Original subtitles

‫- * یک، دو، سه، چهار

‫* پنج، شش، ‫تکونش بده، رفیق *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫* ضربان را برای شروع آماده کن *

‫- برایان بیچاره.

‫- همه میخ‌ها رو جمع کن.

‫- یه بمب بود.

‫یکی... ‫یه بمب کار گذاشت.

‫- تد بهت گفت؟

‫- چند نفر؟ ‫- ۴ نفر مرده.

‫۶۷ نفر زخمی. ‫۱۱ نفرشون وضعیتشون وخیمه.

‫واقعاً وحشتناکه.

‫چیزی نیست که انتظار داشتم ‫تو پیتسبورگ اتفاق بیفته.

‫- مایکل چی؟

‫- من...

‫چند دقیقه پیش با دبی حرف زدم.

‫هنوز تو اتاق عمله. ‫- هیچ ایده‌ای داری کی این کارو کرده؟

‫- نه. ‫- معلومه...

‫یکی که از "توقف پیشنهاد ۱۴" خوشش نمی‌اومد.

‫- ترجیح می‌دیم به هیچ‌چیز دست نزنید.

‫داریم با همه کسانی که اینجا کار می‌کردن مصاحبه می‌کنیم.

‫از شما دو نفر هم باید اظهارات بگیریم.

‫و یه کپی ‫از لیست مهمان‌ها.

‫- مشکلی نیست.

‫- چرا شما دوتا ‫خونه نمی‌رید؟

‫- بیا، بریم ‫یه سر به بیمارستان بزنیم،

‫ببینیم خبری شده یا نه.

‫- تو برو. من... ‫اینجا کلی کار دارم.

‫باید... اون لیست رو برای پلیس آماده کنم،

‫باید به شرکت بیمه زنگ بزنم.

‫تخمین بزنم بازسازی چقدر هزینه داره.

‫- تد، ساعت ۷ صبحه.

‫- از دو زاویه مختلف بگیر، باشه؟

‫- پرستار گریسون به آزمایشگاه اشعه ایکس دو.

‫پرستار گریسون، ‫آزمایشگاه اشعه ایکس دو.

‫- اِم، عزیزم، نمی‌خوای ‫دیگه بشینی؟

‫- ببخشید.

‫- چرا یکی نمیاد یه چیزی به ما بگه؟

‫- مطمئنم به محض اینکه خبری باشه بهمون می‌گن.

‫- چیزی از کافه‌تریا برات بیارم؟

‫قهوه، مافین؟

‫- نه، ممنون، عزیزم. ‫فکر می‌کنی یه مشکلی هست؟

‫برای همین چیزی نمی‌گن؟

‫- لطفاً به اون سمت نرو.

‫لطفاً نکن.

‫- خبری هست؟ ‫- هنوز منتظریم.

‫- آره، ما تو این کار حسابی حرفه‌ای شدیم.

‫- بعضیامون. ‫بعضیای دیگه، نه زیاد.

‫- با کارل حرف زدی؟ ‫چیزی گفت؟

‫- گفت که دوستت داره،

‫و آرزو می‌کرد اینجا باشه.

‫و اینکه یه بمب بود.

‫- خدای من.

‫- فکر کردی چی بود؟

‫- چه آدم مریضی

‫ همچین کاری می‌کنه؟

‫همونایی که تو مراسم خاکسپاری متیو شپارد

‫با پلاکاردایی که روش نوشته بود ‫"پسرت تو جهنم داره می‌سوزه" رفتن.

‫همونایی که تو خیابون لیبرتی

‫با بلندگو شعارهای نفرت‌انگیزشونو فریاد می‌زدن.

‫همونایی که از پیشنهاد ۱۴ حمایت می‌کنن.

‫- تامی، بی‌خیال شو.

‫- باید برم.

‫- عزیزم؟ ‫- خونه‌ام.

‫به محض اینکه خبری شد بهم زنگ بزن.

‫- کل دنیا دیوونه شده.

‫کل دنیای لعنتی.

‫دکتر رایان؟

‫- مجبور شدیم طحالش رو دربیاریم.

‫خونریزی داخلی زیادی هم بود،

‫همون‌طور که فکر می‌کردیم، ‫ولی تونستیم جلوشو بگیریم.

‫- حالش خوب می‌شه؟

‫- با احتیاط خوش‌بینم.

‫فکر کنم حالش خوب می‌شه.

‫- خدا رو شکر.

‫بهش گفتم بهتره مراقب مایکل باشه

‫اگه می‌دونه چی به نفعشه.

‫- کی می‌تونیم مایکل رو ببینیم؟

‫الان تو ریکاوریه.

‫امروز بیشتر وقتا خوابه،

‫پس چرا همتون ‫خونه نمی‌رید

‫و یه کم استراحت نمی‌کنید؟

‫- چرا هممون خونه نریم ‫و یه کم استراحت نکنیم؟

‫- من یه کم می‌مونم.

‫تو برو، عزیزم، ها؟

‫دوش بگیر. ‫مگه کلاس نداری؟

‫- اوه، نه، نمی‌تونم. ‫اگه بیدار شه چی؟

‫دکتر گفت امروز بیشتر خواب خواهد بود.

‫فایده‌ای نداره هر دومون اینجا بشینیم.

‫- بهتره به حرفش گوش کنی.

‫خدا گوش کرد.

‫- عالیه! ‫حتماً خیلی خیالتون راحت شده.

‫همه‌مون خیالمون راحته. ‫بعداً میایم.

‫چیزی لازم دارید؟

‫حتماً مراقب خودتون باشید.

‫اینم مهمه. خداحافظ.

‫مایکل حالش خوب می‌شه. ‫- آخ.

‫- انتظار دارن کاملاً خوب بشه. ‫- خدا رو شکر.

‫اوپس.

‫- داری چی کار می‌کنی؟

‫- نمی‌خوام چشمش بزنم.

‫شنیدی، عزیزم؟

‫بابایی قراره مثل نو بشه.

‫می‌دونی...

‫امروز صبح که بیدار شدم یه چیزی فهمیدم.

‫- اوه، آره؟ چی؟

‫- اینکه می‌خوام هر روز صبح اولین چیزی که می‌بینم صورت تو باشه

‫تا آخر عمرم.

‫- منم همین‌طور. ‫- مامان، صبحونه‌م رو می‌خوام.

‫- اوه، ببخشید. آقا موزش رو می‌خواد.

‫- باید بریم بیمارستان.

‫- چرا امروز بعدازظهر یه سر نزنیم؟

‫- شاید داستی بتونه از بچه‌ها مراقبت کنه.

‫- مامان. ‫- داره میاد.

‫هی، ماری، من مِلم. داستی اونجاست؟

‫چی شده؟

‫خدایا.

‫- چی؟ چی شده؟

‫- ما نمی‌دونستیم.

‫هیچ خبری نشنیدیم، فکر کردیم

‫همه‌چیز روبراهه. من...

‫زودتر از این نمی‌تونیم بیایم.

‫باشه.

‫- چی؟

‫- داستی، اون، اِم...

‫اون یکی از...

‫- اوه.

‫اوه.

‫خداروشکر مادرم نارسایی قلبی داره.

‫اگه مجبور نبودم پیشش باشم،

‫دیشب اونجا بودم.

‫- اوه.

‫همه حاضر و حساب‌شده‌ان؟

‫- به جز فیل از بخش هنر.

‫وقتی همه سعی می‌کردن فرار کنن زیر دست و پا له شده.

‫لگنش شکسته. یه ماه باید بستری باشه.

‫- بهش زنگ می‌زنم... و یه کم غذا می‌فرستم...

‫و پورن.

‫- نیازهای اساسی.

‫- عجب، برایان، اینجا چی کار می‌کنی؟

‫خونه باش، یه کم بخواب.

‫- سعی کردم.

‫- خوشحال می‌شی بدونی

‫که من قبلاً ادعای بیمه رو ثبت کردم.

‫با سه پیمانکار صحبت کردم.

‫اونا دارن پیشنهاد می‌دن.

‫و بازرس ساختمون داره بررسی می‌کنه

‫تا مطمئن بشه سازه سالمه، پس...

‫- خب، چیزی رو فراموش نکردی؟

‫نمی‌خوای بپرسی حال مایکل چطوره؟

‫درست. داشتم می‌پرسیدم.

‫- عملش رو پشت سر گذاشت.

‫حالش خوب می‌شه.

‫- خب، این، اِم، خبر عالیه.

‫- پس چرا تخمین‌ها و پیمانکارها

‫و بازرس‌ها رو یه لحظه نگه نداری،

‫و خودتو به بیمارستان نرسونی؟

‫- متأسفم، باید بدون من دسته‌گل و شکلات ببرید،

‫چون در حال حاضر،

‫دارم سعی می‌کنم کسب‌وکارت رو

‫هرچه سریع‌تر راه بندازم.

‫که به هر حال، انتظار تشکر ندارم.

‫حالا، اگر اجازه بدید،

‫به لوله‌کشی دوسندورف زنگ زدم

‫درباره لوله آب اصلی که شکسته.

‫کلاوس، سلام. ببخشید انقدر منتظرت گذاشتم.

‫- کسی می‌دونه کی این کارو کرده؟

‫- یه دیوونه لعنتی!

‫- یا جری فالول. ‫- این همون چیزی نیست که گفتم؟

‫- فکر کنم همه‌تون

‫می‌دونید دیشب چی شده.

‫- آره، کل دنیا می‌دونه.

‫تو سی‌ان‌ان بود. ‫- درسته. تو این مورد، من...

‫فکر می‌کنم باید از بحث

‫درباره زیرمتن همجنس‌گرایانه در آثار ویلا کاتر صرف‌نظر کنیم

‫و به جاش تمرکز کنیم رو اینکه چطور باید واکنش نشون بدیم

‫به جنایات نفرت‌محور و اعمال خشونت‌آمیز.

‫- می‌گم چطور واکنش بدیم. دقیقاً همون کاری که اونا با ما کردن رو بکنیم.

‫- "چشم در برابر چشم" چه فایده‌ای داره؟

‫فقط تعداد آدمای کور بیشتر می‌شه.

‫- ما داریم برای زندگیمون می‌جنگیم.

‫- هر بار که یه کشیش یا سیاستمدار

‫شروع می‌کنه به چرت و پرت گفتن درباره

‫اینکه همجنس‌گرایی غیراخلاقیه یا گناهه،

‫به یه دیوونه اجازه می‌دن به ما حمله کنه؟

‫- واقعاً می‌خوای به سطح اونا تنزل کنی؟

‫- اون ملکه‌های استون‌وال تنزل نکردن

‫وقتی در برابر پلیسا وایستادن.

‫- من مخالف نیستم که باید برای آزادی جنگید.

‫ولی فکر می‌کنم سلاح‌های ما باید عقل و شفقت باشه.

‫- شفقتی که دیشب به ما نشون دادن؟

‫- درسته. تو می‌تونی روش روشنفکرانه رو انتخاب کنی،

‫پروفسور بروکنر.

‫تو تو دانشگاه تدریس می‌کنی، حقوق خوبی می‌گیری،

‫- اگه بخوای می‌تونی خودتو عادی نشون بدی.

‫- تو تو یه حباب زندگی می‌کنی. هیچ‌چیز نمی‌تونه بهت آسیب بزنه.

‫- شریکم... شوهرم...

‫- شریکم... شوهرم...

‫دیشب تو بمب‌گذاری به شدت زخمی شده بود.

‫نزدیک بود بمیره.

‫اگه تو یه حباب زندگی می‌کنم...

‫همین حالا ترکید.

‫- هی، تو. ‫بیا اگه می‌خوای ببرمت.

‫- هی، بیا با من بدو.

‫پنج مایل!

‫هوم. باشه،

‫دو مایلش کن.

‫برات خوبه.

‫ورزش همیشه حالمو بهتر می‌کنه.

‫- من دارم ورزش می‌کنم. ‫می‌بینی؟

‫وقتی بچه بودم،

‫و دنیا تاریک و غم‌انگیز بود،

‫که تقریباً هر روز این‌طور بود،

‫خاله لولا برام پودینگ وانیلی

‫با شربت افرا درست می‌کرد.

‫نمی‌دونم چطور اندامم رو حفظ کردم.

‫ولی همیشه حالمو بهتر می‌کرد.

‫- ازم خواستن امشب

‫تو مراسم شمع‌افروزی چند کلمه بگم.

‫- رد کردی؟ ‫- گفتم آره.

‫چرا انقدر تعجب کردی؟

‫- خب، چیزی که درباره ‫"همجنس‌گرای حرفه‌ای" بودن گفتی.

‫- این ربطی به همجنس‌گرا یا غیرهمجنس‌گرا بودن نداره.

‫مربوط به انسان بودنه.

‫مردا.

‫- این ما هستیم.

‫- خوشحالم که پسر دبی حالش خوب می‌شه.

‫- برای همه‌مون یه آرامشه. شب سختی بود.

‫- کلی پودینگ هست. ‫- من نمی‌خوام.

‫می‌رم دوش بگیرم و یه چرت سریع بزنم،

‫بعد می‌رم بیمارستان.

‫- اسمت چیه؟

‫- می‌تونی بهم ورا بگی، اگه دوست داری.

‫- تو لس‌آنجلس زندگی می‌کنی؟ ‫- نه.

‫- پس بیا با من...

‫به مراسم شمع‌افروزی.

‫- راستش، ‫فکر نکنم.

‫- پس بعداً همدیگه رو می‌بینیم؟

‫- راستش، نمی‌رم.

‫- راستش، باید بری.

‫برای گرامیداشت همه اوناییه که کشته یا زخمی شدن.

‫- می‌دونم برای چیه. ‫ترجیح می‌دم اینجا بمونم.

‫- پودینگت رو بخوری؟

‫- تو برو. ‫همه‌چیز رو برام تعریف کن.

‫- قرارمون این بود که ‫نوبتی باشه.

‫می‌دونی، اول تو، ‫بعد من.

‫خب، نوبت تو تموم شده، پس...

‫برگرد خونه و یه کم بخواب. ‫- باشه، می‌رم.

‫- خوبه. ‫- چند دقیقه دیگه.

‫باشه، پس

‫حداقل بذار برات یه سوپ بگیرم.

‫خیلی خوب می‌شه.

‫سوپ مرغ و نودل اگه داشته باشن. بیا...

‫بذار یه کم پول بهت بدم.

‫- می‌تونم برات یه فنجون سوپ بخرم.

‫یه کاسه بگیر.

‫می‌دونی، من... ‫من، اِم...

‫نشسته بودم اینجا و داشتم فکر می‌کردم

‫آخرین باری که تو بیمارستان بود،

‫هشت سالش بود.

‫باید لوزه‌هاشو درمی‌آوردن.

‫خیلی ترسیده بود.

‫- و، اِم، براش یکی از اون...

‫اون چراغ‌قوه‌های کوچولو، می‌دونی، روی...

‫روی جاکلیدی. ‫- آره.

‫- و... روشن کردیمش

‫درست قبل از اینکه ببرنش اتاق عمل.

‫بهش گفتم این نگهش می‌داره.

‫- و اون باور کرد؟

‫- البته که نه، ولی... ‫حواسش رو از چیزا پرت کرد.

‫- پس چراغ‌قوه من کجاست؟

‫- عزیزم! ‫- هی، عزیزم.

‫- حسابی ما رو ترسوندی.

‫- ولی دکتر گفت حالتو خوب می‌شه.

‫- خب این خوبه.

‫چی... چی شده؟

‫- یه دیوونه یه بمب لعنتی کار گذاشت.

‫- حالا درباره اون حرف نزنیم.

‫تو فقط استراحت کن.

‫- آره، آره. بن درست می‌گه. ‫تو خیلی چیزا کشیدی.

‫حالا فقط خوب شو. ‫این تنها چیزیه که مهمه.

‫و ما همین‌جا کنارت هستیم.

‫خب، اون سوپ لعنتی که قول داده بودی کجاست؟

‫زود برمی‌گردم، چشم قهوه‌ای.

‫- خب، انقدر تعجب نکن.

‫- عاشق اینم که جزئیات اصلی رو نگه داشتی.

‫لوله‌های زنگ‌زده...

‫پنجره‌های کثیف...

‫دیوارهای پر از چرک.

‫- شاید عمارت روستایی رؤیاهام نباشه،

‫با اصطبل و استخر، ولی حداقل مال خودمه.

‫گرسنه‌اته؟

‫- چی داری؟ ‫- ندارم.

‫- پس چرا پرسیدی؟ ‫- می‌تونم برم چیزی بگیرم.

‫- خودتو به زحمت ننداز.

‫فقط اومدم ببینم حالت خوبه.

‫- خوبم، ممنون. ‫- خوبه.

‫- فکر کردم اگه کسی بتونه از پسش بربیاد

‫با این همه آرامش، تو بودی.

‫- وقتی کتک خوردم، فهمیدم ‫بهترین راه برای زنده موندن،

‫برای ادامه دادن، ‫اینه که یه چیزی بسازی.

‫یه نقاشی، یه جا دستمالی، ‫فرقی نمی‌کنه.

‫فقط برای اینکه به خودت ثابت کنی،

‫و به اونا، که ‫اونا نتونستن تو رو نابود کنن...

‫تو هنوز اینجایی.

‫- خب، خوشحالم که تو اینجایی.

‫- برایان، قراره ‫کل لباست پر از رنگ بشه...

‫- مهم نیست.

‫- نشنیدی چی دیشب بهت گفتم؟

‫- آره، شنیدم.

‫گفتی دوستم داری.

‫- پس بیا با من ازدواج کن.

‫- چی؟ ‫مسخره‌بازی درنیار.

‫- مسخره نیستم.

‫جدی می‌گم. ‫- تو جدی نمی‌گی.

‫چطور ممکنه آقای "من به سکس اعتقاد دارم، نه عشق" جدی باشه؟

‫تو از ازدواج متنفری.

‫از هرکسی که وارد

‫"تقلید از اتحاد دگرجنس‌گرایانه

‫که ذاتاً محکوم به شکسته" متنفری.

‫درست گفتم؟

‫- هوم. کلمه به کلمه درست.

‫ولی نظرم عوض شده.

‫- خب، منم همین‌طور.

‫نمی‌خوام با کسی ازدواج کنم

‫که "ذاتاً محکوم به شکسته".

‫تازه، فقط چون از چیزی که برای مایکل اتفاق افتاده ترسیدی داری اینو می‌گی.

‫- خب، من یه خواب دیدم.

‫تو مراسم خاکسپاریش بودم، ولی...

‫اون تو تابوت نبود، من بودم.

‫- دیدی؟

‫- حالا، به محض اینکه زندگی به حالت عادی برگرده، تو هم برمی‌گردی.

‫برمی‌گردی از مرگ. ‫- نه بدون تو.

‫- من تو رو خیلی خوب می‌شناسم. ‫خیلی خوب.

‫حالا، ممنون که گفتی، ولی...

‫جواب نه‌ست.

‫- دیزنی‌ورلد؟

‫رفتی دیزنی‌ورلد لعنتی؟

‫- بذار حرفشو بزنه، مامان.

‫- آره، دب، بذار حرفشو بزنه.

‫- باشه. فقط بهت غذا می‌دم

‫و دهنمو می‌بندم.

‫- وقتی بچه بودم، ‫از مامانم می‌خواستم منو ببره،

‫و اون همیشه می‌گفت، ‫"البته، عزیزم، تابستون بعدی،"

‫ولی هیچ‌وقت نرفتیم، پس خودم رفتم و هیچ هایک کردم.

‫هیچ هایک کردی؟

‫- خوشحال می‌شی بدونی به هیچ‌کدوم از راننده‌ها چیزی ندادم.

‫- پسر خوبی هستی. ‫- من، اِم...

‫بعداً میام بهت سر بزنم.

‫- این آخرین باریه که می‌بینیمش.

‫- خوشحالم که بالاخره رفتی دیزنی‌ورلد.

‫- حتی اونجا کار پیدا کردم.

‫- چی کار؟ ‫- کوتوله بودم.

‫- تو کوتوله بودی؟

‫- دوپی. خیلی هم خوب بودم.

‫دارم فکر می‌کنم شاید بازیگر بشم.

‫- می‌تونی هر چیزی که بخوای بشی،

‫درست بعد از اینکه دکتر بشی.

‫- حالا نوبت منه.

‫تو فقط اونجا دراز بکش و دهنتو ببند.

‫- به هر حال، وقتی خبر بابلون رو دیدم،

‫سعی کردم زنگ بزنم، ولی کسی جواب نداد.

‫پس به الی و مونتی زنگ زدم. اونا بهم گفتن چی شده.

‫اولین پروازی که می‌تونستم گرفتم.

‫تو خوب می‌شی، مگه نه؟

‫- حالا که تو اینجایی.

‫- هنوز اونجا نشستی داری پودینگ می‌خوری؟

‫- یه عالمه درست کردم.

‫- فیلم کلاسیک بعدازظهر، "شماره اشتباه"،

‫با بازی باربارا استنویک.

‫- این فیلم "شماره اشتباه"

‫با بازی خانم باربارا استنویک رو دیدی؟

‫- نمی‌تونم بگم دیدم.

‫- مدام از یکی تلفن می‌گیره

‫که می‌خواد بکشتش.

‫- شوهرشه.

‫- فکر کردم گفتی ندیدیش.

‫- اگه نتونم یه فیلم هالیوودی رو حل کنم، باید بازنشسته شم.

‫از تختش بیرون نمیاد، ‫و یه لباس خواب شیک تنشه.

‫- آره، می‌فهمم چرا جذبت کرده.

‫چرا لباس نمی‌پوشی و با من نمیای مایکل رو ببینی؟

‫بیداره. ‫- خدا رو شکر.

‫ولی برایش خوب نیست خیلی ملاقاتی داشته باشه.

‫چیه؟ چرا اینجوری نگام می‌کنی؟

‫- به عنوان کسی که هزاران مظنون رو بازجویی کرده،

‫تو بدترین دروغگویی هستی که تا حالا شنیدم.

‫- باشه، خانم مارپل، اعتراف می‌کنم.

‫نمی‌تونم از این کاناپه لعنتی بلند شم.

‫فکر ترک کردن خونه منو وحشت‌زده می‌کنه.

‫تو شوک هستی.

‫بارها و بارها اینو دیدم.

‫- پس قراره چی کار کنم،

‫بقیه عمرم رو تو انزوا زندگی کنم،

‫و هر بار که صدایی می‌شنوم از جا بپرم؟

‫مثال بارز.

‫- الو؟

‫آره. سلام، عزیزم.

‫نه، من الان دارم می‌رم.

‫یه کم دیگه می‌بینمت.

‫بذار برات از یه بچه تو نیروی پلیس بگم.

‫اون فقط نمی‌خواست پلیس باشه.

‫اون می‌خواست سوپرپلیس باشه.

‫روز اولش تو گشت،

‫داشت با یه دعوای خانوادگی معمولی

‫سروکله می‌زد.

‫یهو شوهر یه تفنگ درآورد...

‫و زنش و دختر کوچیکشو ‫جلوی چشمای اون

‫تیربارون کرد.

‫فرداش، سوپرپلیس نمی‌تونست از تخت بلند شه.

‫واقعاً، نمی‌تونست دستاش یا پاهاشو تکون بده.

‫- این حس رو می‌فهمم.

‫- پس فقط همون‌جوری دراز کشیده بود

‫تا اینکه یه درک درخشان بهش رسید.

‫اتفاقات بد می‌افتن.

‫و فقط چون قرار بوده کار تو ‫جلوگیری از اونا باشه،

‫بعضی وقتا نمی‌تونی.

‫تنها کاری که می‌تونست بکنه این بود که هر روز زندگیشو زندگی کنه.

‫این تنها چیزی بود که داشت. ‫تنها چیزی که...

‫روش کنترل داشت.

‫- پس بالاخره از تخت بلند شد؟

‫- آره، من بلند شدم.

‫از تخت بلند شدم و رفتم سر کار.

‫و از اون موقع هر روز،

‫خدا رو شکر می‌کنم ‫بابت یه روز دیگه،

‫و دعا می‌کنم که ‫حرامش نکنم.

‫- بدتر از چیزی که هست به نظر می‌رسه. ‫بیشتر آسیب‌ها سطحیه.

‫از نظر ساختاری، ‫ساختمان سالمه.

‫- خیالم راحت شد.

‫خب، هزینه‌اش چقدره و چقدر طول می‌کشه؟

‫- فکر کنم حدود ‫صد هزار دلار

‫و چهار تا شش هفته.

‫- باشه، بذار با رئیس هماهنگ کنم،

‫برمی‌گردم بهت خبر می‌دم. ‫- باشه.

‫- اینو نگاه کن!

‫حتماً روز شانسمه.

‫- خب، این فقط شروعه.

‫پیمانکار همین الان بهم گفت که بابل ‫زودتر از چیزی که فکر می‌کردیم

‫دوباره روی پای خودش وایمیسه

‫با پول بیمه‌ای که اضافه می‌مونه

‫برای یه سیستم صوتی جدید.

‫- این خبر خوبیه.

‫فقط اینکه تصمیم گرفتم ‫کلوپ رو دوباره باز نکنم.

‫- چی؟

‫- بابل، تمومه.

‫- ولی این بچه‌ته. ‫اسباب‌بازیت،

‫زمین بازی شخصی‌ته.

‫- ولی حالا شده ‫میدان جنگ.

‫- خب، باهاش چیکار می‌خوای بکنی؟

‫- خب، تو گفتی یه سری ‫سازنده هستن

‫که می‌خوان خرابش کنن... ‫یه مرکز خرید کوچیک بسازن.

‫- و تو گفتی ‫زودتر می‌میری

‫تا ببینی خونه شاد همجنس‌گرای ما یکدست شده.

‫- کافیه که این همه آدم مردن.

‫به هر حال... ‫کی 20 دلار می‌ده

‫تا با خاطره بمب‌ها و جنازه‌ها برقصه؟

‫تو مراسم شب‌زنده‌داری می‌بینمت.

‫- هان؟

‫- مراسم امشب. ‫اونجا می‌بینمت.

‫- اوه، آره، حتماً.

‫- یه گوشت‌لوف، ‫یه مرغ کبابی،

‫سبزیجات مخلوط، ‫سیب‌زمینی کبابی،

‫یه لیتر سالاد میوه، ‫و یه دوجین لیمو بار.

‫و اینا برای داستی... ‫یعنی برای ماری لوگان.

‫اینم آدرس.

‫- من معمولاً آدمی نیستم که انکار کنم

‫چون همیشه منتظر بدترینم.

‫ولی این... ‫من فقط--

‫نمی‌تونم باور کنم داستی مرده.

‫مایکل نزدیک بود کشته بشه،

‫چه برسه به بقیه. ‫- می‌دونم.

‫- هنوز تو کتم نرفته. ‫- بهش زمان بده.

‫- که دیوونه بشم؟ ‫فرو بپاشم؟

‫نمی‌تونم صبر کنم.

‫- غذا فرستاده شد. حداقل ‫این یه چیز کمتره

‫که ماری مجبوره باهاش سروکله بزنه.

‫- می‌دونی بهم چی گفت؟

‫اون هیچ حق قانونی ‫نسبت به اون بچه‌ها نداره.

‫اگه پیشنهاد 14 تصویب بشه، حتی نمی‌تونه اونا رو به فرزندی قبول کنه.

‫دولت حتی می‌تونه اونا رو ازش بگیره.

‫- خدا.

‫خوبه که شماها ‫هر دو

‫والدین قانونی گاس و جی‌آر هستید.

‫ببینیم چقدر طول می‌کشه ‫تا بیان

‫و سرپرستی والد سوم رو بگیرن.

‫- تنها چیزی که بهش فکر می‌کنم اینه که،

‫اگه یکی از ما بود چی؟

‫من یا تو چه حسی ‫داشتیم،

‫اگه می‌دونستیم سال آخر ‫زندگیمون رو

‫با هم هدر دادیم

‫بدون آشتی و جدا از هم؟

‫- خبر خوب اینه که ‫این اتفاق نیفتاد.

‫ما قبل از اینکه دیر بشه فهمیدیم چی رو از دست دادیم.

‫- آره.

‫- روانپزشکم دوز پروزاکمو دو برابر کرد.

‫چیزی داری که بتونم ‫باهاش قرصمو بخورم؟

‫من به نظرت کی‌ام، ‫جودی گارلند؟

‫مرسی.

‫خدا، چه کابوسی.

‫مایکل رو دیدی؟

‫- آره، رفتم بیمارستان.

‫- با دبی حرف زدم.

‫اون واقعاً الهام‌بخشه.

‫- می‌تونم بگم تأثیر عمیقی داشته.

‫- فقط خدا رو شکر می‌کنم که جاستین سالمه.

‫و تو.

‫خب...

‫می‌خوای لوفتتو بفروشی.

‫- این نقشه‌ست.

‫- تو چهارمین تماس امروزمی.

‫مردم می‌خوان از خیابون لیبرتی فرار کنن.

‫فکر نمی‌کردم تو از اونایی باشی که از ترس می‌فروشه.

‫- نیستم.

‫- به جاستین گفتی؟

‫- و ترجیح می‌دم تو هم چیزی نگی.

‫- من به حریم خصوصی مشتری‌هام احترام می‌ذارم.

‫- به هر حال... ‫فایده‌اش چیه؟

‫ازش خواستم باهام ازدواج کنه.

‫- چی؟ ‫- نگران نباش،

‫ردم کرد.

‫- نمی‌دونستم.

‫- فقط باید الان این کارو بکنم. ‫نمی‌تونه صبر کنه.

‫- اوه، تصمیم با توئه.

‫اگه فقط اینا رو امضا کنی...

‫اوه، می‌خوای چندتا برات بذارم؟

‫- نه.

‫برای هر چی که ارزش داره، فقط می‌خوام بدونی که...

‫متأسفم که مادرشوهرت نمی‌شم.

‫- ازم خواستن امشب چند کلمه بگم.

‫پرسیدم: «چرا؟»

‫گفتن: «چون تو یه قهرمانی.»

‫یه قهرمان.

‫چون فوتبال بازی می‌کنم؟

‫چون بعد از یه عمر انکار...

‫بالاخره صادق بودم در مورد اینکه کی‌ام؟

‫من به این نمی‌گم قهرمانانه.

‫قهرمانانه اینه که برای حقوقی که لیاقتشو داری پاش وایستی،

‫مهم نیست چه عواقبی داره.

‫و این دقیقاً همون کاریه که کسایی که زخمی شدن...

‫و کسایی که دیشب جونشونو از دست دادن داشتن انجام می‌دادن...

‫یا سعی می‌کردن قبل از اینکه متوقف بشن.

‫ولی اونا با یه دشمن قدرتمند روبرو بودن...

‫نفرت.

‫نفرتی که توسط کسایی پخش شده ‫که می‌خوان حقوق دیگران رو انکار کنن

‫چیزایی که حقشونه...

‫به اسم خداشون... ‫خانوادشون...

‫کشورشون.

‫فکر کنم یادشون رفته که آمریکا مال همه‌ست.

‫حالا بیایید یه لحظه سکوت کنیم

‫برای کسایی که جونشونو از دست دادن.

‫پسر من، مایکل نووتنی...

‫دیشب تو انفجار زخمی شد.

‫یه مدت وضعیتش بحرانی بود.

‫اینجا هستم که بگم...

‫اون حالش خوب می‌شه.

‫آره!

‫- ولی کسایی هستن که این‌قدر خوش‌شانس نبودن.

‫- پسرت باید می‌مرد.

‫پسرت باید تو جهنم بسوزه!

‫- چی گفتی؟

‫- همجنس‌بازا باید بمیرن. ‫- همجنس‌بازا یه ننگن.

‫- پسرت تو جهنم می‌سوزه.

‫- گمشو.

‫- بیا، حالشو جا بیار.

‫- تو باید بمیری، حرامزاده.

‫- هی، ولش کن.

‫- به اون همجنس‌باز نشون بده کی رئیسِ.

‫یه مشت همجنس‌باز!

‫- بیا، کافیه.

‫کافیه. ‫کافیه.

‫- تو نمی‌دونی انسان بودن یعنی چی،

‫چه برسه به مسیحی بودن.

‫- گمشید از اینجا. ‫گمشید.

‫- پلیسا اومدن. ‫پلیسا اومدن.

‫- امشب اینجا حسابی خلوته.

‫- همه تو اون مراسم شب‌زنده‌داری‌ان.

‫- تو چرا اونجا نیستی؟

‫- سکس بهترین انتقامه.

‫یه همسایه تو راهروی ما اونجا بود.

‫پاشو از دست داد.

‫- یکی از بهترین دوستام هم آسیب دید.

‫- حالش چطوره؟

‫- نمی‌دونم. ‫نرفتم بیمارستان.

‫- فکر کردم گفتی دوست صمیمیه.

‫- اگه به خاطر من نبود، هیچ‌وقت این اتفاق نمی‌افتاد.

‫- انفجار؟ ‫- زخمی شدنش.

‫من فرستادمش به بار که یه نوشیدنی بگیره،

‫و اونجا بود که بمب منفجر شد.

‫- خب، چی بگم؟

‫از ملاقاتت خوشحال شدم.

‫- چی؟

‫- همیشه دلم می‌خواست خدا رو ببینم.

‫نه تنها باهاش آشنا شدم، ‫باهاش سکس هم کردم.

‫- می‌تونی فقط بری، لطفاً؟

‫- اینجا سوییت توئه، عزیزم.

‫- ولی فکر نمی‌کنی

‫داری زیادی به خودت اعتبار می‌دی...

‫که تو مسئول اینی؟

‫- اگه خودم رفته بودم اون نوشیدنی لعنتی رو بگیرم--

‫- ولی نرفتی، بلانش.

‫خب حالا می‌خوای چیکار کنی؟

‫خودتو به صلیب بکشی؟

‫بفرما. ‫تو بخشیده شدی.

‫- اوه، خدا، من چیکار کردم؟

‫- نزدیک بود یکی رو بکشی. ‫- چیزی داری که، اوم--

‫- بیا.

‫این حوله منه...

‫برای وقتی که تو راهی.

‫- حداقل خونریزی ندارم.

‫خدا، چطور تونستم این کارو بکنم؟

‫- اگه تو نمی‌کردی، من می‌کردم.

‫- کاملاً از کنترل خارج بودم.

‫من هیچ‌وقت کاملاً از کنترل خارج نبودم.

‫- باید بیشتر امتحانش کنی.

‫کی می‌دونه، شاید بیشتر دوستت داشتم.

‫- نه، تو نمی‌فهمی. ‫کاری که کردم،

‫برخلاف همه‌چیزاییه که بهش باور دارم.

‫همه‌چیزایی که به شاگردام می‌گم.

‫این باعث می‌شه هیچ فرقی با اون هیولاها نداشته باشم.

‫یعنی دیگه نمی‌تونم بهت بگم «زن بن»؟

‫- به من می‌گی «زن بن»؟

‫آره.

‫می‌دونی، گاندی یه مارلبورو من بود.

‫- می‌دونی، تو یه تأثیر افتضاح داری.

‫- تمام سعیمو می‌کنم.

‫نمی‌دونم بودا چی می‌گفت.

‫یه مدته باهاش حرف نزدم ولی...

‫می‌دونم که شوهرت بهت خیلی افتخار می‌کرد.

‫- خب، اگه کسی مایکل رو بشناسه... تو می‌شناسی.

‫- می‌شناختم.

‫- اگه می‌دونست تو تو بیمارستان بودی...

‫که نزدیک بود سر اون دکترو بکنی

‫چون خونتو قبول نکرد، اون--

‫ببین، پروفسور،

‫خانم نووتنی-براکنر خیلی واضح گفت.

‫«فقط چون کل عمرمون دوست بودیم

‫دلیلی نداره که بازم دوست بمونیم.»

‫- مرسی. ‫- مرسی.

‫- این دیگه چی باید باشه؟

‫- مطمئن نیستم، ولی من یه قانون کلی دارم

‫که چیزی که هنوز داره تکون می‌خوره نخورم.

‫- چطور می‌تونی ژله رو خراب کنی؟

‫- مایکل کی می‌ره خونه؟ ‫- نمی‌دونم.

‫دکتر بعداً باهامون حرف می‌زنه.

‫- خب، نظرت چیه؟ ‫دو روز؟ یه هفته؟

‫چرا عجله داری؟ ‫هواپیما داری که باید بگیری؟

‫- ۵.۵ دلار لطفاً.

‫- تو واقعاً ‫هواپیما داری...

‫چی شده، سفیدبرفی نمی‌تونه با شش کوتوله کنار بیاد؟

‫- خودم می‌تونم پولمو بدم.

‫- ببخشید. حق مادربزرگه. برای هر دو.

‫- ۱۰.۵ دلار. ‫- مرسی.

‫- نشنیدم چی گفتی.

‫- مرسی. ‫- بهتر شد.

‫خب، بذار یه چیزی ازت بپرسم.

‫اگه می‌دونستی قراره برگردی

‫و دوباره راه بیفتی...

‫اصلاً چرا برگشتی؟

‫- می‌خواستم مطمئن شم حالش خوبه.

‫- آره؟ برای این کار تلفن هست، ایمیل.

‫اه. این همونه که بهش می‌گن سس گوشت؟

‫نه، باید یه دلیل دیگه باشه

‫که تو کل مسیرو از پادشاهی جادویی اومدی.

‫- بهت گفتم.

‫- پس شاید بهتر بود

‫اصلاً برنگشته بودی.

‫می‌دونی، اونا تازه داشتن

‫با این حقیقت که تو رفتی کنار می‌اومدن.

‫- شاید حق با توئه.

‫- من همیشه درست نمی‌گم.

‫در واقع، گاهی کاملاً اشتباه می‌کنم.

‫ولی فکر می‌کنم شاید برگشتی...

‫چون به همون اندازه که اونا دلتنگ تو شدن، تو هم دلتنگشون شدی.

‫و شاید حتی امیدوار بودی اگه برگردی...

‫اونا ازت بخوان بمونی.

‫بذار یه کم از اون ماکارونی و پنیرت بخورم.

‫خدا.

‫- کجا یاد گرفتی اینجوری بدوی؟

‫- مرلین مونرو، «بعضی‌ها داغشو دوست دارن».

‫می‌دونی، صحنه اسکله.

‫«صبر کن برای شوگر!»

‫- نمی‌تونستی وانمود کنی د‌نیرو یا شوارتزنگر هستی

‫تو اون فیلمی که همش در حال دویدن بود؟

‫یه جورایی اونو از دست دادم.

‫و تخیل آدمیزاد یه حد و مرزی داره.

‫علاوه بر این، امروز لازم نیست وانمود کنم قهرمان فیلما هستم

‫چون امروز ‫من یه قهرمان واقعی‌ام.

‫اینو نگاه کن، هان؟

‫این یه چیز زیبا نیست؟

‫اوه! واقعاً حال اون حرامزاده رو جا آوردم، نه؟

‫- آره، می‌تونم بگم حسابی یه مشت نثارش کردی.

‫- نمی‌خوام حوصله‌تو با جزئیات سر ببرم

‫از اون موقع تو هیزلهرست

‫که بابام سعی کرد بهم بوکس یاد بده، ولی...

‫فقط بذار بگم اگه یاد گرفته بودم چطور از خودم دفاع کنم

‫تو اون روز روشن تابستونی،

‫کی می‌دونه زندگیم چقدر فرق می‌کرد؟

‫خب، حالا می‌دونی.

‫کی فکرش رو می‌کرد ‫که می‌تونی از مشتت

‫برای چیز دیگه‌ای استفاده کنی؟

‫- به ماری گفتم که ‫برمی‌گردم خونه

‫بعد از شام، کمک کنم.

‫- من با بچه‌ها می‌مونم.

‫- قلبم شکست وقتی دیدم ‫مدی فقط اونجا وایستاده

‫روبروی قبر داستی ‫با اون گل تو دستش.

‫فقط دو سالشه و ‫یکی از مامان‌هاش رو از دست داده.

‫- و هفته دیگه ‫تولد کلیه.

‫اونا ‫داشتند برای یه جشن برنامه‌ریزی می‌کردن.

‫- واقعاً فکر نمی‌کنی ‫که اونا بتونن

‫بچه‌ها رو ازش بگیرن، مگه نه؟

‫- نمی‌دونم.

‫لینز...

‫اوه، بی‌خیال.

‫بعداً دربارش حرف می‌زنیم.

‫نه، بهم بگو.

‫- وقتی کشیش گفت ‫وقتشه که با داستی خداحافظی کنیم

‫برای خداحافظی با داستی،

‫احساس کردم انگار ‫دارم با چیز دیگه‌ای هم خداحافظی می‌کنم

‫با یه چیز دیگه.

‫- مثل چی؟ ‫- نمی‌دونم.

‫یه باور، یه فرض

‫که با یه کم امید ‫و کلی کار سخت،

‫همه‌چیز یه جوری ‫به بهترین شکل درست می‌شه.

‫دیگه مطمئن نیستم ‫که به این باور داشته باشم.

‫- باید باور داشته باشی، مل. ‫این همه‌چیزِ.

‫- تنها چیزی که می‌دونم اینه که ما ‫یه خانواده داریم که باید مراقبش باشیم.

‫اگه یه چیزی برای یکی از ما اتفاق بیفته،

‫یا خدای نکرده، ‫برای گاس یا جنی؟

‫- لطفاً اینو نگو.

‫- آره؟ چطور نگم؟ ‫این چیزیه که بهش فکر می‌کنم.

‫مگه تو ‫به این فکر نمی‌کنی؟

‫- ببین، فقط ‫یه اتفاق بود.

‫یه آدم دیوونه.

‫- کاش می‌تونستم ‫باور کنم که

‫اینجور چیزا ‫دیگه هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افته.

‫ولی پدربزرگم ‫می‌دونست که این درست نیست.

‫برای همین از اونجا رفت ‫و اومد اینجا.

‫و منم اینو می‌دونم.

‫- داری می‌گی ‫می‌خوای بری؟

‫- نمی‌دونم ‫چی دارم می‌گم.

‫خدایا.

‫احتمالاً مثل ‫یه آدم پارانوئید و هشداردهنده به نظر میام.

‫- تو فقط ترسیدی... ‫و دلیل خوبی هم داری.

‫- می‌دونی، قبلاً از این متنفر بودم ‫وقتی برایان می‌گفت،

‫"دو نوع آدم معمولی تو این دنیا وجود داره:

‫"اونایی که رو به روت ‫ازت متنفرن،

‫و اونایی که پشت سرت ‫ازت متنفرن،"

‫چون می‌دونستم ‫این درست نیست.

‫خیلی آدمای معمولی هستن ‫که از ما متنفر نیستن.

‫ولی اونایی که متنفرن دیگه لازم نیست ‫پشت سرمون این کارو کنن.

‫اونا می‌تونن ‫تو کاخ سفید این کارو کنن،

‫تو کلیساها، تو تلویزیون، ‫تو خیابونا.

‫اینجور جاییه ‫که می‌خوایم توش زندگی کنیم؟

‫اینجور جاییه ‫که می‌خوایم بچه‌هامونو توش بزرگ کنیم؟

‫- هوم، خیلی خوب ‫در حال بهبوده.

‫- این خبر خوبیه.

‫- با توجه به حالتی ‫که توش بودی

‫وقتی ‫تورو اینجا آوردن،

‫می‌گم تو ‫یه مرد خوش‌شانس هستی.

‫- ووهو.

‫- اوم، چند نفر که براشون مهمه ‫می‌خوان بدونن

‫کی می‌تونم برم خونه.

‫- چند روز دیگه ‫نگهت می‌داریم،

‫بعد می‌فرستیمت ‫برگردی.

‫- مطمئنم ‫خوشحال می‌شن اینو بشنون.

‫- انتظار دارم ‫آروم بگیری.

‫زیاد به خودت فشار نیار.

‫- همه حرفاتو شنیدم! ‫- می‌دونم.

‫سال‌ها تمرین گوش دادن ‫پشت در اتاق خوابم.

‫- خوشحالم که ابرقهرمانم ‫داره میاد خونه.

‫- منم همینطور. ‫- ولی حرف دکتر رو شنیدی.

‫باید استراحت کنی. ‫- من ازش مراقبت می‌کنم.

‫- یعنی دیگه خبری از ‫مهمونی‌های گروهی با کوتوله‌ها نیست؟

‫- چی بود اون؟

‫- من... داشتم فکر می‌کردم...

‫یعنی اگه ‫اشکالی نداشته باشه،

‫اگه... شاید... ‫بتونم بیام خونه؟

‫- اوه...

‫فکر کنم ‫این برامون خوبه.

‫- خوبه، چون با تو ‫که داری مردمو می‌زنی،

‫و تو که ‫داری منفجر می‌شی،

‫واقعاً یکی باید ‫مراقبتون باشه.

‫- کسی خونه‌ست؟ ‫- وای.

‫- هی، تدی. ‫- هی.

‫- هی. ‫- هی، چطوره؟

‫- خوب پیش می‌ره. ‫- کجا بودی تا حالا؟

‫- مهم نیست.

‫ما فقط خیلی ‫خوشحالیم که می‌بینمت.

‫- نمی‌دونی ‫من چقدر خوشحالم که شما رو می‌بینم.

‫- اوه.

‫- خب، چه خبره ‫تو دنیا؟

‫- اوه، اوم، بذار ببینم. ‫خب، اوم...

‫شر ۷۵مین تولدش رو ‫جشن گرفت.

‫و، اوم، دیگه چی؟

‫اوه، اوم، دارن ‫یه اجرای جدید

‫از "اتوبوس شهوت" ‫تو نیویورک می‌سازن.

‫ناتاشا ریچاردسون، ‫اون قراره بلانش رو بازی کنه،

‫و، اوم، لیز اسمیت ‫قراره استنلی رو بازی کنه.

‫که خیلی خوبه.

‫- * می‌دونی من واقعاً ‫هوس کردم *

‫* برای یه جای بلندتر

‫* ولی همچنان ادامه می‌دم

‫- وقتی گفتی چیزی هست ‫که باید بهم نشون بدی،

‫فکر نمی‌کردم ‫تو ویرجینیای غربی باشه.

‫- کمتر از نیم ساعته ‫از پیتسبورگ فاصله داره.

‫- * بیایم با هم نگهش داریم

‫* قبل از اینکه منو دیوونه کنی

‫* بیایم اینو برای همیشه انجام بدیم

‫* وقتی از بارون بیرون بیام

‫- وای.

‫- صبر کن تا ‫زمین تنیس رو ببینی...

‫و استخر...

‫و اصطبل‌ها. ‫- اصطبل؟

‫کی اینجا زندگی می‌کنه؟

‫- ما.

‫- چی؟

‫- من خریدمش. ‫- تو این خونه رو خریدی؟

‫- گفتی که استودیوی کوچیک ‫ولی بی‌جذابیتت

‫باید تا وقتی عمارت روستاییت ‫پیدا بشه، کافی باشه.

‫امیدوارم این همونی باشه ‫که آرزوشو داشتی.

‫- و حتی بیشتر.

‫ولی بهت گفتم که من-- ‫- با من ازدواج نمی‌کنی.

‫خب، کی می‌تونه ‫تورو سرزنش کنه؟

‫من، بدون شک،

‫بدترین کاندید ‫برای ازدواج تو دنیا هستم.

‫ولی برعکس،

‫اینم دلیلیه ‫که من بهترین کاندیدم.

‫- و اون چطور؟

‫- چون به همون شدت که ‫مخالف این ایده بودم...

‫حالا که پشتشم...

‫به همون اندازه با اشتیاق ‫و علاقه متعهدم.

‫- آها.

‫و چی نظرت رو عوض کرد؟

‫- بالاخره یه دلیل خوب ‫برای این کار پیدا کردم.

‫- و اون یه دلیل خوب چیه؟

‫- برای اینکه به کسی که دوست دارم ‫نشون بدم چقدر دوستش دارم.

‫که بهش ‫هر چیزی بدم،

‫هر کاری ‫انجام بدم...

‫هر چیزی بشم...

‫تا خوشحالش کنم.

‫- تو واقعاً ‫باورنکردنی هستی.

‫- درسته. ‫هستم.

‫- تو-- ‫تو اینو خریدی...

‫تو این کاخ رو خریدی؟

‫- برای شاهزاده‌م.

‫اوه...

‫- من همچنین دارم لفت ‫و کلوپ رو می‌فروشم.

‫- بدون اینکه حتی بدونی ‫جواب من چی می‌شه؟

‫- دارم روی عشق ‫ریسک می‌کنم.

‫- پس جدی می‌گی.

‫- هیچ‌وقت ‫به این اندازه جدی نبودم.

‫- باشه.

‫- باشه؟

‫- بیایم این کارو بکنیم.

‫- بگو.

‫- آره.

‫- آره چی؟ ‫- آره.

‫آره، باهات ‫ازدواج می‌کنم.

‫باهات ازدواج می‌کنم.

‫چی؟

‫نگو که همین حالا ‫داری تجدیدنظر می‌کنی.

‫- اصلاً.