Original subtitles

0-0 do wszystkich jednostek, interwencja konieczna,

zagrożenie życia, dzielnica Pomorzany.

Skręć w lewo. Skręć tu w lewo.

Dobra, jesteśmy za wami.

Woźniak, przepuść nas, ja pojadę pierwszy.

Panie dowódco, dowieziemy nas na miejsce szybko i bezpiecznie.

Co ty, w jakimś filmie jesteś? "Szybcy i wściekli"?

- Przepuszczaj! - Nie ma takiej opcji.

Ciśniesz, Woźniak? Ciśniesz?

Dobra, tylko nie jebnijcie dzwona.

"Szybcy i wściekli" mi się podoba.

Stój! Zostaw ją! Stój!

Zostaw ją!

Stój, kurwa! Mówię do ciebie!

Stój!

Zawieja!

- Zostaw to! - Odłóż to! Odłóż to!

Stój! Stój!

Kamińska, dawaj za nią!

Kurwa, skurwysyn. Dobra.

KAMIŃSKA: Ja pierdolę.

Potrzebne wsparcie.

Mamy tu strasznie dużo poćpanych ludzi.

Minął już rok, odkąd jest pani w służbie prewencji.

No i jak się pani z tym czuje?

Pierwsze miesiące były trudne.

Musiałam się przyzwyczaić, że teraz to nie ja prowadzę śledztwo.

I że muszę się dostosować.

Działamy doraźnie, prewencyjnie.

Co mogę pani powiedzieć? To jest zupełnie inny rodzaj pracy.

Idzie się na dyżur, kończy się dyżur, robi notatkę.

Wraca do domu i...

...teoretycznie zapomina o całym dniu.

A jak się pani odnajduje w zespole?

Madejski ma duże policyjne ego.

Lubi pokazywać, kto tu rządzi.

Ale to solidny policjant.

Przypomina mi męża.

Wojtek też wierzył w policyjną misję.

Kamińska - trochę za głośna.

Nie wiem, jak ona się tutaj znalazła.

Najważniejsze, że się uzupełniają z Madejskim.

A Woźniak...

jest tutaj nowy.

Docieramy się.

Ale jest w porządku. Myślę, że można na nim polegać.

Wiem, że byłam nie do zniesienia.

Wiem, że śmierć męża zryła mi psychikę.

I szukałam w pracy

rozwiązania zagadki,

która nie dawała mi spokoju.

Dlaczego się zabił?

I co pani odkryła?

Że za jego śmiercią stoi bezwzględny handlarz ludźmi.

Człowiek bez skrupułów.

I może Wojtek popełnił samobójstwo, może.

Ale wiem jedno. Pchnął go do tego Molski.

Nieuchwytny Molski.

Kiedy wróci pani do służby w dochodzeniówce,

nadal będzie pani prowadziła sprawę Molskiego?

Nie. Ta sprawa jest już w rękach CBŚ.

Ja zostałam odsunięta.

Podczas nalotu na melinę znaleźliśmy kilkanaście osób w stanie krytycznym.

Ten śmiertelnie niebezpieczny narkotyk jest tani i uzależnia właściwie od razu.

Na ulicy nazywany jest "drag zombie".

Każdego dnia znajdowane są kolejne ofiary fentanylu.

Dowódco, proszę kontynuować.

Niestety nie znamy pochodzenia tego syfu.

I teraz to jest naszym głównym zadaniem.

Szukamy dilerów, pośredników, kurierów, którzy pchają fentanyl w miasto.

Trzeba przeszukać wszystkie meliny

gdzie mogą znajdować się osoby uzależnione.

Nie aresztujemy ich, tak? Tylko rozmawiamy, niesiemy pomoc.

Interesują nas dostawcy, a nie ich ofiary.

Panie i panowie, naszym zadaniem jest zatrzymanie ekspansji tego narkotyku.

Kolejna sprawa. Kubiak.

Gdy pytałam, czego się pani dowiedziała, miałam na myśli:

czego dowiedziała się pani o sobie.

Że nie potrafiłam sobie poradzić ze śmiercią Wojtka,

bo uznawałam to za swoją osobistą porażkę.

A ja nie przegrywam.

I nie lubię przegrywać.

I w tamtym czasie byłam bardzo zamknięta w sobie.

Niedostępna emocjonalnie, wkurzona. Wściekła.

I odpychałam prawie każdego, kto się do mnie zbliżył.

Ale...

pracuję nad tym.

I jestem gotowa, żeby wrócić.

Fajną masz tę dziarę.

No.

Co tam jest napisane?

Zanalizuj se.

ZAWIEJA, Z PODZIWEM: Uuu...

Grubo.

Tego się nie pisze przez "ch"?

20 lat temu tak się pisało.

A ty masz jakąś dziarę?

Mam.

Jedną wielką bliznę na sercu.

Tylko jedną?

Niejedną.

KAMIŃSKA: Kiedy nas do siebie zaprosisz?

- WOŹNIAK: Na razie. - Nudziarz.

- Ja się z młodym nie widzę, to pijemy. - I to lubię.

Jak tam...

kolejny dzień z życia krawężnika?

Ciężko.

Plecak. Czekaj tu.

Tam, gdzie zawsze.

Powiedz, Kaśka.

Ostatni rok był super, tak?

- Mhm. - No.

No to daje chyba nam to jakieś podstawy do tego, żeby...

- Żeby... - Nic nie zmieniać?

No.

Janek?

Hej, Janek?

Janek...

Hej.

Chciałeś wyrzucić śmieci?

Janek...

Chodź, wyrzucimy śmieci.

Wyrzucimy razem, hm?

Tak?

- MĘŻCZYZNA: No... - MĘŻCZYZNA 2: No! Ja jebię!

Pierdolisz. Aha.

- Druga. - Chwila.

To dużo.

- Trzymaj. - Dzięki.

Na razie.

- Cześć, Hania. - Cześć.

W co tam grasz?

To jest taka gra, że ja jestem wojowniczką,

- i walczę z grzybami. - Mhm.

- Lekcje odrobiłaś? - Tak.

- Na pewno? - Tak.

- Straszny masz tutaj bałagan. - Nie.

Mhm.

Co robisz?

Gram.

Przez Internet?

No tak.

A co to jest?

To jest czat. Tam się rozmawia.

Ale nie tak się umawialiśmy, nie? Wyłącz to.

Wyłącz to.

To co ja mogę robić? Tyle czasu tu siedzimy, a ja nic nie mogę!

Obiecałeś, że mama niedługo do nas dołączy, i co?

Cześć, młoda.

- Hej. - Szefie, problem jest.

Wrócimy do tego, dobrze?

Chodź.

- Ale zostaw go. - Kinia, no weź go zostaw.

- No kurwa, o co ci chodzi? - Co masz?

- Pojebało cię? - Moja sprawa to jest.

No. Wszystko wiem.

Korzysta z naszego szlaku i naszych ludzi.

A najgorsze jest to, że wprowadza fentanyl na Szczecin.

Sprawdzone info.

Jedź tam.

Dobra. Tylko hajs by się przydał.

- I jacyś ludzie. - Dostaniesz.

Cześć, młoda.

- O, jesteś już? - Tak, jestem.

Zgadnij, kogo spotkałam na dole.

Nie mam zielonego pojęcia.

Janka. Stał z koszem i nie wiedział, gdzie jest.

Matko Boska, no przecież ja tylko na pięć minut wyszłam.

Chciałam kupić papierosy. Jeden sklep był zamknięty,

- to poszłam do drugiego. - Mamo, sto razy ci mówiłam.

Nie zostawiaj Janka z Hanią, bo z nim jest coraz gorzej.

Kupiłabym ci te papierosy.

Hej.

- Przyniosłam ci herbatkę i kanapki. - Dziękuję, Małgosiu.

Kasiu.

- Dzisiaj wtorek, tak? - Tak.

To ja już wiem, po co ja byłem na dole.

- Hm, po co? - Śmieci.

- Aaa... - No.

Śmieci. To teraz zjedz.

- Zjedz, dobrze? - Tak, dobrze, oczyw...

Dziękuję ci bardzo. Dziękuję.

Siema, tata.

- Jak tam? - W porządku.

- Zakupy zrobiłem. - Znowu?

Skąd ty tyle forsy masz?

- Wypłatę dostałem. - To już trzecia wypłata w tym miesiącu.

Tata, wyluzuj.

Wszystko mam pod kontrolą.

Żebyś ty mi się, synek, w coś nie wpierdolił.

- Co? - Jajco.

Już zimna. Taka, jak lubisz.

- Ciepłą lubię kawę. - Żartowałam.

Do wszystkich jednostek.

Osiedle Królewicza, zasłabnięcie, wezwana karetka.

No, jesteśmy blisko. Zgłaszaj.

1-4-6, jesteśmy blisko, bierzemy to.

Halo, tutaj!

Dzień dobry. To ja do państwa dzwoniłam.

W nocy patrzę: chodzi, zatacza się, krzyczy.

Później poszłam spać.

Wstaję rano na papierosa, patrzę, a on leży.

- O której to było? - To znaczy, jak krzyczał,

- to druga, trzecia. - Robiła coś pani z nim?

Nie, nie, ja po prostu zadzwoniłam do was, zeszłam, no i...

Dowiedz się, co z tą karetką.

Posterunkowy Woźniak.

Posterun...

Kurwa, bateria.

WOŹNIAK: Potrzebujemy pilnie karetki.

Mamy chłopaka nieprzytomnego. Osiedle Królewicza.

Daj, zmienię cię.

Jakub Bosko, lat 16, liceum numer 150.

Rodzice właśnie rozpoznają ciało.

Z tego, co się dowiedziałem, to był dobry chłopak,

nie sprawiał problemów, dobrze się uczył, koledzy go lubili.

I raczej nie był uzależniony. Tak twierdzą rodzice.

Jak go znalazłam, wyglądało na to, że przedawkował.

Moim zdaniem to jest fentanyl.

- A skąd ta pewność? - Nie wiem. Intuicja.

Patolog zbada ciało i określi przyczynę zgonu.

Kolejna śmierć w przeciągu ostatnich tygodni.

I to nie meliniarz, narkoman, tylko dzieciak ze szkoły, licealista.

Czyli rozprowadzają fentanyl po szkole.

Powinniśmy zrobić nalot i przestraszyć dzieciaki, żeby przestały brać.

Zawieja, uspokój się.

Wiesz, co to jest?

List z terminem twojej ewaluacji. Właśnie przyszedł.

Więc bardzo cię proszę,

wytrzymaj jeszcze parę tygodni i nie podpalaj się.

Wezwij mi tu Madejskiego.

Tak jest.

Psycholog wydała pozytywną opinię. Ma duże szanse na powrót.

Dobra, nygusy, słuchajcie.

- Nie wychodzimy do domu. - Pójdziesz z babcią, tak?

- Mamy zrobić rajd na szkołę 150. - Kocham cię.

Szukamy narkotyków.

Przetrzepujemy dzieciaki, nie bawimy się w dobrych policjantów.

Mamy ich przestraszyć, żeby nie żarły tego badziewia. Do roboty.

Od pół godziny mogłem być na chacie.

Powiedz, co se kupisz za nadgodziny.

Ja na przykład już wiem, co se kupię.

Motywacja, Woźniak!

Panowie, szybciej, szybciej.

Dzień dobry.

Dzieci, szybko, szybko, szybko!

Kamińska, rozstawcie stoły. Tu ich przetrzepiemy.

Dziękujemy za wsparcie, pani dyrektor, za chęć pomocy.

- Antoni Chełminiak! - Obecny.

- Szym... - Nie, nie, nie wstawajcie.

- Pani Alicjo, mogę panią prosić? - Oczywiście.

Zacznijcie od ćwiczenia pierwszego, OK? Zaraz wracam.

- Ej, policja. - Dzień dobry.

Słuchajcie, mam dla was straszną wiadomość.

Dziś rano wasz kolega, Jakub Bosko, został znaleziony martwy.

Prawdopodobnie zmarł od przedawkowania narkotyków.

Ja wiem, ja też jestem w szoku.

Bardzo was proszę, teraz współpracujcie z policją. Dobrze?

To na spokojnie pakujemy wszystko do toreb,

do plecaków, i wychodzimy po kolei na korytarz, do pani sierżant. Dziękuję.

Zabieramy wszystkie rzeczy osobiste z szafek i zapraszam do kolejki.

WOŹNIAK: Dobra, odwróć się.

Kurtkę połóż tu, plecak tu.

Ręce szeroko.

Kurtka, plecak, ręce szeroko.

Dziewczynka w czarnych włosach ma coś.

- Co się dzieje? - Mam przy sobie narkotyki.

Nie chcę, żeby każdy widział, że je mam.

Rozumiem. Dobrze, chodź ze mną na bok.

Spokojnie.

Pokaż, co masz.

Skąd to jest?

Zabrałam to Kubie. Nie chciałam, żeby wciągał.

- Kubie Bosko? - Tak.

Dobrze, będę musiała ciebie zaprosić na komisariat, żebyś złożyła zeznania.

- Mogę panią prosić ze sobą? - Oczywiście.

No to chodź, zapraszam. Na spokojnie.

- Wezmę płaszcz i pojadę za wami. - Dobrze.

Woźniak, zejdź na dół.

- Cześć. - Cześć.

Usiądź sobie tutaj.

- Masz legitymację? - Mam.

To poproszę.

- Ten Kuba to był twój chłopak? - Nie, mój kolega. Przyjaciel.

- Ten adres tutaj się zgadza? - Tak.

Mama mnie zabije.

- A czym zajmuje się mama? - Pracuje przy sadzonkach.

- A tata? - Niestety nie znam taty.

Odszedł, zanim się urodziłam, więc nie wiem.

Dobrze. Powiedz mi, jak to się stało, że to masz?

Zabrałam to Kubie.

Nie chciałam, żeby tego brał więcej.

A co to znaczy, że Kuba to brał? Jak? Wciągał to, mieszał z wodą?

Dożylnie ładował?

Wciągnął.

Później całkowicie odleciał i nie było z nim kontaktu.

- A gdzie to było? - Przy osiedlu, na skateparku.

Ktoś może poświadczyć, że tam byłaś z nim?

- CHŁOPAK: On oddycha? - Ja dzwonię.

- Gdzie ty dzwonisz? - No kurwa, na karetkę!

- Weź, spierdalamy stąd. - Chodźcie, panowie. Nie ma co.

M-m.

M-m?

Dobrze, dam to do laboratorium.

Sprawdzimy, czy to ta sama substancja, która zabiła twojego kolegę.

Na razie nie informujemy twojej mamy, bo pani zgodziła się z tobą przyjechać.

Zaraz będzie rozmawiał z tobą detektyw, żeby poznać szczegóły.

Jeżeli będziesz współpracować, to pomożesz nie tylko nam,

ale przede wszystkim sobie. Rozumiesz?

To co?

Idziemy?

Operator 112, w czym mogę pomóc?

Jestem na skateparku, mój chłopak coś wziął.

Potrzebna jest pomoc karetki teraz.

Proszę się uspokoić i powtórzyć.

- Jestem na skateparku... - Halo?

Halo, proszę pani? Halo?!

Kuba!

Kinga, chcę, żebyś wiedziała, że twoja sytuacja jest poważna.

Możesz zostać oskarżona o posiadanie narkotyków

i również za nieumyślne spowodowanie śmierci.

Albo umyślne.

Ja tego nie wiem. Za takie rzeczy ludzie trafiają do więzienia, rozumiesz?

Więc dobrze się zastanów.

Pójdę do więzienia, tak?

Co, wywalą mnie ze szkoły, tak?

Nie wiem, Kinga, nie wiem.

Słyszałaś. Będą zadawać ci pytania.

Może chcą cię nastraszyć. Może dostaniesz wyrok. W zawiasach.

Nie wiem.

Słuchaj.

Ja wiem, że ty jesteś dobrym dzieckiem. Ufam ci.

Ale jeśli cokolwiek wiesz o tych narkotykach,

co on wziął, od kogo to miał,

to musisz im powiedzieć.

- Ja mam powiedzieć? Nic nie wiem. - Kinga.

- Skąd mam to wiedzieć? - Hej.

Ty byłaś z nim najbliżej.

Po prostu nie chcę, żeby zginął ktoś następny.

- Ty też chyba nie, co? - Nie wiem, no.

Nic nie wiem.

Ja bym ją puściła.

Ty byś ją puściła?

Ona teraz nic nie powie. Zacięła się.

Ja bym przycisnął.

Jak ją puścimy, to...

To zdobędziemy jej zaufanie.

No.

No, nie pozostaje mi nic innego, jak tylko się zgodzić,

sierżancie Zawieja.

Nie pozostaje mi nic innego, jak podziękować,

starszy aspirancie.

Zanim puścisz dziewczynkę, chciałbym porozmawiać jeszcze z nauczycielką.

Tak będzie.

Przekonałam śledczego, żeby cię puścił.

Powiedziałam, że zgłosiłaś się sama, przyniosłaś narkotyki.

I że ufam w to, co mówisz.

Dziękuję.

Potrzebuję wiedzieć, kto sprzedał Kubie te narkotyki.

Umówmy się, że daję tobie czas na przemyślenie.

Tutaj jest mój numer telefonu. Dzwoń do mnie o każdej porze.

Dobrze.

Poczekaj tutaj, a ja zaproszę panią Alicję na chwilkę rozmowy.

Wie pani, ja jestem kuratorką społeczną.

Zajmuję się tymi dzieciakami, pomagam im.

Ten Kuba...

Jemu niczego nie brakowało.

Żeby narkotyki, to...

W ogóle mi do niego nie pasuje.

Kuba Bosko to szósta ofiara przedawkowania w ciągu kilku tygodni.

Biały proszek, który zażył, to prawdopodobnie fentanyl,

więc rozprowadzają go również wśród młodzieży.

Bardzo nam zależy na tym,

żeby dojść do osoby, która to rozprowadza.

Więc jest do pani ogromna prośba.

Żeby pani porozmawiała z Kingą i wyciągnęła z niej, cokolwiek się da.

- Mhm. - Kto był dostawcą Kuby,

jak mógł mieć na imię,

może jakiś kontakt, adres, środowisko, w którym się obracał.

- Cokolwiek. - Jasne.

Zależy nam, żeby ten narkotyk nie trafiał do młodzieży.

Ale, jasne. Oczywiście. Jestem tego samego zdania.

Ja zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby państwu pomóc.

Dobrze, to wszystko. Odprowadzę panią.

Proszę.

- Do widzenia. - Do widzenia.

Dobra, Kinga...

Tylko nie ściemniaj mi, proszę cię.

Przecież ktoś musiał dać mu te narkotyki.

Ja myślę, że doskonale wiesz, kto.

Jak się pani dobrze zastanowi, to sama się domyśli.

No tylko nie mów mi, że to Kamil.

Ja niczego nie powiedziałam.

WOŹNIAK: Ja tam normalnie nie będę jakiegoś gnoja

za zwykłą lufkę spisywać.

Dacie wiarę, że ja do tej budy chodziłem?

Taki sam byłem, taki sam gnojek.

Moja matka to nie miała ze mną lekko, mówię wam.

- Coś się zmieniło? - No! Poszedłem do policji.

Dzisiaj to ja się muszę najebać. Kto ze mną?

WOŹNIAK: Ja dzięki, na mnie nie liczcie, dzięki.

Może pani detektyw dziś się z plebsem napije?

Nie, dziękuję. Nawet gdybym chciała, to nie mogę.

Matka, córka, babcia, teść, dziadek.

- Życie. - KAMIŃSKA: Madejski!

Do Szmaty?

- Może być. - Cześć.

- Nara! - Cześć.

Pani detektyw, podwieźć?

- Dzięki, nie trzeba. - Na pewno?

Na pewno.

- To do jutra. - Do jutra.

GŁOS Z TELEFONU: Tu Kamil. Zostaw wiadomość.

Kamil, proszę cię, oddzwoń do mnie natychmiast. Musimy porozmawiać.

Jakby co, jadę pod twój dom. Mam nadzieję, że tam cię spotkam.

Dobry wieczór.

- Gorące, gorące, gorące! - Daj, daj, daj, puść, puść.

Dobrze.

No, to kiedy w końcu

- przestaniecie udawać? - Co?

No, kiedy ogłosicie światu, że jesteście razem?

- Tak, bądźcie razem! - Bądźcie razem!

Dokładnie, ja to Kasi ciągle powtarzam.

Dobra, słuchajcie, naprawdę.

- Zajmijcie się swoimi sprawami. - Cześć, Janku, co robisz?

Janek! Co się dzieje?

Wtorek - śmieci.

Nie, nie wtorek, czwartek. Wtorek już był. Chodź.

Chodź, zjesz z nami.

Chodź, Janek, zjesz.

Nie, Wojtku, dzięk... Kurwa.

- Kur... - Zostaw, zostaw.

Też czasami zapominam, który jest dzień tygodnia.

No właśnie, więc dziadkowi też to się zdarza.

Chodź, nałożę ci, Hania.

Z nim jest coraz gorzej. Ja go zabieram do jakiegoś specjalisty.

Nie, stop, poczekaj. Ja się tym zajmę, tak, ja to... Ja to ogarnę.

No chodź.

No i co? I nie może tak być?

Po prostu? Normalnie?

No ale jest "po prostu".

Ale nie jest "normalnie".

Dobranoc.

Dobranoc.

Napisy na zlecenie HBO Fundacja Siódmy Zmysł

Karolina Woicka