Original subtitles

Przynajmniej wyrwała się stąd, tak jak chciała.

Chyba nie cierpiała.

Pewnie to się stało szybko.

Ponoć niedźwiedzie mają siłę 12 ludzi.

Do środka! Już!

Połóżcie ją w saunie.

Nie rozumiem. Czemu zaatakował Hildę?

Może miał na nią oko.

Dlaczego?

Bo ktoś chciał ją skrzywdzić.

Ktoś, kto może pokierować niedźwiedziem lub się w niego zamienić.

Naprawdę w to wierzysz?

Mawiają, że Lapończycy to samo zło.

Mogą zmienić się w niedźwiedzia lub wilka, wchodząc przez oko

w skórę samobójcy.

Pomodlę się za jej duszę.

Nikomu ani słowa.

Notuj.

Otarcia na kostkach.

Twarde podeszwy stóp.

Latami chodziła boso po lesie.

Rana z prawej strony czaszki.

Pięć centymetrów nad uchem.

Stąd wyrwano pęk włosów.

Tkanina jest rozdarta przy szyi.

Co to oznacza?

Próbowała się bronić.

Walczyła o życie.

Mam... to napisać?

Zapisuj wszystko, co mówię.

Nie musisz teraz patrzeć.

Duży siniak na lewym udzie.

Napisz, że krwawiła.

Krwawiła z łona.

Te siniaki to dzieło ludzkich rąk.

Co?

Szeryf jedzie!

Pomóż mi.

Przytrzymaj ją. Widzisz?

- To ją zabiło. - Użyj wzroku.

Nóż... Rany zadano nożem.

Tak jak ślady pazurów na sośnie, gdzie odpoczywała.

Ktoś ją skrzywdził.

I próbował zatrzeć ślady.

- Gdzie ona jest? - Tutaj.

„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem.

Kto we mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie.

Każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki”.

Amen.

Dzień dobry, szeryfie.

Co robiliście na bagnach?

Często chodzimy z Jussim na wędrówki.

Bardzo nas interesuje flora północnej Skandynawii.

Nie żyje.

Ugryziona w szyję. Biedaczka.

To nie są ślady zębów. Jeśli...

Kto zamierza przeszkadzać w śledztwie, może wyjść. Zrozumiano?

To zęby niedźwiedzia.

Dorwał ją i zawlókł na bagna.

Pewnie chciał ją pożreć później.

Znaleźliśmy złamany drąg z stogu siana.

Zepchnięto nim ciało.

Były na nim strzępki płótna.

Po sianokosach zostaje wiele takich drągów.

- Ma podartą koszulę. - A kto nie ma?

Każda pasterka ceruje i łata ubranie, gdy pasie lub zbiera siano.

Doktor Sederin wystawi akt zgonu?

- To będzie trudne. - Dlaczego?

Dziś rano wyjechał do Jokkmokk.

Byliśmy w szopie w pobliżu miejsca odkrycia ciała.

Znaleźliśmy tam włosy, zapewne Hildy.

Wszystkie baby mają włosy.

- Jeśli zbada pan jej skalp... - Wynocha stąd! Już!

Mam powtórzyć po lapońsku?

Zimno ci?

Chodź. Mam coś dobrego.

Tak, to najlepsze miejsce.

Nie trzeba się wstydzić strachu. Ja też się boję.

Śmierć jest przerażająca.

Widzisz tego trzmiela?

Levi taki był. Pełen sił.

Gdy zachorował na odrę, byłem pewien, że wyzdrowieje.

Ostatniej nocy wydawał się bardziej przytomny.

Machał rączkami,

jak trzmiel skrzydłami.

Ale...

odleciał.

Pan go zabrał.

Czułem, że...

to było złe.

A potem znalazłem ciebie.

Tej samej wiosny.

I zrozumiałem, że Bóg jest dobry.

HILDA WANHAINEN

Mam powiedzieć pastorowi, że złapali bestię.

Jest wielka.

Ale szkoda małego.

A niech mnie. Pastor też się obudził?

Dzień dobry, pastorze.

Dziękujmy temu na górze.

Albo lepiej Karvonenowi i Vallowi, bo sprawiedliwości stało się zadość.

Karvonen strzelił, a Vallo dobił siekierą.

Zdaje się, nasi przyjaciele zbledli.

To okrutne, ale kto krzywdzi, dozna krzywdy.

Co pastor sądzi?

Ten heroiczny czyn trzeba uwiecznić.

Niestety, te biedne zwierzęta zginęły na próżno.

Hildę Wanhainen zabił człowiek.

Dość tego!

Ta bestia zagryzła biedaczkę.

- Każdy to widzi. - Tak.

Michelsson, co pan myśli?

- To bez wątpienia ludojad. - Czyżby?

Skąd ten pomysł?

- Rozetnijcie brzuch. - Co?

Jeśli to ludojad, zawartość żołądka tego dowiedzie.

Proszę. Coś na wzmocnienie?

- Ojcze? - Zaufaj mi.

Weź się w garść.

Jest i zawartość żołądka.

Może to też warto zbadać?

Korzenie, liście i łodygi.

Ten niedźwiedź jadł tylko rośliny.

Co za brednie? Przyciągnęła go padlina.

To mięsożerca.

- Co zrobicie z niedźwiedziem? - Chcemy zatrzymać skórę.

A głowę?

Na co ona pastorowi?

Do celów badawczych.

W życiu nie spotkałem dziwniejszego pastora.

Niemal dwa centymetry krótsze od ran na ramieniu dziewczyny.

Napastnik jest na wolności.

Bestia w ludzkiej postaci.

- To złe. - Co?

To, co robimy. Zwierzę jest święte. Zemści się.

To tylko przesąd.

Chrześcijanin w to nie wierzy.

Jak myślisz?

To tu jest dusza?

Niektórzy tak twierdzą.

- Jeśli niedźwiedzie mają dusze. - Mają.

Wyrazy współczucia.

To mój syn, Jussi.

Chętnie pomoże w obejściu.

Nie wiem, co pani powiedziano, ale...

Wszystko jedno. Pewnie na to zasłużyła.

Ponoć nie chce pani przyjąć ciała.

Co mam z nim zrobić?

Pogrzeb jest dzisiaj. Parafia zapewni trumnę.

Ucieszę się, jeśli pani przyjdzie.

Antti też.

Będziesz się modlić za dziwkę?

Chcesz skończyć jak ona?

Nie mów o Hildzie, bo nic nie wiesz.

Zhańbiłaś się, zadając się z dziewką,

która sypiała ze sklepikarzem.

Cała wioska o tym wie. A teraz ona nie żyje.

Przyniesiesz mi wstyd, niosąc kwiaty na pogrzeb.

To nie jej wina, że porwał ją niedźwiedź!

Gdy lato jest w rozkwicie, nasze serca przepełnia radość.

Cieszymy się życiem i wszystkim, co rośnie na pastwiskach Pana.

Ale bywa, że piękne kwiaty padają pod ostrzem kosy.

Zadajemy sobie pytanie, dlaczego.

Czemu piękno nie może jeszcze urosnąć?

Odpowiedź tkwi w nas.

Suche siano daje życie pod zimowym niebem.

Czy pani Wanhainen chce podejść i się pożegnać?

Chodźmy.

Już dobrze...

BŁOGOSŁAWIONY TEN, KTO LITUJE SIĘ NAD NĘDZARZAMI.

O nie. To ten dzikus.

Odeszła przed nami... ale wciąż tu jest.

Jak to?

W snach... Gdy będziesz potrzebować pomocy.

Można sobie wyobrazić, że wisi tutaj.

Ale olejny, oczywiście.

Jako hołd dla pani Sjödahl, dzięki której pokonano bestię.

A jeśli to nie był niedźwiedź?

Hipoteza pastora.

A co myśli pan Beronius?

To możliwe.

Przebiegły, bezlitosny człowiek, być może owładnięty żądzą cielesną.

Niektórzy lubią zadawać ból innym.

To nic niezwykłego.

Możemy kontynuować?

Proszę wybaczyć. Wystraszyliśmy panią?

Mój mąż wyjechał.

Chciałem porozmawiać w panią.

Należę do tych, którzy sądzą,

że pastor powinien widywać parafian nie tylko w kościele,

ale i w codziennym życiu.

Mój syn, Jussi.

Dzień dobry.

Liczę, że pójdzie w moje ślady.

Ma zostać pastorem?

Tak.

Albo świeckim kaznodzieją.

Czas pokaże.

Przepraszam, mam dużo roboty.

Oczywiście. Została pani sama.

- Kiedy wróci mąż? - Za kilka dni.

- Wyjechał w interesach? - Tak.

To pewnie częste.

Kilka razy w roku.

Czasem na wybrzeże, czasem do Laponii.

Mój mąż nie jest mordercą.

Wiem, co myślicie.

Rozpustnik.

Chce go pastor przydybać, prawda?

To tylko złośliwe plotki.

Dziewczyna czasem tu bywała, ale pomagaliśmy jej tylko

rzeczami ze sklepu.

Jej ojciec zapił się na śmierć. Było nam jej żal.

Jasne?

Plotki czy nie, gdyby mój mąż spał z pasterką,

nie powiedziałabym o tym pastorowi.

A gdyby ją zabił?

Zadbałabym o to, by poszedł do piekła.

- Naprawdę? - Nawet gdybym sama miała tam trafić.

- Jutro weź ze sobą Lisę. - Co?

Jussi nie jest naszym jedynym dzieckiem.

Chyba czasem o tym zapominasz.

Na pewno.

Wcale nie.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

- Dzień dobry, dzieci. - Dzień dobry, pastorze.

Usiądźcie. Pokażcie pastorowi, czego się nauczyliście.

Zobaczmy.

Bardzo dobrze.

Chciał pisać lewą ręką,

ale to strona diabła, więc uczę go pisać prawą.

Z ręką związaną za plecami jest łatwiej.

Nieważne, którą ręką się pisze, byleby wierzyć.

Powiedzcie: „Ordu salutis”.

- Ordu salutis. - Ordu salutis.

To znaczy „porządek zbawienia” po łacinie.

Porządek zbawienia jest jak wysokie i strome schody.

A na szczycie stoi Jezus Chrystus.

Światło jest tak jasne, że prawie oślepia.

A on stoi tam z otwartymi ramionami i czeka na nas.

- Jest tam jedzenie? - O tak.

Dużo jedzenia dla każdego, kto jest głodny.

- Masło też? - Tak, góry masła.

Są tam też...

Jest też mięso renifera.

Szczupaki, świeży chleb i wielkie kawałki złotego sera.

Wszyscy możemy tam trafić.

Najpierw trzeba umrzeć.

- Ale zanim umrzemy, musimy żyć. - Właśnie.

Aby wieść bogate i wartościowe życie, trzeba zdobywać wiedzę.

Wiecie, że wrzątek może poruszać łodzie?

- Nie. - To prawda.

Robią tak w Ameryce i w południowej Szwecji.

To Jussi, mój przybrany syn.

Znalazłem go, gdy był taki jak wy.

Mówił tylko po lapońsku. Nie umiał czytać ani pisać.

„Nie wspominajcie wydarzeń minionych,

nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy.

Oto ja dokonuję rzeczy nowej.

Pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?

Utworzę też drogę na pustyni

i rzeki na pustkowiu.

Sławić mnie będą zwierzęta polne”.

Świetnie się spisałeś, Jussi.

„Nie wspominajcie wydarzeń minionych,

nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy.

Oto ja dokonuję rzeczy nowej.

Pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie?

Utworzę też drogę na pustyni i rzeki na pustkowiu.

Sławić mnie będą zwierzęta polne”.

- Lisa byłaby dobrym pastorem. - Proszę cię.

Czy kobiety mają milczeć?

Nie ja ustalam reguły.

Ale otaczasz się świeckimi kaznodziejami.

Pekka, Juhani i cała reszta.

To wbrew naukom Kościoła.

- A teraz Jussi. - On jest wyjątkowy.

Tak. To nasze jedyne dziecko, którego nie urodziłam.

Co masz na myśli?

Jest tak samo darem od Boga jak pozostałe.

To, że znalazłeś go po śmierci Leviego, nic nie znaczy.

Wręcz przeciwnie. To był znak.

Kochasz tego chłopca bardziej niż kogokolwiek.

Widzę to.

- Panowie. - Wzywała pani.

W sobotę jest potańcówka w jakiejś szopie.

Zgadza się. Młodzi się organizują.

Słyszałam, że tym razem wiele osób zostanie w domach.

Dlaczego?

Bo myślą, że w wiosce grasuje morderca.

Nie.

Przecież... zabiliśmy niedźwiedzia.

Tak, ale wygląda na to, że słowa pastora trafiły na podatny grunt.

Podobno kazałam zabić niewinne zwierzę.

Nie ma się czym martwić. To bzdury.

Niestety to twoje zmartwienie, mój drogi Brahe.

Jeśli ludzie będą chętniej słuchać pastora niż policji, będziemy mieli problem.

Pastor mówi, że w wiosce jest morderca,

choć każdy o zdrowych zmysłach wie, że porwał ją niedźwiedź.

Czemu rozsiewa to brednie? Powiem wam.

Bo nie chce żadnych tańców w Kengis.

Woli, byście siedzieli w chatach, trzęsąc się ze strachu,

jak jakieś cholerne szkielety.

- Tego chcecie?! - Nie!

Nie? A może młodzi powinni się bawić,

- jak zawsze? - Tak!

- Bawić się i odpoczywać? - Tak!

Pastor ma nam mówić, jak żyć?

Nie sądzę. Nie, póki tu jestem.

Mamy coś dla każdego, kto jest spragniony i chce tańczyć!

Podziękujcie pani Sjödahl!

Co robisz?

Czego chcesz, matko?

Nie wybierasz się na tańce, prawda?

Nie.

Nie rozumiem, jak można myśleć o tańcu,

gdy jedna grzesznica właśnie została ukarana.

Czas, byś została szanowaną kobietą.

Masz wielu zalotników.

- Powiedziała kogo? - Nie.

Jolino, chodźmy.

Hilda nie pozwalała decydować za siebie.

Chodziła na więcej potańcówek niż ktokolwiek inny i nie tylko tańczyła.

Czemu my mamy siedzieć w domu?

- Ale morderca... - Co?

- Ten, który zabił Hildę. - Pastor mówił...

Myślałaś, że to ktoś, kto się zmienił w niedźwiedzia

albo ktoś, kto ma nad nim władzę.

Co wiesz?

Przepraszam.

Ponoć dziś jest potańcówka.

- Nic o tym nie wiem. - Więc nie chcesz iść?

Taniec jest dla diabła tym, czym ciało dla muchy.

To dobrze o tobie świadczy.

Ale w wiosce grasuje zabójca.

Obawiam się, że pojawi się dziś wieczorem.

Idź tam i wypatruj go.

Pewnie jest duży i silny, i bardzo łasy na kobiety.

Dasz sobie radę?

Cassiope tetragona.

Kasjopeja czworograniasta.

Znalazłem ją w szopie, gdzie zaatakowano Hildę.

No i?

Rośnie wysoko w górach.

Nigdy jej tu nie widziałem.

Przyniósł ją napastnik.

Wypatruj kogoś, kto był na wzgórzach.

Na miłość boską, bądź ostrożny.

A niech mnie. To dzikus pastora.

To prawda, że znalazł cię pod kamieniem?

Dajmy mu brandy.

Trzymaj go.

Co do diabła? Szalony gnojek.

Mario...

Chodźmy.

Zostaw mnie!

Dobry wieczór.

W Hälsingland wiedzą, jak ruszać nogami.

Umiecie tańczyć kadryla?

Nie? Pora się nauczyć.

Syn pastora też może się bawić?

Dobrze, pomożesz mi. Chodź tu. I ty też, piękna.

Dobrze. Trzymajcie tak.

Reszta niech patrzy i się uczy. Do przodu...

i do tyłu.

A teraz najlepsze. Odwróćcie się do siebie.

Ty trzymasz tak, a ty tak. Rozwiń swe anielskie skrzydła.

Dobrze. A potem obrót. I melodia.

Śpiewajcie ze mną.

Bardzo dobrze. A teraz pozostali.

Chodźcie. No dalej.

Swego czasu dużo podróżowałem.

Paryż, Petersburg, Sewilla...

Byłem nawet w cholernym Tromsø.

Omal nie odmroziłem sobie sobie fiuta.

Ale nigdzie nie widziałem ładniejszych dziewczyn.

Któreś z nich są zaręczone?

Czy wszystkie są wolne?

Nie wiem.

Nie uraczyłeś się żadną?

A niech mnie...

Więc nie jesteś jeszcze mężczyzną?

Najlepsze przed tobą.

Nic nie dorówna cipce.

Powinna być wilgotna i ciasna.

Następnym razem wbiję ci to w gardło.

Tacy właśnie są.

Gdy nie potrafią tańczyć ani pięknie mówić, sięgają po pięści.

Wiesz, jak zbałamucić dziewczynę?

I szukajcie rozkoszy

We wszelkich boskich darach

W te miłe, letnie godziny

Dla ciebie i dla mnie, spójrz jak równiny

Co ci jest?

Odświętnie się wystroiły

Jakie są jasne i pełne kwiatów

- Co robiłeś? - Tańczyłem.

Drzewa okryły się ciemnymi liśćmi

Cała ziemia, jak okiem sięgnąć

Przywdziała szatę żywej zieleni

Nie mów ojcu.

Jedwabie Salomona nie dorównują

Wspaniałości tulipanów

Ani lśniących lilii

Wspaniałości tulipanów Ani lśniących lilii

Lato przynosi obietnicę piękna i radości.

Ale również pokusy.

Czujemy pokusę grzechu, gdy tylko zechcemy czynić dobro.

To Zły chce rozszarpać i zranić sumienie przebudzonych.

Dla wilka człowiek jest tylko jagnięciem.

Jedno jego ugryzienie potrafi zabić.

Nie walczcie z nim.

Nie macie dość sił.

Zamiast tego uciekajcie na łono naszego Zbawiciela

i spijajcie krople łaski z Jego piersi.

Otwórzcie usta i pijcie,

gdy Zbawiciel skropi wasze serca łaską.

Tylko tak unikniemy ognia piekielnego

i wkroczymy do jasnych komnat naszego Ojca w niebie.

Powiedziano mi,

że 19-letnia pasterka Jolina Eliasdotter zaginęła wczoraj wieczorem.

Wszelkie informacje o niej przekażcie mnie lub jej ojcu, Eliasowi Ylivainie.

Napisy: Justyna Burzyńska