Original subtitles

(กันยายน)

(11 กันยายน)

(11 กันยายน 2001)

(11 กันยายน 2001 08:46 น.)

คุณพระคุณเจ้า

ให้ตายสิ

แย่แล้ว

ผมเป็นผู้รายงานข่าวกรองประจำวัน ให้กับประธานาธิบดี

ตั้งแต่วันที่ 4 มกราคม 2001 จนถึง 4 มกราคม 2002

(ไมเคิล มอเรลล์ - ซีไอเอ ผู้รายงานข่าวประจำวันของประธานาธิบดี)

ผมสรุปข่าวให้เขาฟังหกวันต่อสัปดาห์

ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนในโลก ผมก็จะอยู่กับเขา

(ซาราโซตา, ฟลอริดา โรงเรียนประถมศึกษาเอ็มม่า อี. บุ๊คเกอร์)

ยืนแสดงความเคารพ ต่อประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา

- อรุณสวัสดิ์ ไง สบายดีกันไหม - อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านประธานาธิบดี

ผมอยู่กับประธานาธิบดีบุช ในเช้าวันที่ 11 กันยายน

วันนั้นผมกับท่านประธานาธิบดีได้รับแจ้ง

ว่ามีเครื่องบินชนอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

สมมติฐานในทีแรกคือ

น่าจะเป็นอุบัติเหตุจากเครื่องบินเล็ก

ขอบคุณที่ยืนขึ้นจ้ะ

ตอนนั้นประธานาธิบดี กำลังอ่านนิทานเรื่องแพะเลี้ยง

- พร้อมกันไหมจ๊ะ ผีเสื้อน้อย - พร้อมแล้ว

ท่านั่งแอลแอลพี ตามองที่ครูนะ หนึ่ง สอง สาม

เตรียมตัว

- "พาร์ค" - ใช่จ้ะ "พาร์ค"

- สองตัวนี้คือตัวอักษรอะไร - "อาร์"

ใช่จ้ะ "อาร์" ออกเสียงด้วยนะ เตรียมตัว

"พาร์ค"

- คำนี้อ่านว่าไงนะ - "พาร์ค"

ใช่จ้ะ "พาร์ค" คราวนี้อ่านคำนี้เร็วๆ นะ

- เตรียมตัว - "ซาวด์"

เกิดเหตุการณ์บางอย่าง…

ผมโทรไปที่ศูนย์ปฏิบัติการของซีไอเอ

พวกเขาแจ้งข้อมูลสำคัญให้เราทราบว่า

เครื่องบินที่ชนเป็นเครื่องบินโดยสารขนาดใหญ่

(08:58 น.)

(08:59 น.)

(สำนักงานใหญ่ซีไอเอ ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย หรือซีทีซี)

เหตุการณ์ 11 ก.ย. แทบจะเหมือนนิยายเรื่องหนึ่งที่เริ่มเรื่องแบบ

"วันนั้นเป็นวันที่อากาศดี ท้องฟ้าแจ่มใส" เริ่มประมาณนี้เลย

สำหรับผม วันนั้นเป็นอีกวันหนึ่งที่…

ใช้เวลาทั้งคืนคิดว่าวันพรุ่งนี้จะทำอะไร

แทบไม่ได้นอนเต็มๆ ตาเท่าไหร่หรอก

(โคเฟอร์ แบล็ก - ซีไอเอ ผู้อำนวยการศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย)

รายงานบางสำนักบอกว่าเป็นเครื่องบินขนาดเล็ก

ชนเข้าที่ชั้นบนของหนึ่งในตึกแฝด

ในห้องผมมีทีวีอยู่ที่มุมหนึ่ง

ผมมองไปที่ทีวี เห็นท้องฟ้าสีครามแจ่มใส

แต่ที่ตึกมีรูดำๆ

ผมคิดว่า "โห นักบินคนนั้น ต้องฝีมือห่วยที่สุดในโลกแน่ๆ"

อากาศปลอดโปร่งขนาดนั้น

แล้วโทรศัพท์ที่โต๊ะก็ดังขึ้น ผมรับสาย จำเสียงปลายสายได้

คนที่โทรมาเป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรอง

เราเคยร่วมรบด้วยกันในสงครามแองโกลา

เขาเกริ่นมาว่า "หัวหน้า เรามีปัญหาแล้ว"

เขาบอกว่า "ตอนนี้ผมอยู่ในตึกเวิลด์เทรด"

เขาอยู่ในตึกอีกหลัง

เขาบอกว่า "มีเครื่องบินโดยสาร ขนาดประมาณเอ 737 พุ่งชนตึก"

เขาว่า "ปัญหาคือ ผมเห็นการควบคุมของเครื่องบิน"

"นักบินตั้งใจขับพุ่งชนตึก"

แล้วเขาก็พูดว่า

"เราถูกโจมตี ผมกำลังอพยพออกจากตำแหน่งตอนนี้"

(09:02 น.)

(09:03 น.)

พระเจ้าช่วย

พระเจ้าช่วย

นี่คือการจงใจ อัลเฟรด มีคนจงใจทำแบบนี้

คุณพระคุณเจ้า

หัวหน้าคณะทำงานของทำเนียบขาว เดินเข้าไปในห้องที่ประธานาธิบดีอยู่

และกระซิบข้างหูเขาว่า เครื่องบินลำที่สองพุ่งชนแล้ว

อเมริกากำลังถูกโจมตี

ประธานาธิบดีนั่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ผมว่าเขาคงไม่แน่ใจว่าจะเอายังไงดี

เอ้า เตรียมตัวนะ

"แพะเลี้ยง"

ใช่จ้ะ แพะเลี้ยง เตรียมตัวอ่านนิทานอย่างรวดเร็วนะ เตรียมตัว

"เด็กผู้หญิงคนนั้นมี…"

ดูจากสีหน้าจะเห็นว่าเขาตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

แต่ว่ายังคงความสุขุมไว้

ในเวลาต่อมาเขาบอกว่า ไม่อยากทำให้เด็กๆ ตกใจ

ส่วนผมยืนคิดอยู่ว่า จะมีใครขับเครื่องบินอีกลำมาชนโรงเรียนนี้ไหม

(09:09 น.)

(09:10 น.)

(สำนักงานใหญ่ซีไอเอ ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย หรือซีทีซี)

ผู้อำนวยการเทเน็ตบอกว่า เรามีข่าวกรองเตือนภัยคุกคาม

ว่าผู้ก่อการร้ายอยากขับเครื่องบินมาชน สำนักงานใหญ่ของซีไอเอ

แล้วผมก็บอกว่า "ไม่เป็นไร เราจะไม่อพยพ"

เขาบอกว่า "ต้องอพยพ"

"แล้วคนที่อยู่ในศูนย์ควบคุมล่ะ"

"เดี๋ยวก็ตายกันหมดหรอก คนที่ซีทีซีน่ะ"

ผมตอบไปว่า "ตายเป็นตายสิ"

เราต้องรับมือกับวิกฤต และเรากับทหารก็เหมือนกัน

ตรงที่อาจมีบางคนไม่ได้อยู่ถึงวันข้างหน้า

ฉันจำได้ว่า ผู้จัดการเรียกเรามารวมตัวกันแล้วพูดว่า

"ผู้อำนวยการสั่งให้อพยพออกจากอาคาร

ยกเว้นศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย"

"เรารู้ว่าเรามีงานอะไรต้องทำ

และเราจะทำ"

ฉันหันไปหาเพื่อนในทีมแล้วพูดว่า

"โทรหาคนรู้จัก ฝากให้เขาดูแลหมาให้

ล็อกบ้านให้เรียบร้อย เพราะเราจะเข้าสู่สงคราม"

"เราต้องทำงานกัน 24 ชม.ตั้งแต่ตอนนี้"

เราไม่มีเวลามานั่งคิดว่าวันนั้นรู้สึกยังไง

จำได้ว่ามีคนหนึ่งร้องไห้แล้วก็ถูกไล่ออกจากห้อง

เพราะไม่มีใครอยากได้ยินเสียงร้องไห้ เรามีงานต้องทำ

ในตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไร

แค่คิดว่า "มีคำสั่งอะไรก็ต้องทำ"

(09:15 น.)

(09:16 น.)

อเมริกัน 77 อเมริกัน ตรวจสอบวิทยุอินดี้ ได้ยินชัดเจนไหม

เราไม่คิดว่ามันจบแค่นั้น

ไม่ได้จบแค่นั้น ยังมีอีก

การโจมตีลูกต่อไป การโจมตีลูกต่อไปคือเมื่อไหร่

การโจมตีลูกต่อไปจะเกิดขึ้นยังไง จะเหมือนแบบนี้หรือมาในรูปแบบอื่น

พยายามติดต่อกับอเมริกัน 77

สัญญาณเรดาห์ขาดหาย ติดต่อไม่ได้ทุกช่องทาง

ไม่มีข้อมูลเลย ไม่รู้เลยว่าเครื่องบินอยู่ที่ไหนหรือเกิดอะไรขึ้น

อาจมีเครื่องบินที่หลุดจากการควบคุมอีกลำ บินอยู่ที่ไหนสักแห่ง

พวกเราเร่งค้นหาว่า เป้าหมายต่อไปอาจเป็นอะไร

ในขณะเดียวกัน เอฟเอเอก็พยายามหาว่า เกิดอะไรขึ้นกับเครื่องบินลำนั้น

แจ้งทุกคนทันที อเมริกัน 77 อาจถูกจี้เครื่องบิน

ไม่นานนักเราก็ได้ยินรายงานว่า มีการจี้เครื่องบินอีกลำ

และเราพยายามหาคำตอบทันทีว่า มันกำลังมุ่งหน้าไปไหน

เครื่องบินลำที่สามถูกจี้ กำลังมุ่งหน้าไปทางทำเนียบขาว

สถานการณ์จริง ไปเร็ว

นี่ศูนย์ควบคุมการบินดัลเลส เรากำลังติดตามเป้าหมายเคลื่อนที่เร็ว

มุ่งหน้าไปทางทำเนียบขาว ทางทำเนียบขาวได้รับแจ้งแล้ว

เรากลับไปตรวจสอบรายงานภัยคุกคามทั้งหมด

ที่เราเคยดูมา ซึ่งก่อนหน้านี้อาจดูไม่น่าเชื่อ

หรือเป็นเรื่องลมๆ แล้งๆ

ตอนนี้เราต้องสมมติว่า หนึ่งในรายงานพวกนี้อาจกลายเป็นจริงแล้ว

เรากังวลมากว่าผู้ก่อการร้ายอาจโจมตี

สำนักงานใหญ่ของซีไอเอและเราจะตายกันหมด

ฉันไม่ได้กลัวเหมือนคนขี้ขลาดตาขาวหรอก

แต่นั่นคือข้อเท็จจริง

ตอนนั้นฉันท้องลูกคนที่สี่ กำลังอาเจียนอยู่ในห้องน้ำ

เพื่อนในทีมก็อยู่ที่นั่น

เธออยากมาอยู่ในห้องน้ำเผื่อพวกเราโดนระเบิด

เผื่ออาคารถูกระเบิด

และฉันก็แบบ "คุณพระช่วย"

(09:35 น.)

(09:36 น.)

(เพนตากอน สำนักงานใหญ่กระทรวงกลาโหม)

คุณติดต่ออเมริกัน 77 ได้ไหม

พุ่งชนเพนตากอนแล้ว

- คุณพระคุณเจ้า - พระเจ้าช่วย

ปิดการลงจอดทั้งหมดที่สนามบินเนชันแนล

(เควิน เชฟเฟอร์ กองทัพเรือ - เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ)

ไม่มีพวกเราคนไหนในเพนตากอนคิดว่า

ที่นี่จะตกอยู่ในความเสี่ยง

สำหรับเรา ที่นี่คือป้อมปราการ

ผมรู้สึกถึงแรงระเบิดจากด้านหลัง

รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายมีไฟลุก

ทุกอย่างรอบตัวลุกไหม้

ผมพยายามคลานออกไป

จนในที่สุดก็เห็นแสงสว่างรำไร

และอะดรีนาลีนก็พุ่งพล่าน

ผมยืนขึ้นและเดินออกมาจากรูทะลุขนาดใหญ่

คุณพระคุณเจ้า

มีควันโขมงออกมาจากเพนตากอน

ร่างกายผมถูกไฟลวกกว่า 47 เปอร์เซ็นต์

ผมสูดดมทั้งเชื้อเพลิงเครื่องบินและควันเข้าไป

จนหัวใจหยุดเต้นถึงสองครั้ง

แผนกที่ผมสังกัดมีผมรอดแค่คนเดียว

(09:42 น.)

(09:43 น.)

(ซาราโซตา, ฟลอริดา ขบวนรถประธานาธิบดี)

ในตอนนั้น ประธานาธิบดีคือ เป้าหมายสำคัญของผู้ก่อการร้าย

หน่วยราชการลับตัดสินใจว่า ยังไม่ปลอดภัยพอที่จะกลับไปวอชิงตัน

แต่ก็ยังสรุปไม่ได้ว่าต้องไปที่ไหน

เราต้องขึ้นเครื่องบินทันที

ต้องพาประธานาธิบดีหนีไปให้พ้นอันตราย

เช้าตรู่วันนั้น มีคนโทรไปที่ทำเนียบขาว

แจ้งว่ามีระเบิดบนเครื่องบินแอร์ฟอร์ซวัน

สิ่งที่ทำให้หน่วยราชการลับกังวลที่สุด คือคนที่โทรเข้ามา

รู้จักรหัสเรียกแอร์ฟอร์ซวัน "แองเจิล"

พอเราไปถึงสนามบิน

แอร์ฟอร์ซวันก็ถูกล้อมรอบไปด้วย เจ้าหน้าที่หน่วยราชการลับ

พร้อมอาวุธอัตโนมัติครบมือ

พวกเขาตรวจสอบทุกสิ่งที่ทุกคนพกติดตัวมา

โดยไม่สนว่าคุณจะเป็นใคร

พวกเขาค้นกระเป๋าเอกสารของผม ที่เต็มไปด้วยเอกสารลับสุดยอด

ผมไม่ได้ขัดขืน

เครื่องบินขึ้นด้วยองศาที่ชันมาก

เรารู้แล้วว่าเราจะบินวนอยู่ในอ่าวเม็กซิโก เป็นเวลานานพอสมควร

เอฟเอเอเพิ่งสั่งระงับการบินขึ้นทั้งหมด…

ขณะที่เรามุ่งหน้าไปฐานทัพอากาศแอนดรูวส์

ผมลุกขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่าง

เห็นเครื่องบินขับไล่บินขนาบปีกแอร์ฟอร์ซวัน

ถ้ามีใครยิงขีปนาวุธต่อต้านอากาศยาน ใส่แอร์ฟอร์ซวัน

เครื่องบินขับไล่พวกนั้นจะทำหน้าที่เป็นโล่

ระหว่างขีปนาวุธ กับประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา

(09:55 น.)

(09:56 น.)

ตอนนั้นฉันคุยโทรศัพท์กับเอฟเอเอ

เราได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าอาจมีการจี้เครื่องบิน

เราได้ยินว่า การจราจรทางอากาศทั้งหมดถูกระงับ

แต่ยังมีเครื่องบินบางลำที่ยังบินอยู่ และไม่สามารถระบุตำแหน่งได้

ยูไนเต็ด 93 คลีฟแลนด์

เรามีระเบิดบนเครื่องบิน

ฉันพูดได้แค่ว่า บรรยากาศตอนนั้นใกล้กับคำว่าตื่นตระหนกมาก

เรารู้ว่าเหตุการณ์ยังไม่จบ ยังจะมีการโจมตีมาอีก

เครื่องเปลี่ยนเส้นทางที่เหนือน่านฟ้าเอครอน มุ่งหน้าไปทางตะวันออก

ประมาณ 25 ไมล์จากวอชิงตัน ดี.ซี. กำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางนี้

ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่ 93 ได้รู้ข่าวว่ามีการจี้เครื่องบินลำอื่น

ผู้โดยสารเหล่านั้น ไม่อยากให้เที่ยวบินที่ 93 กลายเป็นอาวุธ

ที่รัก อยู่บ้านไหม

เรามีปัญหานิดหน่อยบนเครื่อง

เหมือนว่ามีการจี้เครื่องบินสองลำ

พุ่งชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์

พวกมันน่าจะขับลำนี้พุ่งชนที่ไหนด้วยเหมือนกัน

ยูไนเต็ด 93 ขยับปีกไปมา พวกเขาไม่แน่ใจว่าหมายถึงอะไร

ผู้โดยสารบนเที่ยวบินที่ 93 บุกเข้าไปต่อสู้กับผู้ก่อการร้าย

และต่อสู้กันในห้องนักบิน…

(การสื่อสารขาดหาย)

พวกเขาสกัดกั้นไม่ให้เครื่องบินกลายเป็นอาวุธ ที่จะถูกใช้โจมตีรัฐสภาสหรัฐฯ

ยูไนเต็ด 93 คุณมีข้อมูลเพิ่มเติมรึยัง

ใช่ เครื่องลงมาแล้ว

- ลงจอดเมื่อไหร่ - ไม่ได้ลงจอด

(10:03 น.)

(10:04 น.)

ผมอยู่กับคนกลุ่มเล็กๆ ในห้องเจ้าหน้าที่อาวุโสบนแอร์ฟอร์ซวัน

และเราดูโทรทัศน์กัน

เทคสอง นับถอยหลัง สอง หนึ่ง

เราสามารถเข้าใกล้ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ ได้ใกล้ที่สุดแค่นี้ครับ

คุณจะเห็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิงมารวมกันตรงนี้ ทั้งตำรวจ เจ้าหน้าที่เอฟบีไอ

และคุณจะเห็นตึกแฝด

เกิดระเบิดใหญ่ขึ้น เศษซากตกลงมาทั่วบริเวณ

เราต้องรีบหลบ

พระเจ้าช่วย ไม่จริง

ประธานาธิบดีมองตาผมแล้วถามว่า "ไมเคิล นี่ฝีมือใคร"

(สำนักงานใหญ่ซีไอเอ ศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย หรือซีทีซี)

ในฐานะเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรอง เราต้องรู้เสมอว่า

เรารู้อะไรบ้างแน่ๆ

เราไม่รู้อะไรบ้าง

และจากสองสิ่งนี้ เราคิดยังไง

(จอห์น แม็คลาฟลิน ซีไอเอ - รองผู้อำนวยการ)

ใครเป็นผู้รับผิดชอบ

เอาทุกสิ่งที่เรารู้มากางบนโต๊ะ

และใครอยากพูดอะไรก็พูดมา

ตอนนั้นฉันทำงานร่วมกับเอฟเอเอ พยายามแกะรอยผู้สมรู้ร่วมคิดบางคน

ฉันพยายามจดจ่อกับข้อมูลที่เข้ามา

อเมริกัน แอร์ไลน์ เที่ยวบินที่ 11

ทีมฉันได้รับเอกสารรายชื่อผู้โดยสาร

- เที่ยวบินที่ 93 - เที่ยวบินที่ 77

เป็นเอกสารที่บอกว่าใครอยู่บนเครื่องบินบ้าง

เรารู้ว่าผู้ก่อการร้าย ต้องอยู่ในรายชื่อผู้โดยสารแน่

เราก็เลยพยายามหาชื่อที่เราน่าจะรู้จัก

ผู้โดยสาร 58 คน และลูกเรือ…

เที่ยวบินที่ 11 ผู้โดยสาร 81 คน พนักงานต้อนรับเก้าคน นักบินสองคน

ตรวจสอบชื่อกับข้อมูลหนังสือเดินทางที่สแกนไว้

และนำไปเปรียบเทียบกับ กลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เรารู้จัก

ตีวงผู้ต้องสงสัยให้แคบลง

จู่ๆ นักวิเคราะห์คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในห้อง

ถือกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ในมือ โบกไปมาแล้วพูดว่า

"ได้รายชื่อผู้โดยสารของหนึ่งในสี่ลำนั้นมาแล้ว"

ในรายชื่อนั้น มีชื่อหนึ่งที่เราสงสัยว่า

เป็นหนึ่งในผู้ปฏิบัติการคนสำคัญของอัลกออิดะห์

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นั่นคือกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เรารู้ว่า

มีความตั้งใจจะโจมตีสหรัฐฯ

ชื่อนั้น ในช่วงเวลานั้น ไม่มีทางเป็นแค่เรื่องบังเอิญแน่

เรารู้ทันที

นี่คือฝีมือของโอซามา บิน ลาเดน

โอเค ไขคดีได้แล้ว

นี่คือปฏิบัติการของอัลกออิดะห์

ประธานาธิบดีได้รับแจ้งแล้ว

ไมเคิล มอเรลล์เป็นคนรายงานให้เขาทราบ

ผมบอกกับเขาว่า "ท่านประธานาธิบดี ผมเชื่อว่านี่เป็นฝีมือของผู้ไม่ขึ้นกับรัฐ"

"ผมเชื่อว่าเป็นอัลกออิดะห์"

"ผมเชื่อว่าเป็นบิน ลาเดน

และผมกล้าเดิมพันด้วยอนาคตของลูกๆ ผมเลย"

เราคุยกับเขาผ่านวิดีโอ เราให้ข้อมูลเบื้องต้นไป

ว่าเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนรับผิดชอบ

เขาบอกว่า "รวบรวมพันธมิตรทั่วโลกมาเลย"

"เราจะหาพวกมันและทำลายให้สิ้นซาก"

และทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น

(American Manhunt: โอซามา บิน ลาเดน)

ตอนเด็กๆ ฉันชอบเล่นเกมไขปริศนา

โดยเฉพาะปริศนาลับสมองห้านาที

ที่จะมีเรื่องราวสั้นๆ กับเบาะแสสองสามอย่างให้

และเราต้องไขให้ได้ในเวลาห้านาที

ฉันชอบความกดดัน

ไม่ได้รู้เลยว่าความชอบนั้นจะเป็นประโยชน์

ในอีกหลายปีต่อมา

คุณอาจมองว่าแปลกที่ฉันอยากเข้าซีไอเอ หลังสงครามเวียดนาม

ช่วงนั้นมีการประท้วง ประชาชนคิดว่าซีไอเอไม่เข้าท่าเท่าไหร่

แต่ฉันรู้ว่านักวิเคราะห์ที่ซีไอเอ

ทำอะไรมากกว่าที่สาธารณชนเข้าใจ

พวกเขาพยายามทำความเข้าใจโลก เพื่อช่วยเหลือประเทศชาติ

และฉันเองก็อยากทำแบบนั้น

ตอนเรียนปริญาตรี ฉันโชคดีที่ได้สัมภาษณ์งานกับซีไอเอ

และพวกเขาก็รับฉันเข้าทำงาน

(แปดปีก่อนเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ในปี 1993 มีทีมเล็กๆ ในซีไอเอ ที่เน้นศึกษาเกี่ยวกับบิน ลาเดน

ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง

ตอนที่เราบังเอิญรู้จัก โอซามา บิน ลาเดนเป็นครั้งแรก

เราได้รู้ว่าเขามีเส้นสายกับตระกูลหนึ่ง ที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลในซาอุดีอาระเบีย

ตลอดช่วงทศวรรษ 1980

เขาเป็นเหมือนผู้สนับสนุนคนสำคัญ ช่วยเหลือชาวอัฟกัน

ในการต่อต้านโซเวียต

อัลเลาะฮ์ประทานพรให้เรา

และเรามาเพื่อ ช่วยเหลือพี่น้องเราในอัฟกานิสถาน

เริ่มมีการเล่าขานถึงเหล่ากับนักรบผู้เสียสละตน

อาศัยอยู่ตามถ้ำในอัฟกานิสถาน

พยายามปกป้องประเทศชาติ จากพวกโซเวียตชั่วร้ายที่เข้ามารุกราน

และสหรัฐฯ ก็ต่อต้านโซเวียตเช่นกัน

ทำให้เกิดความรู้สึกว่า คนพวกนั้นเป็นนักรบผู้สูงส่ง

การสนับสนุนของสหรัฐฯ ต่อกลุ่มกบฏ รวมมูลค่าหลายร้อยล้านดอลลาร์

นับเป็นหนึ่งในปฏิบัติการลับที่ใหญ่ที่สุดของซีไอเอ

(โซเวียตถอนกำลังจากอัฟกานิสถาน)

อัลลอฮ์ อักบัร

มันจบแล้ว วันที่ไม่มีใครคิดว่าจะมาถึง

ยุคของการแทรกแซงทางทหาร ของโซเวียตในประเทศอื่นได้สิ้นสุดลงแล้ว

บิน ลาเดนอยู่ในช่วงที่ยังตื่นเต้น กับชัยชนะในอัฟกานิสถาน

เขามีแนวคิดว่า

นี่คือวิธีเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครอง ในตะวันออกกลาง

เขาต้องการสร้างจักรวรรดิอิสลามใหม่

เขากล่าวว่าต้องการกำจัดอิทธิพลตะวันตก ให้หมดไปจากภูมิภาคนี้

บิน ลาเดนเกลียดอเมริกา ที่เข้ามาแทรกแซงโลกมุสลิม

และสนับสนุนเหล่าผู้นำที่เขามองว่าเป็นคนนอกรีต

บิน ลาเดนมองว่า

สหรัฐฯ สนับสนุน ทุกสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นเรื่องผิด

ประชาธิปไตยเสรี ที่ประชาชนไม่จำเป็นต้องมีศาสนา

และความเท่าเทียมของผู้หญิงในสังคม

สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ขัดต่อขบวนการหัวรุนแรง ที่บิน ลาเดนและกลุ่มของเขายึดมั่น

พวกเขาเลยจัดการประชุม

จากนั้นบิน ลาเดนก็จัดตั้งกลุ่มอัลกออิดะห์ขึ้นมา

และนั่นคือปี 1988

(มีอาวุธและอันตราย)

เราเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวนี้

เรารู้ว่าบิน ลาเดนจัดตั้งค่ายฝึกและเซฟเฮาส์

เพื่อใช้ต่อต้านโซเวียต

เมื่อสงครามสิ้นสุดลง

เราพบว่าเขาเปลี่ยนค่ายเหล่านั้น

ให้เป็นค่ายฝึกนับรบอิสลามเพื่อโจมตีประเทศอื่น

เรารู้ว่าพวกเขามีศักยภาพในการก่อการร้าย

แต่เราไม่รู้เลยว่า

พวกเขาจะหันมาโจมตีสหรัฐฯ โดยตรง ถึงระดับไหน

(1992 - เยเมน เก้าปีก่อนเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

(ระเบิดในเยเมน ใกล้กับกองกำลังสหรัฐฯ ที่โรงแรม)

ในปี 1992 มีการโจมตีกำลังพลของสหรัฐฯ ในเยเมน

พวกเราดำเนินการสืบสวน

และเบาะแสเล็กๆ น้อยๆ นำเราไปหาบิน ลาเดน

ตอนนั้นแหละที่ฉันเริ่มเข้าใจ

ว่าเขากำลังมุ่งเป้ามาที่เรา

เช้าวันนี้ ชาวอเมริกันสี่คนถูกสังหาร จากเหตุระเบิดในซาอุดีอาระเบีย

มีชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาจากการสืบสวนของซีไอเอ นั่นคือโอซามา บิน ลาเดน

มีผู้เสียชีวิตจากการโจมตีด้วยระเบิด ที่สถานทูตสหรัฐฯ 210 คน

นับเป็นการก่อการร้ายต่อต้านสหรัฐฯ ที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายปี

โอซามา บิน ลาเดนอาจเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง การระเบิดในแอฟริกาตะวันออก

ทหารเรืออเมริกันห้าคนถูกสังหาร

นี่คือการโจมตีเรือของสหรัฐฯ ที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่

ผู้ต้องสงสัยหลักชื่อโอซามา บิน ลาเดน

ฉันใส่จุดลงบนแผนที่ และเห็นว่ามันเชื่อมกันเหมือนสายคาด ข้ามโลก

กระจายอยู่เกือบทุกที่

เรามองว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของคลื่นการก่อการร้ายลูกใหม่

(11 กันยายน 2001)

(19 เมษายน 2001 สี่เดือนก่อนเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ในช่วงหลายเดือนก่อนเหตุการณ์ 11 ก.ย.

เราได้รับข่าวกรองว่า

อัลกออิดะห์มีแผนโจมตีเป้าหมายในอเมริกา

ไม่เคยเห็นตัวเลขการรายงานพุ่งสูงแบบนี้มาก่อน

ทุกสัญญาณบ่งชี้ว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่

เราได้รับรายงานว่า คนในเครือข่ายของบิน ลาเดน

โทรบอกลาครอบครัวหรืออะไรประมาณนั้น

มันบ่งบอกว่ากำลังจะเกิดเรื่องที่ร้ายแรงมาก

คนที่เราติดตามในอัฟกานิสถาน กำลังย้ายออกจากค่ายฝึก

และบิน ลาเดนเองก็ออกแถลงการณ์ต่อสาธารณะ ว่าจะมีเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่

ไม่ว่าแกจะอยู่ไหน

ความตายจะมาเยือน

พวกเขาพูดถึงหายนะครั้งใหญ่ เรื่องครั้งนี้ต้องเลวร้ายมากแน่

เราส่งข้อความเกือบร้อยฉบับไปยังเอฟเอเอ ศุลกากร และเจ้าหน้าที่ชายแดน

เพื่อเตือนถึงความเป็นไปได้ ที่จะเกิดปัญหากับสายการบินและผู้ก่อการร้าย

ตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา เราได้เตือนว่าจุดที่น่าจะตกเป็นเป้าหมายที่สุดคือ

"สัญลักษณ์ประจำชาติ เช่น ทำเนียบขาว รัฐสภา

และสัญลักษณ์ของระบบทุนนิยมของสหรัฐฯ"

"ผู้ก่อการร้ายกำลังพัฒนาวิธีใหม่ๆ ในการโจมตีเป้าหมายด้านการบิน"

วันที่ 10 กรกฎาคม หัวหน้าส่วนอัลกออิดะห์

เดินเข้ามาในห้องทำงานผมและพูดว่า "หัวหน้า ท่าไม่ดีแล้ว"

"สัญญาณภัยคุกคาม พุ่งสูงสุดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน"

"ประเทศนี้ต้องเข้าสู่สถานะพร้อมรบเดี๋ยวนี้"

ผมรายงานประธานาธิบดี เรื่องแผนปฏิบัติการต่างๆ ของบิน ลาเดน

"บิน ลาเดนอาจใกล้ลงมือแล้ว"

"การโจมตีระดับรุนแรง"

"การโจมตีที่พลิกประวัติศาสตร์ได้"

ผมจำได้ว่าเดินเข้าไปหาหัวหน้าหน่วยอัลกออิดะห์

ที่ผนังด้านหนึ่งมีกองเอกสาร

ตั้งเรียงกันอยู่เป็นแนว

ผมถามไปว่า "เอกสารที่พื้นนั่นคืออะไร"

เขาตอบว่า "นั่นคือเอกสารที่เราต้องเก็บไว้ เผื่อเกิดหายนะและคนอเมริกันตายเป็นเบือ"

"เราทำสำเนาเอกสารสรุปข้อมูล รายงานภัยคุกคามทุกฉบับ

ทุกอย่างที่เราให้ไป"

ผมบอกว่า "มีเยอะขนาดนี้เชียว" เขาตอบว่า "ใช่"

การรายงานที่เข้ามามีจุดที่น่าหงุดหงิดอยู่อย่าง

คือมันไม่ชัดเจนว่าเมื่อไหร่

ที่ไหน หรือยังไง

(19 เมษายน 2001)

(11 กันยายน 2001 10:28 น.)

ตึกแฝดหลังที่สองของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ กำลังโคลงและ…

ถล่มแล้วครับ ถล่มแล้ว

ตึกแฝดอีกหลังของเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ เพิ่งถล่มลงมา

คงไม่เกินจริงตรงไหนถ้าจะบอกว่า

ทุกวันเราตื่นมาแล้วคิดว่า "ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเรา"

เราไม่อาจหลีกหนีความรู้สึกรับผิดชอบ

ที่ไม่สามารถหยุดการโจมตี ที่เกิดขึ้นภายใต้การเฝ้าระวังของเราได้

เราอดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้

ตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

ผมขึ้นรถจะขับกลับบ้าน

แล้วก็ร้องไห้ออกมาระหว่างทาง

ร้องไห้ตลอดทางกลับบ้าน

นั่นคืองานของเรา

งานอันดับหนึ่งของเรา

และเราล้มเหลว

นี่คืออเมริกา

ที่ถูกพระเจ้าผู้ทรงอิทธิฤทธิ์โจมตี

ในจุดสำคัญของมัน

จนอาคารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมันพังทลาย

ขอสรรเสริญแด่อัลลอฮ์

ผมจำได้ว่าความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาคือ "ทุกอย่างจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม"

และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

เรารู้ว่ารัฐบาลตาลีบันในอัฟกานิสถาน

ให้ที่หลบซ่อนแก่บิน ลาเดน

ผมพูดอะไรสักอย่างประมาณว่า "เราแค่ต้องบอกให้ตาลีบัน

ส่งตัวบิน ลาเดนมาให้เรา ไม่งั้นเราจะถล่มให้ย่อยยับ"

เราให้โอกาสตาลีบันส่งตัวบิน ลาเดนให้เราแล้ว แต่พวกเขาปฏิเสธ

(11 กันยายน 2001)

(15 กันยายน 2001 สี่วันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

(ค่ายเดวิด การประชุมคณะรัฐมนตรีสงคราม)

เมื่อวันเสาร์ ประธานาธิบดีบุชอยากประชุมกับ คณะรัฐมนตรีสงคราม

ผมเดินไปหาประธานาธิบดี

เขากำลังคุยกับคนจากกระทรวงการต่างประเทศ

ซึ่งแนะนำให้ลองใช้วิธีทางการทูตดู

และประธานาธิบดีก็พูดว่า "ช่างหัวการทูต เราจะทำสงคราม"

ผมได้ขอให้เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่สุดของรัฐบาล มาร่วมประชุมเพื่อหารือ

เรื่องโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น

เราจะหาตามหาตัวผู้ที่ก่อเหตุนี้ เราจะบีบมันออกจากที่ซ่อน

มันจะต้องหนีหัวซุกหัวซุน และเราจะนำตัวมันเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม

เราจะทำสงคราม

- ท่านมองเห็นภาพทุกอย่าง… - ขอบคุณทุกคน ตอนนี้เราเริ่มเดินหน้าแล้ว

คำนิยามคือ "ใช้ทุกวิถีทาง"

การประชุมที่จัดหลังจากนั้น คือการตัดสินใจว่าเราจะทำอะไรต่อ

ผมไม่รู้ว่าซีไอเอจะเป็นคนนำ

หรือกระทรวงกลาโหมจะนำ

กระทรวงกลาโหมมีแผนการทางทหาร สำหรับแทบทุกสถานการณ์

งานของพวกเขาคือวางแผนทำสงคราม

ประธานาธิบดีหันไปถามโดนัลด์ รัมส์เฟลด์ว่า

"ดอน เราต้องใช้เวลาแค่ไหน ถึงจะบุกอัฟกานิสถานได้"

และเขาตอบว่า "ประมาณหกเดือน"

โคเฟอร์ แบล็ก หัวหน้าศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย

นั่งอยู่ข้างหลังจอร์จ เทเน็ต

โคเฟอร์ไม่มีที่นั่งในโต๊ะประชุม แต่เขาไม่กลัวที่จะพูด

ถ้าคุณเคยอ่านเรื่องของนายพลจอร์จ แพตตัน

เขาจะบอกว่าความเป็นผู้นำครึ่งหนึ่งคือการแสดง

ผมขยับเก้าอี้ให้เข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น

วางข้อศอกบนโต๊ะ

เขาหันมาหาผม เขามองตาผม

ผมจ้องเขาอยู่ห้าวินาที

แล้วผมก็พูดเรียบๆ ว่า

"ท่านประธานาธิบดี…"

ผมจะไม่บอกนะว่าผมพูดอะไรต่อ

แต่เอาแบบรวบรัดให้เห็นภาพง่ายๆ ก็…

"ถ้าท่านให้ผมนำ ผมรับรองว่า พวกมันจะนอนนิ่งให้แมลงวันไต่เล่นในหกสัปดาห์"

เขาพูดว่า "ต้องแบบนี้สิ"

แล้วบุชก็พูดกับโคเฟอร์ว่า "คุณรับหน้าที่ไปเลย"

โดนัลด์ รัมส์เฟลด์ช็อกจนอึแทบราด

นี่คือการโจมตีครั้งใหญ่ที่สุดต่อสหรัฐฯ นับตั้งแต่เพิร์ลฮาร์เบอร์

เขาควรจะเป็นพี่ใหญ่ปกป้องอเมริกา

แต่ภารกิจนี้กลับมอบให้เจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรอง

ที่ไม่ใช่สมาชิกคณะรัฐมนตรีด้วยซ้ำ แถมนั่งห่างออกไปเจ็ดที่นั่ง

ผมต้องการความยุติธรรม

แล้วก็… จำได้ว่ามีโปสเตอร์เก่าๆ ในแถบตะวันตก

ที่เขียนว่า "จับเป็นหรือจับตาย"

ปิดม่าน จบเกม

โคเฟอร์ แบล็กโทรหาผมแล้วบอกว่า

"พวกเขาจะบุกอัฟกานิสถาน

และมีการเสนอชื่อคุณเป็นผู้นำภารกิจ ส่วนที่สำคัญที่สุด"

(แกรี่ เบิร์นท์เซน ซีไอเอ - ผู้บัญชาการภาคสนาม)

คืนนั้นผมกลับบ้านและบอกภรรยา

ว่าผมจะไปอัฟกานิสถาน

เธอไม่อยากให้ผมไป

เธอตอบว่า

"ปล่อยให้คนอื่นทำเถอะ"

"ไม่ ผมจะไป"

"ไม่ว่ายังไงผมก็จะไป"

"ไม่ว่ายังไงก็จะไป"

(15 กันยายน 2001)

ผมไปที่สำนักงานและแฮงค์ ครัมป์ตันอยู่ที่นั่น

เขาได้รับมอบหมาย ให้จัดเตรียมปฏิบัติการในอัฟกานิสถาน

เราใช้รหัสว่า "จอว์เบรกเกอร์"

ทีมใหม่ของเรามีคนไม่ถึงสิบ

เราค่อยๆ จัดทีมเล็กๆ ขึ้นมา

เจ้าหน้าที่ดูแลเคส เจ้าหน้าที่กึ่งทหาร นักภาษาศาสตร์ นักสื่อสาร

ในซีไอเอ ไม่มีทีมไหนมีสมาชิกเกินแปดคน

และเรามีทั้งหมด 13 ทีม

เราจะส่งทีมเหล่านี้เข้าไปหลังแนวศัตรู

เพื่อร่วมมือกับพันธมิตรชาวอัฟกัน อย่างพันธมิตรฝ่ายเหนือ

ซึ่งต่อสู้กับตาลีบันอยู่แล้ว เพื่อค้นหา เผชิญหน้าและทำลายกลุ่มอัลกออิดะห์

ผมบรรยายสรุปให้ทีมฟัง

ในสถานการณ์วิกฤตแบบนี้ เราต้องเน้นย้ำให้ชัดเจนว่า

"นี่ไม่เหมือนที่เคยเจอ"

คำสั่งของเขาชัดเจนและตรงไปตรงมา

เขาบอกว่าอยากได้หัวของบิน ลาเดน แช่เย็นในน้ำแข็งแห้งส่งกลับมา

เขาอยากได้หัวของบิน ลาเดนเสียบไม้

ตัดหัวแล้วใส่กล่องส่งไปให้ประธานาธิบดี

นี่ไม่ใช่หนังวอลต์ดิสนีย์นะ

เวลาส่งข้อความให้เรา เขาจะเจาะจง ลงรายละเอียดและชัดเจนมาก

(16 กันยายน 2001)

(19 กันยายน 2001 แปดวันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ฉันทำงานร่วมกับฝ่ายปฏิบัติการ พยายามแกะรอยบิน ลาเดนตั้งแต่เช้ายันค่ำ

ทุกวัน

และเมื่อใดก็ตามที่เขาปรากฏตัวทางทีวี

เราจะวิเคราะห์อย่างเอาเป็นเอาตาย

เป็นการบันทึกเมื่อเร็วๆ นี้รึเปล่า

ฉากหลังใหม่รึเปล่า

เขาพูดอะไรใหม่รึเปล่า ดูฉากหลังแล้วบอกได้ไหมว่าเขาอยู่ไหน

วิดีโอนี้ไปถึงอัลจาซีราได้ยังไง

เราหาตัวคนส่งสารได้ไหม

เราจะวิเคราะห์กันแบบนี้ทุกครั้งที่เขาพูดอะไร

เขาอาจอยู่ที่ไหนได้บ้าง

เราทำสงครามเต็มรูปแบบกับบิน ลาเดน

(20 กันยายน 2001 เก้าวันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ค่ำคืนนี้ ประเทศของเราตื่นรู้ถึงภัยอันตราย

และเรียกร้องให้ปกป้องเสรีภาพ

ไม่ว่าเราจะนำตัวศัตรูเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม

หรือเราจะพาความยุติธรรมไปหาศัตรูเอง

ยังไงความยุติธรรมก็จะต้องเกิด

ประธานาธิบดีได้ชี้แจงอย่างชัดเจน ว่ากำลังเตรียมประเทศให้พร้อมทำสงคราม

(20 กันยายน 2001)

(26 กันยายน 2001 15 วันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

พวกเราขึ้นเฮลิคอปเตอร์ลำเดียวกันบินเข้ามา ซึ่งคงหนักมาก เพราะมีทั้งหมดสิบคน

ตอนนั้นผ่าน 11 ก.ย.มาได้สองสัปดาห์

(แกรี่ เบิร์นท์เซน ซีไอเอ - ผู้บัญชาการภาคสนาม)

แฮงค์บอกผมว่า "มีข้อตกลงระหว่างเรากับกองทัพ"

"คุณส่งทีมซีไอเอลงพื้นที่

และหลังสองสัปดาห์ ถ้าพวกเขายังอยู่รอด

ทีมรบพิเศษจะได้รับอนุญาตให้มาเสริมแรง"

ผมบอกว่า "ให้พวกเขามาด้วยกัน ตั้งแต่เริ่มแรกเลยไม่ได้เหรอ"

"เพราะผมอยากได้ปืนหลายๆ กระบอกหน่อย"

เขาบอกว่า "ข้อตกลงคือข้อตกลง"

เราพยายามควานหาตัวบิน ลาเดนกันตั้งแต่เริ่ม

ทำทุกอย่างที่ทำได้

ให้ขุนศึกคนหนึ่งนัดประชุมให้เรา กับผู้นำกลุ่มตาลีบัน

ตาลีบันเป็นกลุ่มมุสลิมหัวรุนแรง ที่ปกครองอัฟกานิสถาน

พวกเขาเกลียดชังประเทศตะวันตก เหมือนกับบิน ลาเดน

ก็เลยให้ที่พักพิงแก่กลุ่มอัลกออิดะห์

ถ้าอยากได้ตัวบิน ลาเดน เราต้องผ่านตาลีบันไปให้ได้ก่อน

คนจากหน่วยข่าวกรองตกลงว่าจะมาร่วมประชุม

ตามหลักการปัชทันวาลี

ที่ขุนศึกคนหนึ่งจะจัดเตรียมที่ปลอดภัย

ให้ทั้งสองฝ่ายมาประชุมกันได้อย่างเท่าเทียม

และทั้งสองฝ่ายจะปลอดภัย

ผมก็เลยส่งทีมไปประชุม

ผมบอกพวกเขาว่า "พอไปถึง

ถ้าพวกอัฟกันให้ความร่วมมือ

ก็ทำข้อตกลงเลย"

"แต่ถ้าไม่ ก็ฆ่าซะ ไม่ก็จับตัวมา"

"เลือกได้เลย"

คนของเราถามพวกเขาว่า

"โอซามา บิน ลาเดนอยู่ไหน"

และพวกเขาบอกว่า "โอซามาไหน"

พวกเขาพลาดเอง

คนของเราชักอาวุธขึ้นจ่อทุกคน

จับมัด อุดปาก ลากขึ้นรถ

แล้วพาขับออกมา

พอถึงเดือนพฤศจิกายน มีชาวอเมริกันประมาณ 410 คนอยู่ในพื้นที่

ทั่วอัฟกานิสถาน

ทีมต่างๆ ของเรามีจำนวนคนน้อยกว่าศัตรูมาก

ผมดูภาพถ่ายทางอากาศกับแฮงค์ ครัมป์ตัน

และเราเห็นว่าที่ช่องเขาไคเบอร์

และจุดทางเข้าต่างๆ ของอัฟกานิสถาน

มีการจราจรติดขัดยาวสิบถึง 16 กิโลเมตร

ดูเหมือนนักรบญิฮาดจากตะวันออกกลางทุกนาย พยายามจะเข้ามาในประเทศ

เพื่อสู้กับพวกนอกรีต ซึ่งก็คือเรา

สิ่งที่เราพยายามจะทำมีจุดอ่อนอยู่

เพราะเรามีทรัพยากรจำกัดมาก

เรามีจำนวนคนน้อยกว่าศัตรู

แต่เรามีกำลังรบทางอากาศ

ก่อนวันที่ 11 กันยายน ฉันได้รับบรีฟเรื่องโปรแกรมโดรนติดอาวุธ

จำได้ว่าฉันถามว่า "ต้องเอาไปใช้ฆ่าใครรึเปล่า"

ตอนนั้นไม่แน่ใจว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันน่าจะอายุ 22

แต่หลังจากวันที่ 11 กันยายน ฉันก็ไม่รู้สึกขัดแย้งในใจอีก

(ลอสแอนเจลิส มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย)

ตอนนั้นฉันเป็นนักศึกษาปีสาม

ได้ไปงานแนะนำอาชีพและซีไอเอก็ตั้งโต๊ะอยู่ที่นั่น

ฉันยื่นเรซุเม่ไป

พวกเขาสนใจมากกับตำแหน่งผู้นำที่ฉันเคยรับ

ในชมรมหญิง

ฉันเคยเป็นรองประธานชมรม

บางครั้งมันก็ยากมาก

บางครั้งเราต้องไล่สมาชิกออก เพราะสมาชิกตัดสินใจผิดพลาด

ฉันยอมเสียคะแนนความนิยมกับการเป็นที่ชื่นชอบ

เพื่อประโยชน์ของชมรมโดยรวม

และนั่นก็สะท้อนว่าฉันมีจริยธรรมซื่อตรง

ไม่รู้สิ แต่พวกเขาพูดอย่างนั้น

ฉันถูกส่งไปศูนย์ต่อต้านการก่อการร้าย

ในปฏิบัติการจอว์เบรกเกอร์ เราเริ่มระบุเป้าหมาย

และตรวจสอบข่าวกรอง ที่ได้รับมาจากเจ้าหน้าที่ภาคสนาม

ทีมของเรา ทีมซีไอเอ ทำงานร่วมกับพันธมิตรฝ่ายเหนือ

และเราส่งสายข่าวเข้าไปหลังแนวศัตรู

ผมมีคนที่ใช้เครื่องมือที่หน้าตาเหมือนโทรศัพท์

แต่ที่จริงคือจีพีเอส

พวกเขาจะเดินไปที่อาคาร ดูว่าเป็นอาคารของตาลีบัน

และทำเครื่องหมายไว้

แล้วก็ทำเครื่องหมายอีก แล้วก็ทำอีก

ทีนี้ผมก็จะส่งรายงานกลับไปให้ซีไอเอว่า "โอเค ตาลีบันอยู่ในอาคารนี้"

"ตาลีบันอยู่ในสถานที่นี้"

เราจะล็อกเป้าหมายเหล่านั้น และกำจัดทิ้ง

พร้อมแล้วบอกได้ พร้อม

ฉันคิดว่าอัลกออิดะห์คงสงสัยว่า มีใครปักหมุดจีพีเอสตามรอยพวกเขารึเปล่า

"ทำไมพวกเราพากันตายเป็นแถบๆ"

พวกเขาไม่น่าจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่นั่นก็อาจช่วยให้ งานของเจ้าหน้าที่ภาคสนามง่ายขึ้น

(อัฟกานิสถานตะวันออก)

ผมมีเขตพื้นที่ในอัฟกานิสถาน ซึ่งควบคุมส่วนตะวันออก

และสมาชิกอัลกออิดะห์ประมาณ 95% อยู่ในพื้นที่ของผม

เรามีกองกำลังอัฟกัน กระจายตัวอยู่ตามยอดเขาพร้อมวิทยุ

คอยตามหาบิน ลาเดน

จนในที่สุดเราก็ได้รับรายงานว่า บิน ลาเดนอยู่ในคาบูล

เราตัดสินใจว่า "โอเค เราจะเดินหน้าผลักดันเข้าไปในคาบูล"

(คาบูล)

เราอยู่นอกเขตคาบูล บริเวณที่ราบโชมาลี

ทีมรบพิเศษมาสมทบอีกแรง

มีซีไอเอและหน่วยรบพิเศษประมาณ 25 คน

กับพันธมิตรฝ่ายเหนืออีกห้าพันคน บนที่ราบโชมาลี

ยืนเผชิญหน้ากับตาลีบันและอัลกออิดะห์ หมื่นห้าพันคน

พวกมันมีคนมากกว่าเรา อย่างน้อยก็สามต่อหนึ่ง หรืออาจสี่ต่อหนึ่ง

การประสานงานระหว่างพันธมิตรฝ่ายเหนือ

กับกำลังรบทางอากาศของสหรัฐฯ เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งต่อการดำเนินแผนการ

เราจึงประสานงานขอการสนับสนุนทางอากาศ

กำหนดวันโจมตี วันที่เก้า

พันธมิตรฝ่ายเหนือเตรียมพร้อมโจมตี

ช่วงพลบค่ำ จะมองเห็นไฟหน้ารถกระบะนับพันคัน

แต่ละคันมีคนติดอาวุธแปดคนอยู่ท้ายรถ

ทยอยออกมาจากเมือง เข้ามาบีบล้อมเรา

อยู่ในตำแหน่งพร้อมโจมตี

เป้าหมายของพวกมัน คือฆ่าทุกคนในกลุ่มพันธมิตรฝ่ายเหนือ

และฆ่าอเมริกันที่อยู่ตรงนั้นด้วย

พวกมันมีกำลังพลมหาศาล

แต่เรามีสิ่งที่พวกมันไม่มี นั่นคือกำลังทางอากาศ

ทันทีที่กำลังรบทางอากาศของสหรัฐฯ เข้ามามีบทบาท

ผมที่ใช้ชีวิตการทำงานส่วนใหญ่ มากับกองทัพสหรัฐฯ

ก็รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ผมส่งทีมครึ่งนึงไปอยู่แนวหน้า

กับพันธมิตรฝ่ายเหนือทุกนาย

พันธมิตรฝ่ายเหนือตั้งแนวและเตรียมพร้อม

แต่ว่าเครื่องบินดันไม่มา

เครื่องบินไม่มา

จากนั้นก็กลายเป็นการดวลปืน

ตาลีบันหลบอยู่ในบังเกอร์ ในสนามเพลาะ

แต่ว่าหลบไม่มิดเท่าไหร่

ไม่มีฐานให้ไป

ไม่มีที่ให้ป้องกันตัวเอง อยู่ในพื้นที่เปิดโล่ง

แน่นอนว่าผมต้องส่งข้อความกลับไปถามว่า "นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไร"

กำลังทางอากาศอยู่ห่างออกไปเป็นพันๆ กิโล

แต่เรามีศัตรู 15,000 คนล้อมอยู่ตรงหน้า

ผมบอกเจ้าหน้าที่ของเราว่า

ห้ามยอมจำนนเด็ดขาด

ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ก็เก็บกระสุนนัดสุดท้ายไว้ให้ตัวเอง

เพราะไม่งั้น

อัลกออิดะห์จะทรมานคุณต่อหน้ากล้อง

และเผยแพร่วิดีโอนั้นไปทั่วโลก และคุณจะทุกข์ทรมานแสนสาหัส

แล้วจู่ๆ ก็เหมือนนรกแตก กองทัพอากาศมาถึงสักที

บี-52 ทิ้งระเบิดลงแนวหน้าของพวกมัน

ยานรบเอซี-130 มาถึง เครื่องบินขับไล่มาถึง

ที่มั่นของพวกตาลีบันไม่อาจต้านทาน กำลังทางอากาศของสหรัฐฯ

พวกมันทิ้งที่มั่นและวิ่งหนี

และในตอนที่พวกมันแตกพ่าย

พันธมิตรฝ่ายเหนือก็รุกคืบเข้ายึดที่มั่นพวกมัน

(ฐานทัพอากาศบากรัม คาบูล)

(19 ตุลาคม 2001)

(12 พฤศจิกายน 2001 62 วันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ตั้งแต่เริ่มปฏิบัติการรุกครั้งใหญ่ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา

กองกำลังต่อต้านตาลีบันที่สหรัฐฯ หนุนหลัง ได้คืบหน้าอย่างรวดเร็ว

แค่เมื่อวานก็มีการทิ้งระเบิดกว่าสี่ร้อยลูก ในอัฟกานิสถาน

เหล่าผู้บัญชาการอ้างว่า ได้สังหารกองกำลังตาลีบันได้เกือบพันนาย

ภายในเวลาเพียงสองวัน

พวกเราทำงานกันเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด

ตาลีบันเลยเริ่มอพยพออกจากเมืองด้วยตัวเอง

ผมได้รับคำสั่งว่า "ทำเนียบขาวอยากให้ทุกคนรักษาตำแหน่งไว้"

"เราไม่อยากให้คุณเข้าไป"

"อย่าเข้าใกล้เมืองเกินระยะแปดกิโล"

แต่เราไม่ได้ทำตาม

คืนนี้มีกองทหารอเมริกันบางส่วนอยู่ในคาบูล

หลังจากการรุกคืบอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงสี่วัน

กองกำลังกบฏต่อต้านตาลีบัน ได้เข้ายึดกรุงคาบูล เมืองหลวงของอัฟกานิสถาน

การที่ตาลีบันถอนกำลังกะทันหัน

เป็นความคืบหน้าที่น่ายินดีที่สุด

ประชาชนยอมรับเรา ส่งเสียงเชียร์ให้เรา

พวกเขาหันหลังให้ตาลีบัน รุมยำและจับกุมตาลีบัน

ที่ผ่านมาตาลีบันปฏิบัติกับพวกเขาอย่างโหดร้าย พวกมันเป็นปีศาจ

ทีแรกทุกคนคิดว่ามันจะกลายเป็นปัญหายุ่งเหยิง

แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น

ที่จริงคาบูลล่มสลายก่อนหมดเดือนพฤศจิกายน

ดูเหมือนจะได้ผลลัพธ์ที่ดี

โดยเฉพาะเมื่อคาบูลล่มสลาย และไม่มีทหารอเมริกันคนไหนเสียชีวิต

เราล้มล้างตาลีบันด้วยทหารสามร้อยนายในพื้นที่

อันที่จริงอาจน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ

ตาลีบันถูกบดขยี้ภายใน 45 วัน

ปฏิบัติการนี้ประสบความสำเร็จอย่างมาก

(13 พฤศจิกายน 2001 63 วันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ผมเพิ่งคุยกับ…

ศพของนักดับเพลิงกว่าสิบคน

ถูกนำออกมาจาก ซากอาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ทีละร่าง

จนถึงตอนนี้มีนักดับเพลิงผู้กล้าแห่งนิวยอร์ก สูญหายหรือยืนยันว่าเสียชีวิต 343 นาย

สำหรับฉัน 11 ก.ย. เป็นเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจมาก

เพราะมันเกิดขึ้นที่บ้าน

ตึกแฝดสองหลังนั้น อยู่ห่างจากโรงเรียนม.ปลายของฉันแค่สามบล็อก

เมื่อก่อนฉันเคยไปที่นั่นในช่วงพักเที่ยง

เวลาไปที่ศูนย์การค้าในเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ จะรู้สึกเท่และรู้สึกโต

(นายีรา ฮัก โฆษกอาวุโส - กระทรวงการต่างประเทศ)

เจ้าหน้าที่กู้ภัยหลายคน

เป็นพ่อแม่หรือพี่น้องของเพื่อนๆ ที่ฉันโตมาด้วย

(มีใครเห็นพ่อหนูไหม)

สภาพจิตใจเรายังบอบช้ำ จากเหตุการณ์ 11 ก.ย.

จากข่าวเรื่องศพที่นำออกมาได้

เราจะทำยังไงกับรถยนต์ที่คนจอดทิ้งไว้

แต่เหตุการณ์นี้ยังมีอีกแง่มุม นั่นคือ 11 ก.ย.มีความหมายยังไง

มีพลเรือนเสียชีวิตจำนวนมากในการเข้ายึดคาบูล

สัปดาห์ที่สามหลังสงครามทางอากาศ ที่เริ่มต้นอย่างมีข้อถกเถียง

ศพในโลงที่เรียงรายบนถนนของคาบูล ได้ทำให้เกิดคำถามใหม่

เรื่องความแม่นยำของการโจมตีจากฝั่งอเมริกา

ภาพจากกรุงคาบูลแสดงให้เห็นถึงผลกระทบ

จากการจู่โจมครั้งล่าสุด

บ้านเรือนถูกทำลายเพราะระเบิดพลาดเป้า ชีวิตผู้คนปลิดปลิว

เรื่องราวในส่วนนั้นไม่ได้รับความสนใจ

ไม่ได้เข้าไปอยู่ในบทสนทนาของคนอเมริกัน

ในประเด็นการมีส่วนร่วมทางทหาร

จากผลสำรวจส่วนใหญ่ พบว่า 80% ของชาวอเมริกันสนับสนุน

"สหรัฐฯ ควรตอบโต้ แม้ว่าจะมีผู้บริสุทธิ์เสียชีวิตใช่หรือไม่"

คนตอบใช่ 66%

พลเรือนบาดเจ็บล้มตาย แต่กลับไม่ได้รับความสนใจ

เพราะอเมริกันชนยังคงต้องรับมือ

กับความเจ็บช้ำที่อเมริกันนับพันต้องจบชีวิตไป

เราต้องปราบผู้กระทำชั่วให้ได้

เราต้องจับกุมพวกมัน และนำตัวพวกมันเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม

และนั่นคือภารกิจของเราในอัฟกานิสถาน

คำถามสำคัญคือเราแก้ปัญหาด้วยการฆ่าคนได้ไหม

คนถามคำถามนี้ตลอด "เราแก้ปัญหาด้วยการฆ่าคนได้ไหม"

และคำตอบคือไม่ได้ เพราะคนชาติอื่นจะพูดกันว่า

"เห็นที่พวกเขาทำไหม"

แล้วเราก็จะเจอกับการก่อการร้ายเพิ่มขึ้นอีก การทิ้งระเบิดใส่คนไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา

แต่น่าเสียดาย นั่นคือปฏิกิริยาของสหรัฐฯ เวลาที่เกิดเรื่องแบบนี้

ฉันเป็นนักวิเคราะห์ ฉันรู้จักประเทศของฉัน

ถ้ามีเหตุการณ์อย่างเพิร์ลฮาร์เบอร์ เราจะเลือกทำสงคราม

ไม่รู้ว่าเป็นความคิดที่ดีไหม แต่นั่นคือวิธีของเรา

(13 พฤศจิกายน 2001)

(2 ธันวาคม 2001 82 วันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ไปเลย

พอถึงต้นเดือนธันวาคม

เมืองใหญ่ทั้งหมดในอัฟกานิสถานก็ได้ล่มสลาย

อัลกออิดะห์ไม่มีฐานที่มั่นในเขตเมืองอีกต่อไป

เราได้บรรลุเป้าหมายบางส่วนของภารกิจ เรื่องนั้นแน่นอน

แต่เรายังไม่ได้หัวของบิน ลาเดน แช่น้ำแข็งกลับมา

บิน ลาเดนหนีไปได้

พื้นที่ใหญ่ ตามหายาก แต่ผมต้องหาให้เจอว่าเขาอยู่ไหน

เราได้วิทยุของฝ่ายเขามาเครื่องนึง

และเรามีผู้เชี่ยวชาญที่คุ้นเคยกับ เสียงของโอซามา บิน ลาเดน

เขาทำหน้าที่ฟังวิทยุคลื่นสั้นตัวนั้น

และเขาได้ยินโอซามา บิน ลาเดน บอกกับลูกน้องว่า

"เฮ้ ขอโทษนะที่พาพวกนายมาที่นี่ นี่มันหายนะชัดๆ ความผิดฉันเอง"

วิทยุคลื่นสั้นมีระยะสัญญาณจำกัด ยิ่งในพื้นที่ภูเขายิ่งจำกัด

เราได้ตัวเขาแล้ว

พวกมันย้ายไปอยู่ในภูเขา

มีฐานที่มั่นในโทราโบรา ซึ่งเคยใช้ในสมัยสงครามโซเวียต-อัฟกัน

ที่นั่นมีอุโมงค์เชื่อมถึงกันทั่วทุกจุด

หน่วยข่าวกรองบอกว่าพวกมันถอยไปที่นั่น

ผมเรียกคนของผมมารวมกันแล้วบอกว่า

"เราจะส่งคนของเราเข้าไปตอนนี้เลย"

ทีมสี่คนออกเดินขึ้นภูเขา

ไปพร้อมกับชาวอัฟกันสิบคน แล้วก็ลา

พวกเขาเดินไปได้ครึ่งวัน

และมีลาตัวหนึ่งแบกระเบิดอาร์พีจี

แล้วอาร์พีจีก็ดันระเบิดขึ้นมา

ระเบิดลาตัวนั้นแหลกเป็นชิ้นๆ ประมาณ 20 ชิ้นได้

ชาวอัฟกันบางคนเสียชีวิต พวกเขาเลยต้องนำศพลงมา

ต้องฝังให้เรียบร้อย แล้วก็เริ่มกันใหม่

พวกเขากลับขึ้นไปบนเขา

ขึ้นไปสูงมาก และคืบหน้าไปไกล

จนเจอตำแหน่งที่สามารถมองลงมาจากด้านบนได้

พวกเขามองเห็นตัวหมอนั่น

บิน ลาเดนมีคนเป็นพัน

มีรถถัง รถหุ้มเกราะ อาวุธสารพัด

และพวกมันอยู่ต่ำกว่าคนของเรา

เรามีคนน้อยกว่า

ไม่มีทางที่เราจะเผชิญหน้ากับพวกมัน

เพื่อจับกุมหรือฆ่าพวกมันทุกคน รวมทั้งบิน ลาเดนได้

ไม่มีทาง ด้วยกำลังพลสหรัฐฯ กับนักรบอาสาของอัฟกันจำนวนแค่หยิบมือ

เราต้องใช้คนทั้งกองพัน ทหารเรนเจอร์ 800 นาย

เราต้องส่งพวกเขาไปที่นั่น ผมเลยโทรหาแฮงค์และเขาก็ยื่นคำร้อง

ผมรายงานขึ้นไปให้โคเฟอร์กับประธานาธิบดี

ผมบอกว่า "เราต้องมีกำลังเสริม"

"เรนเจอร์ นาวิกโยธิน เราต้องมีกำลังพลไปช่วยที่ภูเขา"

ผมชี้แจงไปชัดเจนว่ารอได้แค่หลักชั่วโมง

ไม่งั้นเราก็จะพลาดโอกาส

ผมพยายามบอกกองทัพว่า "โอเค ถึงเวลาที่พวกคุณ…

ต้องขนกำลังรบเข้ามาจบเรื่องนี้แล้ว"

และตามรายงาน รัฐมนตรีรัมสเฟลด์บอกว่า

"นี่ไม่ใช่ธุระของเรา นี่เป็นปฏิบัติการของซีไอเอ"

เราไม่ได้รับการสนับสนุนภาคพื้นดิน การสนับสนุนภาคพื้นดินอยู่ไหน

กองกำลังภาคพื้นดินอยู่ไหน ทำไมเราไม่ส่งกำลังเข้าไป

เราแบบ "ถ้าไม่มีการส่งกำลังภาคพื้น ก็ไม่มีทางทิ้งระเบิดได้แน่นอน"

เวลาที่เราทิ้งระเบิด

เป้าหมายที่รอดจะวิ่งหนี

เราเลยต้องมีคนมากพอที่จะล้อมจับ

งั้นทางเลือกก็คือเราจะไม่ทิ้งระเบิด ไม่ให้พวกมันรู้ตัวว่าเราอยู่ตรงนั้น

หรือไม่ก็ทิ้งระเบิดรัวๆ แล้วส่งกองกำลังภาคพื้นเข้าไปพร้อมกัน

นั่นคือแผนการที่เราคิดตอนนั้น

นายพลแมตทิสอยู่ที่กันดาฮาร์กับนาวิกโยธิน พวกเขาเคลื่อนพลได้

แต่พวกเขาไม่ทำ

มีความลังเลอย่างมาก ในการส่งกองกำลังสหรัฐฯ เข้าไป

ทางออกของพวกเขา ก็เลยเป็นการทิ้งระเบิดไปเลย

ไม่มีกำลังภาคพื้น ทิ้งระเบิดไปเลย

พวกเราไม่มีใครเห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้

แต่ฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อคำสั่งมาจากประธานาธิบดี

นั่นผู้บัญชาการสูงสุดเชียวนะ

ผมไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะตั้งคำถาม

ต่อนโยบายของประธานาธิบดี

นั่นไม่ใช่งานของเจ้าหน้าที่ซีไอเอ

ผมเลยโทรกลับไปหาแกรี่และอธิบายให้เขาฟังว่า

เขาต้องทำเท่าที่ได้

(2 ธันวาคม 2001)

(9 ธันวาคม 2001 89 วันหลังเหตุการณ์ 11 ก.ย.)

ฝั่งเรามีคนอเมริกันสี่คน

เบื้องล่างมีศัตรูพันคน

ถ้าเราไม่กำจัดพวกมันตอนนี้

คนที่หนีออกจากประเทศได้

ทุกคนมีโอกาสจะไปขับเครื่องบินพุ่งชนตึกอีก

คนของผมคนหนึ่งเป็นผู้ควบคุมการรบ

ผู้ควบคุมการรบ มีหน้าที่เรียกการโจมตีทางอากาศจากแนวหน้า

ผมสั่งไปว่า "เอาเลย"

เขาเริ่มส่งสัญญาณเรียกบี-52, บี-1, เอฟ-15

อเมริกันสี่คนนั้นควบคุมการจู่โจมทางอากาศ ติดต่อกัน 56 ชั่วโมง

พวกมันมีถ้ำที่เชื่อมต่อกันหลายจุด ต้องใช้ระเบิดจำนวนมากเพื่อปิดถ้ำให้ได้

นี่เป็นการทิ้งระเบิดที่หนักที่สุด นับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง

เครื่องบินทุกลำในคลังแสงของสหรัฐฯ จู่โจมพวกมัน

พวกเขาใช้บลู-82

ซึ่งเป็นระเบิดแบบดั้งเดิมลูกใหญ่ที่สุดที่สหรัฐฯ มี

ใหญ่ขนาดที่ต้องทิ้งออกจากท้ายเครื่องบินขนส่ง

หลังจากทิ้งบลู-82 กับระเบิดลูกอื่นๆ เราก็ไม่ได้ข่าวอะไรอีก

ถ้าเขาตายแล้วก็ตัดหัวส่งกลับมา หรือมือก็ได้

หรือถ้าทำได้ ถ้าเก็บตัวอย่างเลือดมาได้

เราก็จะเอาไปจับคู่ดีเอ็นเอ

เพราะเราต้องมีหลักฐานทางนิติเวช ว่าเขาตายแล้ว

เราส่งคนขึ้นไปหาซากของเขา พร้อมคอตตอนบัด

พยายามเก็บดีเอ็นเอ

เรานึกว่าฆ่าเขาได้แล้ว

สถานการณ์ที่โทราโบราจบแล้ว

ฐานที่มั่นสุดท้ายของอัลกออิดะห์ได้ล่มสลายแล้ว

กองกำลังติดอาวุธอัฟกัน

ฉลองให้กับความพ่ายแพ้ครั้งสุดท้าย ของอัลกออิดะห์ที่นำโดยโอซามา บิน ลาเดน

ชัยชนะของเราในวันนี้เด็ดขาดมากและสำคัญมาก

อุโมค์ทุกแห่ง ถ้ำทุกแห่งของอัลกออิดะห์ ที่อยู่บนภูเขาของโทราโบรา

ถูกกองกำลังของเรายึดได้แล้ว

เรายังคงพยายามตรวจสอบ ว่าได้ตัวใครบ้างและไม่ได้ตัวใคร

สังหารใครได้บ้าง

เขาอาจยังมีชีวิตอยู่ หรืออาจตายไปแล้ว

สหรัฐฯ ใช้กำลังภาคพื้นดิน ดังนั้นถ้าบิน ลาเดนตายแล้ว

อเมริกันก็จะมีหลักฐานกลับมายืนยัน ว่าเขาตายแล้ว

มีข่าวใหม่ที่ยังไม่ได้รับการยืนยันเข้ามา ว่าเขาอาจเสียชีวิตแล้ว

(9 ธันวาคม 2001)

ประมาณหกเดือนหลังจากนั้น

ผมอยู่ที่สหรัฐฯ ที่บ้านเพื่อนคนหนึ่ง

กำลังกินมื้อเย็นกับเขา และทีวีเปิดอยู่

เขาปรากฏตัว นั่นเขา

เกือบแปดร้อยแล้ว

จำนวนอาคารและสิ่งก่อสร้างที่เราทำลายได้

ทีนี้เรารู้แล้วว่าโอซามา บิน ลาเดนยังมีชีวิตอยู่

ผู้ที่เป็นที่ต้องการตัวที่สุดในโลกยังคงลอยนวล

นี่คือสิ่งสุดท้ายที่รัฐบาลอยากเห็น

พอบิน ลาเดนออกจากอัฟกานิสถานไปแล้ว

เขาจะไปไหนก็ได้

แล้วตอนนี้เขามีแผนอะไรล่ะ

เหตุก่อการร้ายในกรุงมาดริด

เลวร้ายที่สุดในลอนดอน

เหตุระเบิดร้ายแรงในบาหลีช่วงสุดสัปดาห์

บิน ลาเดนแตกหน่อออกไป

มีกลุ่มย่อยของอัลกออิดะห์อยู่ทุกที่

บิน ลาเดนกำลังมองหา "11 ก.ย.ครั้งต่อไปเป็นที่ไหนดี"

ศักยภาพของอัลกออิดะห์กำลังฟื้นตัว

ขอบอกชาวอเมริกันว่า

ด้วยพระประสงค์ของพระเจ้า

เราจะสังหารพวกแกต่อไป และจะปฏิบัติการพลีชีพต่อไป

คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส