‫- ممنون، چقدر میشه؟ ‫- ۵۲ تومن.‬

‫گفت «بعدازظهر میام، هستم».‬

‫- نیستش الان. ‫- بفرمایید.‬

‫- ممنون. ‫- خدانگهدار.‬

‫به سلامت.‬

‫میشه یه زنگش بزنی ببینی کی میاد؟‬

‫[پخش موسیقی سنتی بی‌کلام پرشور]

‫[پخش موسیقی سنتی ادامه دارد]

‫[پخش موسیقی سنتی ادامه دارد]

‫[پخش موسیقی سنتی ادامه دارد]

‫الو. سلام، بابا. کجایی؟‬

‫این حسین آقا اومده میگه باهات قرار داشته.‬

‫شوهر خواهر رحیم. ‫آهان، باشه.‬

‫[حسین] یه لحظه گوشی را میدی؟ ‫[نازنین] گوشی، گوشی.‬

‫دستت درد نکنه.‬

‫الو. سلام، آقا بهرام. چطوری؟‬

‫خدا بد نده!‬

‫والله، ترجیح می‌دادم حضوری ‫ببینمت، بشینیم بعد ۳ سال،

‫با همدیگر صحبت کنیم ‫این داستان را یه جوری جمع کنیم.‬

‫یه بخشی از بدهیش را جور کرده.‬

‫حدود ۷۰ و خورده ای.‬

‫[بهرام پشت تلفن] صدبار قرار گذاشته ‫و از این وعده‌ها داده.‬

‫دروغ میگه به قرآن ‫باز این بی‌شرف!

‫آقا اون ۷۰ تومنش را من دارم بهت قول میدم.‬

‫دوست و آشناها براش جور کردند.‬

‫[بهرام] شما و دوست و آشناهاش بیایید

‫[بهرام] ۴ تا، ۵ تا چک مدت‌دار ‫بدید برای بقیه بدهی‌اش،

‫[بهرام] فردا میرم شکایت را پس می‌گیرم.‬

‫بیاد بیرون، تلاش می‌کنه ‫میده بقیه بدهی‌اش را خردخرد.‬

‫[بهرام] شما فامیلش حاضر نیستید ‫چک تضمین براش بدید.‬

‫[بهرام] اون وقت از من انتظار ‫دارید به این بشر اعتماد کنم؟‬

‫والله، من خودم که توی ‫اجاره خونه خودم هم موندم.‬

‫اگه در حد توانم بود، نمی‌گذاشتم ‫رحیم یه شب هم توی زندون بمونه.‬

‫[بهرام] مگه نمیگی میاد ‫کار می‌کنه خردخرد میده؟‬

‫[بهرام] شما یه چک ضمانت بده به من.‬

‫[حسین] حالا یه لطفی بکن بیاد بیرون.‬

‫[بهرام] این به زن و بچه خودش رحم نکرد، ‫لیاقت لطف کردن داره؟‬

‫[حسین] شما چکار به لیاقتش داری؟ ‫مگه دنبال پولت نیستی؟‬

‫[حسین] خب، نصف پولت نقد الآن آماده است.‬

‫[بهرام] من دیگه به اون اعتماد ندارم.‬

‫آقا بهرام، بحث اعتماد نیست.‬

‫[بهرام] یه بار گول قیافه مظلوم ‫این را خوردم، برای هفت پشت...‬

‫[حسین] آقا بهرام؟‬

‫[حسین] آقا بهرام، بیا حالا ظهری ‫با هم صحبت بکنیم.‬

‫[حسین] اصلاً بذار باهاش حرف بزنم. ‫یه دقیقه، الآن میام، الآن میام.‬

‫ببخشید.‬

‫- رحیم؟ ‫- کاش پولش را داشتم بدم!‬

‫این قدر حقارت نمی‌کشیدم.‬

‫رحیم، اگه برای بقیه بدهیت، ‫چک تضمین بکشم بدم دستش...‬

‫...واقعاً می‌تونی ماهی ۷ تومن ‫جور کنی بریزی به حسابش؟‬

‫اگه بیرون باشم، کار می‌کنم‬

‫چه کاری؟‬

‫هر کاری.‬

‫رحیم، من روی حساب حرف تو ‫میخوام برم بهش قول بدم.‬

‫من دیگه طاقت زندان برگشتن ندارم.‬

‫الو؟‬

‫پاشید بیایید تا سرد نشده. ‫سیاوش، عمه، پاشو بیا.‬

‫نگار، این تبلت را خاموش کن.‬

‫رحیم؟‬

‫دستت درد نکنه! ‫حسین آقا کو؟‬

‫دستشویی لابد. همیشه هروقت سفره ‫انداختیم یاد دستشویی رفتن افتاد.‬

‫بابا، پاشو بیا. ‫بچه‌ها، بیایید دیگه.‬

‫[ملیح] تبلت را خاموش کن. ‫[رحیم] سیاوش، پاشو.‬

‫نگار، پاشو.‬

‫این لیوان‌ها را بده بذارم.‬

‫مگه نمیخوای شام بخوری؟ بابا، پاشو دیگه!‬

‫بابا، من سیرم.‬

‫- دوباره میای بازی می‌کنی. ‫- نمی‌خوام، سیرم.‬

‫پاشو، بیا. نگار، پاشو.‬

‫- کجا بشینم؟ ‫- بیا پیش دایی.‬

‫تلفن داره زنگ می‌خوره. ‫حسین آقا، نمیای؟‬

‫حسین آقا؟‬

‫ببین کیه چند بار روی تلفنت زنگ زده.‬

‫[ملیح] سیاوش، عمه، صدای تبلت ‫را کم کن. سرم رفت.‬

‫[نیما] ته‌دیگ را مامان چه خوب در آورده!‬

‫- [نیما] ایول! ‫- [رحیم] بیا دیگه.‬

‫الو؟ بفرمایید؟‬

‫- پاشو. ‫- بابا، سیرم.‬

‫سلام علیکم. حال شما؟ خوبید؟‬

‫قربان شما.‬

‫ببخشید، من توی حیاط بودم.‬

‫[نگار] چه بویی!‬

‫جانم، بفرمایید؟‬

‫بفرمایید؟ بله؟‬

‫عمه، من سیرم. نمیخوام.‬

‫بعد دو ماه بابات اومده.‬

‫[رحیم] سیاوش، بدو بیا ببینم.‬

‫- سیاوش نیایی ته‌دیگ بهت نمی‌دیم. ‫- بابا، من...‬

‫- نمیخوام. ‫- نخواه.‬

‫[رحیم] کلم پلو می‌خوریم.‬

‫[نگار] یه خورده برام بکش.‬

‫[حسین با تلفن حرف می‌زند]

‫[در می‌زند]

‫- می تونم هم بزنم؟ ‫- هم بزن.‬

‫نیما، کجا میری؟ بیا.‬

‫[نگار] ای والله، جفتشون رفتند. ‫خودم می‌خورم.‬

‫- نکن ببینم! ‫- اه، نکن!‬

‫- [نیما] برو! ‫- [ملیح] عه، نیما!

‫- سیاوش؟ ‫- نیما؟‬

‫- [سیاوش] نمیخوام. ‫- [نیما] بده من تبلتو.‬

‫ولش کن. خودش میاد.‬

‫[نیما] بی ادب!‬

‫[حسین] به به!‬

‫[رحیم] دستت درد نکنه.‬

‫ملیح] کی بود سر شام؟‬

‫آقا بهرام.‬

‫چی چی گفت؟‬

‫قرار بذاریم صبح ‫چک و پول ها را بگیره.‬

‫نون را بده.‬

‫چی چی بهش گفتی؟‬

‫حالا، بذار شام بخوریم.‬

‫مامان، من هم.‬

‫[سیاوش با تبلت تفنگ‌بازی می‌کند]

‫این رفیقت کیه که ‫میخواد ۷۰ میلیون بهت بده؟‬

‫[نگار] دایی، ته دیگ.‬

‫تو اون را نمی‌شناسی.‬

‫رحیم دوباره نری پول نزول ‫از کسی بگیری تو را قرآن.‬

‫کی گفته من میخوام ‫پول نزول بگیرم؟‬

‫[ملیح] پس ۷۰ میلیون از کجا آوردی؟‬

‫گفتم که؛ دوستم قولش را بهم داده.‬

‫بی‌خودی من را خر نکن.‬

‫ملیح، نزول نکردم.‬

‫[صدای بازی با تبلت]

‫باهاش قرار گذاشتی؟‬

‫گفتم دسته چکم دو سه تا برگه بیشتر نداره.‬

‫[حسین] باید فردا برم بانک، ‫تقاضای دسته چک نو کنم.‬

‫[رحیم] چقدر طول می‌کشه؟‬

‫چی؟‬

‫دسته چک تازه بهت بدند؟‬

‫حالا بذار رفیقت ۷۰ میلیون را بهت بده.‬

‫مردم صدتا چاقو می سازند، ‫یکیش دسته نداره.‬

‫[صدای بازی با تبلت]

‫پس کاشکی قولش نمی‌دادیم، ‫من ضایع نمی‌شدم.‬

‫دو سه تا برگه بیشتر نداره دسته چکم.‬

‫[ملیح] حالا برگه هم داشته باشه. ‫چک ضمانت هم بدیم به این.‬

‫[ملیح] فردا چه جوری میخوای ‫ماه به ماه پولش را جور کنی؟‬

‫سیاوش، عمه، کم کن صداش را.‬

‫خود حسین آقا گفت بیا ‫برات چک ضمانت میدم، ملیح.‬

‫من که زورش نکردم.‬

‫الهی قربونت برم. ‫من که نمیگم بهش چک ندیم.‬

‫[ملیح] میگم اول بگرد یه کار پیدا کن. ‫بعداً چک بدیم دست این.‬

‫اگه فردا یکی از چک‌ها پول نشد، ‫باز دوباره همین مصیبت را داریم.‬

‫پس فردا می‌خواد برگرده زندان. ‫چه جوری کار پیدا کنه؟‬

‫نمی‌دونم. ‫هرجور خودتون صلاح می‌دونید.‬

‫[صدای بهم خوردن قاشق و چنگال]

‫[صدای بازی با تبلت]

‫[بازی قطع می‌شود]

‫[صدای جیرجیرک‌ها]

‫[صدای قیژقیژ چوب]

‫رحیم، یه چیزی را بپرسم، ‫ارواح خاک مامان راستش را میگی؟‬

‫این کیف مال کیه توی ساکت؟‬

‫تو رفتی سر ساک من؟‬

‫رفتم اگه لباسی چیزی داری، بردارم بشورم.‬

‫کاری نکرده باشی آبروی خودت و ما ‫را ببری نتونیم سر بلند کنیم؟‬

‫چه کاری کردم؟‬

‫پس این کیف با این همه سکه از کجا اومده؟‬

‫یه آشنایی بهم داد.‬

‫این سیگار و فندک و کیف زنانه را ‫هم همون آشنا بهت داده؟‬

‫ملیح، خجالت نکشی! ‫یه باره بگو رفتی دزدی.‬

‫پس این کیف پول را از کجا آوردی ‫با اون بنده پاره‌اش؟‬

‫[صدای جیرجیرک‌ها]

‫داد...می...می‌کشه.‬

‫یه ذره سفت شده، آره؟‬

‫نرمش میشه...؟‬

‫- پسر... ‫- آهان.‬

‫- داره...داد می‌کشه. ‫- آهان.‬

‫- [مراجع] خداحافظ، خانم. ‫- [مربی] خداحافظ.‬

‫[سیاوش] دست‌هاش را می...می...شوره.‬

‫[صدای زنگ تلفن]

‫[مربی] یه کوچولو باز بریم نرم‌تر. ‫چکار می‌کنه؟‬

‫[سیاوش] ن...نشسته.‬

‫سلام، بفرمایید؟‬

‫کس دیگه‌ای توی دور و بری‌هات نیست ‫چک ضمانت بده؟‬

‫اگه کسی هم باشه، جرأت می‌کنه ‫بیاد برای من چک ضمانت بده؟‬

‫پس می‌خوای چکار کنی؟‬

‫اصلاً...به دلم نیست.‬

‫یعنی چی «به دلم نیست»؟‬

‫وجدانم قبول نمی‌کنه.‬

‫حالا میگی؟‬

‫از همون اولش هم که به من گفتی، ‫دو به شک بودم.‬

‫فکر می‌کردم بعد این همه دعا و التماس، ‫خدا دلش سوخته به حالمون.‬

‫یه معجزه کرده تا سر و سامان بگیریم.‬

‫می‌خواست معجزه کنه، به جای ۱۷ سکه،

‫کل بدهیم را تو کیف میذاشت ‫تا از این بدبختی خلاص بشم.‬

‫حالا چرا نارحتی؟‬

‫- ناراحت نیستم. ‫- چرا.‬

‫چته؟‬

‫[رحیم] فرخنده، چیه؟‬

‫- جون من؟ ‫- هیچی.‬

‫چکار کنم؟ ‫نمی‌تونم با خودم کنار بیام.‬

‫باشه، برو صاحبش را پیدا کن. بده بهش.‬

‫- [رحیم] باید بیای با هم بریم. ‫- [مراجع] خداحافظ.‬

‫[پیجر] شماره ۵۵ به باجه ۷.‬

‫عمو، ببخشید؟‬

‫[کارمند ۱] شماره بگیرید، بشینید تو نوبت.‬

‫نه، کار بانکی ندارم. فقط یه لحظه.‬

‫بفرمایید؟‬

‫- سلام. ‫- سلام.‬

‫ببخشید، احیاناً کسی نیومده اینجا ‫یه کیف گم کرده باشه؟‬

‫نه. چطور؟‬

‫من یه مقداری طلا پیدا کردم.‬

‫[کارمند ۱] بچه‌ها، کسی نیومده اینجا ‫چیزی گم کرده باشه؟‬

‫[کارمند ۲] چقدر هست؟‬

‫- زیاده. ‫- جلوی شعبه؟‬

‫نه، جلوی اون ایستگاه اتوبوس.‬

‫- [کارمند ۲] کی بوده؟ ‫- همین تازگی.‬

‫نه، کسی نیومده سراغش را بگیره.‬

‫حالا اگه کسی اومد، من یه کیف پیدا کردم.‬

‫خدا خیرت بده. تلفنت را بده.‬

‫یه کاغذ بدید به من تا شماره‌ام را بنویسم.‬

‫- [کارمند ۱] بفرمایید. ‫- [رحیم] ممنون.‬

‫خواهش.‬

‫[پیجر] شماره ۶۰ به باجه ۷.‬

‫[صدای کار با ابزار صنعتی]

‫بگید با این شماره تماس بگیرند. ‫اسمم را بگید، صدام می‌زنند.‬

‫- اینجا کجاست؟ ‫- زندان.‬

‫کارمند زندانی؟‬

‫نه، زندانی مالی هستم. اومدم مرخصی.‬

‫[صدای زنگ تلفن]

‫[کارمند ۳] اگه می‌خوای ‫یه کاغذ بنویس با شماره تلفن،

‫بده کپی بگیرم، ‫به مغازه‌های دور و بر هم بده.‬

‫دست شما درد نکنه.‬

‫[صدای عبور خودروها]

‫[بوق خودرو]

‫خلاص شدیم.‬

‫چیه؟ پشیمونی؟‬

‫نه.‬

‫بدخلقی نکن، جون فرخنده.‬

‫اگه میخوای این شکلی ناراحت بشی ‫الان پاشو برو اون ور خیابون،

‫شماره من را از روی کاغذ بردار زنگ بزن، ‫بگو کیف مال منه.‬

‫نشانی‌های کیف را بده. اگه درست باشه،

‫باهات یه جای خلوت قرار بذارم، ‫و کیف را برات بیارم.‬

‫ولی اگه میخوای قهر باشی، ‫زنگ بزنی، کیف را بهت نمیدم.‬

‫باید بخندی.‬

‫[فرخنده می‌خندد]

‫یه لحظه خودت را بذار جای اون ‫بدبخت که کیفش را گم کرده.‬

‫هان، گذاشتی؟‬

‫سلام، خانم. شما کیف گم نکردی؟ ‫من پیداش کردم.‬

‫خدا خیرتون بده.‬

‫همین؟‬

‫عمو، باید مژدگانی بدی.‬

‫[فرخنده] خیلی دل پاکی داری.‬

‫این دل پاک فردا که میره زندان ‫هوات را بکنه، چه خاکی سرش بریزه؟‬

‫اون وقت میگی سیگارت را هم ترک کن.‬

‫فرخنده] برو یه جای خلوت.‬

‫میخوای مژدگانی بدی؟‬

‫[با خنده] برو حالا، تو هم!‬

‫[فرخنده] این دو روز ‫که اصلاً نشد ببینمت.‬

‫لااقل برو یه جا خلوت ‫تا درست ازت خداحافظی کنم.‬

‫این چیه؟‬

‫[فرخنده] لباس‌هات.‬

‫لباس جدید برات گرفتم.‬

‫دستت درد نکنه. چقدر قشنگه!‬

‫مسواک نو هم برات گذاشتم.‬

‫[صدای تلاوت قرآن]‬

‫[صدای تلاوت قرآن]‬

‫[صدای تلاوت قرآن]‬

‫[گفتگوی نامفهوم]

‫[گفتگوی نامفهوم]

‫[گفتگوی نامفهوم]

‫[گفتگوی نامفهوم]

‫[رهگذر] خسته نباشید.‬

‫[رحیم] قربان شما.‬

‫آقای سلطانی؟‬

‫بله؟‬

‫تو تلفن اینجا را به کسی دادی؟‬

‫هان، می‌بخشید، خانم مروستی. مجبور شدم.‬

‫من چه اشتباهی کردم ‫تلفن اینجا را دادم به شما!‬

‫من حقیقت یه کیف پیدا کرده بودم، ‫شماره اینجا را دادم،

‫که اگه صاحب کیف پیدا شد، ‫هماهنگ کنم تا بره کیفش را بگیره.‬

‫زنگتون زدند؟‬

‫[خانم مروستی] قراره دوباره زنگ بزنه.‬

‫فقط، دیگه شماره اینجا را به کسی نمیدی.‬

‫[رحیم] چشم. ببخشید.‬

‫والله، من تازه از مرخصی اومدم. ‫به این آسونی باز مرخصی نمی‌دهند.‬

‫[خانم مروستی] کسی نیست، ‫آدرس بدی بره بگیره؟‬

‫داره سکته می‌کنه بنده خدا.‬

‫من یه زنگ بزنم ببینم خواهرم خونه است.‬

‫میگم شما نشانی‌های کیف را بدید.‬

‫[رحیم] تا من به خواهرم زنگ بزنم، ‫هماهنگ کنم، برید بگیرید.‬

‫نه، خواهش می کنم.‬

‫[رحیم] این را کجا گم کردید؟‬

‫[رحیم] چند روز پیش؟‬

‫[رحیم] کیف چه شکلی بود؟‬

‫چند تا سکه؟‬

‫[رحیم] چه سیگاری؟‬

‫[صدای زنگ در می‌آید]

‫- [نیما] کیه؟ ‫- [صاحب کیف] باز کنید.‬

‫[نیما در را باز می‌کند]

‫[صاحب کیف] سلام. منزل آقای سلطانی؟‬

‫- بفرمایید؟ ‫- ببخشید.‬

‫- سلام ‫- سلام.‬

‫من با شما تلفنی صحبت کردم؟‬

‫بله، بفرمایید تو.‬

‫[با حزن] تا قبل اینکه سوار اتوبوس بشم، ‫یادمه کیفم روی شونه‌ام بود.‬

‫حتی از توش هم پولم در آوردم برای کرایه.‬

‫اتوبوس که اومد، ‫دویدم که سوار بشم.‬

‫نفهمیدم اینها موقع سوار شدن افتادند

‫یا داخل اتوبوس کسی ازم زد.‬

‫دیگه همون ایستگاه بعدی بود ‫نگاه کردم دیدم کیفم نیست.‬

‫داد زدم به راننده گفتم ‫آقا نگه دار کیفم نیست.‬

‫بنده خدا هم وایستاد.‬

‫درهای اتوبوس را هم بست ‫و یکی‌یکی همه مسافرها را گشت.‬

‫نبود. ‫گفت] «خانم نیست.‬

‫احتمالاً جایی از دستت افتاده.»‬

‫چرا این همه سکه را ‫گذاشته بودید توی کیفتون؟‬

‫[صاحب کیف] داشتم می‌بردم بفروشم.‬

‫هر موقع از خونه می‌اومدم بیرون، ‫هول و ولا داشتم نکنه یه وقت

‫شوهرم یا برادر شوهرم ‫این سکه‌ها را پیدا بکنند.‬

‫بردارند ببرند دود کنند باز.‬

‫گفتم ببرم بفروشم و پولش را بذارم ‫توی یه حسابی توی بانک تا کسی...‬

‫تو دور و بری‌ها نفهمیده ‫که من تو خونه سکه دارم.‬

‫سیاوش، عمه قربون سرت، ‫این کیف را که بابات گفت بردار بیار.‬

‫صبح تو خیابون چشمم افتاد به این ‫کاغذ افتاد که روش نوشته بود...‬

‫یه کیف پیدا شده، انگار خدا...

‫[گریه می‌کند]

‫مالتون حلال بوده.‬

‫خدا شاهده من این سکه‌ها را ‫همه‌اش را یه دونه به یه دونه

‫با قالی‌بافی و بدبختی،

‫یواشکی از بقیه جمع کردم ‫تا یه روزی بزنم به یه زخمی.‬

‫[ملیح] کار خدا بوده برادرم ‫برای مرخصی بیاد، کیف شما را پیدا کنه.‬

‫بفرمایید. چیز قابل‌داری نیست.‬

‫خیلی ممنون.‬

‫از هول تاکسی دربست گرفتم. ‫بنده خدا تو کوچه منتظره.‬

‫سیاوش، عمه، پیدا کردی؟‬

‫گذاشتم بغل آینه.‬

‫انشاالله خدا یه وسیله‌ای جور کنه ‫برادرتون هم از زندان بیاد بیرون.‬

‫آدم به این خوبی جاش زندان نیست.‬

‫- بفرمایید. ‫- نگاه!‬

‫بندش پاره شده، افتاده از دستم!‬

‫[ملیح] نگاه کنید توش ببینید ‫همه چیزهاتون هست.‬

‫[صاحب کیف] سلام برسونید. ‫[ملیح] چشم. بزرگیتون.‬

‫[صاحب کیف] خیلی ممنون. مراقب خودتون باشید.‬

‫[ملیح] خوش آمدید. خدا نگهدار.‬

‫[صاحب کیف] آقا پسر!‬

‫بیا بگیر، عزیزم.‬

‫بیا بگیر، قربونت.‬

‫نه.‬

‫زحمت نکشید ‫دستتون درد نکنه.‬

‫بگیر، قربونت. من از هفت گوشه قلبم راضیم.‬

‫بابام...بفهمه...‬

‫میگه بابام بفهمه، ناراحت میشه.‬

‫بذار برای خودت باشه. ‫به بابات نگی گرفتی. بیا.‬

‫بگیر عمه طوری نیست.‬

‫دستتون درد نکنه، زحمت کشیدید. خداحافظ.‬

‫[صاحب کیف] بریم.‬

‫[موتور خودرو روشن می‌شود]

‫بیا شماره خواهرت را بنویس. ‫آقای طاهری میخواد باش صحبت کنه.‬

‫- خواهرم؟ ‫- آره.‬

‫برای چی؟‬

‫به خاطر همین داستان سکه‌ها، ‫میخواد چند تا سؤال ازش بپرسه.‬

‫[صدای اذان در محوطه پخش می‌شود]

‫[پخش اذان ادامه دارد]

‫[در می‌زند]

‫- سلام. ‫- بارک الله، سلام.‬

‫[طاهری] چایی می‌خوری؟‬

‫[طاهری پای تلفن] زندانی مالیه.‬

‫من الآن با خواهرش صحبت کردم.‬

‫بله، تو مرخصیش پیداش کرده.‬

‫شما هر وقت خواستید، می‌تونید بیایید.‬

‫این اینجاست.‬

‫اگه بخواهید بیرون باهاش صحبت ‫کنید هماهنگ می‌کنیم.‬

‫کار زیبایی کردی، آقای سلطانی!‬

‫- [طاهری] مرخصیش هم با ما. ‫- [رئیس] خیلی کارت با ارزش بود.‬

‫[رئیس] بشین، بشین.‬

‫[طاهری] پس خبرم کنید، لطفاً.‬

‫[کارمند ۱] این چند روز هم به کسی نگفته.‬

‫[کارمند ۲] قشنگی کارش به همینه.‬

‫- خوب، اوضاعت چطوره؟ ‫- خیلی ممنون.‬

‫طاهری] خیلی خوب، یا علی.‬

‫چطور شد؟‬

‫الآن هماهنگ می کنند میاند خبرنگارها.‬

‫نگاه کن از تلویزیون دارند میاند ‫میخواند باهات صحبت کنند.‬

‫البته، حالا کار خاصی نبود، ‫چند تا سکه بود تحویل صاحبش دادم.‬

‫مهم نیست چند تا سکه بود.‬

‫مهم اینه که دو روز مرخصیت را ‫گذاشتی و گشتی دنبال صاحب کیف.‬

‫- [رئیس] تو این شرایط. ‫- [طاهری] ببین،

‫از یه روزنامه هم زنگ می‌زنند ‫بات هماهنگ می‌کنند، مصاحبه کنند.‬

‫دستتون درد نکنه.‬

‫[رئیس] نه، دست تو درد نکنه.‬

‫[رئیس] همه ما باید از تو یاد بگیریم.‬

‫[طاهری] پاشو.‬

‫داره دیر میشه. ‫الآن می‌آیند. پاشو.‬

‫[رئیس] بذار چاییش را بخوره.‬

‫۲ تا بنر تبریک هم بنویسید ‫بذارید توی محوطه.‬

‫بابا، خطاطمون خودشه. خودش می‌نویسه.‬

‫خودش نمی‌تونه برای خودش بنویسه.

‫سفارش بدید بیرون بنویسند.‬

‫خجالتم ندید. کاری نبوده.‬

‫کاری نبوده؟ برو. خرابکاری کردی.‬

‫کلی سکه را دادی به باد. ‫کاری هم نبوده. برو ببینم.‬

‫[رئیس] بذار بره اذیتش نکن. ‫[طاهری] کاری نمونده.‬

‫[می‌خندند]

‫سلطانی؟‬

‫[طاهری] بیا اینجا.‬

‫میگم تو لباس مناسبی اینجا داری ‫یا بگم از خونه برات بیارند؟‬

‫آره، دارم اینجا.‬

‫نگاه کن. برو یه خورده به سر و وضعت برس. ‫ریشت را هم مرتب کن.‬

‫[رحیم] سلام. ‫[کارمند ۳] علیک سلام.‬

‫[در می‌زند] آقای طاهری؟‬

‫[خانم مروستی] آقای طاهری؟‬

‫- جونم؟ ‫- ببخشید، یه لحظه.‬

‫فقط این کیف را من خودم پیدا نکردم.‬

‫پس کی پیدا کرد؟‬

‫والله، خانمم.‬

‫خوب کی برگردوند به صاحبش؟‬

‫خودم تصمیم گرفتم برگردونم به صاحبش.‬

‫به هر حال، تو برگردوندی دیگه. ‫عیبی نداره. عین همین‌ها را بگو.‬

‫بگو خانمم پیدا کرد. ‫من برگردوندم به صاحبش.‬

‫آخه، حقیقتش، این خانم را خیلی ‫کسی خبر نداره که با هم هستیم.‬

‫نمی‌تونم اسمش را بیارم.‬

‫- مگه خانمت نیست؟ ‫- هنوز نه.‬

‫اوه، پس تو هم اهل شیطونی هستی!‬

‫نه خدا سر شاهده. قراره از اینجا ‫برم بیرون، با هم ازدواج کنیم.‬

‫- سکه ها را تو برگردوندی؟ ‫- آره.‬

‫خیلی خوب. باشه.‬

‫ول کن بقیه‌اش را، بجنب. ‫عین همین‌ها را بگو.‬

‫[خبرنگار] ضبط میشه. بفرمایید.‬

‫بسیار باوجدان،

‫بسیار مرتب، بسیار منظم،

‫بسیار انسان شریفی هست.‬

‫هرچند که به خاطر مشکلات ‫مالی گرفتار شدند اینجا،

‫با این کارشون نشون دادند ‫که انسان می‌تونه همیشه

‫کارهای خیر تو زندگی براش ‫ارجحیت داشته باشه تا منافع شخصی.‬

‫[زندانی ۱] دست خالی من را آوردند. ‫به قرآن دستم خالیه.‬

‫من، رحیم سلطانی، ‫فرزند مصطفی هستم.‬

‫متولد محله سنگ سیاه شیراز.‬

‫[زندانی ۲] رحیم، برو تلویزیون ‫داره نشونت میده.‬

‫- اِه؟ ‫- آره.‬

‫[مصاحبه تلویزیونی] برای چی اومدید زندان؟‬

‫[رحیم در تلویزیون] ما یه وامی گرفتیم. ‫[زندانی ۳] ماشاالله!‬

‫[رحیم در تلویزیون] که باهاش یه کار ‫و کاسبی راه بندازم.‬

‫[رحیم در تلویزیون] ولی، ‫شریکم پولم را برداشت.‬

‫[رحیم در تلویزیون] برای همین، نتونستم ‫قسط‌های وام را پرداخت بکنم.‬

‫[رحیم در تلویزیون] بعد اون کسی که ‫ضامنم شده بود بدهیم را داد.‬

‫[رحیم در تلویزیون] بعدش ازم شکایت کرد.‬

‫[رحیم در تلویزیون] اومدم زندان. حقیقت،

‫[رحیم در تلویزیون] خوب، من اولش فکر کردم ‫این یه معجزه است.‬

‫خدا یکی را سر راه من گذاشته

‫که من را از اذیت و آزارها ‫و توهین‌های طلبکارم نجات بده.‬

‫حتی من برای طلبکارم ‫هم پیغام فرستادم.‬

‫گفتم یه بخشی از این بدهی جوره.‬

‫ولی بعدش،

‫پیش خودم فکر کردم، نه،

‫اصلاً شاید این یه امتحانه.‬

‫اومدم همین‌جا پیاده شدم.‬

‫رفتم اون شیرینی‌فروشی، ‫یه شیرینی خریدم.‬

‫دارم میرم خونه، دست خالی نرم.‬

‫بعد دیدم یه کیف زنونه ‫افتاده اینجا...اینجا.‬

‫دقیقاً اینجا.‬

‫افتاده روی زمین، بندش هم پاره است.‬

‫درش را باز کردم. دیدم توش پر سکه است.‬

‫بعد یه نگاهی این ور و اون ور ‫انداختم ببینم کسی...

‫تا صبح با خودم فکر کردم. ‫فکر کردم

‫اگه مال مردم را بردارم

‫بالاخره، یه جایی توی زندگی ‫صد برابر پاش را می خورم.‬

‫برای همین، فردا صبحش اومدم

‫و سراسر این خیابون اعلامیه ‫چسبوندم که من یه کیف پیدا کردم.‬

‫یعنی اولش رفتم اون بانک.

‫بهشون گفتم مثلاً کسی اینجا ‫نیومده بگه یه کیف گم کرده باشه.‬

‫که اونا گفتند نه.‬

‫برای همین، دیگه مجبور شدم ‫که اعلامیه درست کنم.‬

‫تلفن گذاشتم و چسبوندم.

‫[رئیس در تلویزیون] همه ما اینجا ‫واقعاً دوستش داریم.‬

‫از روزی که ایشون ‫تشریف آوردند اینجا،‬

‫این محوطه‌های ما یه رنگ ‫و بویی دیگه به خودش گرفته.‬

‫[طاهری در تلویزیون] ایشون در ‫کلاس ها و برنامه های‬

‫فرهنگی و تربیتی که برای ‫زندانیان برنامه ریزی میشه،

‫به صورت خیلی منظم و فعال شرکت کردند.‬

‫و خب، شکر خدا، شاهد تأثیراتش هم هستیم.

‫[رحیم در تلویزیون] من از مسئولین ‫زندان هم، از آقای...‬

‫صالح‌پور و آقای طاهری، ‫مسئول فرهنگی زندان

‫که شرایط خوبی برای زندانیان ‫ایجاد کردند، تشکر می‌کنم.

‫سر و وضعم اینها چطور بود؟‬

‫جدی؟‬

‫تو خونه همه دیدند؟‬

‫- ماشاالله! ‫- چاکریم.‬

‫کار خدا را ببین، این پیراهن که ‫بهم دادی امروز کل ایران دیدند.‬

‫[زندانی ۵] خوب همه را رنگ کردی!‬

‫فرخنده، تلفن داره بوق می زنه.‬

‫حالا زنگت می‌زنم.‬

‫قربونت برم.‬

‫من هم خیلی زیاد. خداحافظ.‬

‫[بلندگوی زندان کسانی را صدا می‌زند]

‫تو چی چی گفتی؟‬

‫- گفتم چی چی گفتی تو؟ ‫- چی گفتم؟‬

‫کی همه را رنگ کرد؟‬

‫حالا چرا بهت برخورده؟ ‫مگه کارت نقاشی و رنگ‌کاری نیست؟‬

‫حالا قراره چی چی بهت بدند؟‬

‫کی‌ها؟‬

‫همین‌هایی که به‌خاطر شرایط خوب ‫زندانی‌ها ازشون تشکر کردی.‬

‫کسی چیزی قرار نیست به من بده.‬

‫هیچی قرار نیست؟ یعنی مفتی مفتی ‫گه‌کاری‌هاشون را ماستمالی می‌کنی؟‬

‫عقب وایستا.‬

‫عمو، بیا بزن توی گوشم.‬

‫کاش این‌قدر وجود داشتی می‌زدی تو گوشم، ‫به خدا خوشحال می‌شدم.‬

‫مرد بودن به این ریشی ‫که بلند کردی نیست.‬

‫مرد اگه بودی بهشون میگفتی دو ‫هفته پیش تو همین بند،

‫عباس شکوری بعد ۶ سال حبس ‫خودش را تو دستشویی کشت.‬

‫[آواز محلی غمگین پخش می‌شود]

‫[مرد موقع بازی فریاد می‌زند]

‫[تماشاچی‌ها تشویق می‌کنند]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[تشویق می‌کنند]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫[ادامه پخش آواز محلی غمگین]

‫حالا امیدوارم امروز با پادرمیانی شما، ‫بالاخره این قضیه حل بشه.‬

‫این هم کارش درست بشه.‬

‫[طاهری] انشالله جور بشه.‬

‫شما چند روز پیش تلفنی به من چی چی گفتی؟‬

‫- اون روز... ‫- اجازه بده.‬

‫گفتید ۷۰ میلیونش جوره، درسته؟‬

‫نه، حقیقت...‬

‫آقای طاهری، این ۷۰ میلیون ‫همون پولی بود که وفتی کیف پیدا شد،

‫فکر کردم سکه‌هاش را ‫بفروشم بدم جای بخشی از بدهیم.‬

‫بعدش، دیدم وجدانم راحت نیست.‬

‫عمو، چه جوری وجدانش به ما ‫که می‌رسه، این قدر راحته پس؟‬

‫[حسین] کار بدی کرده توی این شرایط که داره، ‫وجدان به خرج داده؟‬

‫[حسین] برداشته پول یه بدبخت بیچاره‌ای ‫را برده برگردونده بهش.‬

‫شما حاضر بودید پول مردم ‫را بیاره بده به شما؟‬

‫میشه من یه لحظه خصوصی شما را ببینم؟‬

‫چند دقیقه بیرون وایستید.‬

‫[در بسته می‌شود] بفرمایید.‬

‫شما از کجا مطمئنید داستان کیف پیدا کردن ‫و این‌ها ساختگی نباشه؟‬

‫شما از کجا می‌دونی که ساختگیه؟‬

‫چون باجناقم بوده. ‫بیشتر از شما می‌شناسمش.‬

‫[طاهری] این حرف ها که مدرک نمیشه.‬

‫به هر حال، این آدم یه کار انسانی کرده.‬

‫این چه جوری آخه یه شبه این قدر انسان شده؟‬

‫برید بپرسید خانمش با یه بچه ‫برای چی ازش جدا شد؟‬

‫شما مدرک واضح و روشنی دارید ‫که این داره دروغ میگه؟‬

‫- بله، دارم. ‫- خوب، چیه؟ بگید.‬

‫مدرکی که این بابا همه عمرش ‫یه روده راست تو شکمش نداره.‬

‫چی را دروغ گفته؟‬

‫ایشون رفته توی تلویزیون میگه

‫وام بانکی گرفته.

‫- که چی؟ ‫- اجازه بده.‬

‫- نتونسته قسط‌هاش را بده.‬

‫- کدوم بانک بهش وام میده. ‫- اشکالش چیه؟‬

‫چرا نمیگه نزول گرفته بودم؟‬

‫- شاید روش نشده. ‫- چرا دروغ میگه؟‬

‫شاید روش نشده بگه نزول گرفتم. ‫این که مدرک نمیشه آخه.‬

‫من نمیخوام آبروش را ببرم، ‫ولی وجداناً آقای طاهری،

‫اگه بدهی‌اش را نده، همه جا لوش میدم.‬

‫[طاهری] چی چی را لو میدی؟‬

‫[طاهری] این قضیه کیف هم اگر ‫صاحبش زنگ نزده بود اینجا،

‫کسی خبردار نمیشد این کار را کرده.

‫[بهرام] اگه نمیخواست کسی بفهمه...

‫شماره موبایلش را می‌داد، ‫صاحب کیف مستقیم زنگ می‌زد به خودش.‬

‫تو زندان که موبایل وجود نداره!‬

‫چطور موبایل هست از زندان ‫برای من اس‌ام‌اس بفرسته؟‬

‫اس‌ام‌اس فرستاده؟ ‫ایشون از زندان برای شما اس‌ام‌اس زده؟‬

‫آقای طاهری، ‫میخوای بگم داستان این بابا چیه؟‬

‫خوب، بفرما؟‬

‫این آقا از وقتی خبردار شده ‫که زن سابقش، خواهر خانم من،‬

‫یه خواستگاری براش پیدا شده، ‫دیگه از پا افتاده.‬

‫هی تلفن و اس‌ام‌اس و پیغام ‫که من رضایت بدم این بابا بیاد بیرون.‬

‫برای چی چی؟ ‫که نذاره زنش ازدواج کنه.‬

‫مسائل شخصی و خصوصی شما ‫که به من ربطی نداره!‬

‫اجازه بده. شما پرسیدی از کجا مطمئنم، ‫من دارم دلیلش را میگم.‬

‫[بهرام] احساس کوچکی کرده،

‫- همه داستان را سر هم کرده ‫- نه.‬

‫تا احترام و اعتباری به هم بزنه،

‫که زنش دوباره برگرده ‫با این بابا زندگی کنه.‬

‫- این کل ماجرا. ‫- این جور نیست، من یه چی می‌دونم که میگم.

‫همینه.‬

‫ایشون خودش با یه خانمیه.‬

‫[طاهری] از اینجا که رفت، ‫قراره با هم ازدواج کنند.‬

‫[تلفن یکی از اتاق‌ها زنگ می‌زند]

‫آقای محترم،

‫به من ربط نداره این بابا ‫این کار را کرده یا نکرده.‬

‫[بهرام] من دنبال اینم که ‫بعد ۳ سال به حقم برسم.‬

‫ولی نه با دو تومن و سه تومن ‫و این جور چیزا.‬

‫[طاهری] شما که سه سال صبر کردید، ‫چند روز دیگه هم صبر کن.‬

‫منم خودم باهاش حرف می زنم ببینم ‫پول شما را چطور می‌تونه جور کنه.‬

‫[آه می‌کشد]

‫اگر جور نکردند؟‬

‫دیگه هر کار خواستی، بکن. اختیارداری.‬

‫[در باز می‌شود]

‫فعلاً یه ۱۰ روزی مرخصی تشویقی بهش دادند.‬

‫- سلام، حسین آقا. ‫- سلام علیکم.‬

‫دارند رضایت شاکی‌اش را می‌گیرند ‫که انشاالله دیگه برنگرده زندان.‬

‫[حسین] انشاالله. انشاالله.‬

‫[حسین] چشم، چشم، یه لحظه. رحیم؟‬

‫[حسین] رحیم؟ یه لحظه گوشی.‬

‫[صدای زنگ دوچرخه می‌آید]

‫[بچه‌ها صحبت می‌کنند]

‫[زن رهگذر] حواست باشه به این ماشین‌ها.‬

‫- سلام. ‫- سلام به روی ماهت.‬

‫قبول باشه.‬

‫- بفرمایید. ‫- نذر چی چی هست؟‬

‫بابام...آز...‬

‫آزاد شد.‬

‫وای، به سلامتی! ‫صبر کن تا کاسه را برات بیارم.‬

‫تو تلویزیون هم دیدم بابات را.‬

‫اینا کی هستند که نگرانشون کنیم؟‬

‫تو محل هم عین بمب صدا کرده!‬

‫[حسین] ۱۰ نفر زنگ زدند و پیغام ‫دادند به رحیم بگو افتخار مایی.‬

‫بچه‌های خاله هم زنگ زدند ‫گفتند امشب میخواند بیاند اینجا.‬

‫چی داریم توی خونه؟ ‫برم چیزی بگیرم؟‬

‫[حسین] حالا خودم میرم می‌گیرم. ‫این چند روز کلی آدم میره و میاد.‬

‫رحیم، اینم بپوش. ببین اندازه‌ات هست؟‬

‫دستت درد نکنه.‬

‫رحیم، این پیشت باشه. ‫این روزها شاید لازمت شد.‬

‫- جون ملیح لازم ندارم. ‫- چرا تعارف می‌کنی؟‬

‫رحیم] دستت درد نکنه.‬

‫کم سیگار بکش جلوی این و اون. ‫برات قشنگ نیست دیگه.‬

‫چشم.‬

‫[ملیح] سیاوش، آش‌ها را پخش کردی؟‬

‫- [سیاوش] بله. ‫- [رحیم] ملیح؟‬

‫جون؟‬

‫- یه چی خوب بپوش بریم یه جا. ‫- کجا؟‬

‫همین، تا یه جا بریم.‬

‫[با خنده] کجا؟‬

‫[با خنده] حالا تو راه بهت میگم. ‫برو یه چیز خوب بپوش و بریم.‬

‫تو زندان این را ‫از کجا پیدا کردی؟‬

‫این هم‌بندیم بود.‬

‫نه، واقعاً؟‬

‫از قبل زندان می‌شناسمش. ‫تو گفتاردرمانی کار می‌کنه.‬

‫- با شرایطت مشکل نداره؟ ‫- نه.‬

‫[ملیح] سیاوش می‌دونه؟‬

‫نه هنوز.‬

‫[صدای بازی بچه‌ها می‌آید]

‫گفتی تنها اومدی؟‬

‫ملیحه است. می‌خواست ببیندت.‬

‫- تعارف کن بیاد. زشته. ‫- حالا میاد.‬

‫[به آرامی] سلام علیکم. خوب هستید؟‬

‫- کاکات خونه است؟ ‫- آره.‬

‫یه لحظه میگی بیاد؟ سلام.‬

‫- حال شما؟ ‫- بفرمایید.‬

‫مرتضی را صدا بزن. کارش داره.‬

‫بچه بازی در نیار و آبروریزی هم نکن.

‫حتماً با فرخنده هماهنگ کرده و اومده.‬

‫[مرتضی] من یه بار به این آدم گفتم نه.‬

‫الآن هم برم دم در، بهش میگم نه.‬

‫واسه قتل نرفته...

‫همه‌اش شلوغ بازی کن!‬

‫اصلاً بگو این پیغمبر.‬

‫یه بچه بزرگ داره.‬

‫زندان بوده. ‫کار و کاسبی نداره.‬

‫مرتضی] به قرآن راضی نیستم‬

‫از کی تا حالا غیرتی شدی؟‬

‫خواهرت ۳۷ سالشه.‬

‫بابا، من اصلاً به خدا کاری ندارم ‫با کی میخواد بره و بیاد.‬

‫هر کاری دوست داره بکنه.‬

‫ولی فردا پا نشه بیاد اینجا ‫جلوی من بشینه.‬

‫[مرتضی] گریه و زاری کنه بگه من ‫میخوام جدا بشم و طلاق میخوام.‬

‫بیا این را بخون.‬

‫بعد برو هر جوابی میلته بهش بده.‬

‫- چیه؟ ‫- بخون خودت.‬

‫[مرتضی] خب، چی چیه؟‬

‫برو تو لباس بپوش. بدو.‬

‫[زن فامیل] بله، درست شد.‬

‫[دختر خاله] آوردش؟ خدا را شکر درسته.‬

‫[خاله] بله، دارم میگم.‬

‫[ملیح] بزن، بچه ها برقصند.‬

‫می‌خواهیم حرف بزنیم.‬

‫پاشو، بیا ببینم.‬

‫[مهمانان با خوشحالی کف می‌زنند]

‫[مجری] ۱، ۲، ۳. امتحان می‌کنم.‬

‫[فیدبک میکروفون]

‫[حضار تشویق می‌کنند]

‫سلام عرض می‌کنم. عرض تشکر. ‫قدم سر چشم ما گذاشتید.‬

‫ممنون که همراه ما هستید همیشه در امور خیر.‬

‫[خانم رادمهر] عرضم به حضورتون، ‫آقای سلطانی...‬

‫[فیدبک میکروفون]

‫آقای سلطانی، بفرمایید بالا. ‫بفرمایید.‬

‫- بفرمایید. ‫- تشویقشون کنید.‬

‫[مجری] بله. ‫[تشویق حضار]

‫- [رحیم] بریم. ‫- بله.‬

‫[رادمهر] آقای سلطانی تو مصاحبه‌ای ‫که تلویزیون ازشون پخش کرد

‫گفتند اول که سکه‌ها را پیدا کردند

‫خیال کردند که یک معجزه است.‬

‫- سلام. ‫- سلام.‬

‫فکر کردن که شاید یه امتحانه از سمت خدا.‬

‫[رادمهر] میخوام بهشون بگم اتفاقاً ‫آقای سلطانی، اینا همه معجزه است.‬

‫بگم چرا؟‬

‫امروز یکی از عزیزان از ‫فرمانداری پیغام دادند به من

‫که برای قدردانی از ‫کار جوانمردانه یه انسان شریف،

‫برای ایشون، یه شغل تو مجموعه ‫خودشون در نظر گرفتند.‬

‫[مجری] به به تشویق بفرمایید! ‫به به، بفرمایید!‬

‫خیلی ممنون. دست شما درد نکنه.‬

‫دستتون درد نکنه.‬

‫[رادمهر] امیدواریم با تلاشی ‫که مسئولین زندان

‫و خیرین شهر دارند انجام می‌دهند

‫و پولی که شما خیرین عزیز توی این جلسه

‫برای پرداخت بدهی ایشون کمک می‌کنید،

‫بتونیم از شاکی این زندانی ‫عزیز رضایت بگیریم

‫...که هرچه زودتر بتونند به آغوش ‫خانواده و پسر نازنینشون برگردند.‬

‫- متشکرم. ‫- [مجری] بله.‬

‫[مجری] صدای دست‌ها قطع نشه. ‫کار بزرگی کردند واقعاً!‬

‫بله!‬

‫تبریک عرض می‌کنم.‬

‫[مجری] آقای سلطانی، ببخشید، یه لحظه؟‬

‫میشه یه چند کلمه ما را مهمون کنید؟‬

‫بفرمایید.‬

‫سلام. خیلی ممنون.‬

‫می‌بخشید. خیلی ممنون. حقیقت،

‫من اولش وسوسه شدم

‫که این سکه‌ها را بردم ‫بفروشم بدهم جای بدهیم.‬

‫ولی یه اتفاق خیلی ساده ‫توی طلافروشی افتاد.

‫وقتی اون بنده خدا اومد ‫پول سکه ها را حساب و کتاب کنه،

‫ماشین حسابش از کار افتاد.‬

‫یه خودکار برداشت. خودکار هم ننوشت!‬

‫[رحیم] من یه لحظه پیش خودم فکر کردم

‫که اینها همه به قولاً یه نشونه است.‬

‫یه نشونه که من این کار را نکنم. ‫مال مردم را برگردونم به صاحبش.‬

‫[مجری] بله، تشویق بفرمایید! آفرین، آفرین!‬

‫ممنون، آقای سلطانی! ‫لطف می‌کنید. مبارکتون باشه!‬

‫اگه اجازه بدید یه صحبت کوچولو ‫با آقا پسرشون انجام بدیم.‬

‫[مجری] عمو جان، شما چیزی داری ‫راجع به بابات بگی؟‬

‫- بله. ‫- بفرمایید.‬

‫من...‬

‫دوست...‬

‫دارم...که پول...قرض...‬

‫بابام...جمع بشه...‬

‫باز...‬

‫هم...‬

‫خودم...‬

‫هم...پول...هام را...‬

‫آور...آوردم...‬

‫به به، عزیزم! ‫حالا چقدر میخوای کمک کنی؟‬

‫پنجاه...هزار...‬

‫تومان.‬

‫[مجری] به نظرتون تشویق نداره؟ ‫خواهش می‌کنم!‬

‫بله. ‫[حضار تشویق می‌کنند]

‫الهی، قربونت برم!‬

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[پخش آهنگ «برقصا» از محسن چاوشی]

‫[صدای خیرها در حال شمارش پول]

‫اون شیرینی را از آشپزخانه بیارید.‬

‫آقا اینجا چرا؟ بفرمایید.‬

‫[خیر ۱] ۲۵۰٫۰۰۰ تومن.‬

‫[رادمهر] بله.‬

‫[خیر ۱] ۱۰۰٫۰۰۰ تومن.‬

‫- [رادمهر] بله.‬ ‫- [خیر ۱] یه ۱۰۰٫۰۰۰ تومن دیگه.‬

‫- [رادمهر] بله.‬ ‫- [خیر ۱] آخرش هم یه ۵۰۰٫۰۰۰ تومن.‬

‫[رادمهر] ۳۲٫۷۵۰٫۰۰۰ تومان.

‫[خیر ۲] نقدی هم که ۱٫۴۰۰٫۰۰۰ ‫به اضافه یک النگوی طلا.‬

‫[رادمهر] مجموعاً می‌کنه ‫سی و چهار میلیون...‬

‫و صد و پنجاه هزار تومان. ‫حالا النگو را هم قیمت می‌کنیم.‬

‫[طاهری] یه ۸۴۰٫۰۰۰ تومن هم زندانی‌ها

‫گلریزون کردن که من مستقیم ‫می‌ریزم به حساب خیریه.‬

‫- خدا خیرشون بده. ‫- رئیس زندان و خودم هم ۲۰۰٫۰۰۰ تومن.‬

‫[خیر ۲] خدا خیرت بده.‬

‫آقای طاهری، شما این همه به من لطف کردید.‬

‫[طاهری] کاری نکردم. خواهش می کنم.‬

‫حسین آقا...‬

‫- بفرمایید. ‫- تا همه جمعند برو دسته چکت را بیار.

‫صبر کن، صبر کن.‬

‫من طلبم از ایشون ‫۱۵۰ میلیونه.‬

‫۱۵۰ میلیون ۳ سال پیش.‬

‫۳۴، ۳۵ میلیون ‫به چه دردم می‌خوره؟‬

‫[خیر ۴] کجا، آقا؟‬

‫[خیر ۵] آقا، کجا؟‬

‫- آقا یه دقیقه... ‫- طرف النگوش را درآورده اینجا کمک کرده.

‫زندونی‌ها پول‌هاشون را گذاشتند روی هم‬

‫تا این بنده خدا آزاد بشه.‬

‫خب، شما هم...‬

‫آقا چرا یه جوری صحبت می‌کنی ‫انگار من میخوام پول ناحق بگیرم؟‬

‫ایشون یه کار خیری کردند، ‫شما هم باید خودتون را شریک این کار...‬

‫چه کار خیری کردند؟ چه کار خیری کردند؟‬

‫فرض ایشون یه کیفی هم پیدا کرده ‫و برگردونده به صاحبش.‬

‫مگه قرار بوده برنگردونه؟ وظیفه‌اش بوده.‬

‫اگه خودت بودی، بر می‌گردوندی؟‬

‫معلومه! ‫چرا برنگردونم؟‬

‫[خیر ۷] شما تو موقعیت مالی ‫یه زندانی مثل ایشون نیستی.

‫اگه بودی و مثل این آقا سکه‌ها را...

‫[بهرام] خانم محترم!‬

‫اجازه بده. خیلی‌ها

‫تو زندگیشون ۱۰۰ برابر ‫گرفتارتر از این آقا هستند.‬

‫امکانش هم دارند، ‫ولی دزدی نمی‌کنند.‬

‫باید براشون مراسم بگیرند؟‬

‫من تا حالا به ناموس مردم دست‌درازی نکردم.‬

‫باید بهم لوح تقدیر بدهند؟‬

‫کجای دنیا یه آدم را به خاطر ‫کار بدی که نکرده تشویق می‌کنند؟‬

‫حالا تو ناراحتیت سر این لوح تقدیره؟‬

‫نه، ناراحتیم از نمک‌نشناسی توست.‬

‫آقا بهرام، شما یه دقیقه بیا.‬

‫کلاً نمک نشناسی.‬

‫[رادمهر] لوح تقدیر کمترین چیزیه ‫که می شد برای کسی که چنین

‫کار بزرگی کرده، در نظر گرفت.‬

‫[بهرام] چه کار بزرگی؟‬

‫چه کار بزرگی کرده؟‬

‫[بهرام] چه خیری؟‬

‫کار خیر را من کردم که ۳ سال پیش ‫رو حساب فامیلی رفتم چک ضمانت دادم

‫پول نزول بگیره، یه شغلی ‫راه بندازه، زن و بچه‌اش

‫از بدبختی در بیاد. کار خیر را ‫من کردم که وقتی نرفت قسط‌هاش

‫را بده، طلای زنم را فروختم. ‫قسط و قرض و نزولش را یه جا دادم.‬

‫[خیر ۲] خدا اجرت بده‬.

‫حالا ایشون شده قهرمان؟‬

‫من که بی سروصدا این همه خوبی ‫کردم شدم طلبکار بی شرف و ظالم؟‬

‫- [خیر ۲] دور از جون شما. ‫- بابا...‬

‫من جهاز دخترم را فروختم به خاطر این.‬

‫ایشون می خواست اون سکه ها را ‫بفروشه بده به من، من قبول نکردم.‬

‫- درسته، آقا؟‬ ‫- [حسین] اون روز که...

‫فرض من همون روز این پول را ‫ازش قبول می‌کردم، جای بدهی‌اش.‬

‫[بهرام] از زندان میومد بیرون.‬

‫اون وقت باز میومد سروصدا راه ‫بندازه سکه ای چیزی پیدا کرده؟‬

‫چون این پول را ازش قبول نکردم، ‫این داستان را راه انداخته.‬

‫من احترامت را نگه می دارم ‫و جوابت را نمیدم.‬

‫[بهرام] رحیم، اعصابم را خرد نکن،

‫کاسه و کوزه‌ات را بریزم به هم.‬

‫[رادمهر] بچه اینجا نشسته!

‫- [حسین] آقا بهرام. ‫- [طاهری] صبر کن، آقا بهرام.‬

‫[طاهری] صبر کن.‬

‫صبر کن.‬

‫- [بهرام] ولش کن، آقا. ‫- [طاهری] بیا اینجا بشین.‬

‫این را هماهنگ کردیم ببرند ‫تلویزیون برای مصاحبه.‬

‫من صحبت می‌کنم وسط برنامه ‫به شما زنگ بزنند.‬

‫شما بگو به خاطر کار انسانی که کرده، ‫میخوام رضایت بدم آزاد بشه.‬

‫این جوری هم یه چیز قشنگ به مردم ‫یاد دادی هم اسمت به نیکی می‌مونه‬.

‫اسم نیک برای بچه من جهاز میشه؟‬

‫ببین، در هر صورت، این پول را ‫ببره دادگاه، وثیقه بذاره،

‫مابقی بدهیش هم قسط‌بندی ‫می‌کنند و فرداش هم آزاده.‬

‫الآن این پول را بگیری و ‫رضایت بدی که شکل قشنگ‌تری داره.‬

‫آقا من اگه رضایت هم بدم ‫فقط به خاطر این بچه است.‬

‫- [خیر ۲] خدا خیرت بده. ‫- [طاهری] دستت درد نکنه.‬

‫[طاهری] خانم رادمهر، صورت‌جلسه ‫کنید تا همه امضا کنیم.‬

‫سلام.‬

‫- سلام علیکم. ‫- بفرمایید؟‬

‫- من رحیم سلطانی هستم. ‫- بفرمایید؟‬

‫- از طرف خانم رادمهر اومدم. ‫- کی؟‬

‫از خیریه مهرپویان.‬

‫اومدم خدمت آقای جوانمردی، کارگزینی.‬

‫آهان، همین که تلویزیون ‫هم نشونت داد؟‬

‫خواهش می‌کنم.‬

‫- گفت ساعت یازده اینجا باشم. ‫- بله.‬

‫[کارمند] کارت ملی‌تون را بدید.‬

‫از همین ور برو طبقه اول، ‫آقای نادعلی.‬

‫هر کاری هم باشه، بلدیم. ‫خطاطی، نقاشی، نقاشی ساختمون.‬

‫بسیار هم عالی.‬

‫- در خدمتیم. ‫- چایی‌ات را بخور.‬

‫خیلی ممنون.‬

‫ببینم، اون وقت این آقا ‫که سکه‌ها را بهش برگردوندی...

‫خانم بود.‬

‫شماره‌اش را می تونی به من بدی، ‫یه زنگ بهش بزنم؟‬

‫شماره که...شماره ازش ندارم.‬

‫پس چطور بهت زنگ زد؟ ‫مگه شماره‌اش نیفتاد؟‬

‫زنگ زد زندان. ‫زندان من هماهنگ کردم.‬

‫یه آدرسی، چیزی...‬

‫آدرس که فکر نکنم ازش داشته باشم. ‫چطور مگه؟‬

‫یعنی هیچ نشونه‌ای ازش نداری؟‬

‫چون من خودم ندیدمش. ‫کیف را خواهرم دادند بهش.‬

‫طوری شده؟‬

‫یه مدرک داری نشون بدی که یه کیف ‫پول پیدا کردی برگردوندی صاحبش؟‬

‫مدرکی که ندارم.‬

‫یه لوح تقدیر هست که مال همون ‫خیریه است. توش نوشتند.‬

‫شاهد و این‌ها، چطور؟‬

‫همه مسئول‌های زندان شاهدند.‬

‫به غیر مسئول‌های زندان؟‬

‫خواهرم و بچه خودم شاهدند. ‫مگه چطور شده؟‬

‫من برای اینکه نامه شما را بنویسم،

‫قبلش باید یه اطمینانی حاصل کنم.‬

‫از چی؟‬

‫یه خبرهایی پخش شده.‬

‫- چه خبری؟ ‫- شاید

‫این داستان شما ممکنه واقعی نباشه.‬

‫چی چیش واقعی نباشه؟‬

‫حالا، مگه ضرری داره ما مطمئن ‫بشیم شما این کار را کردی؟‬

‫- طلبکارم با شما تماس گرفته؟ ‫- نه.‬

‫از زندانی‌ها کسی چیزی گفته؟‬

‫نه، تو این شبکه‌های اجتماعی

‫یه حرف و حدیث‌هایی پخش شده.‬

‫یعنی حالا شما به من شک دارید؟‬

‫من که شک ندارم بهت. میگم

‫برات شایعه درست کردند.‬

‫آخه، رو چه حسابی؟‬

‫برداشتند گفتند این داستان را ‫خود مسئولان زندان

‫ساختند که اون خودکشی چند وقت ‫پیش تو زندان را ماستمالی بکنند.‬

‫والله، جان بچه‌ام، اصلا خبر ندارم.‬

‫چرا قسم بچه‌ات را می‌خوری؟‬

‫تو مگه این کیف را ‫برنگردونی به صاحبش؟‬

‫برو صاحب کیف، خواهرت، و بچه‌ات را بردار ‫بیار اینجا من دو تا سؤال ازشون بپرسم،

‫یه نوشته بذارم جلوشون امضا کنند

‫که اگه فردا یه آدم مریض از در اومد تو،

‫من یه حرفی داشته باشم ‫در جوابش بگم دهنش را ببنده.‬

‫سخته این کار؟‬

‫نه.‬

‫الو، سلام.‬

‫حال شما خوبه؟‬

‫ببخشید من مزاحم شما شدم.‬

‫ببخشید چند روز پیش یه خانم ‫با این شماره به من زنگ زدند.‬

‫اگه پیشتون هستند، من باهاشون صحبت بکنم.‬

‫یه خانم با تاکسی اومد. ‫با این شماره بهم زنگ زده بودند.‬

‫بله، شما شوهرشون هستید؟‬

‫آهان، سلام. حال شما، ‫حالتون خوبه؟ خوبید شما؟‬

‫بله.‬

‫شما آدرسی، نشونی، ‫یا چیزی ازشون ندارید؟‬

‫کیه؟‬

‫نه طوری نشده.‬

‫ممنون. خدا نگهدارتون.‬

‫- خداحافظ شما. خدا نگهدار. ‫- هان؟‬

‫راننده تاکسی بود ‫که آورده بودش در خونه.‬

‫گفت با موبایل من زنگ زد.‬

‫ملیح، تو نباید یه شماره تلفن ازش ‫می گرفتی و پول را بهش می دادی؟‬

‫قبلش با موبایلش ‫به من زنگ زده بود.‬

‫شماره اش افتاد بود. چه می دونستم ‫دوباره باید ازش شماره بگیرم؟‬

‫رحیم، خودت نباید یه آدرسی، ‫شماره ای، چیزی ازش می گرفتی؟‬

‫مگه من کف دستم را بو کرده بودم ‫که بعداً نیاز به این چیزها میشه؟‬

‫[حسین] حالا حرف خاصی نزد؟‬

‫خونه‌اش کجا است؟ ‫از کجا اومده؟ کجا قراره بره؟‬

‫من هرچی یادم بود را گفتم.‬

‫بچه‌ها شما غیر این ‫چیزی یادتون نمیاد؟‬

‫- نه. ‫- [نیما] نه.‬

‫[نگار] گفت هیچ‌کس نمی‌دونه سکه ‫داره گفت از ترس به هیچ‌کس نگفته.‬

‫ملیح] شما فردا من را ‫ببر فرمانداری.‬

‫من میگم زنه را خودم دیدمش. ‫کیف را خودم بهش دادم.‬

‫اون آقا گیر داده اصلاً ‫خود زنه باید بیاد.‬

‫[سیاوش] من...هم...دید...‬

‫دیدمش.‬

‫[نیما] من دیدمش.‬

‫یه بار دیگه راننده تاکسی را بگیر.‬

‫[صدای عبور خودروها]

‫[بوق خودرو]

‫[بوق خودرو]

‫[بوق خودرو]

‫والله، سوار شد، دیدم خیلی هراسونه.‬

‫گفتم خانم چیزی شده؟ گفت نه.‬

‫بعد گفت میشه از موبایلت یه تماس بگیرم؟‬

‫فکر کنم با خواهر شما تماس گرفت، درسته؟‬

‫[رحیم] بله. یعنی تو راه حرفی نزد؟‬

‫[راننده] ولی وقتی دوباره از دم ‫خونه شما سوار شد،

‫توی آینه نگاه کردم، ‫دیدم داره سکه‌هاش را می شمره.‬

‫بعد گفت آقا سر راهتون اگه میشه ‫دم یه طلافروشی نگه دارید.‬

‫من هم بردمش یه جا ‫پیاده‌اش کردم، رفت تو طلافروشی.‬

‫رفت چکار کنه؟‬

‫چکار کنه؟ من چه می‌دونم رفت چکار کنه؟‬

‫دیگه رفت.‬

‫یه کم چهره‌اش سبزه نبود؟‬

‫والله، من خودم ندیدمش.‬

‫۷، ۸، ۱۰ روز پیش بود، نه؟‬

‫[رحیم] بله، سکه‌اش هم ‫از این سکه بی‌قاب‌ها بود.‬

‫[مرد جوان] اون که اون روز اومد ‫گفت این سکه‌ها طلا است یا نه؟‬

‫- آهان. ‫- ۱۷ تا سکه بود.‬

‫آورد پیش خودم.‬

‫من دونه دونه سکه‌ها را نگاه کردم ‫و گفتم همه‌اش طلا است.‬

‫یه قیمت سکه پرسید و گفت

‫که می‌تونم یکیش را بفروشم؟‬

‫دیدم یه کم مشکوکه، ‫گفتم امروز اصلاً خرید نداریم.‬

‫- چی چیش مشکوک بود؟‬ ‫- کسی که

‫طلا مال خودش باشه، نمیاد ‫بپرسه اصلیه یا بدلیه.‬

‫[طلافروش] چطور؟ مگه سکه‌ها مال شما بوده؟‬

‫- می‌بخشید؟ ‫- خواهش می‌کنم؟‬

‫فیلم‌های دوربین‌هاتون ‫را میشه دید؟‬

‫والله، باید نامه از پلیس اماکن بیاد.‬

‫لااقل یه عکس میشه با موبایل ‫از رو تصویرش بگیرم؟‬

‫نه، من شرمنده ام.‬

‫ببخشید. شما یه نگاهی ‫به این لوح تقدیر می‌کنید؟‬

‫ببخشید.‬

‫احتمالاً می‌خواسته

‫مطمئن بشه من سکه‌هاش را برنداشته ‫باشم، و جاش تقلبی بذارم.‬

‫[راننده] والله، چی بگم؟‬

‫نمی‌خوام تو دلت را خالی کنم.‬

‫ولی این خانم اگه اشکالی تو کارش نبود،

‫حداقل فرداش، پس‌فرداش

‫یه زنگی می‌زد، یه تماسی ‫می‌گرفت، یه تشکری می‌کرد.‬

‫میشه بریم اونجایی ‫که پیاده‌اش کردید؟‬

‫[راننده] رفت سمت این محله.‬

‫پولت را بذار جیبت.‬

‫[رحیم] نه، خیلی ممنون. بفرمایید چقدر میشه؟‬

‫من از زندانی کرایه بگیرم؟‬

‫[رحیم] نه، خواهش می‌کنم. ‫درست نیست. بفرمایید.‬

‫[راننده] این دنیا چیش درسته که این باشه؟‬

‫من خودم دو سال ناحق زندون بودم. ‫برو به سلامت.‬

‫شرمنده می‌کنید.‬

‫میگم انشالله که پیداش می‌کنی.‬

‫اما اگه پیداش نکردی،

‫با یه خانم صحبت کن ببرش اونجا ‫بگو کیف را دادم به این.‬

‫اگه کاری چیزی هم داشتی، زنگ بزن.‬

‫[صدای بچه‌ها در حال بازی]

‫[صدای صحبت از دور می‌آید]

‫[صدای فروشنده دوره‌گرد]

‫[صدای وانتی]

‫[صدای عبور خودروها]

‫شما آقایی نیستید که تلویزیون ‫اخبار استان نشون می‌داد؟‬

‫- بله.‬ ‫- گفتم چهره‌تون آشنا است.‬

‫[رحیم] خیلی ممنون. خواهش می‌کنم.‬

‫فرونشده] بفرمایید.‬

‫رحیم] دست شما درد نکنه.‬

‫[سیاوش] عمه، این چی؟‬

‫ببینم؟‬

‫[صدای زنگ تلفن]

‫[ملیح] نه، این چیه کردی تنت؟ ‫تنگه برات. برو یه چی قشنگ‌تر بپوش.‬

‫خب، چی حالا؟‬

‫- می‌خواستم. ‫- نکن. نکن!‬

‫[ملیح] رحیم، دیرت نشه!‬

‫[رحیم] اومدم.‬

‫چطور شد؟ درست شد؟‬

‫نه، ضبط نمی‌کنه بد مصب.‬

‫نیما، برو خونه ابوالفضل بگو بابام ‫میگه دستگاه دی‌وی‌دیتون را بدید.‬

‫[نیما] باشه.‬

‫بگو تلویزیون داییم را نشون میده. ‫می خواهیم ضبط کنیم.‬

‫[نیما] چشم.‬

‫میگم عکس زنه را هم ببر تو ‫برنامه نشون بده شاید پیدا بشه.‬

‫باشه.‬

‫- بابا، زنگ زدی مامانت بشینه ببینه؟‬ ‫- [سیاوش] بله.

‫- [زنگ تلفن] ‫- خوشحال شد؟‬

‫- [سیاوش] خیلی. ‫- رحیم، گوشیت.‬

‫رحیم یه دقیقه بیا تو ایوون دستی ‫به سر و روت بکشم و مرتب کنم.‬

‫[ملیح] عمه، پیدا کردی؟‬

‫[سیاوش] نه هنوز.‬

‫[رحیم] الو؟ سلام.‬

‫شما؟‬

‫هان! حال شما؟ ‫سلامتی؟‬

‫من خیلی خوشحالم و به بابام افتخار می‌کنم.‬

‫ما همین الان

‫داشتیم با بچه‌ام ‫آماده می‌شدیم.‬

‫[سیاوش] خیلی...خوش...حالم...‬

‫و به...‬

‫به بابام...اف...تخار...می‌کنم.

‫[نگار] استرس نداشته باش. ‫بیا این را بپوش؛ دوباره بگو.‬

‫[سیاوش] من...‬

‫خوشحالم و...‬

‫به...بابام...افتخار...

‫چرا کسی بهم نگفت؟‬

‫[سیاوش] ...می‌کنم.‬

‫شلواری که مامانم داد را هم بپوش.‬

‫[رحیم] آخه، مگه چطور شده؟‬

‫حقیقت من این بچه‌ام به همکلاسی‌هاش و اینا

‫گفته که امشب تلویزیون نشونش میده!‬

‫رحیم، یه دقیقه بیا تو ایوون.‬

‫طوری شده؟‬

‫کنسلش کردند.‬

‫[حسین] مگه چطور شد؟‬

‫برای چی چی؟ کی بود زنگ زد؟‬

‫از تلویزیون.‬

‫[سیاوش] بابا، این...خوب...‬

‫...خوبه...این؟‬

‫بابا؟‬

‫بابا؟‬

‫- چند شنبه بود؟ ‫- [رحیم] سه‌شنبه.‬

‫سه‌شنبه قبل از ظهر. ‫۱۰ یا ۱۰ و خورده‌ای.‬

‫[خانم مروستی] این که شماره اداره کله.‬

‫یکی از این دو تا شماره است.‬

‫شماره‌اش را بگیر وصل کن. ‫میخوام باش حرف بزنم. بیا تو.‬

‫[رییس] کی این مزخرفات را نوشته؟

‫[طاهری] معلومش نمیشه کرد. ‫یکی یه چیزی می‌نویسه،

‫بعد همین جور دست به دست می‌گرده دیگه.‬

‫پس برنامه پریشب تلویزیون ‫احتمالاْ برای همین به هم زدند.‬

‫[طاهری] خانم سابقت بامبولی ‫برات درست نکرده؟‬

‫فکر نکنم. اون که داره زندگیش را ‫می‌کنه. کاری به کار من نداره.‬

‫این طلبکارت چی می‌گفت زنگ بزنید ‫به خانم سابقش ببینید چی میگه؟‬

‫خوب، معلومه، خانمم وقتی از من جدا شده

‫که نمیاد ازم خوب بگه.‬

‫برای چی چی از خانمت جدا شدی؟‬

‫حقیقتش دیگه

‫کم آوردیم. ‫نتونستیم با هم زندگی کنیم.‬

‫[طاهری] چی شد؟‬

‫تلفن یه آبمیوه‌فروشی بود. ‫هر دو بار از اونجا زنگ زده.‬

‫- [رحیم] چی گفت؟ ‫- خانمه را می‌شناخت؟‬

‫[خانم مروستی] نه، میگه یه خانم رهگذری بود،

‫اومد خواهش کرد از اونجا یه تلفن بزنه.‬

‫[رئیس زندان] عجیبه!‬

‫حواسش هم خوب جمع بوده. ‫هیچ رد و نشونی از خودش نگذاشته.‬

‫شما...مطمئنی اون خانم واقعاً ‫صاحب کیف بوده؟‬

‫بله، نشونی‌های کیف را که درست داد!‬

‫شما چرا اصلاً تلفن زندان را دادی؟‬

‫چرا از اول تلفن خواهرت را ندادی؟‬

‫حقیقت...

‫دوست داشتم خودم ‫خبر پیدا شدن کیف را بهش بدم.‬

‫تلفن اینجا را از کجا آوردی؟‬

‫[طاهری] هان؟‬

‫از خانم مروستی گرفتم.‬

‫[طاهری] برای چی؟‬

‫والله، اون دفعه که رفته بودم مرخصی،

‫خونه اش کارهای نقاشی و اینها داشت،

‫شماره اینجا را بهم داد که...

‫[رئیس] شما برو فعلاً تا ببینیم چطور میشه.‬

‫[رحیم] چشم.‬

‫با خواهرش صحبت کردی، ‫شک نکردی به چیزی؟‬

‫به چی؟‬

‫که این داستان را ‫خودشون سر هم کرده باشند؟‬

‫نه!‬

‫خانم مروستی را صداش کن بیاد.‬

‫[حسین] خود راننده تاکسی دستش ‫با این زنه تو یه کاسه نباشه؟‬

‫نه بابا، اون بنده خدا که می گفت ‫اگه کاری چیزی بود، بهم زنگ بزن.‬

‫[حسین] رحیم، با این چیزهایی که تو میگی، ‫زنه یه ریگی تو کفشش بوده.‬

‫یا این سکه‌ها مال خودش نبوده یا دزدی بوده.‬

‫برو فرمانداری همیو بگو.‬

‫بره بگه زنه دزد بوده؟‬

‫چه ربطی به این داره؟ ‫اصلاً دزد؟‬

‫مهم اینه که مال مردم را ‫بالا نکشیده، برگردونده.‬

‫به یه دزد!‬

‫[حسین] همین‌جوری هم با حرف‌هایی ‫که بهرام زد به ماجرا مشکوک شدند.‬

‫یه بهونه هم بده دستشون که ‫سکه‌ها که معلوم نیست مال کی

‫بوده را داده به یه آدم مشکوک.‬

‫مشکوک چی چیه، تو هم؟‬

‫[ملیح] شاید برای اینکه کسی نفهمه ‫سکه داره، یه جایی گم و گور شده.‬

‫[حسین] بالاخره، حالا هرچی.‬

‫این زنه را دیگه نمیشه پیداش کرد.‬

‫[ملیح] نمی دونم، والله.‬

‫دیگه مغزم کار نمی کنه.‬

‫دستت درد نکنه.‬

‫- [رحیم] ملیح؟ ‫- بله؟‬

‫- یه کار میشه کرد. ‫- چه کاری؟‬

‫به سیاوش بگو بیاد.‬

‫سیاوش، عمه. ‫چیز دیگه ای نمیخوای؟‬

‫[رحیم] نه، دستت درد نکنه.‬

‫[رحیم] در را ببند.‬

‫آقای نادعلی ساعت یک میرند.‬

‫این خانم گفتند ۱۲ و نیم اینجا است. ‫نمی‌دونم چرا دیر کرد.‬

‫[کارمند ۱] آقا، با اجازه‌تان. ‫[نادعلی] خداحافظ.‬

‫[کارمند ۲] خداحافظ. ‫[کارمند ۳] خدا نگهدار.‬

‫خوش آمدید.‬

‫خداحافظ.‬

‫سلام.‬

‫- [در می‌زند] سلام. ‫- سلام.‬

‫[کارمند ۱] بفرمایید.‬

‫ببخشید دیر شد.‬

‫نه، خواهش می‌کنم. ‫شما ببخشید. افتادید تو زحمت.‬

‫- [فرخنده] خواهش می‌کنم. ‫- بفرمایید.‬

‫نه، بشینید شما.‬

‫بفرمایید.‬

‫[رحیم] بفرمایید اینجا بشینید.‬

‫[راننده] نه، راحت باشید.‬

‫بفرمایید.‬

‫- آقا، بیاند تو؟ ‫- یه دقیقه بیا.‬

‫اون روزنامه را هم قربون دستت بده.‬

‫شما تشریف داشته باشید. ‫می‌خواهند با خانم صحبت کنند.‬

‫- سلام. ‫- [نادعلی] سلام علیکم.‬

‫بفرمایید، خانم. ‫خیلی خوش اومدید.‬

‫- ممنون. ‫- بفرمایید.‬

‫[در بسته می‌شود]

‫خیلی خوش اومدید. حالتون خوبه؟‬

‫خدا را شکر.‬

‫خانم یه شماره‌ای،

‫باید می‌دادید به این بنده خدا.‬

‫والله، ترسیدم شماره بدم.‬

‫چرا؟‬

‫به شوهرم بروز ندادم کیف را گم کردم.‬

‫دیگه وقتی کیف را پیدا کردید ‫چرا باید بترسید؟‬

‫آخه، اصلاً نمیخوام بدونه ‫این چندتا سکه را داریم.‬

‫بفهمه، همه را به باد میده.‬

‫من با بدبختی و قالی‌بافی ‫یه دونه یه دونه این‌ها را خریدم.‬

‫چکاره است، شوهرتون؟‬

‫سر کار نمیره.‬

‫آدمی که این قدر با سختی چیزی جمع ‫می‌کنه بیشتر حواسش هست گم نکنه.‬

‫می‌خواستم ببرم بفروشم ‫بذارم تو بانک.‬

‫هر دفعه از خونه ‫می اومدم بیرون، همه اش...‬

‫...هول و ولا داشتم شوهرم بره ‫پیدا کنه برداره به باد بده.‬

‫گفتم ببرم بفروشم بذارم ‫تو یه حسابی یا چیزی.‬

‫- با همین آقایی که بیرون نشسته؟‬ ‫- بله.‬

‫رفتید در خونه‌شون تحویل گرفتید؟‬

‫این آقا من را برد دم در خونه شون وایستاد،

‫بعد از همین خانم، خواهرش،

‫کیف را گرفتم بعد آقای راننده ‫من را برد دم خونه‌ام.‬

‫این همه مسیر شما تاکسی دربست گرفتید؟‬

‫[فرخنده] این قدر هول و ولا داشتم...‬

‫زودتر برم کیف را بگیرم.‬

‫[نادعلی] خانم، شما

‫یه نوشته بنویس.‬

‫چشم.‬

‫کل این ماجرا را هم توضیح بده و امضا کن.‬

‫- ببرم بشینم بیرون؟ ‫- نه، همین‌جا بشین.‬

‫چشم.

‫بگید بیاند تو.‬

‫بفرمایید.‬

‫- ممنون. بسیار عالی. ‫- خواهش می‌کنم.‬

‫شما این نوشته خانم را بخون و امضا کن.‬

‫شما هم امضا کنید به عنوان شاهد.‬

‫چشم.‬

‫- دست شما درد نکنه. ‫- بفرمایید.‬

‫[ملیح] دستتون درد نکنه. ‫- خواهش می‌کنم.‬

‫ملیح] زحمت کشیدید.‬

‫- خدا خیرتون بده. ‫- خواهش می‌کنم.‬

‫خیلی ممنون.‬

‫با ما دیگه کار ندارید؟‬

‫نه دیگه. شما برید بهتون خبر میدیم.‬

‫[ملیح] انشالله هرچی از خدا ‫می‌خواهید بهتون بده.‬

‫[نادعلی] لطف دارید.‬

‫[ملیح] دست شما هم درد نکنه.‬

‫دست شما درد نکنه.‬

‫- ممنون. ‫- [ملیح] زنده باشید.‬

‫[فرخنده] با اجازه‌تون.‬

‫[نادعلی] به سلامت.‬

‫خداحافظ شما.‬

‫- دست شما درد نکنه.‬ ‫- خداحافظ.‬

‫[ملیح] با اجازه‌تون. خدا نگهدار.‬

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.‬

‫خداحافظ شما.‬

‫میگم، فقط،

‫شما فکر می‌کنید ما ‫از کی باید بیاییم سر کار؟‬

‫بذار اول توضیحات این خانم بررسی بشه.‬

‫چی چیش بررسی بشه؟‬

‫همه چیزش.‬

‫ببخشید، فقط ایشون

‫رو حساب این شغل دارند چک میدند دست طلبکار.‬

‫فعلاً خیلی روی این کار حساب باز نکنید.‬

‫تا ما اول ببینیم ایشون ‫شرایط استخدام دارند یا ندارند.‬

‫شما گفتید این خانم میاد اینجا ‫چندتا سؤال ساده ازشون می‌پرسید.‬

‫با این بدبختی پیداشون کردیم آوردیم اینجا.‬

‫این آقا هم شاهد.‬

‫تا جفتشون هستند، هر سؤالی هست، بپرسید.‬

‫[راننده] آقا اگه سؤالی چیزی هست، ‫من در خدمتتون هستم.‬

‫اگه می خواهید براتون بگند اون ‫روز که سوارشون کردند، چطور شد؟‬

‫- خانم را کنار خیابون سوار کردم. ‫- [فرخنده] بله.‬

‫[راننده] بعد با موبایل من، ‫زنگ زدند به این خانم.‬

‫بعد نشانی‌های کیفشون را دادند، درست میگم؟‬

‫- من با این آقا اومدم. ‫- [ملیح] کیف را خودم دادم.‬

‫این بچه هم شاهده. عمه، بیا.‬

‫بگو برای آقا.‬

‫[سیاوش] آقا، ای...این...‬

‫خا...خانم...‬

‫اوم...‬

‫نمی‌تونه خوب حرف بزنه.‬

‫[راننده] این خانم ۵۰ تومن ‫هم شیرینی داد به این بچه.‬

‫[فرخنده] بله.‬

‫آقا جون، شما یه دقیقه بیرون وایستا.‬

‫[نادعلی] این در را هم می‌بندی؟‬

‫[در بسته می‌شود]

‫آقا، شما این کیف را کی پیدا کردی؟‬

‫من همون روز که اومدم مرخصی.‬

‫بعد می‌خواستی با فروش سکه‌ها ‫۷۰ تومن جور کنی بدی طلبکارت.‬

‫من همون روز با طلبکارم ‫صحبت کردم، اونم قبول کرد.‬

‫بعد نتونستم با خودم کنار بیام ‫پول یه بنده خدایی را بدم جایی.‬

‫ولی یه هفته قبل از اینکه ‫سکه‌ها را پیدا کنی،

‫قول ۷۵ تومن دادی به طلبکارت؟‬

‫نه، کی این حرف را زده؟‬

‫[متن پیامک] ‫«سلام، آقا بهرام.‬

‫من ۷۵ میلیون پول جور کردم.‬

‫بقیه بدهیم هم چند تا چک میدم ‫اگه بیام بیرون از زندان.‬

‫از طرف رحیم.»‬

‫پیغام مال همون روزیه ‫که کیف را پیدا کردم.‬

‫نه، دیگه. تاریخش مال یه هفته قبله.‬

‫یه هفته قبلش که داداشم زندان بود ‫چطوری می‌تونسته کیف پیدا کنه؟‬

‫[نادعلی] سؤال منم ازش همینه. ‫میگم شما یه هفته قبل از اینکه

‫به ادعای خودت، سکه‌ها را پیدا کنی،

‫چطور قول ۷۵ تومن دادی به طلبکارت؟‬

‫من چنین قولی ندادم.‬

‫آقا، این اس‌ام‌اس شماست، دیگه.‬

‫[نادعلی] این دیروز به دست من رسیده.‬

‫[رحیم] نمی‌دونم چطوری ‫باید به شما ثابت کنم.‬

‫به پیر و پیغمبر، سکه ها ‫را برگردوندم به صاحبش.‬

‫به ایشون؟‬

‫بله.‬

‫- سکه‌ها الآن دست شما است؟ ‫- بله پیشمه.‬

‫[نادعلی] خانم، شما ‫با آقای راننده میرید الان،

‫کیف و ۱۷ تا سکه را بردارید بیارید. ‫شما هم بشین همین جا.‬

‫من شوهرم خونه است.‬

‫الآن هم یواشکی به اصرار ‫این بنده خدا اومدم اینجا.‬

‫نمی‌تونم برم خونه دوباره برگردم بیا اینجا.‬

‫شماره شوهرت را بگیر.‬

‫تا من باهاش حرف بزنم. ‫براش توضیح بدم کل این ماجرا را.‬

‫که براتون مشکلی هم ایجاد نکنه.‬

‫شوهرم...‬

‫[فرخنده] آقا، من به شما چی گفتم؟‬

‫مگه به شما نگفتم، شوهرم اصلاً ‫از جریان سکه‌ها خبر نداره؟‬

‫شرمنده.‬

‫[راننده] آقا، رفتارتون درست نیست ‫با یه بنده خدایی که...‬

‫زندانی بوده، خودش گرفتار بوده.‬

‫این کار خیر را در حق این خانم کرده.‬

‫آقا، اگه فردا مشخص بشه کل این ‫داستان ساختگیه، میای جواب بدی؟‬

‫کی گفته ساختگیه؟‬

‫بالاخره، هم زنگ زدند روابط عمومی...

‫من می‌دونم کی به شما زنگ زده.‬

‫طلبکارم پیغام براتون فرستاده.‬

‫- [نادعلی] نفرستاده. ‫- [رحیم] این آقا مریضه.‬

‫این آقا با همین اذیت‌ها زندگیم ‫را نابود کرد، زنم ولم کرد.‬

‫- به من ربطی نداره. ‫- پس به کی ربط داره؟‬

‫[نادعلی] از خدام بود می‌تونستم تأیید کنم ‫که تو واقعاً چنین کاری کردی.‬

‫[راننده] چه دلیلی داره ‫من با این سن وسال بیام...‬

‫برای آدمی که نمی‌شناسم شهادت بدم؟‬

‫اینجا کارمون بالاخره ‫روال خودش را داره، آقا.‬

‫[راننده] تو رئیست کیه تو این خراب شده؟‬

‫آقا، شما اصلاً چکاره‌ای حالا این وسط

‫خودت را انداختی ‫و داری حرص ایشون را می‌خوری؟‬

‫[راننده] من؟ من کاره‌ای نیستم پسر جون.‬

‫تو که کاره‌ای هستی، ‫چرا داری به این آدم بدبخت

‫به این آدم بی گناه، داری تهمت می‌زنی؟‬

‫بفرمایید بیرون، آقا.‬

‫[نادعلی] آقای ثقفی؟‬

‫[نادعلی] بفرما بیرون.‬

‫[ثقفی] بفرمایید.‬

‫- [نادعلی] بفرما بیرون. ‫- [ثقفی] بفرمایید.‬

‫[ثقفی] بفرمایید بیرون.‬

‫حیف این مملکت که دست شماها افتاد.‬

‫[ثقفی] بفرما برو بیرون.‬

‫[رحیم] من دیگه فقط تنها چیزی ‫که برام مهمه آبرومه.‬

‫نه این کار را میخوام ‫و نه حقوقش را.‬

‫[ثقفی] بفرمایید.‬

‫خدا سر شاهده میرم همه جا میگم.‬

‫میگم به قولی که دادید عمل نکردید.‬

‫آبروی شما و این اداره...‬

‫[نادعلی] هر کار دلت میخواد بکن. ‫فقط اینجا سروصدا نکن.‬

‫[صدای سه‌تار از حوالی شنیده می‌شود]

‫[بوق خودرو]

‫ناهارت را خوردی، یه لحظه بیا بیرون.‬

‫همین‌جا بگو.‬

‫چرا این کار را کردی؟‬

‫چکار کردم؟‬

‫برای چی اس‌ام‌اس فرستادی برای این یارو؟‬

‫یارو کیه؟‬

‫- حراست فرمانداری. ‫- حراست؟‬

‫حراست کیه؟ باز دوباره چه بازی...‬

‫برای چی این کارها را می‌کنی؟‬

‫[بهرام] چکار کردم؟‬

‫چرا جلوی همه تهدید می‌کنی ‫کاسه و کوزه‌ات را می‌ریزم به هم؟‬

‫چکار کردم؟‬

‫برای چی زنگ زدی به اینها؟‬

‫[بهرام] من زنگ زدم؟‬

‫نگاه، چک را آورده بودم بدم بهت.‬

‫[رحیم] با این کارها که می‌کنی، ‫به من کار میدند که بتونم چک بدم؟‬

‫حالا، خوبه اینها به من شک کردند؟‬

‫بهتون شک نکردند. شما را شناختند.‬

‫[بهرام] تو دخالت نکن.‬

‫من چرا باز دوباره گول حرف های تو را خوردم؟‬

‫[نازنین] چه جوری روت میشه باز بیای اینجا؟‬

‫این بابای من ۳ سال پیش، این شکلی بود؟‬

‫پیرش کردی با این کارهات.‬

‫- چکار کردم؟ ‫- چکار نکردی؟‬

‫من بدبیاری آوردم، نازنین خانم.‬

‫ورشکست شدم.‬

‫[نازنین] جواب خوبی که بهت کرد این بود ‫که بری تلویزیون بدگویی کنی ازش؟‬

‫اگه یه ذره شخصیت داشتی، ‫دیگه پات را اینجا نمیذاشتی.‬

‫[رحیم] بهرام، مگه ما با هم ‫توافق نکردیم تو خیریه؟‬

‫توافق کردیم جای بدهیت، ‫بیای مزخرف بهم بگی؟‬

‫بهرام، تو داری به من حسودی می‌کنی؟‬

‫بابا، به چی چی تو حسودی می‌کنم؟‬

‫[بهرام] نه، به چی چی تو حسودی می‌کنم؟‬

‫[رحیم] به اینکه حالا مردم ‫به من لطف دارند.‬

‫بیچاره مردمی که یکی مثل تو قهرمانه براش.‬

‫بیچاره تویی که چشم نداری ببینی ‫مردم برای یکی احترام قائلند.‬

‫تو فکر کردی خیلی آدم شدی ‫یه دقیقه تلویزیون نشونت داده؟‬

‫درست صحبت کن.‬

‫اینا یکی مثل تو را گنده ‫می‌کنند بگند مملکت گل و بلبله.‬

‫بهرام، درست صحبت کن.‬

‫«مردم احترام قائلند»!‬

‫مردم احترام قائلند؟ ‫مردم دلشون به حالت سوخته.‬

‫دلشون به حال حرف زدن اون بچه طفل ‫معصوم سوخته که برداشتی آوردیش

‫جلو ملت زار بزنه ‫تا دو زار پول برات جمع کنند.‬

‫«مردم احترام قائلند»!‬

‫«خودکار ننوشت. ‫ماشین حساب کار نمی‌کرد»!‬

‫یه دقیقه بیا بیرون.‬

‫[بهرام] برو بابا.‬

‫- برو. ‫- یه لحظه بیا بیرون.‬

‫بیا برو.‬

‫- یه دقیقه. ‫- نه.‬

‫[نازنین] چکار میکنی دستت را بکش.‬

‫- [رحیم] یه لحظه. ‫- [نازنین] ای، بابا.‬

‫[نازنین] نکن. نکن.‬

‫ولش کن. کثافت.‬

‫ولش کن. نه.

‫[بهرام] بی‌شرف.‬

‫[نازنین بغض می‌کند]

‫نزنش.‬

‫[نازنین جیغ می‌زند]

‫علی آقا!‬

‫آقا ستار، بدوید بیایید.‬

‫نبدو بیا.‬

‫- [همسایه ۱] چیه؟ ‫- [نازنین] ولش کن.‬

‫[مردان داد و هوار می‌کنند]

‫[نازنین] بگیرش.‬

‫[نازنین] نگهش دارید. نذارید بره.‬

‫[همسایه ۲] زنگ بزن پلیس.‬

‫[همسایه ۳] الو، پلیس ۱۱۰؟‬

‫[همسایه ۴] برو این تو.‬

‫[رحیم] کجا می‌برید من را؟‬

‫[رحیم] خوب، برای چی؟‬

‫[رحیم] برای چی در را می‌بندی؟‬

‫- [رحیم] چرا این‌جوری می‌کنی؟- ‫[همسایه ۴] بمون تا ۱۱۰ بیاد.‬

‫[رحیم] خوب، بذارید بیرون می‌ایستم.‬

‫[همسایه ۱] این کی بود اصلاً؟‬

‫[همسایه ۱] بفرمایید سر کارهاتون. ‫تموم شد.‬

‫رحیم!‬

‫چرا این‌جوری شدی؟‬

‫بیا این را باز کن ببینم. ‫چرا در را روش بستید؟‬

‫[همسایه ۴] پلیس ۱۱۰ بیاد، ‫در را باز می‌کنیم.‬

‫- دست روت بلند کرد؟ ‫- نه، چیزی نیست.‬

‫[گفتگوی مبهم]

‫[فرخنده] چرا...‬

‫[نازنین] نیایید تو.‬

‫[فرخنده] برای چی؟‬

‫[فرخنده] بیایید در رار باز کنید.‬

‫[نازنین] خانم، برو بیرون. ‫مغازه را بدنام نکن.‬

‫- [همسایه ۱] آروم باش، خانم. ‫- [نازنین] برو بیرون.‬

‫[نازنین] برو بیرون.‬

‫[بهرام] برید در را باز کنید.‬

‫همسایه ۵] خانم، کفشش.‬

‫[فرخنده] آقا، بیا در را باز کن.‬

‫در را باز کن.‬

‫- [سرش به کرکره می‌خورد] ‫- [ناراحت می‌شود]

‫[فرخنده] کفشت را بپوش.‬

‫[صدای بازی بچه‌ها می‌آید]

‫- [سیاوش] سلام. ‫- سلام. بابات خونه است؟‬

‫- بله.‬ ‫- پس چرا گوشیش را جواب نمیده؟‬

‫[پیک خیریه] بگو زود بیاد کارش دارم.‬

‫چشم.‬

‫بفرمایید.‬

‫- [رحیم] سلام. ‫- [خیر ۱] خانم رادمهر؟‬

‫[خیر ۲] سلام علیکم.‬

‫- خانم رادمهر؟ ‫- سلام.‬

‫- [خیر ۳] بفرمایید. ‫- [حسین] سلام، آقا.‬

‫[رحیم] سلام.‬

‫[خیر ۴] سلام.‬

‫آقای سلطانی، این ‫چه کاری بود کردید، شما؟‬

‫چکار کردم؟‬

‫شیدا، این گوشی من را ‫بردار بیار نشنونشون بده.‬

‫[شیدا] دستشون درد نکنه.‬

‫[نازنین در فیلم] «این تصاویر ‫مال همین امروزه.‬

‫تو مغازه پدر من ‫و این آقایی هم که می بینید

‫یهو حمله می کنه به بابام،

‫ایشون همون کسی هستند ‫که تلویزیون چند روز پیش

‫نشونشون دادند و تو بوقشون کردند به عنوان

‫یه زندانی امانتدار

‫و یه آقای باوجدان که کیف یه ‫خانم را با کلی سکه طلا

‫میده به صاحبش. بابام از اول

‫هم به مسئولان زندان و هم

‫اعضای هیئت مدیره خیره‌ای

‫از مردم بدبخت، ‫پول جمع کردند برای چنین آدمی،

‫چندبار توضیح داده ‫که این ماجرا حقیقت نداره.‬

‫«اما معلوم نیست پشت ماجرا...‬

‫.چی هست که حتی نخواستند ‫به حرفش توجه کنند.‬

‫این خانمی هم که داره میاد تو ‫مغازه ظاهراً دوست‌دختر همین آقاست که...

‫[حسین] فیلمه را پخش کرده؟‬

‫[خیر ۱] دخترش برای خانم رادمهر فرستاده. ‫سفتم وایستاده که اگه

‫طلب باباش را تا فردا صبح ندید ‫همه جا پخش می‌کنه.‬

‫خودش اول شروع کرد ‫به تندی کردن.‬

‫[خیر ۲] این فیلمتونه دیگه!‬

‫شما بی‌هوا یک دفعه بهش حمله می کنید.‬

‫[رادمهر] شما به عنوان یه الگو ‫که چهار نفر چشمشون به شما است

‫خوب، نباید یه چنین رفتاری تو جامعه بکنید.‬

‫[خانم خیر ۱] می دونید اینجا سالی ‫برای چند دختر جهیزیه می‌گیریم؟‬

‫چند تا اعدامی را ‫در سال دیه میدیم که قصاص نشوند؟‬

‫[خانم خیر ۱] این فیلم اگه پخش بشه ‫دیگه کی به ما اعتماد می‌کنه؟‬

‫کی پول میده دست ما؟‬

‫- خب، تقصیر من چیه؟ ‫- [خیر ۳] تقصیر شما چیه؟‬

‫[رادمهر] این فیلم را دختر طلبکار ‫شما برای فرمانداری هم فرستاده.

‫امروز از فرمانداری زنگ زدند ‫گفتند این خانم که تو فیلمه

‫که حالا ظاهراً یه ارتباطی ‫هم با خود شما داره

‫رفته فرمانداری خودش را ‫به عنوان کسی که سکه‌هاش را

‫گم کرده و شما پیدا کردی ‫بهش دادی، معرفی کرده.‬

‫درسته؟‬

‫ناچار شدم این کار را بکنم.‬

‫هیچ جوره صاحب ‫کیف پول را پیدا نکردم.‬

‫[رادمهر] اگر این فیلم پخش بشه،

‫دیگه اعتمادی که مردم ‫به اینجا داشتند، برمی‌گرده؟‬

‫[رادمهر] مگه دیگه کسی کمک ‫می‌کنه به این خیریه؟‬

‫یعنی شما به همه اونایی که

‫این خیریه می‌تونست ‫یه کمکی بهشون بکنه، ظلم کردید.‬

‫آخه نمیذارید که من براتون توضیح بدم.‬

‫[خیر ۴] توضیح بده.‬

‫اجازه بدید توضیح بده.‬

‫حقیقت...‬

‫...این کیف پول را ‫یه خانمی پیدا کرده.‬

‫یه خانم کیه، رحیم؟‬

‫همین خانمی که تو فیلم بود.‬

‫پس چرا شما گفتی خودت پیدا کردی؟‬

‫من به مسئولان زندان گفتم که کیف ‫را یه خانم پیدا کرد و داد به من.‬

‫گفتند عیب نداره. ‫شما بگو خودت پیدا کردی.‬

‫[خیر ۳] پس کیف را شما پیدا نکردی؟‬

‫[رادمهر] شما با حیثیت این خیریه بازی کردی!‬

‫ما اینجا ۲۵ سال عمر و زندگیمون ‫را گذاشتیم تا بتونیم

‫چهارتا نیازمند را یه کمکی بهشون بکنیم.‬

‫شما یه روزه همه را خراب کردی.‬

‫همین الآن زنگ می‌زنم این خانم ‫بیاد همه چیز را توضیح بده.‬

‫[مرد] اون هم کی!‬

‫رحیم، همه جا رفتی گفتی من پیدا کردم. ‫کلی داستان سر هم کردی!‬

‫ماجرا چیه رحیم؟ ‫حداقل به من یکی راستش را بگو.‬

‫راستش...‬

‫- راستش را گفتم. ‫- ول کن این قصه‌ها را.‬

‫بیا من یه زنگی بزنم به طلبکارت، ‫باهاش صحبت کن و ازش عذرخواهی کن.‬

‫نره این فیلم را پخش کنه.‬

‫آقا، بیایید تو. منتظرتون هستند.‬

‫می‌خوان برند همه.‬

‫آقای رمضانی، من ‫یه تلفن بزنم، الآن میام.‬

‫اگه پخش بشه و گندش دربیاد ‫بعد ما تازه بخواهیم برای مردم

‫شرح بدیم و عذرخواهی کنیم خیلی بده.‬

‫تلاش می‌کنند طلبکار را ‫راضی کنند فیلم را پخش نکنه.‬

‫حتی اگه پخش هم نکنه، ‫باز ما وظیفه داریم به مردم بگیم.‬

‫[رادمهر] امانتدارشون هستیم.‬

‫امروز باید به همه اعلام کرد.‬

‫چی اعلام کنیم؟‬

‫[رادمهر] اینکه ما طبق بررسی‌های ‫بعدی که کردیم،

‫متوجه شدیم که این مسئله ‫یه شک و شبهه‌ای توش هست.‬

‫به خاطر همین، پولی که جمع کردیم ‫فعلاً می مونه تو خیریه.‬

‫[خانم خیر ۲] می‌تونیم بگیم برای دیه ‫این بنده خدای اعدامی میدیم.‬

‫- [خیر ۳] بله منم موافقم. ‫- [سیاوش] ببخشید...‬

‫بابای...‬

‫من...دروغ...نمیگه.‬

‫[رادمهر] عزیزم...‬

‫ما که نگفتیم بابای شما ‫خدای نکرده دروغ میگه.‬

‫مشکل اینه که ما متوجه ‫نمیشیم ایشون چی چی میگند.‬

‫[رمضانی] چطور شد؟‬

‫شما پول‌ها را امشب بریزید ‫به حساب طلبکارش.‬

‫[حسین] فردا رحیم میره چک های بقیه ‫بدهیش را میده که فیلمو پخش نکنه.‬

‫ما پول خیریه را با این داستان‌ها ‫نمی‌تونیم بدهیم برای بدهی ایشون.‬

‫چرا نمی‌تونید؟‬

‫ما اخلاقاً باید به تک تک اونایی ‫که پول دادند اطلاع بدیم.‬

‫یا بیاند پولشون را بگیرند یا ‫اجازه بدند بدیم به یه نیازمند.‬

‫خانم به هر حال ‫این پول به اسم ایشون جمع شده.‬

‫[خانم خیر ۲] نخیر، آقا.‬

‫این پول را به اعتبار خیریه ‫دادند به اینجا.‬ به ما اعتماد کردند.‬

‫خوب، درسته ما نمیگیم که ندادند.‬

‫پس اگه درسته ما پول مردم را...‬

‫پول زندانی‌های گرفتاری که با اون ‫شرایط سختشون اومدند کمک کردند

‫را بدیم به کسی که میگه ‫سکه‌ها را یکی دیگه پیدا کرد.‬

‫بذارید من براتون توضیح میدم.‬

‫توضیح چی؟‬

‫اینکه شما دارید...‬

‫[رادمهر] یه خانم برداشتید بردید ‫گفتید سکه‌ها را دادم به این.‬

‫بعد معلوم میشه این خانم ‫آشنای خودته. چه توضیحی؟‬

‫[رحیم] توضیح اینکه وقتی میگید...‬

‫[حسین] نگاه کنید، حالا، به هر حال،

‫این فیلم اگه پخش بشه ‫برای خیریه هم خیلی بد میشه.‬

‫بدهکار هم شدیم.‬

‫نه مسئله سر بدهکار شدن نیست. ‫مسئله سر اینه که...‬

‫به همه لطمه می خوره، خصوصاً به خیریه.‬

‫آقای تقیان،

‫[رادمهر] زنگ بزن بگو فیلم را پخش ‫نکنند تا ببینیم چکار باید کرد.‬

‫خداحافظ.‬

‫خودش نرم شده.‬

‫دخترش کوتاه نمیاد.‬

‫- [رادمهر] خداحافظ. ‫- [خیر ۵] کیفو یکی دیگه پیدا کرده.‬

‫خانم این کیف را من برگردوندم.‬

‫خانم، یه لحظه.‬

‫شما جواب خوبی ما را خیلی بد دادید.‬

‫- سلام. ‫- سلام. بفرمایید.‬

‫- [خانم خیر ۲] خداحافظ. ‫- [منشی] خداحافظ.‬

‫بابا؟‬

‫[رحیم] چیه، بابا؟‬

‫چرا...خانم...‬

‫زارع...سکه‌ها را...‬

‫داده به تو؟‬

‫برای اینکه من از زندان ‫بیام بیرون.‬

‫تو...می‌خوای..ازد...دواج کنی؟‬

‫اگه تو نخوای، نه.‬

‫[سیاوش گریه می‌کند]

‫- [سیاوش گریه می‌کند] ‫- سیاوش، بابا.‬

‫بابا!‬

‫ببینمت بابا!‬

‫سیاوش، عزیزم. ‫[سیاوش گریه می‌کند]

‫بابایی، بیا این ور.‬

‫گریه نکن.‬

‫[رحیم] به آقای طاهری گفته بودم.‬

‫تو فقط گفتی خانمم پیدا کرده.‬

‫نگفتم خانمم.‬

‫گفتم اون خانمی که قراره باهاش ازدواج کنم.‬

‫همون. من چی بهت گفتم؟‬

‫گفتم همین‌ها را برو تو مصاحبه بگو.‬

‫نه، آقای طاهری. شما گفتید ‫اصلاً لازم نیست این چیزها.‬

‫تو روی من داری دروغ میگی؟‬

‫شما تو همین اتاق بغلی گفتید!‬

‫[رحیم] خانم مروستی شاهده. ‫میخواهید صداش بزنم؟‬

‫[طاهری] بیا اینجا. ‫من گفتم این‌ها را برو بگو.‬

‫گفتی نمیخوای اسم خانمه را بیاری. ‫کسی هم نمی دونه که با هم هستید.‬

‫آره، ولی...‬

‫[طاهری] لابد این هم من گفتم ‫نگو نزول، بگو وام.‬

‫[رحیم] خود اونایی که از تلویزیون

‫اومده بودند گفتند دیگه نزول نگو.‬

‫[طاهری] اینکه رفتی جلوی دوربین، ‫کنار خیابون وایستادی و گفتی

‫که من دقیقاً همین جا کیف را ‫پیدا کردم، این هم اونا گفتند؟‬

‫شما خودتون خبر دادید.

‫به تلویزیون بیاند از من فیلم پر بکنند.‬

‫اصلاً فکر اینکه کسی بخواد از این ‫ماجرا خبردار بشه تو سرم نبود.‬

‫[رییس زندان] اگه می‌خواستی هیچ کس ‫خبردار نشه، تلفن خونه خواهرت را می‌دادی.‬

‫تلفن خونه خودت را می‌دادی.‬

‫تلفن اینجا را نمی‌دادی که اون ‫خانم زنگ بزنه و ما خبردار بشیم.‬

‫به جون بچه‌ام، اگه من ته دلم یه ‫ذره این حساب کتاب‌ها کرده باشم.‬

‫حالا اومدی ما چکار کنیم؟‬

‫آقای طاهری بیاند دفتر خیریه،

‫بگند که من گفته بودم کیف را ‫خودم پیدا نکرده بودم.‬

‫[طاهری] چرا خودت نمیری بهشون بگی؟‬

‫[رحیم] گفتم بهشون. ‫حرف من را باور نمی‌کنند.‬

‫[طاهری] بنده خدا، ‫همین الان هم شایعه کردند

‫که این داستان را مسئولان زندان ساختند.‬

‫حالا من بلند بشم برم این ور ‫و اون ور تو خیریه چی بگم؟‬

‫بگم این کیف را پیدا نکرده. ‫یکی پیدا کرده، داده بهش؟‬

‫[رئیس] چند روز از مرخصیت مونده؟‬

‫امروز روز آخرم است.‬

‫همین امروز میری چک‌های ‫طلبکارت را میدی.‬

‫ازش عذرخواهی می‌کنی.‬

‫لازم شد، دستش را هم می بوسی.‬

‫[رئیس] می‌ایستی بالای سرش ‫تا جلوی چشمت فیلم را پاک کنه.‬

‫فردا برمیگردی زندان به هیچکس ‫چیزی نمیگی تا داستان فراموش بشه.‬

‫[رحیم] چرا باید فراموش بشه؟‬

‫من سکه‌ها را برگردوندم به صاحبش.‬

‫[طاهری] تو مگه نمیگی

‫حساب کتاب نکردی ‫که مردم بدونند این کار را کردی؟‬

‫خوب، فکر کن این کار را کردی ‫و هیچ کس نمی‌دونه.‬

‫[رحیم] فرق داره. حالا دارند میگند ‫من دروغ گفتم. من دروغ نگفتم.‬

‫راستش را هم نگفتی.‬

‫[طاهری] تو یا خیلی زرنگی یا خیلی ساده.‬

‫من اگه زرنگ بودم، زندان چکار می‌کردم؟‬

‫[رئیس] برو، شما.‬

‫برو، هیچ کاری هم نمیخواد بکنی.‬

‫[رحیم] نه، من میرم با طلبکارم صحبت ‫می‌کنم این فیلم را پخش نکنه.‬

‫ولی قبلش شما بیایید ‫تو خیریه و فرمانداری بگید.‬

‫بگید که من گفته بودم ‫این کیف را یکی دیگه پیدا کرده.‬

‫داری شرط و شروط می‌کنی برای من؟‬

‫خب، اگه این فیلم را پخش کنند، ‫آبروی شما میره.‬

‫یه زنگ بزن به این روزنامه. کل ‫داستان را از طرف ما تکذیب کن.‬

‫[رئیس] توضیح بده این بابا ‫ما را هم فریب داده.‬

‫[تلفن را قطع می‌کند]

‫[در را محکم می‌کوبد]

‫صداش کن بیاد.‬

‫[طاهری] بیا اینجا.‬

‫در را چرا این جوری می بندی؟‬

‫[با عصبانیت] هان؟‬

‫ببخشید.‬

‫[در را آرام می‌بندد]

‫[موسیقی سنتی بی‌کلام نواخته می‌شود]

‫[نواختن موسیقی سنتی بی‌کلام ادامه دارد]

‫[نواختن موسیقی سنتی بی‌کلام ادامه دارد]

‫[فروشنده سازش را کوک می‌کند]

‫[نواختن موسیقی سنتی آرام]

‫[نواختن موسیقی ادامه دارد]

‫[نواختن موسیقی ادامه دارد]

‫- سلام. ‫- سلام.‬

‫- سلام. ‫- خانم رادمهر هستند؟‬

‫بله هستند، شما بفرمایید ‫بشینید تا من صداشون کنم.‬

‫بیا برو اونجا بشین.‬

‫- [در می‌زند] ‫- [رادمهر] بله؟‬

‫[منشی] خانم رادمهر، آقای سلطانی اومدند.‬

‫- [رادمهر] پاشو برو من خبرت می کنم. ‫- [مراجع] دستتون درد نکنه.‬

‫- [مراجع] محبت کردید. ‫- [رادمهر] خواهش می‌کنم.‬

‫- [مراجع] خدا نگهدارتون. ‫- [رادمهر] خدا نگهدار.‬

‫خانم فضلی، تشریف داشته ‫باشید صداتون می کنم. بفرمایید.‬

‫- مامان، بریم. ‫- یه دقیقه بشین.‬

‫یکی دوباری هم ‫از موبایل بچه‌های زندان

‫برای طلبکارم پیغام فرستادم، ولی جواب نداد.‬

‫همون پیغامی که فرستاد ‫برای فرمانداری.‬

‫اون نفرستاده.‬

‫من فقط برای اون فرستادم!‬

‫حالا.‬

‫- [فرخنده] بعدش بهش گفتم... ‫- صبر کن.‬

‫از زندانی‌ها فرستادند؟‬

‫چه فرق می‌کنه کی فرستاده؟‬

‫[فرخنده] خانم من اصلاً ‫مخالف بودم که برگردونه.‬

‫به قرآن، خودش اصرار می‌کرد.‬

‫[فرخنده] من عین حقیقت را دارم به شما میگم.‬

‫به جون همین آدم که همه دلخوشی زندگی منه.‬

‫شما این خانم را هیچ جور ‫نمی تونید پیدا کنید؟‬

‫من...من دیروز از صبح...‬

‫این عکس را برداشتم، بردم تو محله‌شون.

‫به همه کاسب‌ها نشون دادم، ‫هیچ‌کس اون را نمی‌شناسه.‬

‫[رادمهر] والله، من هم موندم چکار کنم.‬

‫از این ور شما می آیید اینجا، از ‫اون ور خانمی که الان اینجا بود.‬

‫از وقتی داستان شما را شنیده، ‫یه سره برای همین میاد اینجا.‬

‫این هم مثل شما گرفتاره.‬

‫اگه چند روز دیگه کسر دیه ‫شوهرش را جور نکنیم، اعدام میشه.‬

‫رادمهر] شما خودت را بذار جای من. ‫شما بگو من چکار کنم.‬

‫خانم، شما می تونی یه مراسم بذاری ‫پول جمع کنی برای شوهر این خانم.‬

‫یکی دو بار مردم را جمع کردیم، ‫مراسم گرفتیم، پول هم جمع شد،

‫ولی برای دیه قتل، ‫مردم خیلی راحت پول نمیدند.‬

‫حالا بیام پول را بدم طلبکارشما، ‫فردا بابای این بچه اعدام بشه،

‫خب، همه هوار نمیشند رو سر من که چرا

‫پول دادی به کسی که این همه شایعه پشت سرشه؟‬

‫- [فرخنده] خانم، شما... ‫- [رادمهر] نمیگند باعث اعدامش شدید؟‬

‫[فرخنده] خانم، شما به خاطر ایشون ‫از مردم پول جمع کردی.‬

‫رادمهر] آره، ولی همون مردم میگند ‫راضی نیستند پول را بدیم به شما.‬

‫رادمهر] اگه فیلمه هم پخش بشه ‫که دیگه واویلا.‬

‫من دیگه دنبال اون پول نیستم.‬

‫فقط فکر آبروم هستم.

‫شما راضی باش ما این پول را بدیم ‫به این خانم تا شوهرش اعدام نشه.‬

‫[رادمهر] من خودم همین امروز ‫پا میشم میرم پیش طلبکارت،

‫ازش خواهش می کنم این فیلم را پخش نکنه.‬

‫قول میدم.‬

‫[منشی] خانم فضلی، بفرمایید.‬

‫برو بشین تو ماشین تا من بیام.‬

‫واسه چی؟‬

‫- میام، قربونت برم. ‫- کجا میری؟‬

‫[به شیشه می‌زند]

‫[رادمهر] وایستا الآن میام.‬

‫[رادمهر] راحله، پاشو. پاشو، دیگه بسه.‬

‫[راحله] تو زندگیم را نجات دادی.‬

‫این چه حرفیه؟‬

‫من و این بچه همه عمر مدیون شما هستیم.‬

‫چه جوری تشکر کنم ازتون؟‬

‫لازم نیست. وظیفه است.‬

‫پاشو.‬

‫دستتون درد نکنه.‬

‫بزرگی کردید.‬

‫لطف کردید.‬ ‫[فین‌فین می‌کند]

‫[رادمهر] به شوهرت هم خبر بده ‫تا خوشحال بشه.‬

‫[رادمهر فین‌فین می‌کند]

‫اگه این خبر بپیچه که شما این پول ‫را بهش ندادید و به جاش

‫پول را دادید به یکی دیگه

‫که بیشتر آبروریزی میشه برامون.‬

‫خانم، این پول را به هر حال ‫به ایشون نمی‌تونیم بدیم.‬

‫[فرخنده] باشه، ندید.‬

‫فقط می‌خواستم خواهش کنم ازتون ‫که بیایید همه جا اعلام کنید

‫که ایشون خودش بلند شده اومده تو خیریه

‫پیشنهاد داده که این پولی که براش جمع شده

‫را بدند به یه نیازمند تا اعدام نشه.‬

‫[فرخنده] میشه این کار، خانم؟‬

‫فرخنده] خانم، شما که می‌خواهید ‫این پول را بدید به یکی دیگه.‬

‫لااقل به اسم این بدید ‫که آبروش بیشتر از این‌ها نره.‬

‫خواهش می‌کنم.‬

‫باشه.‬

‫من میگم امروز خبرش را ‫همه جا تو گروه‌ها پخش کنند.‬

‫[بوق خودرو]

‫چیه؟ چته؟‬

‫فیلم پخش شد.‬

‫دروغ نگو! کی؟‬

‫همین حالا.‬

‫[فرخنده] کی بهت گفت؟‬

‫حسین آقا زنگ زد.‬

‫[فرخنده] حالا میخوای چکار کنی؟‬

‫[ماشین را استارت می‌زند]

‫[بوق خودرو]

‫[صدای کار با چرخ خیاطی]

‫- [دختر مرتضی] سلام، عمه. ‫- [فرخنده] سلام.‬

‫[گفتگوی مبهم بیرون خانه]

‫- سلام. ‫- [زن مرتضی] سلام.‬

‫سلام.‬

‫[زن مرتضی] این چرا این جوری کرد؟‬

‫- کی؟ ‫- رحیم.‬

‫مگه فیلمش را ندیدی؟‬

‫[مرتضی] با این یارو هر ارتباطی ‫داری، همین الان قطع کن.‬

‫یارو کیه؟‬

‫همین شارلاتانی که باهاش این ‫بازی ها را سر مردم درآوردید.‬

‫آروم حرف بزن. چرا داد می‌کشی؟‬

‫[مرتضی] داد می‌کشم ‫چون تو گوشت فرو نمیره!

‫[فرخنده] فکر نکن اجازه میدم هرجور ‫دلت بخواد باهام حرف برنی.‬

‫چند بار گفتم این مرتیکه پفیوز را ولش کن؟‬

‫[مرتضی] می‌خواستی به اینجا ختم بشه؟‬

‫- [فرخنده] به کجا ختم بشه؟ ‫- به کجا ختم بشه؟‬

‫شما دوتا خجالت نمی‌کشید؟

‫[مرتضی] آدم این قدر بی‌شرف؟‬

‫وای! من نمی‌دونم این مرتیکه کیه ‫که تو به خاطرش

‫آبرو خودت و خانواده‌ات ‫را داری به باد میدی.‬

‫فرخنده] این مرتیکه ‫همه زندگی منه.‬

‫جونم را هم براش میدم.‬

‫[فرخنده] دیگه هم با من این جوری حرف نزن.‬

‫[پخش موسیقی از رادیو]

‫[مرد در رادیو] به نام خدا. ‫سلام بر شما شنوندگان عزیز.‬

‫[صدای نافهوم رادیوی خوردو]

‫[صدای پرندگان]

‫[طاهری] سلام، رحیم.‬

‫[طاهری] بیا یه دقیقه بشین تو ماشین.‬

‫[در خودرو بسته می‌شود]

‫[طاهری] چطوری؟‬

‫صالح‌پور خیلی از دستت ناراحته.‬

‫[طاهری] می‌خواست یه تکذیبیه بنویسه. ‫این خبر را که شنید، منصرف شد.‬

‫کدوم خبر؟‬

‫همین که پیشنهاد کردی ‫پول را بدند به یه اعدامی.‬

‫کی چنین چیزی گفته؟‬

‫[طاهری] از خیریه خبرش را دادند. ‫خیلی کار قشنگی کردی، آفرین!‬

‫میخوام بیایی یه کاری برای من بکنی.‬

‫چی؟‬

‫[طاهری] بریم تو. ازت فیلم بگیرم، ‫همین امشب همه جا پخش کنیم.‬

‫- چی چی بگم؟ ‫- همین کاری که کردی.‬

‫من تصمیم گرفتم این پول را ببخشم.‬

‫نه، من این کار را نکردم.‬

‫با پخش شدن این فیلم، ‫با این شایعات و حرف و حدیث‌ها...‬

‫هر جور شده، باید این آبروریزی جمع بشه.‬

‫چطوری؟‬

‫می‌تونیم بریم تو خونه؟‬

‫چند...چندتا...‬

‫[با لکنت حرف می‌زند]

‫سکه پیدا...می...کنه...‬

‫...که...بده...به...صا...نه...‬

‫آره...پیدا کرده بود،...‬

‫برگردوند به...صاحبش.‬

‫[طاهری] پس داد به صاحبش...‬

‫بعد این هر کاری کرد، ‫نتونست خانمه را پیدا کنه.‬

‫دیگه هم کسی حرفش را قبول نکرد.‬

‫شایعه کردند که بابای من داره دروغ میگه.‬

‫خب، تو می‌تونی یه بار دیگه از اول بگی؟‬

‫[طاهری] هان؟ بگو.‬

‫[سیاوش] سلام. سی...‬

‫...سیاوش سلطانی...هستم...‬

‫پس...‬

‫سر...آق...‬

‫آقای...رحی...م...س...‬

‫س...سل...‬

‫سلطانی. بابای...‬

‫[رحیم] نه بابا، نشد. یه بار دیگه بگو.‬

‫- [طاهری] خوب بود که؟ ‫- [رحیم] نه، نشد.‬

‫رحیم] شما تا چایی تون را بخورید، ‫یه چندباری با هم بگیم.‬

‫[طاهری] همین‌جوری خیلی خوبه.‬

‫وقتی استرس می‌گیره، ‫نمی تونه راحت حرف بزنه.‬

‫[رحیم] بابا، یه دقیقه بریم تو اتاق.‬

‫[طاهری] نه، بشین.‬

‫این الآن این جور که داره حرف می‌زنه...‬

‫آدم را متقاعد می‌کنه. ‫عموجان، همین جوری بگو.‬

‫[طاهری] خوب، بگو.‬

‫[سیاوش] س...سلام.‬

‫[طاهری] صبر کن. صبر کن.‬

‫[طاهری] آدم وقتی قراره ‫باباش را ببرند زندان،

‫باید بیشتر از اینا ناراحت باشه، نه؟‬

‫[سیاوش] چرا.‬

‫طاهری] مگه بابات را دوست نداری؟ ‫سیاوش] چرا.‬

‫خب، پس چرا ناراحت نیستی؟‬

‫تو انگار خیلی خوشحالی که از فردا ‫دیگه بابات را نمی‌بینی؟‬

‫[طاهری] خب، بگو.‬

‫سلام. من...س...‬

‫سیا...وش...سلط...‬

‫طانی...هستم.‬

‫پس...سر آق...‬

‫...قای رحیم...سل...‬

‫[طاهری] چی شد؟‬

‫فقط من نمیخوام که این فیلم پخش بشه.‬

‫نگاه کن، خدا شاهده، وقتی داشت ‫حرف می‌زد، من هم بغضم گرفت.‬

‫این فیلم را هرکی ببینه، ‫حالش بد میشه.‬

‫باشه، ولی من نمیخوام کسی ‫بچه‌ام را این طوری ببینه.‬

‫این به نفع خودته. به نفع این بچه است.‬

‫این فیلم پخش بشه، ‫مردم باز طرف تو را می گیرند.‬

‫[طاهری] شاید هم زنه فیلم را دید ‫زنگ زد و مشکل حل شد.‬

‫- نه، پاکش کنید. ‫- یه خورده فکر کن.‬

‫- مگه بچه چیز بدی گفت؟‬ ‫- نه، نمی‌خوام.‬

‫چی چی را نمی خوام. ‫مگه فقط به خواست توست؟‬

‫اینجا پای آبرو و حیثیت ‫همه ما در میونه.‬

‫آبرو و حیثت‌تون را می خواهید ‫با لکنت بچه من بخرید؟‬

‫[آه می‌کشد]

‫[حسین] آقای طاهری، ‫تشریف داشته باشید.‬

‫- [طاهری] با اجازه شما. ‫- [ملیح] زحمت کشیدید. ممنونم.‬

‫[رحیم] آقای طاهری.‬

‫[حسین] رحیم؟‬

‫چکار می‌کنی؟‬

‫فیلم را پاکش کن!‬

‫- برو کنار ببینم.‬ ‫- پاکش کن!‬

‫میگم برو کنار!‬

‫- باز کن. ‫- [ملیح] رحیم؟‬

‫[طاهری، عصبانی] دستمو ول کن!

‫[رحیم] همین‌جا پاکش کن!‬

‫[رحیم، عصبانی] خب، پاکش کن!‬

‫- زشته، رحیم. ‫- باشه.‬

‫باشه.‬

‫[ملیح] ببخشید.‬

‫چی شد؟‬

‫- رحیم؟ ‫- اِه، رحیم!‬

‫[در محکم بسته می‌شود]

‫[رحیم، التماس‌کنان] آقای طاهری، پاکش کن.‬

‫- پاکش کن! ‫- برو عقب!‬

‫آقای طاهری، شرمنده، ببخشید.‬

‫ببخشید، آقای طاهری.‬

‫[رحیم، التماس کنان] آقای طاهری، پاکش کن!‬

‫- رحیم! ‫- آقای طاهری!‬

‫- رحیم! ‫- رحیم!‬

‫- [ملیح] رحیم، چکار می‌کنی؟ ‫- [حسین] رحیم، ولش کن!‬

‫- [رحیم، عصبانی] پاکش کن! ‫- [صدای دزدگیر خودرو بلند می‌شود]‬

‫[رحیم ،فریادزنان] پاکش کن!‬

‫[حسین] رحیم، میخواد کمکت کنه.‬

‫میگم پاکش کن!‬

‫- پاکش کن! ‫- [طاهری] داد نزن!‬

‫باشه، داد نزن!‬

‫[حسین] خیلی خوب! عمو، دارید چکار می کنید؟‬

‫شرمنده، آقای طاهری، ببخشید.‬

‫یه دقیقه بفرمایید بریم داخل.‬

‫[ملیح] بیایید بریم تو بشینید.‬

‫[حسین] شرمنده شدیم، به خدا.‬

‫تو را من فردا می‌بینم.‬

‫[حسین] برو تو، رحیم!‬

‫[حسین] آقای طاهری، ‫یه دقیقه گوش کنید.‬

‫[حسین] خواهش می‌کنم!‬

‫[طاهری] باید برم.‬

‫[طاهری] اجازه می‌فرمایید؟‬

‫حسین] بفرمایید یه دقیقه بریم داخل.‬

‫[طاهری] خواهش می‌کنم.

‫[ملیح] آقای طاهری، بچه داره.‬

‫[ملیح] آقای طاهری به خاطر بچه‌اش!‬

‫[خودرو را استارت می‌زند]

‫[در بسته می‌شود]

‫رحیم، فردا چه جوری میخوای برگردی ‫زندان با این کاری که کردی؟‬

‫[صدای ریختن آب در لیوان]

‫[صدای ریختن آب در لیوان]

‫[در باز و بسته می‌شود]

‫دستت درد نکنه.‬

‫[نگار] دایی...‬

‫زندان چه جوریه؟‬

‫[صدای گریه ملیح می‌آید]

‫[صدای پیس ترمز اتوبوس می‌آید]

‫[صدای بلند ترافیک خودروها]

‫[بوق خودروها]

‫[صدای ترافیک ادامه دارد]

‫[صدای ترافیک ادامه دارد]

‫[بوق ممتد خودرو]

‫- [مأمور زندان] مبارک باشه. خداحافظ.‬

‫- بفرمایید. ‫- دست شما درد نکنه.‬

‫[زندانی] به همکارتون هم بدید. بفرمایید.‬

‫[زندانی] نوش جونتون.‬

‫- [زندانی] بفرمایید. ‫- ممنون.‬

‫- [زندانی] بردارید. ‫- خیلی ممنون.‬

‫[زندانی] ببرید داخل ‫با بچه ها بخورید.‬

‫دست شما درد نکنه.‬

‫[زندانی] خواهش می کنم.‬

‫[زندانی] خدا نگهدارتون باشه.‬

‫- [زندانی] با اجازه. خداحافظ. ‫- [مأمور] یاعلی.‬

‫[مأمور] آقا، پاشو بیا اینجا.‬

‫- [مأمور] اسمت چی بود؟ ‫- [رحیم] رحیم سلطانی.‬

‫[مأمور] برو تو.‬

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫[موسیقی تیتراژ پایانی]

‫آمازون استودیوز‬