Original subtitles

Jest czerwiec 1941 roku.

Rozpętana przez Hitlera wojna obezwładniła większość państw

Trwa gospodarcza eksploatacja krajów okupowanych.

Front przeniósł się na teren północnej Afryki.

Na morzach, zwłaszcza na Atlantyku, toczą się wielkie bitwy morskie.

Hitlerowskie Niemcy są u szczytu swej potęgi.

W podbitych krajach stosują terror i politykę eksterminacyjną.

Szczególne okrucieństwo tej polityki dotyka ludność okupowanej Polski.

W tym czasie Górny Śląsk i Zagłębie są już formalnie włączone do Rzeszy.

Podobnie jak w całym kraju i w rodzinie pasterników wojna zaczyna czynić

spustoszenia.

Tomasz nie wrócił do domu po kampanii wrześniowej.

Nie wiadomo, co się z nim stało.

Bolek też nie dał znaku życia.

Zygmunt pracuje w kopalni.

O losie Zbyszka rodzina nic nie wie.

Robert pracuje znowu w kopalni.

Gustek, zwolniony przez Niemców z aresztu, wyjechał do Krakowa.

Rysiek został powołany do wojska jeszcze w 1940 roku.

Henryk przesłał wiadomość z Węgier, że udaje się do Francji.

Wanda z córeczkami mieszka w Krakowie.

Jerzy i Irma zostali sami.

Obaj synowie, Willi i Werner, zgłosili się ochotniczo do Waffen SS.

Paulina i Teresa pracują zarobkowo.

Stanik i Róża z godnością znoszą trudy wojny.

Wisia nadal pracuje w szpitalu.

Krysia czeka na powrót Bolka.

Dziadku, dziadku.

Pójdź, chabut, pójdź.

Piotrku, jakżeś tak długo było.

Zbyszek, Zbyszek, nie uciekaj.

Zatrzekaj, Zbyszek.

Obudził się?

Tak, dałam mu zastrzyk.

Zbyszek,

pójdź sam ku mnie.

Kto to jest ten Zbyszek, nie wiesz?

Wnuk najmłodszy.

Od początku wojny nie mają o nim żadnej wiadomości.

A dziadek wciąż czeka na tego harcerzyka.

Od początku wojny czeka na harcerza.

Dziadek wie, co robi.

Tak.

Trzeba czekać.

Zostaniesz w nim.

Antek, można zakurzyć?

Mnie się moje skończyły. Za mało dają na kartki.

Eee, skąd masz taki fajny tabak?

Nie widzisz,

co tu napisane? A ty może jesteś krótkowidzem?

Jak jeszcze raz usłyszycie, że gadacie po polsku, to was każę przerobić na

mydło, wy śliskie psy.

Chodź, zakurz.

Widziałem.

Trzeba im będzie kiedyś o tym przypomnieć, nie?

Nie.

Boli cię jeszcze, Staniczko?

Nie ma prawa.

Wisia mnie, dziękuję.

Dobre cię łóżysko.

A co tam w domu?

Zbyszek już jest?

Oj, stanik, stanik. A cóż tym dziwnego?

Jow wlaza rycie.

A Zbyszek przyszedł do domu.

Kiedyś i tak musi.

Teraz mam dużo czasu.

To se tak myślę i myślę.

Dogustka też był jak niesprawiedliwy.

A synek dobrze zrobił z tą listą.

Będę musiał go przeprosić.

I co już?

A pozdrów.

Wszystkie wróble i gołębie na dachu.

Idziesz, Kaj?

Nie, dzisiaj nie.

Ale trzeba się będzie gdzieś wybrać.

Ciepło się zrobiło.

Dziewiciel czyś się widział?

A tu dziadka. W porządku.

Goi się z przeproszeniem jak na księ.

Tylko jak się budził z narkozy, to krylą po Polskach się kudziulo. Dobrze, że go

Kulicki operował.

Patrz, kto dzisiaj przyniósł nasz blokowy.

No, grzecznie mamy zapraszają.

Ja tylko, co te esamany ode mnie chcą?

To nie ESA, to kierownictwo miejscowe IP.

Oraz grupę Zajtung zaprasza mamy.

A jak myślisz, o co tutaj chodzi? A skąd mogę wiedzieć?

Ciebie to nic nie obchodzi. Nic. Tylko ta twoja, dzisiaj ta twoja robota.

A jak tu się rozchodzi o Zbyska albo o Bolka, to to.

Nie wydaje mi się.

Już przeszło dwa lata, jak nic o nich nie wiemy.

Gdyby na przykład ich aresztowali, to... Ty nie gadaj tak!

Gdyby o nich chodziło, to partię by to nie interesowało.

Tylko gestapo.

Urodziła się pani przed pierwszą wojną.

Wtedy Górny Śląsk był częścią państwa niemieckiego, a pani jego obywatelką.

Dlaczego teraz nie chce pani podpisać wniosku o przyjęcie na Volkslistę?

O pani mężu i synach na razie nic nie wiemy.

Na razie.

Nie mamy teraz czasu na takie zabawy.

Ale przyjdzie czas, że będziemy ich mieć w garści.

I wtedy co?

Wtedy Pani jako obywatelka III Rzeszy będzie w stanie im pomóc.

Nad tym niech się Pani zastanowi.

A poza tym ci bez Volkslisty będą wysiedlani.

Daję Pani formularz.

Radzę go wypełnić i podpisać.

Dobrze radzę.

Kiedyś miałem porachunki z panią synem, z Wolkiem.

Dalej dzieje.

W końcu okazało się, że to ja miałem rację.

Podpiszę mama?

Zygmuś, a może tu się rozchodzi o ciebie? Może jak podpiszę, to cię wezmą

wojska? Nie, mama, to nie tak.

Ja jestem pełnoletni i muszę podpisać sam.

A ja nie podpiszę.

To wysiedlono.

Nie tak szybko.

Górników potrzebują tak samo, jak i żołnierzy.

Ja no to... To ja mam teraz robić.

Nie podpisać.

Tobie to tak lekko godać, a ja...

Jeszcze chciałam zapytać, jak to jest z tą polską listą?

To nie należy do spowiedzi.

O tym możemy porozmawiać w zakresie.

Jeżeli chodzi o folsklistę, nie jest to sprawą duszpasterską.

Trzeba ratować polskość tej ziemi, o którą walczyli zarówno twój mąż, jak i

teść.

Niemcy są bezwzględni.

Rozpiera ich pycha.

Wytrzebią, wykarczują polskość śląska. Tym razem już na zawsze.

Z Abismarka byliśmy wszyscy obywatelami niemieckimi, a przecież w

sercu pozostaliśmy Polakami.

I dlatego uratowaliśmy Polskość Śląska.

Tak, ale oni potrzebują górników, a mój syn jest górnikiem.

Nie wierz im, droga siostro.

Oni zapędzą jeńców, więźniów na dół.

Jeżeli tak trzeba będzie.

Musimy tu trwać i przetrwać.

To znaczy, że oddziału ortopedycznego pan nie ma, doktorze. Jest tylko

chirurgia. Operujemy wszystko.

Ortopedię trzeba wyłączyć.

Nie mam ludzi.

Jedynym ortopedą z prawdziwego zdarzenia i świetnym chirurgiem jest Polak.

Przede mną był dyrektorem tego szpitala.

Wprawdzie studiował w Wiedniu i tam praktykował, ale ze względów

nie mogę mu powierzyć kierowania oddziałem.

Wcale nie musi być ordynatorem. Ma operować.

Trzeba wykorzystać jego wiedzę i umiejętności.

Ortopedia musi zostać wydzielona i wzmocniona.

To będzie trudne.

Na wojnie nie ma łatwych problemów.

Następna sprawa. Trzeba zwolnić połowę łóżek.

Ależ panowie, niech pan nie będzie taki nerwowy, panie doktorze.

Niemożliwe. Panie doktorze, nie przyszliśmy tu dyskutować.

Pan przeglądał nasze pełnomocnictwa?

Ale na litość boską, po co mam zwalniać połowę łóżek? Bo tak jest rozkaz, a

teraz chcielibyśmy obejrzeć salę.

Pan będzie uprzejmie towarzyszyć nam.

Trochę tu luźno.

Gdyby nie to, że panowie jesteście lekarzami, to bym się roześmiał.

Pan pewnie nigdy nie był na froncie w szpitalu polowym.

Czy to groźba?

Panie kolego, po prostu nie widział pan ciasnoty.

To Polak.

Co on tu robi?

To stary człowiek, jest po operacji przy Pukliny.

I pan twierdzi, że trudno będzie zwolnić połowę łóżek?

W pierwszym rzędzie trzeba się pozbyć Polaków.

Nie ma ich tu.

A ten stary?

Jaki on Polak? To próbki podofiter jeszcze sprzed tamtej wojny.

Mundur zmienia wygląd człowieka, ale nie jego duszę.

Przyszedł mi jakiś Zygmunt Pasternik.

Prosić.

Co go tu sprowadza?

Dzień dobry.

W tym domu obowiązuje niemieckie pozdrowienie.

Przepraszam. Zostań, Zygmunt.

Wili, zapominasz się.

On jest gościem.

Czujesz taki obrażalski.

To twoje dzień dobry w tym domu jest ponownie nie na miejscu.

Nie rozumiem, o co ci chodzi. Ja do stryja. O, Wili wścieka się, bo jest na

urlopie, a dostał właśnie telegram i musi jechać do jednostki.

Proszę, siadaj, Zygmunt. Dziękuję, tylko na chwilę. O co chodzi?

Dziadka wypisują ze szpitala.

Ze szpitala?

To ojciec w szpitalu?

Jest po operacji. Może by stryj kazał go przewieźć swoim samochodem.

Ojciec w szpitalu, a oni mnie nawet nie raczyli powiadomić.

Radzi nam się krew.

Taksówek nie ma, szpital nie da karetki, więc ja dostrzeję z prośbą.

Kiedy trzeba przewieźć dziadka?

Morgen. Jutro.

Zaraz zatelefonuję.

Jutro o 11 pod szpitalem będzie samochód.

Dziękuję. Do widzenia.

Nie zostaniesz na chwilkę?

Poczekaj na mnie.

Ja też idę do miasta.

To dziadek.

Już się dobrze czuje?

Dlaczego wypitali do szpitala?

Nie wiem. Po prostu musi opuścić szpital.

Może potrzebuje jakichś specjalnych leków.

Nie mam pojęcia, ciociu. Trzeba by się zapytać lekarza.

No właśnie.

To idziemy?

Pa, mamo.

Do widzenia.

Do widzenia.

Jak tam Bolek? Nic o nim nie wiemy. Nie dał znaku życia.

Na pewno?

Tak mówisz, jakbyś coś wiedział.

A co z mieszkaniem?

Krysia tam mieszka.

W zeszłym roku po śmierci matki miała dwa mieszkania i zostawiła sobie to

bolkowe.

Pozdrów ode mnie dziadka.

Idę do kasyna.

Trzeba się trochę rozerwać przed powrotem do jednostki.

Czego pan chce?

Będziemy rozmawiali przy zamkniętej drzwi?

O co chodzi?

Nie poprosić do środka?

Nie.

Rozumiem.

Jeszcze się nie przeprosiłem, ale nie było okazji.

Mam wiadomość o Bolku.

Porozmawiamy?

Nie.

Co u ciebie?

Spotkałem Krysia, ty od Bolka.

Bolek cię jeszcze interesuje?

Zawsze. Dopóki żyje.

A żyje?

Niestety nie wiem.

Krysia też nic o nim nie wie.

Myślisz, że Willi naprawdę wie coś o Bolku?

Kiedy go spytałem, to zrobił taką tajemniczą minę, jakby coś wiedział.

Nie powiedział wyraźnie, że wie, ale ja go nie wpuściłam do domu.

Dobrze zrobiłaś. To był tylko pretekst.

Jemu chodziło o ciebie.

Dziadku, możemy jechać do domu.

Chwała Bogu, bo by się tu jeszcze rozchorował.

Witaj, witaj.

Dziękuję ci.

Dziękuję.

Czyje to auto?

Służbowe.

Stryja Jerzego.

Ja do tego auta nie wsiadam.

O własnych siłach dziadek nie zajdzie.

Jedźcie, synku, do domu, a ja pójdę piechty. No, co was?

Doktory.

Kozali mi dużo chodzić.

Dziadku, nie znajdziecie.

No to po furgom.

Ale tym autem nie pojada. Te lat powinnyś już wiedzieć.

Po coś do niego poszedł?

Kto ci o to prosił?

Pójdę po lekuśku, jak na pogrzebie Korfantego.

A widzisz, ta twoja wyzgarnica zrobiła mi taki opatrunek,

że się człowiekowi chce chorować po czymś takim.

Dobro, dziełko.

A teraz siedlimy tu na ławce.

I trochę odpocznijmy.

Bo się pewnie już zmęczą.

Panie doktorze, został jeszcze ten w siódemki.

Przyszła paniego żona, też stara, sama sobie nie poradzi.

Żona niech wraca do domu.

Zostawimy go tutaj.

Pozwólmy mu umrzeć spokojnie.

Będzie pan miał nieprzyjemności.

Największą dla mnie nieprzyjemnością jest bezpardonowe wyrzucanie chorych we

szpitala.

Widziała siostra, do czego lekarze są zdolni?

Nie wszyscy, panie doktorze.

Siostro.

Siostro, znamy się dobrze.

Myślę, że mogę mieć zaufanie.

Niektórzy z tych chorych nie są całkowicie zdrowi.

Myślę o pacjentach, którzy wyszli ze szpitala.

Otóż chciałbym ich leczyć.

Dalej.

Będę potrzebował pielęgniarki.

Jestem.

Spodziewałem się tego.

Muszę, siostro, uprzedzić, że Niemcy mogą wykorzystać to, co dziewko nam.

Po prostu mogą to uznać za pewien rodzaj działalności konspiracyjnej. Panie

doktorze, to nie zmienia mojego postanowienia.

Co zrobisz, jak cię wezmą do wojska?

Nie wezmą, dziadku.

Nie mają prawa.

Oni się nie będą pytać.

No to nie pójdę.

To się tak lepko goda.

Ale na to trzeba być przygotowanym.

Trzeba zachorować albo coś takiego.

Trzeba mieć świńskie ziele na przykład.

Co to jest?

O, pan doktor na pewno wiedzą.

Co to świńskie ziele?

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Nie, nie wiem, co to jest.

No i jak tam?

Dziękuję, panie doktorze.

No i wszystko w porządku.

Siostro, trzeba zmienić opatrunek.

W tamta wojna niejeden to wypróbował.

Znaczy się korzeń tego świńskiego ziela.

Trzeba go pokrajać na plasterki, tak jak kiełbasa i położyć na

ciało.

Najlepiej na rękach albo nogach.

Tu na przykład.

Żeby to nie spadło, trzeba ten plaster owinąć

bandażem. Na drugi dzień cała ręka we wrzodach.

I trzeba chłopa leczyć.

Niejeden się wymigał od frontu.

A nawet i od śmierci.

Przez to świńskie dziele.

Panie doktorze, muszę się poskarżyć.

Opatrunek był zdjęty. Nie wiem po co.

Bo mnie tam paskudnie swędziało.

Tu już się podrapać po swoim brzuchu nie wolno.

Panie pasternik, naprawdę nie wolno tego robić.

Bo zakażenie łatwo.

A jak dziadek jeszcze raz tak zrobi, to przyłożę tego świńskiego ziela. Nie

wiesz, kaj rośnie.

Do zobaczenia.

Do widzenia.

Dziękuję, panie doktorze.

Dziadku, z tym świńskim ziarem to prawda?

A bo ja wiem, synku.

Nie widziałem go, nie wypróbowałem na swojej skórze.

Ale bez tamta wojna tak go dali.

A jak go dali, to coś w tym jest.

Teraz też by się niejednemu takiej ziele przydało.

Popatrz.

Wszystko się zieleni.

Wkrótce będzie lato.

Tak, a my ciągle w tym mieście, w tych okopconych murach. To jedźmy gdzieś.

W przyszłą niedzielę mam nocny dyżur. Moglibyśmy pojechać.

Rower masz?

Zepsuty. Koła ma?

Tylko dwa.

Kierownica. Kręci się.

Świetnie. Możemy jechać.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Co się stało?

No.

Z Kuliskim można porozmawiać?

Oczywiście.

A również powiedzmy na temat niebezpieczny?

Nie rozumiem.

Nie, bo ty go znasz tylko jako dobrego lekarza. Nie tylko. To bardzo dobry i

uczciwy człowiek.

Mam do niego sprawę, a nie wiem, jak zareaguje.

Na pewno cię wysłucha.

Jaka to sprawa?

Chciałem powiedzieć mu o tym świńskim zielu.

Panie doktorze, proszę nie pytać, skąd moja szmiałość.

Domyślam się.

Trzeba im przeszkadzać.

Zawsze i wszędzie, gdzie się tylko da.

Po co ten wstęp?

Siądźmy i mówmy o konkretach.

Naszych biorą do wojska.

No nie wszyscy chcą walczyć.

Jedni ze strachu, inni z wyższych pogódek.

No jednym i drugim trzeba pomóc, żeby nie musieli iść na front, żeby nie

zabijać tych, którzy chcą nam pomóc.

Może periatkowe ziele to jest bajka, ale ja myślę, że coś w tym jest.

No, załóżmy, że jest. I co dalej?

No, trzeba po prostu je dać tym, którzy chcą z niego skorzystać. Pomóc im.

Żeby im pomóc, trzeba najpierw zaszkodzić.

A pierwszą zasadą lekarza jest primum non nocere.

Przede wszystkim nie szkodzić.

Nawet... Nawet w imię wyższego dobra?

To bardzo trudne pytanie.

Ja rozumiem, że to jest niebezpieczne, że skorzystać z tego mogłyby tylko

zaufane osoby.

Ale ja zobowiązuję się wziąć na siebie całą odpowiedzialność za to.

Jak to?

Nie rozumiem.

W czyim imieniu pan występuje?

We własnym. Ja nie mam żadnych kontaktów.

Moi koledzy z kopalni też nie mają.

Ale to wcale nie znaczy, że w pinie.

Po prostu wiemy o sobie to, co najważniejsze.

że jesteśmy Polakami.

Nie łączy was żadna przysięga?

Jeszcze nie, ale jeżeli zajdzie potrzeba, to ją złożymy.

No cóż, na razie nie mogę dać konkretnej odpowiedzi.

Myślę, że w tym pomyśle z tym medycznym, świńskim zielem jest jakiś sens.

No, trzeba go na razie zdobyć.

Dziękuję.

Za co?

Za to, że mogę mieć nadzieję.

Panie kolego, przyszła przepustka dla pana.

Jako, że jest pan Polakiem, musiałem poręczyć za pana.

Dziękuję.

Tylko, doktorze, nie wiem, pan tam nie spłada jakiegoś pigla.

Jadę do Krakowa w rodzinnej sprawie.

Do widzenia.

Dokumenty.

Nazwisko.

Dziękuję.

On tego nie załatwi.

Nie wiem, kto ci pomoże.

Zdaje się.

Proszę cię wejść.

To jest mój kuzyn, o którym ci wspominałem.

A panowie może znają się?

Przepraszam, pójdę po recepcję.

Rozgość się.

Przepraszam cię na moment.

Teraz wraz.

Poszalałeś?

Wiesz, kto to jest?

Wiem.

Żołnierz. Mój podgładny.

Cóż jeszcze mogę powiedzieć?

Ślązak.

Zaprzysiężony i pewny.

Przecież on przed wojną współpracował z Niemcami.

Teraz też współpracuje, ale to naszą zgodą.

Pracuje już w urzędzie generalnego gubernatora. Wiesz, co to znaczy?

Ma wglądy do tajnych dokumentów.

Robi dla nas fotokopie.

Część z nich dostaje się do Londynu.

Wiele cennych informacji mamy od niego.

Wiem, wiem, wiem, co robił przed wojną, ale gwarantuję za niego.

Możesz być pokojny.

To takie świństwa, z których ma powstać świńskie ziele.

Dobrze.

Zresztą to mnie nie obchodzi.

I to można dostać tylko w zaufanych aptekach.

Apteki na Śląsku są w rękach niemieckich, dlatego musiałem tu

muszę jeszcze dziś i wrócić.

Dzisiaj to już nie zdążę.

Jest dla mnie coś nowego.

Tamto Panu przywiozł.

To niebezpieczne.

Innych prac nie da was.

Cieszę się, że będę mógł panu pomóc, panie doktorze.

Nie idź tam.

Boję się ciebie.

Nie myśl, że chodzimy o twoją pomoc, Brynem.

Nie szczędzisz.

Nic mi się nie stanie.

Powiem ci coś.

Okropnego.

Ale tak naprawdę to ja lubię te wojny.

Wiel dlatego.

Dlatego.

Tylko dzięki niej mogę być blisko.

Was.

Dzień dobry. Dzień dobry.

To dla was.

Dziękuję. Dzień dobry.

Dzień dobry.

Słucham pana.

W Wiśle nie ma wody.

Woda rybom niepotrzebna.

Panie z farmaceutą?

Nie.

Te etykiety są fałszywe.

No to jak poznać, co jest co?

Ten, co wystarą receptę, będzie wiedział. Ile się należy?

No to już zobaczymy.

Dziękuję.

Wstać.

Chodź tutaj.

Co tam masz?

Truciznę. Wyjmij to.

Panowie, to moje dokumenty.

Proszę.

Czemuś go puścił.

Miał na pewno bimber. Ma za dobre dokumenty.

I przekaż mój adres ciotce Paulinie.

Ona do tej pory wie tylko tyle, że żyję i że jestem tutaj.

Ale niech go zatrzyma tylko dla siebie.

Może z niego skorzystać, no, w razie gdyby Zygmunta chcieli wziąć do wojska.

Można?

Gutek.

Dzień dobry.

Po coś tu przyszedł, ty lumpie?

Co ty od niego chcesz? Nic.

Niech się wynosi.

Przed wojną wysługiwał się Niemcom, co i teraz bym służył.

Może przyszedł tu z policją, żeby aresztować ojca, co go wycierpnął z

Wyjrzyj oknem.

Może tam stoją i czekają na jego znak. Ojcy by jak dawniej dobrze

Tak jest, zaraz przyjdą. Ale co ty gudosz?

Powiedz, że to nieprawda.

Skąd się wziąłeś?

Pogódźcie się.

Nigdy.

To za przemysł.

Mogę coś wytłumaczyć?

Co to ma znaczyć?

Nie wiecie, że obowiązuje zaciemnienie?

To się nie powtórzy, panie wachmeister.

Myślę.

Żebym go tu rano nie widział.

On idzie na nocne odmiany. Ciężko pracuje.

I ciężko myśli.

Gustek.

Skąd się tu wziąłeś?

Po co przyszedłeś? Gdzie ty mieszkasz? No, godyń.

Powiem o mnie wszystko po wojnie.

Teraz się muszę spotkać z ciocią Pauliną.

Trzeba ją uprzedzić, żeby się też mnie nie wystraszyła.

Myślę, że na mamę jeszcze mogę liczyć.

Pomogę ci.

Wujek, pozdrawia cię.

Ja, Boże, gusztuś.

Powiedz mu, żeby se doł pozór. Szukali go. Nie, terazki to już nie.

Ale na jak długo?

No a Bolek, Zbyszek, no co z nimi?

O nich nic nie wiemy.

Ciociu, najważniejsze jest, że musicie podpisać folklistę, jak was będą mocno

naciskać. Tak wujek powiedział. Ktoś tu musi zostać i nagotować mu dobrego żuru,

jak wróci.

Nie. No nie no, Zygmunt nie podpisze.

Mogę mu powiedzieć, że ojciec tak podał?

I w ogóle tak, o wujku wie tylko ciocia.

Ja cioci zostawię adres, czyli się go nauczy na pamięć, dobrze? I skorzysta z

niego ciocia tylko raz.

Jak Zygmunta będą chcieli wziąć do wojska. I nikomu ani słowa. Nie,

A i moja matka też nic nie wie i tak musi zostać.

No dobra, synek.

Gotowe? Gotowe.

Spróbujesz?

Tatuś, rower naprawiony.

Jutro jedziemy na wycieczkę.

Nareszcie lato.

Lato latem, ale nie jest to czas na wycieczki.

Niedaleko jedziemy.

Jutro mam wolną niedzielę.

Wyjedziemy wcześnie, dobra?

Dokąd pojedziemy? O, jutro się dowiesz.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Mówiłem, że nic się nie stanie.

Wujku, tatuś żyje. Tak.

Cieszysz się?

No, tak.

Tak samo jak ty, jak Zosia i jak mamusia.

To uznać przez czerwony krzyż jest w Anglii.

Naczelne Dowództwo Sił Zbrojnych podaje do wiadomości. Dzisiaj rano oddziały

naszego wojska wkroczyły na teren Związku Radzieckiego, uprzedzając napaść

nasz kraj.

Przygotowano od dawna.

Nasze dzielne oddziały posuwają się naprzód na całej długości frontu.

A może byście jednak dali spokój tej wycieczce? Dlaczego? Że się tam biją?

A niech się biją. Co nas to odchodzi?

Przynajmniej wcześniej będzie koniec. Teraz rozumiem, dlaczego kazali opróżnić

połowę szpitala.

No to jedźcie.

Tylko nie za daleko.

Dzięki.

Sama zobaczysz.

Poziomki?

Poziomki.

Jestem głodna. Ja też.

A ja naprawdę.

Co to za transport?

Do Oświęcimia.

Jeszcze tylko 14 kilometrów.

Semafor zamknięty, więc pociąg stoi.

Dużo tutaj transportów do obozu przechodzi.

Co ten wariat robi?

Zatrzymaj ich.

Stać! Ręce do góry.

Co tu

robicie?

Obrali mnie na wycieczkę.

Szlaban był zamknięty, więc zatrzymaliśmy się.

Tam na froncie od rana żołnierze przelewają krew i giną. A oni wybrali

wycieczkę.

My ciężko pracujemy. Ja jestem górnikiem dołowym, a koleżanka jest pielęgniarką.

Dowody osobiste.

A Volkslista?

Jeszcze nie mamy, ale... Jeszcze nie mają.

A więc Polaczki.

Rzeczywiście górnik.

No to kopać umiesz.

Wykopiesz mu grób.

Ona ci pomoże.

Jeździli na potęgę, a nasi walczą.

Bierzcie rowery i do budki. Jazda, już.

Ty tu zostaniesz z nimi.

Tu w budce na pewno mają łopaty.

Przypilnij, żeby nie kopali za płytko.

Zaraz przyśle ci samochód.

Szybciej, szybciej. Kończcie.

Co tam było?

Ruscy uciekają, aż się kurzy.

Straty nieprzyjaciele są bardzo poważne.

Świetnie. Może my nie zdążymy na ten front.

Nie wiadomo nic przed tylko temu.

Masz rację.

Wyrównać, oddać łopatę i wynocha.

Nie, nie, siadaj. Odpoczniesz sobie.

Nie.

Chodźmy jak najdalej od tego minuta. Proszę cię, nie myśl o tym. Siedź,

odpoczniesz sobie.

Nie, tej wycieczki to ja długo nie zacznę.

Ale chwilę.

Nie chcesz na wycieczki?

Zygmusie.

Nie pobierzemy się teraz.

Ślub będzie po wojnie.

Dobrze.

Wracamy.

Ale kierownicy nie utrzyma. Nie wchodzi. Ja poprowadzę rowery.

Do stacji kolejowej nie jest daleko.

Nadam je na bagaż. Jakoś sobie później poradzimy.

Tatusiu... Wisz?

Co się stało?

To była ciekawa wycieczka.

Dużo widzieliśmy.

Rysie! Zygmunt!

Urlop! Tak.

A jak długo?

12 dni.

No, chłopie, wcześniej się wojna skończy. No, skończy się. Zaraz po

pewnie mnie wysią na front, do Rosji.

Nie martw się.

W radiu to nadają zwykłe komunikaty. Jeden po drugi. Zyga, durnia ze mnie

nie musisz.

Gdybym tylko miał jaką możliwość. To co?

A co ty myślisz? Że mi się dobrze chodzi w tym mundurku?

No.

Trzymaj się.

Jeszcze się spotkamy i pogadamy, zanim pojedziesz na front.

No to jak?

Jedziesz. A widzisz inną możliwość?

Karlika Labusa.

W urlopie szukała żandarmeria.

Potem tropiło gestapko.

Przepadł. Tyga.

Albo coś wiesz, albo nie. A jak wiesz, to mów.

Jest w pizdu dran.

Teraz twoja kolej.

Co ty myślisz? Że mi się śpieszy na front?

Ale co ja mam robić?

Mam iść do lasu i krzyczeć.

Słuchajcie partyzanci, ja nie chcę na front.

Weźcie mnie do siebie, tak?

No to się nie pytaj, czy chce tam jechać.

Tu w mieście partyzantów nie ma.

No ale jak nie chcesz iść na front, mógłbym ci pomóc.

Jak?

Jeszcze porozmawiamy.

Luz, wajte.

Graj.

Naciskamy lekko strzykawkę aż do chwili, kiedy pojawi się płyn.

Potem zdecydowanym ruchem wbijamy w mięsień, najlepiej wódkę.

Po paru godzinach następuje stan zapalny i obrzęk.

Potrzebna będzie pomoc lekarza. Zaczną się bóle.

Dlatego najlepiej robić to w pobliżu lekarza lub gdzieś, gdzie jest szpital.

Rozumiem.

Od tego się nie umiera.

Ale rana wygląda paskudnie.

Ropieje.

Są ludzie, którzy na widok strzykawki robią w portki. Jeżeli należysz do nich,

to lepiej daj sobie spokój.

Wracaj na front.

Co tu jest?

Woda.

Narwany jesteś.

Coś niedobrze.

Uważaj.

Heichitla? Bratowa?

Dajcie spokój, dobra? O, z powodu tego Heichitla czy bratowa?

Tego generała to pewnie znasz.

Krysienko, mamy do ciebie wielką prośbę.

Ale nie odmawiaj nam.

Przyszekasz? Tak ciemno? No zaryzykuj.

No dobrze, powiem o co chodzi.

Nasz kuzynek odjeżdża na front i chcemy go pożegnać, ale nie mamy gdzie.

Moja mama się nie zgodzi.

Jego też, no bo rozumiesz, pasterniki uważają, że...

W czasie wojny nie należy się bawić. A więc chcecie zrobić to u mnie.

No cóż, Zygmunt, Bolek to twój brat. Przecież to jego mieszkanie, nie?

Nie, nie, nie tak.

Piusiu, jeżeli tak uważasz, to w takim razie przepraszamy i dziękujemy ci za

gościnę.

Zapraszam panią do pani mieszkania.

No dobra.

Jakieś kieliszki tam masz?

W mieszkaniu podharcmistrza? Nie szkodzi.

Przyniesiemy.

Chciałbym zapamiętać zapach swoich włosów.

Będę gdzieś daleko.

Nadejdzie taka chwila, co tęsknie do stron rodzinnych.

Powieje wiatr.

przyniesie zakaz Twoich włosów.

Szczęść Boże.

No to z przemiennego.

Musisz już iść.

Jeszcze wcześniej.

Proszę cię.

Tak się mamy rozstać?

Tak.

I zapomnimy o tym, dobrze?

Nie, Krysiu.

Zapach twoich włosów pójdzie za mną wszędzie.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Panie doktorze, dostałem nareszcie list od kuzyna.

Wszystko w porządku.

Wylądował w szpitalu, po lewym pod Lublinem.

No, to poleży tam z pół roku.

To nic, kiezie, ale...

To wcale nie jest tak jak w Mińskiem.

Jeden człowiek nie poszedł na prąd. Co to jest?

Jeden? Ja mam już następnego kandydata. Tak?

No to dawaj go pan tutaj.

Przynajmniej będziemy mieli satysfakcję, że wybijemy coś pożytecznego.

Dobra.