Original subtitles

เคยบ้างมั้ครับเวลาที่เดินทางไปต่างถิ่น

แล้วรถของเราดันมาเสียกลางทางเปรี้ยวๆใน

ช่วงเวลาที่ยากจะขอความช่วยเหลือจากคน

อื่นได้และเรื่องราวที่ผมจะนำมาเล่าในวัน

นี้มันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในพื้นที่

จังหวัดบึงกาเมื่อเจ้าของเรื่องกับสามี

ออกเดินทางไปเร่ขายของในเส้นทางใหม่แต่

กลับหลงทางเข้าไปยังถนนเส้นนึงก่อนที่รถ

ของพวกเขาจะมีปัญหาจนขับกลับไม่ได้และผล

สุดท้ายทั้งคู่ก็ต้องค้างแรมกันระหว่าง

ทางที่สร้างประสบการณ์หลอนจนยากจะลืม

เลือนกับเรื่องที่มีชื่อว่าขอบคุณสำหรับ

ที่พัก

[เพลง]

เราไป

[เพลง]

ก่อนที่จะไปรับชมเรื่องราวหลอนของเราอยาก

ขอให้ท่านผู้ชมทุกท่านกดไลค์และกดติดตาม

เพื่อเป็นกำลังใจในการถ่ายทอดเรื่องราวขน

หัวลุกให้กับพวกเราต่อๆไปด้วยนะครับ

[เพลง]

สำหรับวันนี้เราอยู่กับประสบการณ์หลอนๆ

ของคุณปรางซึ่งเป็นาประจำช่องเล่าไปหลอน

ไปและเธอก็ได้ส่งเรื่องนี้เข้ามาทางเพจ

Facebook ผมจึงขออนุญาตหยิบยกออกมานำ

เสนอให้ทุกท่านได้รับชมและรับฟังกันอีก

ตามเคยนะครับโดยประสบการณ์หล่อนที่คุณ

ปรางส่งเข้ามาในครั้งนี้มันเป็นเรื่องราว

ที่เธอกับสามีได้มีโอกาสไปประสบพบเจอมา

ซึ่งตัวเธอเองขออนุญาตที่จะไม่กล่าวถึง

สถานที่ที่เกิดเหตุภายในเรื่องนะครับอีก

ทั้งผมต้องขอให้ชาวเล่าไปหลอนไปทุกท่าน

โปรดใช้วิจารณญาณในการรับชมรับฟังกันให้

ดีๆด้วยนะครับ

โดยเรื่องราวทั้งหมดผมต้องขอพาทุกท่าน

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณปีพ.ศ. 2558

ในตอนนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่คุณปรางกับ

สามีกำลังเริ่มต้นธุรกิจเล็กๆทั้งคู่ยัง

คงอยู่ในวัย 28 ปีซึ่งทั้งคู่ก็เกิดและ

เติบโตมาในจังหวัดบึงกาพวกเขาเคยทำงานกัน

อยู่ที่โรงงานด้วยกันและสามารถเก็บหอมรอม

ริบจนมีเงินก้อนหนึ่งก้อนที่จะตัดสินใจ

กลับมายังบ้านเกิดแล้วหวังที่จะประกอบ

กิจการอะไรสักอย่างเพราะต่างคนต่างก็อยาก

อยู่ใกล้บ้านและครอบครัวของตน

หลังจากปรึกษาหารือกันอยู่สักพักใหญ่ๆสุด

ท้ายคุณปรางกับสามีก็ลงตัวกันที่เข้า

เกลียบโดยพวกเขากะว่าจะลองทำขายกันเล็กๆ

ภายในหมู่บ้านก่อนซึ่งผลตอบรับมันก็ดี

เกินคาดนะครับเพราะคนในพื้นที่ชื่นชอบกัน

มากๆเข้าเกรียบของคุณปรางเริ่มขายดีขึ้น

ขยายจากตำบลไปถึงอำเภอและในเวลาต่อมาก็

เริ่มเป็นที่รู้จักในจังหวัดพวกเขาเริ่ม

จ้างชาวบ้านในพื้นที่มาช่วยกันทำแล้วตัว

เองก็ขับรถดาเวนไปส่งของตามร้านค้าต่างๆ

จนกระทั่งมีกลุ่มลูกค้าประจำจึงเริ่มกลับ

มาทำด้วยตัวเองเพื่อควบคุมคุณภาพของ

สินค้า

กิจการเติบโตจนคุณปรางยอมทุ่มทุนรีนวท

บ้านของเธอบางส่วนให้กลายเป็นห้องทำข้าว

เกลียบโดยเฉพาะพร้อมอุปกรณ์ที่สะอาดและ

เป็นระเบียบส่วนการจัดส่งสินค้าก็ให้ลูก

น้องที่ไว้ใจรับช่วงต่อเพราะอยากจัดการ

ทั้งหมดให้มีระบบมากขึ้นเรียกได้ว่าเป็น

โรงงานขนาดจิ๋วที่สร้างขึ้นมาด้วยน้ำพัก

น้ำแรงอย่างแท้จริงแต่แล้ววันหนึ่งเหตุ

การณ์ที่ไม่คาดคิดมันก็ได้เกิดขึ้นเมื่อ

เชื้อไวรัสโควิด-19เริ่มแพร่กระจายไปทั่ว

ประเทศนั่นจึงกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้ง

ใหญ่ในชีวิตของพวกเขา

จากที่เคยมีกำลังคนมากมายช่วยงานอยู่ใน

ครัวขุนปรางก็ต้องลดจำนวนคนลงจนเหลือ

เพียงญาติสนิทไม่กี่คนส่วนเธอกับสามีก็

กลับมาขับรถส่งขนมกันอีกครั้งไม่ว่าจะ

ใกล้หรือไกลแค่ไหนขอแค่มีร้านค้าเขารับ

ซื้อก็พร้อมที่จะไปให้ถึงแม้จะไม่มีภาระ

หนี้สินมากมายแต่คุณปรางก็ไม่อยากหยิบยืม

เงินของใครหวังเพียงให้กิจการที่สร้างมา

ด้วยความหวังอยู่รอดได้ท่ามกลางสถานการณ์

ที่ทุกอย่างดูเลวร้ายไปหมด

ในช่วงเวลานั้นเองสามีของคุณปรางก็เสนอ

ความคิดขึ้นมาว่าให้ลองขับรถไปตามเส้นทาง

สายหนึ่งที่ไม่คุ้นชินมันเป็นถนนสายรอง

ที่เคยสัญจรผ่านโดยพวกเขาก็มีความหวัง

อยู่ลึกๆว่าบางทีเส้นทางเหล่านี้อาจจะพา

ไปเจอร้านค้าใหม่ๆที่อยากรับซื้อขนมของ

พวกเขาไปขายบ้างซึ่งคุณปรางก็เห็นดีเห็น

งามด้วยกับความคิดนี้นะครับพอถึงรุ่งเช้า

ของวันต่อมาทั้งคู่ก็ช่วยกันขนมขึ้นรถ

กระบะทึบแล้วออกเดินทางกันตั้งแต่ 5:00

น.โดยตั้งเปาว่าขอให้ได้ลูกค้าสักร้านก็

ยังดีทว่าในวันนั้นกลับไม่มีอะไรเป็นดั่ง

ใจหวังพวกเขาเร่ขายกันตั้งแต่เช้ายันค่ำ

จนเวลาผ่านไปถึง 17:00 น.ซึ่งปกติแล้วจะ

เป็นเวลาที่ต้องเตรียมตัวกลับบ้านแต่ขนม

กลับยังไม่ได้ระบายออกแม้แต่ถุงเดียวและ

ด้วยความที่ไม่อยากให้ค่าน้ำมันมันเสีย

เปล่าทั้งคู่จึงตัดสินใจลองขับต่อไปอีก

สักหน่อยและคิดว่าสักประมาณ 20:00 น.ก็

ค่อยขับรถกลับบ้านแม้มันจะเป็นการตัดสิน

ใจอย่างเรียบง่ายแต่นั่นกลับกลายเป็นจุด

เริ่มต้นของเรื่องราวที่ไม่มีวันลืม

ขุนปรางบอกว่าหลังจากที่ขับรถไปได้สักพัก

นึงแม้จะยังไม่ถึงขั้นหลงทางแบบไร้ทิศแต่

พวกเขาก็ขับเข้าไปยังเส้นทางที่ไม่คุ้น

เคยค่อนข้างลึกก่อนที่จะพบหมู่บ้านซึ่ง

ตั้งอยู่รอยต่อระหว่างเขตจังหวัดและเท่า

ที่จำได้ก็คือถ้าหากเลยหมู่บ้านนั่นไปถนน

เส้นเล็กก็จะเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ถนนสาย

แต่พอขับลึกเข้าไปเรื่อยๆจนกระทั่งเวลา

ล่วงเข้าสู่ช่วง 18:30 น.บรรยากาศรอบตัว

ก็เงียบสงัดอย่างผิดสังเกตร้านค้าต่างๆ

ที่จอดแวะก็ไม่มีใครยินดีรับขนมเลยแม้แต่

ร้านเดียวแม้จะลดราคาจนแทบจะไม่เหลือกำไร

ก็ยังไม่มีใครสน

ในตอนนั้นคุณปรางก็รู้สึกท้อใจมากๆนะครับ

เธออยากกลับบ้านให้เร็วที่สุดต่างจากสามี

ที่ยังยืนกรานว่าอยากจะไปต่ออีกหน่อยและ

ความเห็นที่ไม่ตรงกันก็ทำให้ทั้งคู่ถก

เถียงกันเสียงดังอยู่ภายในรถความร้อนใน

อารมณ์

ผสมกับความเหนื่อยล้าจากการเดินทางทำให้

ทั้งคู่ไม่ได้โฟกัสเส้นทางที่รถกำลังแล่น

อยู่ก่อนที่จู่ๆพวกเขาจะขับหลุดออกจากถนน

เส้นหลักจนมาโผล่บนถนนดินแดงแคบๆที่สอง

ข้างทางโอบล้อมไปด้วยทุ่งนากว้างไม่มี

ทั้งบ้านคนไม่มีกระท่อมและที่สำคัญคือไม่

มีแม้แต่ป้ายบอกทาง

เนื่องจากถนนตอนนั้นมันแคบมากๆแถมไหล่ทาง

ก็ยังเป็นคันนาที่สูงชันจนพวกเขาไม่

สามารถที่จะกลับรถได้คุณปรางจึงบอกกับ

สามีว่าให้ขับต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะเจอทาง

แยกแล้วค่อยเหลียวกลับแต่สิ่งที่มันน่า

ประหลาดใจก็คือไม่ว่าจะขับเข้าไปเท่าไหร่

ก็ไม่พบกับทางแยกสักทีถนนยังคงทอดยาวเป็น

เส้นตรงท่ามกลางความเงียบจนเธอตัดสินใจ

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเปิด GPS และหวัง

ว่าจะใช้มันเป็นแผนที่นำทางแต่สามีกลับ

สะกิดแล้วเอ่ยขึ้นมาก่อนว่าทางข้างหน้ามี

คนอยู่เดี๋ยวรอลองจอดถามทางกันสักหน่อย

แล้วกัน

พอมองไปตามที่สามีชี้ก็พบว่ามีชายชราปั่น

จักรยานอยู่ข้างหน้าจริงๆโดยมีหญิงชราอีก

คนนั่งซ้อนท้ายอยู่บนเบาะหลังของรถ

จักรยานคันเก่าคันนั้นท่ามกลางบรรยากาศ

ที่ทั้งร้างแล้วก็เปรียวทำให้ภาพของ 2 ตา

ยายที่ค่อยๆปั่นจักรยานผ่านกลางทุ่งนาดู

แปลกตาอย่างบอกไม่ถูกสามีคุณปางขับรถเข้า

ไปเทียบในระดับที่พอจอดพูดคุยกันได้ก่อน

ที่จะลดกระจกฝั่งคนขับลงแล้วเอ่ยถามตากับ

ยายคู่นั้นด้วยท่าทีสุภาพ

คุณตาหันมามองทั้งคู่อย่างช้าๆและพูดด้วย

น้ำเสียงแหบพร่าพร้อมกับชี้ไปข้างหน้าว่า

ขับตรงไปอีกประมาณ 200 มต.จะมีโค้งหักศอก

ทางขวาตรงมุมนั้นจะมีวัดอยู่พอเลยวัดไปจะ

มีหมู่บ้านใหญ่ให้ขับตรงไปอีกหน่อยก็จะ

ออกไปสู่ถนนใหญ่ได้แล้วทั้งคู่ที่ได้ยิน

ว่ามีหมู่บ้านใหญ่อยู่ก็ถึงกับหูผึ่งเลย

นะครับเพราะนั่นอาจหมายถึงแหล่งที่มีร้าน

ค้าหลายร้านและพอที่จะช่วยระบายขนมที่

เหลืออยู่ได้บ้างหลังจากนั้นคุณปรางก็

กล่าวขอบคุณก่อนที่จะหยิบเข้าเกลียบ 2

ห่อส่งให้ตากับยายแทนน้ำใจแล้วสามีก็ออก

รถขับกลับมาตามทางที่ได้รับคำชี้แนะต่อ

ด้วยความที่ช่วงนั้นเป็นฤดูร้อนท้องฟ้า

ที่ยังไม่มืดสนิทจึงพอจะมีแสงสลัวให้เห็น

เส้นทางอยู่บ้างและพอขับรถต่อไปอีกสักพัก

ก็มาถึงทางโค้งหักศอกทางขวาตามที่คุณตา

เท่านั้นบอกไว้ไม่มีผิดและที่ตรงโค้งก็มี

กำแพงวัดสีขาวตั้งเด่นชัดแต่พอรถของคุณ

ปรางเลี้ยวเข้าไปถึงหน้าวัดเท่านั้นแหละ

ครับรถที่ใช้งานมาตลอดทั้งวันก็ดับลง

อย่างกระทันหัน

และไม่ว่าจะสตาร์ทยังไงเครื่องมันก็ไม่

ยอมติดทั้งที่ตอนนั้นน้ำมันก็เหลือเกิน

ครึ่งถางเสียงเครื่องยนต์หลังบิดกุญแจ

เงียบเหมือนกับรถแบตหมดหลงเหลือไว้แต่

เพียงความมืดและความวังเวงที่เริ่มคลืบ

คลานเข้ามา

สามีของคุณปรางตัดสินใจลงไปจากรถแล้วเปิด

ฝากระโปรงเพื่อตรวจสอบเครื่องยนต์ส่วนเธอ

ในตอนนั้นที่รู้สึกปวดท้องหนักจนแทบจะทน

ไม่ไหวจึงกวาดสายตามองเข้าไปในเขตวัดแล้ว

ก็พบว่ามีแม่ชีกับพระเดินอยู่ในบริเวณ

นั้นเธอจึงเข้าไปบอกกับสามีที่กำลังงวน

อยู่กับห้องเครื่องว่าจะขอเข้าไปเข้าห้อง

น้ำที่วัดสักหน่อยก่อนที่จะเดินมุ่งหน้า

เข้าไปในโครงวัดที่อยู่ข้างทาง

คุณปรางบอกว่าวัดแห่งนี้ค่อนข้างมีความ

ร่มรื่นแม้กุฏิของพระและโบสถ์จะทำขึ้นจาก

ไม้เป็นหลังเก่าๆที่ดูผ่านกาลเวลามาอย่าง

ช้านานแต่กลับให้ความรู้สึกขลังและสงบ

อย่างบอกไม่ถูกเธอเดินลัดเลาะไปตามแนวต้น

ไม้ยา

ที่ขึ้นเรียงรายอยู่รอบพื้นที่วัดพร้อม

กวาดสายตาสำรวจทุกสิ่งด้วยความแปลกใจจน

กระทั่งได้พบกับแม่ชีท่านหนึ่งที่กำลัง

เดินผ่านมาจากทางนั้นพอดีคุณปรางจึงเข้า

ไปยกมือไหว้พร้อมเอ่ยปากถามหาทางเข้าห้อง

น้ำซึ่งแม่ชีท่านนั้นก็ตอบกลับมาด้วยน้ำ

เสียงเหมือนคนใจดีก่อนที่จะชี้ไปทางด้าน

หลังวัดโดยไม่ได้พูดอะไรมากขุนปรางจึงรีบ

กล่าวขอบคุณแล้วเดินไปตามทางที่แม่ชีท่าน

นั้น

เนื่องจากตอนนั้นเธอเองก็ปวดท้องจนแทบจะ

ทนไม่ไหวแล้ว

หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จคุณปรางก็เดิน

ออกมาจากห้องน้ำแล้วก็ได้เห็นว่าแม่ชี

ท่านเดิมกำลังกวาดลานวัดอยู่เงียบๆภาพตรง

หน้าทำให้เธออดสงสัยไม่ได้เพราะในช่วง

เวลาหัวค่ำเช่นนี้พระและแม่ชีมักจะอยู่ใน

ช่วงทำวัดเย็นกันหมดแต่ท่านกลับยังคงทำ

งานอยู่เพียงลำพังและด้วยความสงสัยเธอจึง

ยืนมองท่านอยู่สักพักซึ่งตอนนั้นก็เหมือน

กับว่าแม่ชีจะรู้ตัวนะครับเพราะท่านเงย

หน้าขึ้นมาแล้วก็มองกลับมายังคุณปางด้วย

สีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนคนอิ่มบุญ

คุณปรางรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกกับแวว

ตาคู่นั้นที่เห็นจึงเดินเข้าไปกล่าวทัก

ทายและเล่าเรื่องราวของตัวเองให้แม่ชีฟัง

ตั้งแต่ที่มาที่ไปของการค้าขายการหลงทาง

จนกระทั่งมาถึงตอนที่รถเสียอยู่หน้าวัด

ตอนนี้ซึ่งแม่ชีท่านก็ยืนฟังอยู่เงียบๆ

ก่อนที่จะพยักหน้าแล้วพูดกับเธอว่าเดี๋ยว

มันจะมืดแล้วถ้าหากรถมีปัญหาจนไปต่อไม่

ได้จริงๆหรือติดต่อใครไม่ได้เลยก็ให้มา

พักที่ศาลาวัดก่อนที่นี่มีคนมาพักอยู่

บ่อยส่วนมากก็จะเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่ผ่าน

ทางมาแบบหนูทั้งนั้น

แม้ใจหนึ่งคุณปรางจะยังคิดลังเลและกลัว

ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในยามค่ำคืนกับการค้าง

แรมอยู่ในพื้นที่ที่ตนไม่คุ้นเคยเช่นนี้

แต่เมื่อเปิดดู GPS แล้วก็พบว่าตอนนี้เธอ

อยู่ห่างจากตัวเมืองอยู่พอสมควรไม่มีอู่

ซ่อมรถหรือว่าบ้านคนให้พึ่งพิงได้เลยแถม

ท้องฟ้ามันก็มืดลงเรื่อยๆทำให้ไม่มีทาง

เลือกอื่นมากนักเธอจึงตัดสินใจเดินกลับ

ออกไปนอกวัดก่อนที่จะเข้าไปบอกสามีที่ยัง

คงสารวลอยู่กับการเช็ครถว่าควรจะเข้าไป

พักอยู่ภายในศาลาวัดก่อนแล้วคอยหาทางซ่อม

รถกันในวันพรุ่งนี้เช้าเนื่องจากบริเวณ

นี้เส้นทางมันค่อนข้างเปรียว

คงไม่มีใครมาช่วยซ่อมรถได้แน่นอนในคืนนี้

หลังจากปรึกษากันเป็นที่เรียบร้อยทั้งครู

จึงค่อยๆเข็นรถเข้าไปในเขตวัดและตั้งใจจะ

นอนพักอยู่ในรถโดยวางแผนว่าจะลองซ่อมรถ

เอาเองในระหว่างนั้นเผื่อโชคดีแล้ว

เครื่องยนต์มันกลับมาทำงานได้แต่ท่ามกลาง

ความเงียบสงัดของวัดในยามเย็นคุณปางกลับ

สังเกตเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้เธอยิ้มออก

นั่นก็คือกลุ่มเด็กเล็กๆวัยประมาณ 5-6

ขวบที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่

บริเวณลานวัดประมาณ 3-4 คนเด็กๆทุกคนแต่ง

กายเรียบร้อยหน้าตาสะอาดสะอ้านมีมารยาท

และพูดจาไพเราะน่ารักเกินวัย

ด้วยความเอ็นดูเด็กคุณปางจึงหยิบขนมข้าว

เกลียบจากหลังรถกระบะมาหอบใหญ่แล้วเดิน

เข้าไปแจกเด็กๆอย่างไม่คิดอะไรมากเธอเล่า

ว่าตอนนั้นเด็กๆพากันเข้ามารับขนมด้วยท่า

ทีที่อ่อนน้อมแล้วก็ยังพูดคุยกับเธอเสียง

แจ๋วเหมือนเด็กที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้พบเจอ

ผู้ใหญ่นอกวัดเด็กบางคนชวนเธอให้ไปเล่น

ด้วยกันบางคนก็เล่าเรื่องอะไรไม่รู้ตาม

ประสาเด็กแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ

อย่างน่าประหลาดจนแทบจะลืมความกลัวที่มี

อยู่ก่อนหน้านี้ไปเสียซะสนิท

ขุนปรางนั่งเล่นกับพวกเด็กๆอยู่ที่ศาลา

วัดจนกระทั่งฟ้ามืดสนิทแล้วแม่ชีท่านเดิม

ที่เธอเคยเจอเมื่อช่วงเย็นก็เดินเข้ามาหา

เธออีกครั้งพร้อมกับช่วยจัดเตรียมที่นอน

หมอนและมุ้งเอาไว้ให้บนศาลาด้วยความใส่ใจ

โดยท่านยังแนะนำให้คุณปรางกับสามีขึ้นมา

นอนกันที่บนศาลานี้แทนเพราะบริเวณที่พวก

เขาจอดรถอยู่ติดกับกำแพงวัดซึ่งปกติแล้ว

จะเป็นที่ตั้งของโกธและอัตฐิซึ่งคุณปาง

เองก็เห็นด้วยกับความคิดนี้นะครับตลอด

ช่วงที่นั่งพูดคุยกับแม่ชีคุณปางก็พยายาม

ถามชื่อท่านอยู่หลายครั้งนะครับแต่แม่ชี

กลับยิ้มแค่เพียงเล็กน้อยแล้วตอบว่าเรียก

แม่เฉยเฉยก็พอก่อนที่จะเปลยขึ้นมาว่าพวก

เด็กๆที่เห็นว่าพากันวิ่งเล่นอยู่เมื่อ

ตอนเย็นล้วนแล้วแต่เป็นเด็กกำพร้าทั้ง

นั้นบางคนพ่อแม่ก็เสียชีวิตบางคนก็ถูกทอด

ทิ้งท่านเลยรับอุปการะไว้ให้อยู่กินในวัด

ด้วยกันซึ่งประโยคดังกล่าวมันก็ทำให้คุณ

ปรางรู้สึกเลื่อมใสในจิตใจของแม่ฉีที่

เปลี่ยนไปด้วยความเมตตา

ในตอนนั้นคุณปางก็เอ่ยถามถึงประวัติของ

วัดนะครับว่าตั้งมานานแล้วหรือ

แล้วทำไมถึงอยู่ห่างจากหมู่บ้านขนาดนี้

ก่อนที่แม่ชีจะเล่าว่าท่านบวชมาตั้งแต่

อายุ 39 ปีจนปานนี้ก็ล่วงเลยมาจนถึงวัย 56

ปีแล้วส่วนวัดแห่งนี้ก็มีมาตั้งแต่รุ่น

ปู่ย่าตายายเพียงแต่ไม่เจริญนักเพราะว่า

อยู่ค่อนข้างลึกและชาวบ้านส่วนใหญ่ก็นิยม

ไปทำบุญกับวัดอีกแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใน

หมู่บ้านมากกว่าซึ่งบทสนทนาของคุณปรางกับ

แม่ชีก็ทอดยาวมาจนกระทั่งเวลา 21:00 น.

ก่อนที่แม่ชีท่านจะขอตัวไปพักผ่อนส่วน

เด็กๆทุกคนก็เห็นว่าเดินหายลับไปทางด้าน

หลังกุฏิคุณปรางจึงคิดเอาเองว่าจุดนั้น

น่าจะมีที่พักที่แยกเอาไว้สำหรับเด็กๆ

เหล่านั้นเป็นการเฉพาะ

เมื่อเห็นว่าสามีของตนเองยังงวนอยู่กับ

การซ่อมรถเธอจึงเดินไปชวนให้มานอนพักอยู่

บนศาลาเพราะทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้

แล้วด้วยความเมตตาจากแม่ชีแต่สามีของเธอ

กลับไม่ยอมทำตามเช่นนั้นและยืนยันว่าเขา

ที่จะซ่อมรถต่อไปจนกว่าจะเสร็จขุนปรางที่

หมดคำจะพูดจึงไม่อยากขัดใจอะไรสามีมากนัก

และด้วยความเหนื่อยล้าประกอบกับความง่วง

อย่างเต็มที่เธอจึงตัดสินใจเดินกลับขึ้น

ไปนอนอยู่บนศาลาเพียงลำพังบรรยากาศตอน

นั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกเปรี่ยวหรือว่าหวาด

กลัวเท่าไหร่เพราะภายในวัดก็ยังมีแสงนี

อ่อนส่องอยู่ตามจุดต่างๆแล้วก็มีพระ

ประธานตั้งอยู่ด้านในศาลาบริเวณรอบๆยังพอ

มองเห็นกุฏิเงอยู่ห่างๆแล้วในที่สุดคุณปั

ก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

เวลาล่วงผ่านเลยไปราวๆนคุณปางก็สะดุ้ง

ตื่นขึ้นมาพอรู้สึกถึงลมหนาวเย็นยือกที่

พัดพานจนเธอต้องลุกขึ้นมานั่งสายตาเหลือบ

มองไปรอบศาลาก่อนที่จะมองออกไปยังรถกระบะ

ที่จอดติดอยู่กับกำแพงวัดเยื้องโขงประตู

ทางเข้าออกมานิดหน่อยเธอมองไม่เห็นสามี

อยู่ที่หน้ารถจึงเข้าใจว่าเขาคงจะเข้าไป

นอนอยู่ในรถเพราะเหนื่อยเกินกว่าที่จะ

ซ่อมต่อไปแล้วแต่พอเดินเข้าไปใกล้จุดที่

รถจอดอยู่เธอกลับไม่พบว่าสามีของเธอจะนอน

อยู่ข้างในนั้น

ในจังหวะที่คุณปรางกำลังสับสนและเตรียม

ตัวที่จะหันหลังกลับเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

มาท่ามกลางความเงียบปางปางออกมานี่หน่อย

สิมันเป็นเสียงสามีของเธอเองน้ำเสียง

เดียวกันเป๊ะทุกถ้อยคำเพียงแต่มีความช้า

และเนิบกว่าปกติเสียงที่ว่าดังอยู่ตรงนอก

วัดบริเวณที่มืดสนิทไร้สิ่งปลูกสร้างมี

เพียงผืนนาโล่งๆที่ทอดยาวไปในความมืด

ปรางออกมาช่วยพี่หน่อยปรางพี่อยู่ตรงนี้

ออกมาเร็วๆหน่อยสิเสียงเรียกชื่อที่เคย

อ่อนโยนในตอนแรกเริ่มกลายเป็นน้ำเสียงที่

ฟังดูดุดันมากขึ้นเรื่อยๆราวกับคนที่

เริ่มหมดความอดทนฟังคุณปรางที่เริ่มกระวน

กระวายใจเพราะกลัวว่าสามีจะได้รับอันตราย

ก็รีบก้าวเท้าไปตามสัญชาตญาณทว่าในวินาที

นั้นเองหูของเธอก็พลันได้ยินเสียงอีกชุด

หนึ่งที่ดังแว่วมาจากข้างวัดมันเป็นเสียง

หัวเราะและเสียงวิ่งเล่นของเด็กๆที่ดัง

เหมือนกับช่วงหัวค่ำที่ผ่านมาไม่มีผิด

เมื่อหันกลับไปมองคุณปรางก็เห็นว่าเด็ก

กลุ่มเดิมที่เคยวิ่งเล่นกันเมื่อตอนหัว

ค่ำยังคงวิ่งเล่นกันอยู่ตรงบริเวณลานวัด

และเด็กกลุ่มนั้นก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่เธอรู้สึกถูกชะตาที่สุดเธอเป็นเด็กผู้

หญิงตัวเล็กผมสั้นหน้าตาน่ารักผิวขาวอม

ชมพูสวมเสื้อลำลองธรรมดาเหมือนเด็กชาว

บ้านทั่วไปแล้วเด็กคนนั้นก็วิ่งเข้ามา

เกาะแขนขุนปรางพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว

เบาแต่ชัดเจนว่าพี่ๆข้างนอกมันอันตรายนะ

คะมีผีที่น่ากลัวกว่าที่อยู่ในวัดเสียอีก

ประโยคดังกล่าวทำให้ขุนปรางถึงกับชะงัก

หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมา

ก่อนแถมเด็กคนนั้นก็พยายามดึงแขนของเธอ

เพื่อให้กลับเข้ามายังศาลาขณะเดียวกัน

เสียงของสามีก็ยังคงร้องเรียกชื่อเธอมา

จากทางข้างนอกวัดอยู่ไม่หยุดและในจังหวะ

ที่เธอกำลังลังเลอยู่นั้นเสียงเรียกของ

สามีก็ดังขึ้นมาจากทางศาลาอีกเสียงพอหัน

ไปมองทางต้นเสียงตามสัญชาตญาณสายตาก็

เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนค่อยๆเดินออก

มาจากด้านหลังศาลาแล้วขุนปรางก็เบิกตา

กว้างทันทีเมื่อเห็นว่าสามีของตนเองเดิน

ออกมายืนอยู่ข้างศาลาวัดมองมาที่เธอด้วย

สีหน้าที่ดูแปลกใจก่อนที่จะตะโกนบอกให้

เธอรีบเข้ามาหาสิ่งที่เห็นนำให้คุณปาง

เริ่มสับสนมากกว่าเดิมเพราะใจหนึ่งก็อยาก

จะเชื่อในเสียงเรียกที่อยู่นอกวัดแต่อีก

ใจก็รู้สึกว่าร่างที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือ

ของจริงจนสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเดินจ้ำ

อ้าวกลับเข้าไปที่ศาลาพร้อมกันกับที่พวก

เด็กๆก็พากันวิ่งหายเข้าไปทางหลังกุฏิของ

แม่ฉีเช่นกัน

เมื่อเดินกลับมาถึงที่ศาลาลาได้สำเร็จ

สามีก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่าไปทำอะไรอยู่

ที่ตรงนั้นคุณปางจึงเล่าทุกอย่างตามตรง

ว่าเธอตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกหนาวก็เลย

เดินไปดูรถว่าซ่อมเสร็จหรือยังแต่พอมองหา

สามีแล้วหาไม่เจอจึงกำลังกะว่าจะเดินกลับ

มาที่ศาลาทว่าดันได้ยินเสียงสามีเรียก

ชื่อดังมาจากทางนอกวัดสามีที่ได้ยินอย่าง

นั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่งพร้อมกับความเครียด

ที่ปรากฏขึ้นบนสีหน้าแต่เขาก็ไม่ได้พูด

อะไรนอกจากบอกแค่ว่ารีบเข้าไปนอนกันเถอะ

คุณปางจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรอีกแล้วกลับ

ขึ้นไปนอนบนศาลาวัดจนกระทั่ง 5:00 เมื่อ

ได้ยินเสียงระฆังดังขึ้นในยามรุ่งสางเธอ

กับสามีก็ตื่นขึ้นมาแล้วช่วยกันเก็บที่

นอนให้เรียบร้อย

ในระหว่างนั้นคุณปางก็มองเห็นพระหลายรูป

กำลังจะออกเดินบิณฑบาตเธอและสามีที่รู้

สึกสำนึกในบุญคุณของวัดแห่งนี้จึงรีบวิ่ง

ไปที่รถแล้วหยิบขนมออกมาใส่บาทพร้อมถวาย

ปัจจัยเล็กๆน้อยๆซึ่งพระแต่ละรูปต่างก็ดู

มีเมตตาใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและเดินออกไป

ตามถนนสายเปรี่ยวในยามเช้า

หลังจากที่ใส่บาตรรับพรกันเป็นที่เรียบ

ร้อยคุณปางก็หันไปถามสามีนะครับว่ารถซ่อม

ได้มยก่อนที่สามีจะแจ้งว่าซ่อมได้ตั้งแต่

เมื่อคืนแล้วซึ่งคำตอบดังกล่าวก็ทำเอาคุณ

ปรางนิ่งไปสักพักแล้วพยักหน้าพร้อมกับพูด

ว่าถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวกลับบ้านกัน

เถอะ

แต่สามีกลับบอกว่ารออีกหน่อยดีกว่ารอให้

ท้องฟ้ามันสว่างกว่านี้ก่อนซึ่งคุณปางก็

ไม่ได้ว่าอะไรนะครับคิดแค่ว่าสามีคงอยาก

จะรอให้ร้านค้าระหว่างทางเปิดจะได้แวะ

เสนอขายขนมกันต่ออีกสักนิดระหว่างที่รอ

ให้ฟ้าสว่างคุณปางก็ช่วยเก็บกวาดบนศาลา

ส่วนสามีก็กวาดลานวัดอยู่ไม่ไกลโดยมีแม่

ชีท่านเดิมที่เดินอยู่แถวนั้นพร้อมกับ

เด็กๆที่คอยช่วยกันเช็ดโต๊ะปัดฝุ่นอย่าง

ขยันขันแข็ง

จนกระทั่งแสงแดดเริ่มทอลงมาเหนือยอดไม้

เวลาล่วงเข้าสู่ช่วง 700 น.

ทั้งคู่จึงเตรียมตัวเดินทางกลับบ้านและ

ก่อนที่จะกลับคุณปรางก็เข้าไปกราบลาแม่ฉี

ที่นั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์นะครับส่วนสามีก็

เข้าไปกราบลาพระประธานอยู่ในศาลา

ก่อนที่สามีจะถอยรถออกมาจากวัดคุณปรางก็

หยิบขนมอีก 2 มัดใหญ่มามอบให้กับเด็กๆที่

ยืนอยู่ตรงลานวัดเด็กทุกคนมีแววตาที่ดู

เสียใจเล็กน้อยและพวกเขาก็พูดเป็นเสียง

เดียวกันว่าพี่ปรางแวะมาอีกนะมาที่นี่อีก

นะเธอจึงหัวเราะแล้วตอบกลับไปว่าถ้าพี่มี

โอกาสพี่จะกลับมาแน่นอนจากนั้นเธอก็เดิน

กลับไปขึ้นรถแล้วขับออกมาจากวัดที่เงียบ

สงบแห่งนี้พร้อมกับความรู้สึกหลากหลายที่

ยังติดค้างอยู่ในใจ

หลังจากที่สามีขับรถออกมาพ้นโขงวัดคุณปาง

ก็สังเกตเห็นว่าถนนเส้นที่กำลังวิ่งอยู่

นั้นเหมือนกับเส้นทางที่สองตายายบอกเอา

ไว้ไม่มีผิดเพียงแต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่

อย่างที่จินตนาการเอาไว้เลยเพลิงไม้ที่ดู

เหมือนตลาดสองข้าง

ถูกวัชพืชปกคลุมแล้วก็มีแต่ป่ารกร้างหมู่

บ้านที่คาดว่าจะมีคนอยู่เยอะกลับกลายเป็น

เพียงกลุ่มบ้านไม้เก่าๆที่ดูทรุดโทรมและ

ตั้งเรียงรายกันอยู่ห่างๆราวกับว่าเป็น

หมู่บ้านที่ถูกทิ้งร้างมานานและแม้ว่าจะ

มีทางให้ขับต่อไปจนโผล่ออกมาถึงถนนใหญ่

ได้จริงๆแต่ความรู้สึกแปลกๆก็ยังคงค้างคา

อยู่ในใจคุณปรางนะครับจนกระทั่งเมื่อขับ

รถมาถึงปากทางเข้าถนนใหญ่ได้สำเร็จสามี

ของคุณปรางก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาแล้ว

พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่าปางเมื่อ

คืนพี่เจอผีแต่เอาไว้ถึงบ้านก่อนแล้วกัน

เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟังนะ

คุณปรางได้แต่เงียบปากพร้อมกับคำถามในหัว

แต่เธอก็ยังไม่กล้าซักไซ้นะครับจนกระทั่ง

กลับมาถึงที่บ้านพอจอดรถเท่านั้นแหละครับ

ยาที่กำลังนั่งแพ็คขนมกันอยู่ในครัวก็รีบ

วิ่งกลัวออกมาเพื่อเตรียมที่จะถามไทยแต่

ยังไม่ทันที่จะมีใครได้เอ่ยปากสามีคุณ

ปรางก็เรียกให้ทุกคนมานั่งล้อมวงกันอยู่

ที่หน้าบ้านก่อนที่จะเล่าทุกอย่างที่เกิด

ขึ้นในคืนที่ผ่านมาแบบละเอียดยิบ

สามีของคุณปางเล่าให้ฟังว่าหลังจากงมซ่อม

รถอยู่จนกระทั่ง 22:00 น.จู่ๆรถมันก็

สตาร์ทติดขึ้นมาเฉยๆในตอนแรกก็คิดว่าจะไป

ปลุกให้คุณปรางตื่นแล้วก็จะชวนให้เดินทาง

กลับกันเลยแต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่ามัน

ดึกมากแล้วเลยกะว่าจะนอนเฝ้ารถจนถึงเช้า

แต่ระหว่างที่นอนอยู่นั้นเขาก็ได้ยิน

เสียงฝีเท้าปริศนาเดินวนอยู่ที่บริเวณโขง

วัดหลายครั้งพอลืมตาขึ้นมาสำรวจดูก็ไม่

เห็นใครจึงพยายามข่มตานอนต่อแต่แล้วตอน

ประมาณ 1:00 น.เขาก็ได้ยินเสียงชายแก่

ตะโกนถามมาจากนอกรั้ววัดเสียงดังกล่าวพูด

เป็นภาษาอีสานแบบชัดถ้อยชัดคำว่าหนุ่มๆ

เอ็งขายเข้าเกลียบได้หรือยัง

เมื่อมองออกไปยังทิศทางของต้นเสียงก็เห็น

ว่ามีชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ที่นอกโขงวัด

ท่ามกลางความมืดและนั่นก็คือคุณตาที่พวก

เขาจอดถามทางเมื่อตอนเย็นสามีของคุณปราง

ในตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดอะไรนะครับก่อน

ที่เขาจะร้องตอบกลับไปว่ายังขายไม่ได้เลย

ครับตา

ตาแกก็เลยบอกว่าอยากจะได้ขนมสัก 4-5 พวง

ว่าจะเอาไปแจกหลานๆสักหน่อยพร้อมกับชี้ไป

ยังรถจักรยานคันเก่าๆที่แกขับมาจอด

ในตอนนั้นสามีของคุณปรางก็ยังรู้สึกดีใจ

นิดหน่อยที่จะได้ขายของเพราะอย่างน้อยก็

พอจะได้ค่าน้ำมันคืนมาบ้างจึงรีบเดินไป

เปิดตู้ท้ายรถแล้วเริ่มจัดแจงขนมพอเริ่ม

นับไปได้ 3 พวงอยู่ดีๆเขาก็เริ่มรู้สึก

เสี่ยวสันหลังวาบอย่างไม่มีเหตุผลมันเป็น

ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเหมือนมีบาง

อย่างผิดปกติกำลังจะเกิดขึ้นก่อนที่เขาจะ

ฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าตาคนนั้นจะปั่นจักรยาน

มาทำไมดึกๆดื่นๆเช่นนี้แล้วถ้าเป็นชาว

บ้านจริงๆทำไมไม่รอมาซื้อกับเขาในพรุ่ง

นี้เช้าแล้วทำไมตาแกถึงยังไม่กลับบ้านใน

ตอนนี้

เมื่อสามีของคุณปรางเริ่มตั้งสติได้ความ

หวาดระแวงก็แทรกซึมเข้ามาในใจก่อนที่จะ

วางขนมทั้งหมดกลับเข้าไปในตู้ปิดฝาท้าย

อย่างแน่นหนาแล้วเข้าไปหาคุณตาแบบทิ้ง

ระยะห่างพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ว่าขนมหมดแล้วครับตาเหลือแต่แบบพวงใหญ่

ที่ไม่แบ่งขายราคาสูงอยู่นะคุณตาจะเอา

อยู่หรอทว่าทันทีที่สิ้นประโยคดังกล่าวสี

หน้าของตาคนนั้นกลับเปลี่ยนเป็นโกรธ

เกรี้ยวแล้วตะคอกกลับมาว่ามึงมีอะไรก็เอา

มาเถอะเอามาให้กูเดี๋ยวนี้สามีคุณปรางที่

รู้สึกโมโหกับสิ่งที่ได้ยินจึงพูดตัดบทไป

ว่าไม่มีไม่ขายถ้าจะซื้อก็รอเอาพรุ่งนี้

แล้วกันแล้วก็หันกลับมาเพื่อเตรียมที่จะ

เดินขึ้นรถแต่แล้วในวินาทีนั้นเองเมื่อ

เขาหันกลับไปมองที่หน้าประตูโขงวัดอีก

ครั้งสิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับกลายเป็นร่าง

ของผู้ชายสูงใหญ่ผิวดำสนิทดวงตาสีแดงฉาน

เปล่งตายแล้วก็มีเขี้ยวโผล่ออกมาจากริมฝี

ปากอย่างน่ากลัวโดยมันจ้องมองมาด้วยแววตา

ที่โกรธจัดพล่างพูดซ้ำไปซ้ำมาว่าอย่าให้

กูเข้าไปได้นะมึงอย่าให้กูเข้าไปได้นะ

สิ่งที่เห็นทำให้สามีของคุณปรางตกใจจนแทบ

จะเป็นลมเลยนะครับเขาตัดสินใจวิ่งสุด

ชีวิตกลับเข้ามาในวัดพอหันกลับไปมองอีกที

ก็ไม่เห็นอะไรเสียแล้วและด้วยความกลัวปน

กับความเครียดมันเลยทำให้เขารู้สึกมวล

ท้องและเวียนหัวเขาจึงตัดสินใจรีบวิ่งไป

เข้าห้องน้ำตามที่คุณปรางเคยบอกพอกลับออก

มาก็พบว่าคุณปรางไม่ได้นอนอยู่ที่บนศาลา

อีกแล้วและเมื่อกวาดสายตาสำรวจดูรอบๆก็พบ

พบว่าตอนนั้นเธอกำลังจะเดินออกไปทางหน้า

วัดโดยมีเด็กผู้หญิงที่กำลังฉุดแขนให้เธอ

กลับเข้ามาสามีก็เลยรีบตะโกนเรียกคุณปราง

เหมือนกับตอนแรกนั่นแหละครับ

นอกจากเรื่องราวสุดพิศวงศ์ดังกล่าวที่

สามีพบเจอเขายังบอกอีกว่าข้างนอกวัดก็มี

ผีส่วนข้างในวัดก็มีผีเช่นกันแต่ดีที่ใน

วัดมีแต่ผีดีๆทางคุณปรางที่ได้ยินอย่าง

นั้นก็ถึงกับอึ้งไปเลยนะครับเพราะคืนที่

ผ่านมาเธอก็ไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งผิดปกติใด

ๆแถมยังเห็นว่าแม่ชีเด็กๆและพระในวัดทุก

รูปก็สามารถพูดคุยกันได้จริงๆไม่มีอะไร

ที่บ่งชี้ได้เลยว่าพวกเขาเป็นผีทว่าสามี

ของเธอกลับบอกว่าตอนที่ขับรถออกมาจากวัด

พอเหลือบมองไปยังกระจกหลังเขาก็เห็นว่า

แม่ชีกับพวกเด็กๆมายืนส่งพวกเขาอยู่ที่

ประตูโขงวัดร่างของทุกคนเหมือนกับภาพจางๆ

แถมพวกเขาเหล่านั้นยังไม่มีขาลักษณะ

เหมือนกับทุกคนลอยอยู่เหนือพื้นนิดๆ

ขุณปรางที่นั่งฟังเรื่องราวของสามีจนจบ

แม้จะยังสองจิตสองใจจากสิ่งที่ได้ยินแต่

พอเปิดมือถือแล้วลองค้นหาข้อมูลของสถาน

ที่นั่นอีกครั้งเธอก็ต้องขนลุกสู้ไล่จาก

เท้ามาจนถึงหัวเมื่อพบว่าข้อมูลของวัด

แห่งนั้นแท้ที่จริงแล้วมันคือสำนักสงร้าง

และหมู่บ้านที่อยู่ถัดไปก็เป็นหมู่บ้าน

ที่ถูกทิ้งร้างเช่นกันจนสุดท้ายคุณปราง

กับสามีก็สันนิษฐานร่วมกันว่า 2 ตายายที่

ปั่นจักรยานและพวกเขาจอดถามทางตั้งแต่ตอน

แรกอาจจะเป็นวิญญาณเรร่อนหรือว่าเป็นผี

ไม่ดีที่พยายามจะล่อให้ทั้งสองคนลงเข้าไป

ยังหมู่บ้านร้างแต่โชคดีที่รถดันมาดับ

อยู่หน้าวัดร้างพอดีจึงเหมือนกับว่ามีบาง

สิ่งพยายามช่วยเอาไว้และนี่ก็คือเรื่อง

ราวทั้งหมดของคุณปรางที่เธอเองยืนยันว่า

เกิดขึ้นจริงทุกประการแม้จะไม่สามารถ

อธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์แต่

ที่เผชิญมามันก็ยากที่จะลืมเรือนจริงๆ

ซึ่งหลังจากที่ผมได้อ่านเรื่องราวที่คุณ

ปรางส่งเข้ามาจบแม้เรื่องที่เธอและสามีพบ

เจอในครั้งนั้นมันยากที่จะอธิบายตามหลัก

การของเหตุและผลแต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

มันก็ดูจะสอดคล้องกันจนเกินกว่าที่จะเป็น

แค่เรื่องบังเอิญเพราะถ้าหากในคืนนั้นรถ

ดันไม่ดับไปเสียก่อนทั้ง 2 คนอาจจะหลง

เข้าไปในหมู่บ้านร้างและไม่รู้ว่าจะกลับ

ออกมาได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่าส่วน

ประเด็นเรื่องสถานที่ที่เกิดเหตุภายใน

เรื่องตัวผมเองก็อยากรู้เหมือนกันนะครับ

ว่ามันเป็นที่ไหนแม้ตัวคุณปรางจะไม่ได้

ระบุแน่ชัดว่าวัดแห่งนั้นตั้งอยู่ที่ตำบล

หรือว่าอำเภอใดของจังหวัดบึงกาแต่จากเส้น

ทางที่เล่ามาและลักษณะของพื้นที่ที่เต็ม

ไปด้วยทุ่งนากับป่ารกร้างผมก็เดาว่าอาจจะ

เป็นบริเวณรอยต่อของอำเภอศรีวิไลหรือไม่

ก็อาจจะเป็นอำเภอบุงคล้าซึ่งเป็นเขตที่มี

พื้นที่ห่างไกลและยังคงมีวัดร้างหรือว่า

วัดเก่าอยู่หลายแห่งซึ่งถ้าหากมีชาวเหล้า

ไปหลอนไปที่อาศัยอยู่ในพื้นที่จังหวัด

บึงกาและพอจะเดาออกว่ามันเกิดขึ้นที่ไหน

ล่ะก็ลอง inbox เข้ามาบอกผมทางเพจ

Facebook หน่อยนะครับหรือถ้าหากท่านใดมี

ประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันหรืออยากแลก

เปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

ก็อย่าลืมคอมเมนต์เข้ามาพูดคุยกันที่ใต้

คลิปแล้วพบกันใหม่ในเล่าใบหลอนไป EP หน้า

นะครับ

[เพลง]

ก่อนจากกันไปในวันนี้ท่านใดที่อยากแชร์

ประสบการณ์ขนหัวรุของท่านสามารถส่งเรื่อง

ราวของท่านมาที่ช่องของเราได้ตามราย

ละเอียดใต้คลิปนะครับและที่สำคัญขอให้ทุก

ท่านรับชมและรับฟังเพื่อความบันเทิงเท่า

นั้นนะครับพร้อมทั้งอย่าลืมกดไลค์และกด

ติดตามเพื่อเป็นกำลังใจในการถ่ายทอด

เรื่องราวคนหัวลุกให้กับพวกเราต่อไปด้วย

นะครับและหากท่านเป็นอีกหนึ่งคนที่ชอบเสพ

ประสบการณ์หลอนหรือเรื่องราวขนหัวลุกขอ

ให้พวกเราได้เป็นส่วนหนึ่งในการถ่ายทอด

ความหลอนให้กับทุกท่านนะครับขอบคุณครับ