Original subtitles

Jest rok 1919.

Z końcem roku zostaje ogłoszona amnestia dla powstańców. Mogą wrócić na Górny

Śląsk. W lutym 1920 roku powstaje polski komisariat plebiscytowy z siedzibą w

Bytomiu. Na jego czele staje wypróbowany bojownik o polskość Śląska Wojciech

Korfandy, mianowany na to stanowisko przez rząd Polski.

Niemiecki komisariat urzęduje w Katowicach.

Na terenie plebiscytowym władzę przejmuje międzysojusznicza komisja

plebiscytowa z siedzibą w Opolu.

Na jej czele staje francuski generał Leron, przyjaciel Polski.

Francuzi popierają dążenia strony Polski.

Anglicy i Włosi sympatyzują z Niemcami.

Wyzwala to nową falę nienawiści u Niemców, której ofiarami padają nie

Polacy, lecz także żołnierze i oficerowie francuscy.

Wchła działalność propagandowa. Polska pieśń wspiera patriotyczne uczucia

ludności.

Tomasz kieruje chórem ludowym, dającym koncerty po wsiach i osiedlach.

Żona Paulina...

Robert i Teresa wspierają go w tej działalności.

Także Elżbieta, której mąż poległ w pierwszym powstaniu.

Jerzy wysługuje się Niemcom.

Jest członkiem ich tajnych organizacji.

Panie dyrektorze, przyszedł major Harding.

Niech wejdzie.

Przyszedłem się pożegnać.

Czytałem.

Wyrzucają was.

Wojsko. Doborowy oddział.

Nieustraszeni wojacy.

Ani jednego wroga nie wpuściliście na teren Niemiec w czasie wojny, a tutaj

daliście pokonać się tej hołocie.

Nie pokonano nas w walce, panie dyrektorze. Bo byli mądrzejsi od was,

się wciągnąć w otwartą walkę. Ale to oni wygrali, a nie wy.

To was wyrzucają z Górnego Śląska.

Dla powstańców amnestia, dla was wydalenie.

Ja tu jeszcze wrócę.

I naprawię ewentualne błędy, jeżeli takie popełniliśmy.

Wróci pan na wycieczkę krajoznawczą.

Cała administracja zostaje usunięta poza obszar plebiscytowy.

Władzę przejmuje międzysojusznicza komisja, a z nią wojsko.

Francuzi, Anglicy, Włosi.

Z Anglikami miałem sporo do czynienia w koloniach. To dżentelmeni.

Z nimi można się dogadać.

Nie wpisał nam się na słabny grenzschutz.

Żegnam.

Kto jest dzisiaj na bramie głównej?

Zwolnić!

Tachowotaj już biwatuje.

Do widzenia. Wracajcie wkrótce.

Ja bym im na pożegnanie dał po mordzie. Spróbuj.

Jak wiecie, koledzy, pod naciskiem aliantów została ogłoszona amnestia.

Powstańcy mają prawo wrócić na Górny Śląsk.

Podziękujemy pięknie polskim władzom i społeczeństwu za udzielona pomoc.

Cała niemiecka administracja wraz z Grenzschutzem musi opuścić teren

plebiscytowy. 9 listopada, a więc w pierwszorocznica zakończenia wojny,

się na Śląsku wybory komunalne.

Naszych głosów nie może nam zabraknąć, a więc wyruszamy do domu już w środa.

Pójdziemy piechty.

Do mocno na Brynicy niedaleko.

Kto nie chce, wracać nie musi.

No, Szkarlusie, miej się dobrze.

I no, żebyś no wstydu nie przyniósł. Przybyj.

Tata, poknijcie tamtoro. Mama, Paulina, Elżbieta i wszystkich.

Cześć, Heiner.

Ja jestem tym, co cię kopnął w żyć i z ciebie powstańca zrobią.

Mamo, mi się zdarza, że ten żur jest zasłony, nie?

To dobrze.

Mama jest zakochana.

Idą, idą.

Dziadek, tata.

A Hajne? Nie widzieliśmy go.

Mamo, takiego żuru jeszcze w życiu nie jest.

Bo to jest żur, co ma wszystkie żury pod sobą.

No dobrze.

A teraz powiedzcie, co z Hajnelem.

Mamo, już żeśmy wam gadali, że on teraz nie Hajnel i Nohyniek.

I piknie, i po polsku.

Pojechał do Krakowa.

Tam będzie studierował.

Zostanie adwokatem, albo jeszcze czym gorszym.

Gdy i ty.

Jest tak, jak powiedział.

Może przysięgnąć?

Różalko, niech Polskie jej doczeką, jak to nieprawda.

Co mi tam takie porządnie przysięgnij?

Jak Bóg nie tęgnął.

Jest wzdłuż.

Pojechał do Krakowa. Na naukę.

Słuchaj, Ewa.

My chłopy, jak my tu są, my pójdziemy do roboty na stare miejsca.

Muszą nas przyjąć, tak jest napisane w amnestii.

Póki nie dostaniesz renty po swoim, my ci pomożemy. No, przecież my rodzina, no

nie? Józik może być u mnie.

No. Tylak wychowała to i z nim sobie dom rody.

Nie, beczu.

Ale powiedzcie, było to potrzebne.

Ino się biją i biją, strzelają.

Jak wiecie, koledzy, bandy Grenzschutzu musiały opuścić Górny

Klos. Policja niemiecka też niewiele będzie miała tu do powiedzenia.

Teren plebiscytowy będzie pod kontrolą wojsk alianckich. Tylko patrzeć, jak

tu przyjadą Francuzi.

No a my co?

A my tak nic?

Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląska?

No musimy ich przywitać, jak się patrzy, nie?

Oczywiście.

Przywitałem ich jak najserdeczniej. A poza tym, to jest twoja sprawa.

Weźmiesz ludzi z chóru.

Zresztą, co ja ci będę tłumaczył, sam wiesz najlepiej, jak to zrobić.

A w ogóle trzeba pamiętać, że nasza praca musi iść teraz w dwóch kierunkach.

Jeden kierunek to szkolenie bojowe, drugi to propaganda.

Plebiscyt ma zadecydować o losie Górnego Śląska.

To musi być wielka agitacja za Polską.

Niemcy też nie będą spać.

Dlatego trzeba z Teatrem Amatorskim, z chórem jeździć po całej okolicy.

Żywe obrazy, przedstawienia, słowo polskie.

Ludzie to lubią.

Trzeba docierać do wsi.

Wszędzie tam, gdzie są Polacy.

Jak adwokat Wiśniewski skończy przywitanie, to my wszyscy krzykniemy

tak żeby wszystkie gołębie przestraszyć.

To może zrobimy próbę?

Dajcie sobie na pozór. To nie jest ciężkie. Jak to było?

Pozór. Trzy, cztery.

Vive la France!

Vive la France!

No, godowe, że to lekkie.

A teraz po polsku. Niech żyje Francja. Pozór.

Trzy, cztery.

Niech żyje Francja!

Niech żyje Francja! Dobrze.

Słyszałeś? A my co?

Będziemy stać jak cielęta?

Poczekaj. Tej hołoty jest tu za dużo.

Nie możemy ich prowokować.

Rozpędzą nas. Jak już będą Francuzi, to spróbujemy.

Niech widzą, jak Polacy nas traktują.

Panie Kapitanie, w imieniu polskiej ludności Górnego Śląska witam serdecznie

przedstawicieli niezwyciężonej armii francuskiej.

Staropolskim zwyczajem witam pana, panie kapitanie, a wraz z nim wszystkich

żołnierzy francuskich z chlebem i solą.

I życzę wam, aby wasza służba na naszej ziemi przyczyniła się do

zwycięstwa sprawiedliwości.

Słucham was, sierżancie.

Panie kapitanie, uprzejmie proszę o trzy dni urlopu.

Coś takiego.

Uprzejmie proszę o urlop.

Jeszcze nie zdążyliście się rozpakować i już urlop. Na co wam te trzy dni?

Chcesz na podróż do Francji i z powrotem? To za mało czasu.

Nie, panie kapitanie. Ja mam tutaj rodzinę i chciałbym ją odnaleźć.

To od tego trzeba było zacząć. Oczywiście, urlop dostaniecie. A znacie

Nie, tyle że wiem, że to tutaj, na Górnym Śląsku.

Trzeba będzie sprawdzić starostwie.

No, a gdyby wam była potrzebna jakaś pomoc... Dziękuję, panie kapitanie.

Sierżancie, gdyby wasza kuzynka miała jakąś ładną koleżankę,

Zamelduję, panie kapitanie.

Że też ja muszę zajmować się takimi sprawami. Od czego mam tu pana?

Zarzucają mi, że jestem zbyt liberalny.

Że toleruję u siebie elementy wywrotowe, antyniemieckie.

A wszystko przez pańskiego brata.

Widocznie za krótko siedział w więzieniu.

Pan dyrektor wie, że nie utrzymuje kontaktów z moją rodziną.

Co mi pan tu mówi?

Może ja mam was pogodzić? To państwa sprawa. Każdy, kto się tutaj czuje

pełni rolę misjonarza. Tych otumanionych prostaków trzeba nieustannie nawracać.

Słowem albo knutem.

Panie dyrektorze, jeśli to ma być rada, skorzystam tylko połowicznie.

Lubię pana, mój pasterniku, ale coś trzeba z tym zrobić.

A konkretnie?

Pański brat organizuje mi tu pod nocem jakiś koncert, przedstawienie.

Nie wiem, do diabła.

Nasi się wściekają z tego powodu.

Propaganda wielka rzecz.

Pałka jest najskuteczniejszym narzędziem agitacji.

Stanęło na tym, że ten koncert nie może się odbyć.

To nie jest sprawa wysłuchania na scenie kilku głupich pieśni przez jeszcze

głupszych ludzi.

Tu chodzi o to, kto silniejszy. To chyba jest jasne.

Pod bokiem niemieckiej kopalni Polacy wystawiają jakieś dyrdymały.

Ten występ nie może się odbyć. My nie pozwalamy.

A moja rola, panie dyrektorze?

Niech pan nie udaje durnia.

Ojczyzno moja, gdy Cię mogę wspierać, nie żal mi cierpieć,

nie żal mi umierać.

Guten Tag, Schwiegerin.

Guten Tag, Bagger.

Kto ma, kto ma?

Nie ma.

Nie chcesz mi pomóc teraz?

Wróćmy temu podżeganiu, tej całej polskiej propagandzie.

A, lubimy śpiewać, ty nie?

Dobrze wam rodzę.

A ty jako żona powinnaś wytłumaczyć Tomaszowi, że źle robi.

To, że lubi śpiewać? No wszyscy wiedzą, że lubi.

Na wszystkich urodzinach, weselach śpiewa.

Nie jesteśmy tacy głupi, dla jakich nas mają Polacy.

Wiemy wszystko o waszych tajnych organizacjach, o gromadzeniu broni, o

wszystkim.

Czy krywacie to koncertami, przedstawieniami?

W końcu się zdenerwujemy i uderzymy.

Znowu poleje się krew.

Elżbieta owdowiała.

Ja?

Ale to wasi zabili jej chopa.

Jak się trzyma, to zawsze ktoś oberwie.

Teraz to możesz być i ty.

Wiem.

Wiem.

Ale czy to potrzebne?

Pomyśl, Ion.

Cała Europa biła się z Niemcami i nie dała rady.

Trzeba było Amerykę połać do Pomory.

I myślisz, że Niemcy nie dadzą tej rady bandy insurgentów?

Ktoś przy tym zginie.

Czemu ma to być ktoś z naszej familii?

Czemu to mają być nasi bracia, krewni, szwagrowie?

Po co mi to goda?

Jesteś kobietą i matką.

Gdyby najbardziej wiecie, co to znaczy wojna.

Chcecie być Polakami, dobrze, bądźcie sobie. Ale nie podburzajcie ludzi

przeciwko władzy.

Powinniśmy żyć w zgodzie.

Niestety, panie sierżancie, nie udało nam się odnaleźć adresu pańskiego

krewnego. Tutaj na Górnym Śląsku jest bardzo mało ludzi pochodzenia

francuskiego.

Bardzo nam przykro, ale nie możemy panu pomóc.

Umarli? Karlik i Robert, wy bardziej do zatku.

Wyście są te rozstawione warty.

Francek, ty bardziej do przodka.

Ty jesteś ten młody żołnierz. Jak oni skończą...

tak sobie dumał na orężu wsparty, to ty, słodki Zefirze, Zefirze, jedyny

śpiewosz są.

Ale chłopie, musisz się oprzeć o ta flinta, tak!

No.

A potem ojczyzno moja, wszyscy.

Ale słuchajcie, to ma być zaśpiewane tak, żeby

ta buda się rozleciała.

... ...

...

...

Wolę kuśku, Karlusy.

Próba.

Nie macie tu co szukać. Nie rozumiem.

A to... Może ci do przekonacji.

Co tam się dzieje?

Francuzy!

Co się stało?

Kontynuujcie.

No, chłopy, pozór!

Zaczyno chór!

Jademy!

Ojczyzno moja!

Musimy się dobrać do tych pieronów.

Kiedy indziej.

Herr Pasternik, tak to nie może być.

Jak tu będą furgać kamienie po sali, to mi ludzi odstraszycie.

Zbankrutuję.

Musicie sobie szukać innego miejsca na to wasze śpiewanie. Będziemy pilnować.

Nie mam nic przeciwko wam, ale muszę pilnować interesu.

Chciejcie to zrozumieć.

Skąd teraz wezmę taką szybę?

Postaromy się, zaszklimy. Mnie polityka nie obchodzi.

Jak to teraz wygląda?

Szyba będzie jutro wstawiona.

Na dzisiaj koniec.

W sobotę jeszcze jedno próba, a w niedzielę występ.

Panie komisarzu, chyba nie pojademy.

Niech ci jasny piorun.

Chłopie, ty powinieneś wołami powozić, a nie prowadzić automobil.

Panie komisarzu, proszę, niech się pan uspokoi.

A idź do diabła. Mam spotkanie po polu z generałem Lerondem, a pan mi mówi

uspokoić się.

Panie komisarzu, jakiś samochód.

No to co z tego?

To jeszcze nie stan wyjątkowy, żeby rekwirować samochody na drodze.

Panie Stierżankie, czy byłby pan łaskaw, zepsuł się nam samochód.

Dobrze, chodźmy.

Nie jedzie?

Klamor pierański.

Nie pierański.

Dobre auto.

Pan słyszy, panie komisarzu? On mówi po polsku. Tak.

Tak jak pan po francusku.

Likardyżą.

Słuchaj, Pierre.

Ja muszę trzymać pysk. Ale co ci powiem, to ci powiem.

Idź do niego.

On jest tu najważniejszy.

Jak gońcu tego stryja nie znajdzie, to żaden pierron nie znajdzie.

No, pewnie, że ci nie pomogli.

Chłopie, francuski podoficer szuka rodziny na Górnym Śląsku.

To musi być polska rodzina.

Niemcy ci jej nie pomogą odnaleźć. Proszę zapisać dokładnie imię i

Stanik Pasterniki.

A ja nazywam się Pierre Pasternik. Jeżeli ktoś z twojej rodziny tutaj

to go znajdziemy.

Wpadnij za kilka dni do komisariatu plebiscytowego w Bytomiu. Hotel Lomitz.

I bardzo dziękuję.

To to jest. Korfancy.

Ojciec, jak wypił trochę wina, to śpiewał...

Jak to śpiewał? A jo wiem, u ptoszków

leci. A jo wiem, u ptoszków.

Tak nasz dziadek śpiewał.

Jak popili wina.

My nie pijemy wina i no gorzoła.

Gorzoła u was niedobra.

Ale za to dziękuje.

Ale ta, którą teraz ściskasz, to jest moja żona. Ale to nawet do porządku.

To wszystko zostanie w rodzinie.

Tuż wypijmy za nasza rodzina.

Rodzina, oui.

Jak pojadę do Nordu, to opowiem wszystko matka Krystiny.

Krystyn, moja siostra.

To przyjdź tu z nimi.

Przyjdź, jak będzie już u nas Polska.

Ojciec, ojciec.

Kiedy ona będzie?

Przyjdzie na czas.

Polska będzie.

Nasze oficery gadają, że będzie.

I żeby była sprawiedliwo.

I mocno.

I żebyście...

Jej się doczekali wszyscy.

Jak tu siedzicie?

Jest już blisko.

Coraz bliżej.

Dobrze byście to powiedzieli.

Zapolska.

Ale pamiętajcie, że dziś wieczór wszyscy jedziemy na nasze przedstawienie.

Ach tak.

Usłyszycie najpiękniejszy głos.

Poproszę o 30 biletów. Ja też 30.

Płacę. Ja 20.

Co to za porządki? Albo dostaniemy te bilety, albo się stąd nie ruszymy.

Proszę, piknie.

Karlusie.

Rozejrzyj się. Wiele tu naszych.

Albo piknie pójdziesz ze mną, albo się tam zaniesę.

Roz to mili przyjaciele.

Przyszła na nasze przedstawienie delegacja orgeszy.

Posadzimy ich w pierwszym rzędzie, jak na gości przystało. Co tu pani?

Cóż, jak pedocie?

Zostawimy ich na tym humorowym miejscu. Nie, nie, nie.

Słyszeliście? I to pierunem!

Bo jak my wam pomogemy, to będzie źle.

Moi przyjaciele.

Za chwila nosz chór, zaśpiewo wą, pora pitnych polskich

śpiwek.

Oni się tego nauczyli i bez to poradzą. Ale żeby sobie nie myśleli tak albo tak,

że my się tutaj nie znamy na śpiewkach, to my im zaśpiewomy płynie Wisła,

płynie. Panie Sujka, nastaluj się skrzypki.

Płynie...

Witła płynie po polskiej krainie. Po polskiej krainie.

A dopóki płynie Polska nie zaginie. A

dopóki płynie Polska nie zaginie.

Polacy mają nad nami przewagę. Francuzi są po ich stronie.

Tu nie chodzi wyłącznie o doktrynę polityczną.

Francuzi szukają kontaktu z Polakami.

Przede wszystkim z Polkami.

To też jeden ze sposobów. Francuzi zawsze to lubili. Ale dajmy spokój

Polacy rozwinęli działalność propagandową przez teatry amatorskie,

sportowe.

Oni mają swój folklor, my go nie mamy.

I nie stworzymy go z dnia na dzień.

Powinniśmy urządzać konkurencyjne imprezy. Mamy więcej środków.

Proszę bardzo.

Twój brat robi to doskonale po tamtej stronie.

Może staniesz z nim do konkursu.

Powiedziałem już niejeden raz, że wypraczam tobie wszelkie aluzje na

pokrewieństwa. Dobra, dobra.

Mówisz konkurencja. No to zrób przedstawienie albo zaśpiewaj.

Co zaśpiewamy ludziom?

Tam nad sedanem?

I myślisz, że ludzie na to przyjdą?

Co mamy śląskiego, żeby jednocześnie było niemieckie?

A oni mają.

Śląskie i zarazem polskie.

I to jest ich przewaga. Dyrektor Belcze był bardzo niezadowolony, że się ten

występ odbył. Co nam tu będziesz takie baje puszczał, że Belcze, że to, że

tamto?

Powiedz nam lepiej, czy ten Francuz to rzeczywiście wasz kuzyn?

Francuzi interesują mnie tylko jako wrogowie, nie jako krewni.

To jest perfumowanie łajna. Jeszcze bardziej śmierdzi.

Sprawę trzeba postawić jasno.

Oni się wybierają z tym występem do Wielowic.

Powinni nie dojechać.

To jest konkretna propozycja.

Jak nie dojadą, to dojdą. Co to, nie znamy ich?

Co proponujesz?

Mogę mówić otwarcie?

Chodzi o brata Jerzego.

Mam wyjść?

Tak. Ja prowadzę zebranie, zostań. Ten cały polski teatr to jego brat.

Bez niego byłby spokój. Proszę, mów dalej.

Swemu bratu trzeba przeszkodzić.

Co to znaczy przeszkodzić?

Nie wiesz?

To proste.

Chodzi o to, żeby już więcej nie robił tych występów.

To może jednak wyjdę.

Czy to wszystko?

Nie. Jeszcze dostaniesz karabiny.

Nie za dużo tego jak na Wielowice.

To dobre miejsce.

Po miastach pełno Francuzów. Trzeba magazynować broń za miastem.

Ładujcie. Ładujcie, jak najwięcej.

Nie żałujcie broni na tych Polaczków.

Nie żałujcie.

Tu się urodził twój ojciec.

Wyjdemy?

Nie.

Nie ma po co.

To już nie ta kuźnia, to inne to miejsce.

Francuzi, wpadliśmy.

Spokój.

Na razie nie widzę tu żadnych Francuzów, tylko jednego sierżanta.

Bez paniki.

Jest z nim pasternik.

Czego tu oni?

A może to wcale nie Francuz? Może nas chcą wykiwać?

Jesteście pewni, że nie przyjechali za wami? Nie rób sportki. We dwóch, za

pełnym broni?

Pojechali. Do roboty.

Poczekaj na mnie. To nie potrwa długo.

A może będzie lepiej, jak pójdę z tobą? Nie, zostań. A w razie czego to cię

zawołam.

Jestem przedstawicielem legalnej organizacji chóru ludowego.

A ja jestem przedstawicielem władzy w Bielowicach i mam tu pilnować porządku.

jeszcze nie powód do odmowy. Krótko, nie pozwalam. A powtórzy to pan w obecności

francuskiego sierżanta?

Nie znam francuskiego. Nie schodzi, ja przetłumaczę.

Pan zna francuski?

Proszę pana, jest pan inteligentnym człowiekiem i zdaje się pan w takich

sprawach. To co?

Mam go poprosić i powiedzieć mu, jak pan tutaj pilnuje porządku?

Pan wie, kto tutaj jest najwyższą władzą?

Ile osób?

Stały zespół liczy 40 osób, ale ktoś może zachorować, także nie wiem, ile

będzie.

Ilu mężczyzn?

A po co to pan? Niech pan pisze, że sami mężczyźni.

Dziękuję panu.

I jeszcze jedno.

Jestem przekonany, że zadba pan o to, żeby tutaj był porządek w czasie naszego

występu. Żebyśmy nie mieli żadnych takich...

Jak pan mi mówisz, że jest pan pasternik, to ja już wiem, kto to jest.

Ja znał pańskiego dziadka.

Ja był młody, jak on tu przychodził do mojego ojca.

I płakał.

Tak, płakał.

Niech mnie pan Bóg skaże, jak ja tego nie wiedział.

Jego najstarszy syn umarł tak jakoś.

Bo ja wiem jak.

Ale pan Francuz pewnie by się czegoś napił.

A znał pan Jana Pasternika?

Co znaczy znał?

Ja z Janem, Hanek mu było do szkoły chodził. My z tego samego roku.

Pan sierżant to syn Hanka.

A, jak ty mówisz, że syn, to na pewno syn.

Bonjour, monsieur.

Co panu dobrego podać?

Francuz byle czego nie pije. To może potem... Ja bych chciał wynająć u pana

sala. Na niedzielę, za dwa tygodnie.

Po co?

Chcemy dać występ.

Występ? A, to dobra rzecz.

Przyjdzie dużo ludzi, jest interes.

A jak jest interes, to już dobrze, mówił mój tato.

Ale występ to jest polityka.

To też mówił mój tato.

A polityka to niedobra rzecz.

To też mówił mój tato.

Potem się ludzie biją.

Krew. Na co mi krew?

O, jak jest wesele.

I leje się krew. To ja rozumiem, to się ludziom podoba.

Ale jak się biją, tak nie wiadomo po co.

To ja pardon.

Po czymś takim Ludzie nie przychodzą do karczmy. Czysta strata. My zapłacimy.

Pieniądz. Pieniądz to dobra rzecz.

Ale za pieniądze też można stracić wszystko.

Ja znał twojego dziadka.

Przychodził tutaj, siadał tam przy tym stoliku.

Pił i płacił.

Mój ojciec z tego żył.

Teraz przychodzi jego wnuk.

Nie chce pić i mówi, że będzie występ.

To niech będzie występ.

Przyjeżdżaj tu ze swoją trupą.

A dla pana Francuza to ja mam coś ekstra.

To posiedź tu chwila, Pierre.

Porozmawiaj z panem Gospodzkim.

A ja tu jeszcze mam coś do załatwienia.

S 'il vous plaît.

Merci.

Teraz wiem, o co chodzi.

Wziął sobie ochronę, ale na niewiele mu się to zda. Zostaw. Zrobimy to inaczej.

Niech sobie wiszą te papierki. Idziemy.

A, panie Pasternik.

Co to za porządny gość, ten francuski oficer?

Oh, serżant. Co znaczy sierżant? A czy sierżant nie może być oficerem? No,

płacimy i idziemy.

Co znaczy płacimy?

To już dawno zapłacone. No dobrze.

No a tu ma pan zadatek na wynajęcie fali.

No.

Bądźcie zdrowi.

Tu będzie wielkie przedstawienie.

Powiedzcie tacie, że tu trzeba przyjść. Tu będzie teatr.

Największy.

Podoba mi się tutaj.

No to zostań, pieł.

A, zostań. A jak się ta wojna skończy, to ją byda maledicją.

Rozumiesz, no?

A, to rozumiem, rozumiem.

Przeklinasz, że jeszcze musisz zostać w wojsku, nie?

A, bonbon.

Ale teraz to jest content.

Content? Content to jest po naszemu.

No, widzisz, to jak przyjedziesz, będziesz umiał gadać po naszemu.

Przyjada. Żona, córka, tam się rodziły.

To przyjedź chociaż w odwiedziny. W odwiedziny to będzie wizyta.

Wizyta? Wizyta, no.

Dobra, przyjadę.

A jak będzie ten spektakl, to ja wolny, ja pojadę z wami.

Piknie, Pierre, piknie.

Ja wiem, że wy wszyscy jesteście za tym, żeby całki Górny Śląsk był nasz. Był

polski, nie? Za to Niemcy są na was wściekli.

Ale to im nic nie pomoże.

Oni by nas wszystkich tak wy... Oni tacy.

Tamten tydzień w Bytomiu oni zabili oficera naszego, ale to nic.

Niemcy, koniec. Fini kaput.

Panie Kleinpeter, niech pan powie, co by

pan zrobił, gdyby ta buda na przykład się spaliła?

Co pan?

Ja pana nie znam.

Za to my wiemy wszystko o Panu.

Wszystko?

Interes to nie wszystko?

Pan jest człowiekiem interesu.

Taka pochwała z samego rana śmierdzi.

Ale niech mi Pan powie, po co ona miałaby się spalić?

Nie wiem.

Czasem piorun uderzy.

Boska prawa nieludzka.

Czasem człowiek podpali.

To bardzo zły człowiek.

Możliwe. Ale nie powiedział nam pan, co by pan zrobił.

A co ja mam zrobić?

Wziąć się do roboty, odbudować, zakład ubezpieczeń zapłaci.

Urząd może nie dać zezwolenia i wtedy koniec z interesem.

Panowie, o czym wy mówicie?

Ja płacę podatki.

Każdy, kto tu przychodzi, jest obsłużony aż za dobrze.

Co wy ode mnie chcecie?

Wynają pan salę na występ jakiejś bandy.

Bandy? To jest koncert.

Oni mają zezwolenie od samego pana policmajstra.

Panom też mogę wynająć salę.

Każdemu mogę wynająć.

To należy do moich obowiązków.

My nie chcemy wynająć. Dziękujemy panu pięknie.

Niech pan posłucha.

Proszę odmówić salę na ten koncert. Jasne? I będzie pan dalej spokojnie

sprzedawał piwo, wódkę i wynajmował tę salę na zabawy i wesela.

Panowie, oni mi już zapłacili.

Nie mogę.

My zapłacimy więcej.

Rozumiemy się?

Niech pan będzie rozsądny.

Myślisz, że im odmówi?

Jehowie, z takim nigdy nic nie wiadomo.

Jeżeli tym razem dojdzie do tego występu, nie mamy czego szukać u

Dlatego musimy się na wszystkie strony zabezpieczyć.

Idziemy na policję.

Panowie, ja tak nie mogę. Ja muszę zachować pozory.

Wiecie, że najwyższą władzę sprawuje tu międzysojusznicza komisja.

Przestań mędzić, człowieku.

Panowie, ja w tym czasie muszę być w celi dla Inpetra. Tego wymaga ode mnie

regulamin. Ale pana tam nie będzie zrozumiano. Po prostu nie będzie. A

pan tego nie rozumie, to możemy pana zamknąć w tutejszym areszcie.

Ale oczywiście nie chcielibyśmy używać przemocy w stosunku do ziomka.

Razem nie zapominać o tym, po co pan tu jest.

Panowie, mnie już zostało niewiele do emerytury. Jak tu będzie jakaś awantura,

to powiedzą, że nie upilnowałem. Taki wstyd na koniec służby.

Nie bądź pan taki strachliwy, panie Pfeiffer.

Wytraszył się pierwszego lepszego Francuzika, jakby to był sam generał

A pan tu jest od czego innego. Pan jest niemieckim policjantem i nie powinien

pan dawać zezwoleń na podejrzane imprezy.

A co będzie, jak przyjadą z obstawą francuską?

Myślę, że nie przyjadą.

Zabrakłoby im ludzi.

Pan jest od tego, żeby nam pomagać.

Tu w niedzielę będzie trochę obcych.

Radzę nie wtrącać się do nich. A jeżeli pan tego nie rozumie, to może się pan

pożegnać z zasłużoną emeryturą.

Co myślisz o nim?

Jest wystraszony. Nie będzie nam przeszkadzał.

Przyjechali. Panie Kleinpetter, my

nie żartujemy.

Szanownie, pan pozwolił.

Panie Paterniku, mnie bardzo przykro, ale ta sala jest zajęta i panu nie mogę

dać. Bierz pan swoje pieniądze i ja bardzo przepraszam. Nie tak gipko, panie

Klempiter.

Zezwolenie jest?

Jest. Zaliczka była?

Była. A świadkiem był francuski sierżant.

A oni tu teraz najwyższa władza?

A na co nam Francja do tego interesu? Ja panu dopłacę. Będziesz pan miał czysty

zysk.

Panie Kleinpeter, tu niedługo będzie Polska.

Czy pan chce, żebych ja pedził polskiej władzy, że Kleinpeter z Wielowic

bojkotował polskie koncerty i przedstawienia?

A jak ja tak powiem, to co będzie?

Pan myśli, że pan dostanie koncesja na Gorzoła?

Klupnij się, pan panie Kajtrza.

Ogień, niedobrze.

Koncesja jeszcze gorzej. To co ja mam robić z tą waszą polityką? A otworzyć.

Tu masz pan klucz.

Ale ja muszę krzyczeć. Ja muszę dbać o twój interes.

Ludzie! Ludzie!

Ludzie! Ludzie, ratujcie mnie!

Zabrali mi klucz! Łapać złodzieja! Ludzie! Kiewalta, Ganef!

Ole, Kuśku, chłopcy!

Kasa jeszcze nieczynna.

Macie pół godziny.

Na razie idźcie sobie na piwo. Idźcie sobie na piwo, tak, idźcie, idźcie.

No idźcie.

Czemu Żydowi trzeba dać nauczkę? Nie, pieprzmitu. Ten występ nie może się

Rozumiecie?

Nad tym pomyślcie.

Teraz zostało tylko jedno.

Ja też tak myślę.

Gerd, idź tam.

W porządku. A jeśli on nie wyjdzie?

Musi iść. Zawsze wychodzi i coś mówi do ludzi. Raz może nie wyjść.

W takim razie zaczniemy akcję numer dwa. Na razie na miejsca.

Zostało niewiele czasu.

Robert, coś mi tu dzisiaj za cicho.

Nie robią larma, nie podoba mi się to.

Jak robią larmo źle, nie robią larma też źle. Kto ty właściwie jesteś? Trochę

szarpaczki by się przydało.

Nie,

jeszcze wszystko może się zdarzyć.

A może boją się Francuzów?

Francuzów jednego cierplanta nie ma do głupot.

Piero, nie wiesz, co mi przyszło do głowy?

Oni mają pieroński szyb przed Francuzami.

Jak będą tak dali pora starych wodorów.

Piero, nie wiesz, co by to było?

Przyprawia te wąsy i chodzę za Francuza.

A te pierody przede mną uciekają. Robert, nie wiedziałeś, że jesteś taki

respektem głupi. Ty masz pojęcie, co by to było, jakby cię chycili?

A ty jesteś jeszcze głupszy.

Ja bym się tą chycić.

Iśino, zobacz, co tam jest przed salą.

Wiesz, Tomek, tu mi tak...

Ból! To się ciesza.

Tata by był radny.

A co ty powiesz, Tomek?

Ja francuski serżant.

Ja wychodzę na scenę, rozumiesz?

No tak, na scenę. Po naszemu to będzie na scenę.

Ja wychodzę na scenę, ja mówię po francusku, po naszemu tak i tak.

Piotrek, Pieruna, ty byś to zrobił?

Chłopie, takiego koncertu tu jeszcze nie było.

Wiesz co ci powiem, Piotrek?

Zawsze przed koncertem to ja wychodzę na scenę, a ty kompris. Scena, no.

Wychodzę, po naszemu witam wszystkich, no i tak fulom na okrągło.

Pulą na okrągło. No to takie, takie. To sam będziesz wiedział. Ale pójdź, pójdź.

Musimy cię trochę przypudrować, żebyś fajno wyglądał. No i wąs moż taki jakiś.

Oj, Francuz to musi mieć taki.

Ja nie Francuz. Pół na pół. No chodź, siedź.

Ja jestem Piotr Pasternik, syn Jana Pasternika,

urodzonego tu, w Wielowicach.

Gerd, co jest? To Francuz. A jaki Francuz?

Spójrz.

Przebrany za Francuzem. Co jest do diabła, Gerd?

Francuz. Francuz, nie Francuz. Był rozczar?

Ten występ ma się nie odbyć, jasne?

Tak.

Przyjaciele!

Dzisiaj występu nie będzie.