Original subtitles

'Niemand weet...

wat er voor nodig is om te vliegen.

Maar ik zie mijn leven voor me...

en ik wil wel een poging wagen.'

Wat is je dierbaarste herinnering aan Gene?

Dat we in Third Street Studio's zijn...

en met z'n allen 'Tambourine Man' staan te zingen.

En 'I'll Feel a Whole Lot better'.

En dat ik het blij verraste gezicht van Bob Dylan zag...

toen hij besefte hoe de wereld was veranderd...

en hoe hij het voortaan zou gaan aanpakken.

Dat Gene dat deed waar hij bij stond.

Het was de geboorte van een nieuwe natie.

Het was de geboorte van een nieuw geluid, een nieuw muziekgenre.

Erg opwindend. Niemand had zoiets ooit eerder gehoord.

Hij maakte prachtige, etherische muziek.

Niemand anders maakte dat.

Als je naar zijn muziek en zijn teksten luisterde...

begreep je dat hier een geniaal iemand aan het werk was.

Je kunt zeker stellen dat hij minstens op gelijke hoogte staat met Gram Parsons.

En hij verdient meer erkenning als de vader van de Americana.

Het had moeten gebeuren. Hij had groter moeten worden.

Hij zong vanuit zijn hart en hij had geweldige nummers.

Waarom lukte het niet? Dat is de vraag.

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

De vogel die alleen vloog

De triomf en tragedie van Gene Clark

Hoe belangrijk was Gene voor The Byrds?

Hij was cruciaal, het middelpunt, essentieel...

het hart en de ziel.

Hij inspireerde mij en David en Roger.

Hij schreef prachtige dingen.

Ik zag hem veranderen van een onschuldige plattelandsjongen...

tot ziek van het touren en alles moe.

Hij voelde nooit de euforie of de inspiratie.

Hij kon nooit genieten van al die prachtige dingen die hij schreef.

Hoe kan iemand die zo getalenteerd was...

die er zo goed uitzag, zo goed kon zingen, er zo'n puinhoop van maken?

Als iemand een ster had moeten worden, was het Gene Clark.

Soms is de tijd er nog niet rijp voor.

Een talent zoals hij is z'n tijd altijd vooruit.

Gene Clark werd geboren in Tipton, Missouri op 17 november 1944.

Maar hij groeide op in het randgebied van Kansas City.

Het was een landelijke omgeving.

Het huis van Gene's ouders stond in Swope Park.

Je moest een lange oprit af voor je bij hun huis was.

Een erg klein huisje voor zo veel kinderen.

Er waren dertien kinderen.

De enige nutsvoorziening...

was een 110 volts elektra-aansluiting.

Er was geen sanitair.

Verwarming door kolen- en houtkachels.

Erg sober wat materiële zaken betreft.

We moesten bijna alles zelf doen.

We hadden kippen. En koeien die we zelf molken.

We slachtten ook zelf.

We wisten niet hoe arm we waren. We hadden geen idee.

We wisten gewoon niet beter tot we naar school gingen...

met kinderen die het veel beter hadden dan wij.

Wij wisten helemaal niet dat we arm waren.

We speelden altijd in het bos en vermaakten ons prima.

In het bos was je weg van alles en kon je in je verbeelding zijn wie je wilde.

We luisterden als kind naar allerlei soorten muziek.

Uiteraad naar de Grand Ole Opry. Dat was vaste prik.

Ik was degeen die rock in huis haalde...

want ik luisterde naar WREN uit Topeka.

Wat destijds het enige rockstation in de omgeving was.

Het was best nog gedoe om dat te ontvangen...

Je moest de radio precies in de juiste stand zetten.

Gene pikte het op van zijn vader.

Op zijn vaders gitaar leerde hij spelen.

Ze zaten op de veranda oude liedjes te zingen.

Ik denk dat Gene zo geïnteresseerd raakte.

Het eerste waarop ik hem heb zien spelen, was een mandoline.

Omdat hij nog klein was, kon hij die een beetje hanteren.

Hij zat altijd op bed gitaar te spelen en liedjes te maken.

Ik denk dat hij wel 30, 40 liedjes schreef.

Ik heb geen idee waar die gebleven zijn...

Als je probeerde te praten met Gene als hij zat na te denken...

sloot hij zich helemaal af.

Ik maakte mijn eerste plaatje toen ik 14 was.

Het heette 'Blue Ribbon' en ik nam het op met Joe Myers and The Sharks.

Dat was de band die ik had op de middelbare school.

Ze speelden in de 'Coke Bar' en het was afgeladen.

Want ze waren erg goed.

Ik wist dat hij ervan wilde leven.

Ik wist niet dat het zou leiden tot een echte muziekcarrière.

Ik zag hem eerder als countryster.

Een beetje zoals hij begon, schoolfeesten...

in bars spelen en dat soort dingen.

Ik denk dat hij zo'n leven prima had gevonden.

Ik denk dat het sterrendom hem heeft overvallen.

Ik denk niet dat hij er klaar voor was.

Ik ben erg blij dat ik voor het eerst mag begroeten in de 'Hootenanny Show':

The New Christy Minstrels.

Op 18-jarige leeftijd veranderde Gene's leven volkomen.

In 1963...

waren The New Christy Minstrels enorm populair.

Het was een prachtige tijd voor ons allemaal.

We werden herkend op straat en in restaurants.

Het was een spannende, prachtige ervaring.

We traden op in Kansas City en op een avond kwam Nick Woods naar het hotel...

en zei: 'Dit moet je zien. Kom mee.'

En Randy en ik gingen met hem mee naar een club.

Randy Sparks was de oprichter en de baas van de groep.

En Nick zei: 'Die gast moet je zien.'

En daar stond Gene Clark te zingen met ik dacht een trio...

Het kan een kwartet zijn geweest, maar ik dacht een trio.

Ik weet nog welk nummer hij zong.

Want dat maakte zo'n onuitwisbare indruk.

Hij zong zo intens...

en het zag er geweldig uit.

Hij had echt zo'n gepijnigde gelaatsuitdrukking.

Hij doorleefde wat hij zong en we stonden perplex.

En we waren op zoek naar een vervanger in The Christies.

En we zeiden allemaal: 'Dat is 'm, die moeten we hebben.'

Hij hakte meteen de knoop door. Wat een buitenkans.

Hij ging op pad met The Christy Minstrels en dat was een goede keus.

Mam was niet zichzelf.

Ze kreeg gewoon een zenuwinzinking en stond te trillen als een blad.

Ze was namelijk overal bang voor.

En een van haar grootste angsten werd tenslotte waarheid.

Hij heeft niet erg lang bij The Minstrels gezeten.

Maar hij is van grote betekenis geweest wat mij betreft.

Nu willen een nummer doen over een erg intelligente ezel, die Billy heet.

Ik weet niet of The New Christy Minstrelsmuziek...

echt was wat Gene wilde.

Want we deden Randy Sparks' songs...

en Randy schreef in die tijd simpele deuntjes.

Wel leuk... Billy's ezel kan de kar trekken...

En hij trekt de ploeg. Hij kan rekenen en de ezelin melken...

Dat is nou niet wat Gene wilde zingen.

Een van de redenen waarom hij zich niet helemaal thuis voelde...

in The Christy Minstrels, was omdat wij allemaal graag op de voorgrond stonden.

We probeerden elkaar te overtroeven.

Het ging hem niet om zijn ego, maar zijn drijfveer was de kunst.

Dat was het verschil met The Minstrels.

Als artiest wilde hij kunst maken.

En niet alleen maar luider zingen dan alle anderen.

Hij probeerde wat van zijn nummers aan hen te slijten.

Door door hun beleid en zo, werd dat uiteraard niets.

Ik denk dat hij er in The Christy Minstrels achterkwam...

dat hij niet op zoek was naar roem en geld.

Er is niks mis mee, maar daar gaat het niet om.

Het gaat erom dat je een podium hebt, waarop je je kunst kwijt kunt.

En The Christies bood Gene dat podium niet.

Hij had een andere uitlaatklep nodig.

Na zijn vertrek bij The Minstrels in 1964, ging Gene naar LA.

The Beatles inspireerden me...

om oude volksliedjes te nemen, als...

En die wat Beatleachtig te maken...

En dat deed ik in 'The Troubadour' en de meeste mensen konden het niet waarderen.

Maar Gene Clark wel. Hij kwam backstage en zei:

'Ik hou wel van wat je doet. Laten we samen nummers schrijven.'

Dus Gene en ik zaten in het voorkamertje van 'The Troubadour'...

waar plectrums en snaren werden verkocht, samen nummers te schrijven.

We zaten in de gang wat te zingen en David kwam binnen en ging meezingen.

Totale magie en op dat ogenblik wisten we dat het potentie had.

Ze speelden gitaar en zaten te klooien met nummers die Gene had geschreven.

Ik was meteen onder de indruk van de nummers.

Een van de redenen dat de muziek goed was, was dat het totaal maling had aan regels.

Hij wist er niks van.

Zocht zelf een akkoord uit.

En dan weer eentje...

voegde ze samen en zocht dan een derde uit.

Hij had geen idee.

Het was erg verfrissend.

Geïnspireerd door The Beatles, duurde het niet lang...

tot we ons realiseerden dat we een bassist en een drummer nodig hadden.

Dat werden Chris Hillman en Michael Clarke op bas en drums.

Toen hadden we de band. We hadden een band.

Je kon je geen vreemdere band voorstellen...

want vijf mensen die meer verschilden, waren ondenkbaar.

Totaal verschillend.

We spraken elkaars taal nauwelijks.

En toch ontstond de chemie.

En ik denk dat dat vooral door Gene kwam.

Ik woonde bij Gene en Michael Clarke.

We hadden een klein huisje in Los Angeles.

Een beetje aan de buitenkant.

We hadden geen cent en we wilden met de band vooruitkomen.

We hadden echt honger en Gene en ik...

deden boodschappen met ongedekte cheques.

Binnen zes tot acht maanden begon het te lopen.

We hadden een hit met 'Tambourine Man'. We speelden in clubs.

Gene Clark ging naar de huisbaas om de achterstallige huur te betalen.

Dat zal ik nooit vergeten.

Hier zijn The Byrds.

Het was een enorm verschil met het leven op straat.

Van met de bus naar de oefenruimte...

en één hamburger per dag als maaltijd...

tot een nummer één hit.

We waren bij Columbia Records en zaten in de receptieruimte.

De secretaresse wist niet wie we waren.

En ze negeerde ons een beetje.

En toen ze erachterkwam dat we Columbia's nummer één waren...

was het: 'O, kan ik iets voor jullie doen? Koffie?'

En het was of de bank waarop we zaten, omhoog kwam als een lift.

Of we 40 verdiepingen stegen.

Het was...

erg leuk in het begin.

We reden over Sunset Boulevard...

in een zwarte Ford stationcar uit 1956 van Odetta.

En het belangrijke radiostation draaide 'm en daarna nog een keer.

Twee keer achter elkaar.

En we zetten de auto aan de kant en sprongen op en neer.

We gingen helemaal uit ons dak. Dat was nog nooit gebeurd op de radio.

The Beatles, Dylan en The Byrds...

werden het meest invloedrijk genoemd.

Ze zetten de wereld in vuur en vlam. En ze kregen de zegen van The Beatles.

En dat was 't. The Byrds waren onze Beatles.

Opeens zit je in een vliegtuig naar Londen...

ontmoet je The Beatles en Rolling Stones en sta je voor een enorm publiek...

Dat is nogal een schok.

Toen had ik nooit kunnen voorzien dat er problemen zouden ontstaan.

Gene was het creatieve bindmiddel.

80% van de nummers op de albums waren van hem.

Gene schreef erg veel nummers.

Hij schreef vijf, zes nummers per week...

en Mike en ik werkten ze met hem verder uit...

voor we ze aan Roger en David lieten zien.

En zeker drie van die vijf of zes waren meesterwerken.

Zo goed was hij. Erg productief.

Een erg productieve schrijver.

Gene was aanvankelijk erg blij met het succes.

Maar daarna werd het een last voor hem. Door de druk.

De druk om het succes vast te houden en meer nummers te schrijven...

begon hem tegen te staan.

Bij het eerste album was hij de enige die flink geld verdiende.

Dat was ongeveer een jaar na het begin van de groep.

De rest van ons nam nog steeds de bus of moest lopen...

en hij reed rond in een kleine MG.

Dat zorgde voor enige wrevel.

Toen het eerste geld binnenkwam, kreeg iedereen blijkbaar 4.000 dollar.

Gene kreeg 47.000 dollar en hij kocht een Porsche.

Dat zorgde onmiddellijk voor vijandschap en jaloezie.

Neem een groep jongemannen...

die totaal verschillen...

geef ze wat geld...

en laat ze kennismaken met drugs.

De boosdoener was niet het feit...

dat we plotseling ontzettend veel seks hadden.

Maar het geld en de drugs...

Dat is altijd raak.

Hij was niet gewoon om welke drugs dan ook te gebruiken.

Het haalde het slechtste in hem naarboven.

En dat samen met de druk van het tieneridool zijn...

het reizen, het songschrijven en al het andere...

Dat alles samen bereikte een hoogtepunt...

op 27 februari 1966.

We vlogen naar New York voor een 'Murray the K special'.

We waren toen misschien 1½ jaar bij elkaar.

Gene zat al in het toestel toen ik aankwam.

En het koude zweet brak hem uit.

Hij zei: 'Ik kan niet aan boord blijven.'

En omdat ik nogal een gevoelig iemand ben...

dacht ik: Misschien weet hij iets.

Misschien pikt hij signalen op dat er iets mis is met het toestel.

Hij zei dat hij niet aan boord kon blijven en eruit moest.

Belangrijk moment.

Hij stond op, keek ons aan...

en ging van boord.

Ik zei: 'Gene, je kunt geen Byrd zijn als je niet kunt vliegen.'

En...

Dat was 't.

Ik had totaal geen idee dat hij een probleem had met vliegen.

We waren van hot naar her gevlogen. Ik had geen idee.

Ik weet dat hij uit het vliegtuig stapte.

Maar tot dan had ik geen idee.

Er speelden andere dingen.

Hij kwam bij me langs in Laurel Canyon en ik zei:

'Ik vind dat je het niet moet doen. Waarom stap je eruit?'

Hij wilde toen gewoon iets anders doen.

Het vertrek uit The Byrds was echt een vergissing.

Er was geen opzet in het spel, van wie dan ook.

Het had uitsluitend te maken met een stel jongens dat de top had bereikt...

toen ze rond de twintig waren en daar absoluut niet mee om konden gaan.

Ik weet zeker dat het management het bekeek als:

Oké, we kunnen hem niet dwingen om te blijven.

Misschien kunnen we wat met een leuke solocarrière?

Gene ervoer voor het eerst wat horizontaal inkomen betekent.

Daar bedoel ik mee: Op de bank liggen en niks doen.

En je krijgt je geld.

Hij verdiende het door zijn songs en hij begreep onmiddellijk...

wat een carrière als songwriter voor hem zou kunnen betekenen.

Veel mensen die Gene Clark hebben gekend...

denken aan hem terug als de mystieke poëet van het platteland.

En natuurlijk klopte dat deels ook.

Maar hij hield echt van de Hollywood levensstijl en van snelle auto's.

Hij hield van de Gogo danseressen en van de glamoureuze modellen.

We wisten totaal niet wat hij zoal uitspookte.

Ik had geen idee dat een tijdje iets had met Michelle Phillips.

Daar kwam ik later pas achter.

Hij was de eerste die geld verdiende in The Byrds.

Hij kocht een Ferrari.

Hij leek er niet gelukkiger door te worden.

Alle geld van de wereld en alles kunnen kopen...

en alle bewondering, is geen garantie voor geluk.

Dat besef je niet als je jong bent.

Alles lag nog open. Hij kon als Bob Dylan klinken, in 'Echoes'.

Hij kon nog steeds de folkzanger zijn. Of meer rock 'n ' roll of de countryroute.

Gene's eerste album kwam uit in februari 1967.

Tegelijk met de nieuwe Byrdsplaat.

Het eerste soloalbum van Gene Clark is niet alleen het begin...

In velerlei opzichten... Wie weet precies wanneer countryrock ontstond?

Maakt niet uit, maar in velerlei opzichten was het de aftrap...

van wat we nu countryrock noemen.

Ik heb gewerkt met de Gosdins. En Vern en Rex maakten echte country.

De Byrdsfans moesten er niks van hebben...

die snapten dat countrygedoe niet.

Die wilden...

de 'Eight Miles High', John Coltraneachtige solo's.

En die kregen ze niet.

Als 'Echoes' een hit was geworden, was Gene die kant opgegaan.

Hij was er erg trots op.

Maar toen die single flopte....

wist hij het niet meer zo zeker.

Hij worstelde ermee...

Hij wist niet goed welke kant hij op wilde.

Dat gebeurde pas met Dillard & Clark.

Doug Dillard was destijds een grote naam binnen de countrymuziek.

Hij werd algemeen gezien als een van de beste banjospelers.

Hij zat in 'The Dillards', een geweldige bluegrassgroep.

En ze kwamen uit Missouri, dezelfde staat als Gene.

Dus hij had een groot zwak voor Doug Dillard.

Doug Dillard was goed en slecht voor Gene Clark.

Ik ontbijtte met Gene en Doug. Om half elf 's morgens.

In 'The Hamburger Hamlet' op Hollywood Boulevard. Ik vergeet 't nooit.

En toen ze Martini's gingen bestellen, dacht ik:

Dit klopt niet helemaal.

Doug had niks nodig om de avond te beginnen.

Die was sowieso al dronken.

Doug kon drie, vier dagen doorhalen en nog steeds rechtop staan en spelen.

Hij wilde een plaat maken voor A&M en vroeg of ik mee wilde doen.

Hij vroeg me eerst voor die plaatopnamen...

en daarna besloten we een band te beginnen.

Bernie Leadon, Doug Dillard, Gene en Don Beck.

We kwamen bij elkaar in Dillards huis in Beachwood Canyon.

Dat gebeurde spontaan.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit ben gebeld:

'Laten we morgen bij elkaar komen om te oefenen' of zoiets.

We gingen er gewoon heen.

We gingen zitten om nummers te schrijven.

Het ontstond gewoon.

Gene lag languit op de bank en speelde wat akkoorden.

Altijd interessante akkoordenschema's.

En spuide wat woorden.

Die vaak pas later ergens op bleken te slaan.

Als het vorm kreeg en hij zag welke kant het opging.

Aan het einde van de dag hadden we meestal een goed nummer.

Hij had echt gevoel voor de bron van de Amerikaanse muziek.

Je kon horen dat zijn wortels in Missouri lagen.

En hij ging om met The Dillards.

Die speelden traditionele muziek.

Ik wilde toen echt eigentijdse countrymuziek maken.

Let wel: dat was voor The Flying Burrito Brothers...

en The Eagles en al die anderen.

We hadden niet het idee dat we baanbrekend bezig waren.

Geen idee waartoe dit kon leiden.

Gewoon noot voor noot en zin voor zin.

En heel veel Martini's.

Afgewisseld met LSD.

Ze kwamen de studio binnen en begonnen te spelen. Het was magisch.

Het was het perfecte medium voor Gene.

Hij had zowel zijn medium als zijn vorm gevonden.

Het was fantastisch om dat album te maken.

Het duurde niet lang, het gebeurde spontaan.

We hadden het album gemaakt en we zouden spelen in 'The Troubadour'.

Op een dinsdagavond en de pers zou er zijn.

We gingen rond een uur of drie naar 'The Troubadour'...

om de boel op te zetten, de sound check en alles was oké.

Ik reed terug naar Santa Monica, waar ik toen woonde...

deed een dutje, ging douchen...

en bereidde me voor op de avond.

Ik reed terug rond een uur of acht...

en de portier zei: 'Je moet hiernaast zijn bij 'Dan Tanna's'.

'Waarom dat?' vroeg ik, maar ik snapte het donders goed.

Hij zei: 'Nou, blijkbaar hebben ze LSD geslikt...

en ze zitten al sinds de soundcheck Martini's te drinken.'

En die was om half vijf klaar. Dus ja, die waren in de stemming.

Het was tijd en we stapten het podium op.

Gene zat op z'n versterker met zijn gezicht naar de muur.

Douglas had een viool in z'n hand...

en een glimlach van oor tot oor.

Hij had zijn viool in z'n hand en was klaar om te spelen.

De strijkstok in de aanslag, maar geen Gene.

En we speelden het eerste nummer.

Aan het slot hield Douglas de noot aan...

en opeens legde hij de viool op de grond...

maakte een sprong en kwam terecht op z'n viool, die totaal aan gort was.

Kleine Don Beck keek mij aan en zei: 'Zo is het wel mooi geweest.'

Liep van het podium en vertrok.

Toen hadden we één nummer gespeeld.

Dat eerste album van Dillard & Clark was een prachtige plaat.

En een voorbode van wat er nog ging komen.

Het raakte een snaar bij veel mensen.

En het viel erg in de smaak. Maar dat was ook weer snel voorbij.

Waarom weet ik niet.

Bij het tweede album verscheen Donna Wasburn ten tonele.

Ze was Doug's vriendin en had een erg goede stem.

Ze bemoeide zich met van alles...

en eiste de hoofdrol op het podium en bij opnames op.

Die veranderingen hadden dramatische gevolgen...

en de lol raakte eraf voor de band.

En plots gingen we niet meer naar dat huis.

Er werden geen songs meer geschreven.

Gene was weer op zo'n punt in zijn leven. En dat gebeurde keer op keer.

Dat hij ergens klaar mee was en iets anders wilde.

Ik denk dat hij het toen wel had gehad met Hollywood.

Toen Gene Los Angeles achter zich liet en verhuisde naar Mendocino...

wilde hij een rustiger leven.

Hij wilde zich ontspannen.

Hij was uitgeput, klaar met de concurrentiestrijd.

Ik denk dat hij alleen nog maar wat wilde schrijven en zo.

En hij wilde een gezin.

Althans dat dacht hij.

Ik kwam een keer thuis van mijn werk. En ik woonde in de heuvels.

Het was een erg warme dag in LA. Hij reed op een prachtige fiets...

en vroeg me of ik zin had om naar het strand te gaan.

We reden naar State Beach en keken naar de ondergaande zon.

En de rest is geschiedenis.

Ik had Carlie kort ontmoet in '69 toen ik op bezoek was.

Ze hadden toen net wat samen.

En ik werd snel de deur uitgewerkt toen zijn binnenkwam.

Het kleine broertje hoefde hier niet bij te zijn.

Iedereen die LA bezocht, ging altijd naar de Big Sur.

Gene was nooit zo'n sociaal type.

Hij was vaak erg op zichzelf, vooral als hij aan het schrijven was.

Ik denk dat Gene Mendocino had ontdekt door gewoon door te blijven rijden.

Want toen we daarheen verhuisden...

zei hij dat hij het nog nooit met iemand over Mendocino had gehad...

en hij was er nog nooit geweest.

Ik denk dat het z'n eigen meditatieplek was.

In de natuur van Mendocino...

met die prachtige omgeving en door vrij te zijn.

Vrij van alle stress en alle...

chaos in zijn leven door de roem en al het andere.

Ik denk dat hij het gelukkigste werd door dat alles achter zich te laten.

En gewoon te genieten van de rust en de natuur.

We reden een keer gewoon wat rond.

Op de rand van een rots stond een groot, oud Victoriaans huis...

uitkijkend over de oceaan.

Ik zei: 'Stel je eens voor dat je hier zou wonen.'

Hij zei: 'Dan moesten we dat maar doen.'

Hij was nog maar pas met Carlie...

en hun liefde voor elkaar was...

Ze dacht er hetzelfde over.

Hoewel ze nooit echt een buitenmens was...

Het was echt hun droom.

We waren verhuisd met de bedoeling daar permanent te blijven.

Maar al snel bleek dat we ook een huis in LA nodig hadden.

Maar Mendocino was onze thuisbasis. Dat hield hem geestelijk gezond.

Het jaar daarop, ik dacht '71, trouwden ze hier op het land.

We gingen erg nauw met elkaar om.

Er waren veel feesten...

Geen wilde feesten, gewoon mensen die bij elkaar kwamen.

Die bij elkaar zaten op het erf. Die elkaar opzochten.

Die zo wat rondhingen, niet in bars. Dat was pas later.

Jerry Moss was een groot fan van The Byrds en van Gene.

En steeds als Gene geen zin had om uit Mendocino weg te gaan...

Hij had een contract voor twee jaar, voor twee platen per jaar...

Dan kwam Jerry gewoon naar Mendocino om Gene om te praten...

'Het komt wel goed. Ik haal je op. Je kunt Carlie meenemen...'

Omdat we nog steeds van Gene hielden, was de volgende opgave...

hem een aantal nummers te laten schrijven.

De studio in te gaan en wat demos' te maken...

Te zien met welke muzikanten hij wilde werken.

En om te kijken of het de moeite was een plaat te maken.

Het is zonde, want begin 1970 was de singer-songwriterbeweging...

enorm groot in de Verenigde Staten, enorm.

James Taylor op de cover van Time-magazine. Mijn God.

Het is vreemd dat Gene op een of andere wijze die boot totaal heeft gemist.

Hij paste er naadloos tussen met een plaat als 'White Light'.

Maar hij hield zich niet aan de regels van de platenmaatschappij.

Van touren en naar radiostations gaan enzovoort.

A&M was vooral gericht op de artiest.

We lieten de artiesten vrij om te doen wat ze wilden.

We boden ze mogelijkheden.

Je zou dit kunnen doen, of dat.

En als ze dan hun keuze maakten, was dat fantastisch.

Maar als ze iets niet wilden...

dan maar niet.

En uiteraard konden we dan uiteindelijk niet verder met je.

Want we konden geen artiesten blijven promoten en er geld insteken...

die niet bereid waren er zelf mee de boer op te gaan.

Wat er gebeurde, was dat ze met een behoorlijk sterke opvolger kwamen...

van 'White Light' en ze leken bij A&M wat nerveus te worden.

Ze trokken de stekker eruit omdat ze dachten:

Straks hebben we weer een goeie plaat, waar onze artiest niks mee doet.

Succes of niet leek Gene niet veel te doen.

Waar het om ging, was dat er nog steeds royalties werden betaald.

En hij was gelukkig in Mendocino.

We hadden twee prachtige, schattige kinderen,

En we hadden dat prachtige huis met uitzicht op de oceaan.

's Nachts zag je schepen voorbijvaren aan de horizon.

Als we wakker werden, gingen we tot in de middag ontbijten en dan wandelen of...

Het was een sprookje.

Gene's interactie met LA en de hele muziekindustrie...

was na zijn vertrek naar Mendocino er vooral een van dwang.

Als je eenmaal een gevestigd rock 'n' rollster bent geweest...

kom je daar niet zo makkelijk meer vanaf.

Dat verandert niet zo maar.

In 1972 stond Gene weer in de schijnwerpers.

In bekend gezelschap.

David Crosby kwam bij me langs in Malibu...

samen met Elliot Roberts. En ze zeiden:

'Sommige dingen die je doet als The Byrds zijn oké...

en sommige niet.

En het merk 'The Byrds' verdient beter.

Ik stel voor dat we de originele leden bij elkaar brengen.

En zo een album maken.'

Gene zag het helemaal zitten. Er was verschil van inzicht over de combinatie...

van wie met wie en zo.

David Crosby zat in een van zijn controletrips.

Maar hij wist ook wat hij deed.

Het was fantastisch. Want wat ze in de studio deden...

was net zo goed of beter dan hoe ik The Byrds ooit had gehoord.

Wat er werd uitgebracht, was niet hetzelfde. De magie ontbrak.

Ze heeft gelijk.

Ze heeft gelijk. Het had zo veel beter gekund.

Als we de songs als uitgangspunt hadden genomen...

en die klote geschiedenis achter ons hadden kunnen laten...

had het een geweldige plaat kunnen worden.

Crosby had echt de beste mariuana die ik ooit heb gerookt. Het was...

Ik weet niet wat het THC-gehalte was.

Maar het was tien keer sterker dan gewoonlijk.

Je nam een paar trekken en dan zweefde je door de ruimte.

Er was cocaïne en... Groot feest.

Meer een feest dan een opnamesessie.

Het had een fantastisch album kunnen worden.

Ik keek ernaar uit en toen het af was...

waren er misschien drie goede nummers. Waarvan twee van Gene.

Die waren veel beter dan alle andere.

Gene vlamde op die plaat. Een paar geweldige nummers redden de plaat.

De rest kwam met onaffe dingen, die niet al te goed waren.

Het Byrds reüniealbum werd uitgebracht door Asylum Records...

het jonge, opkomende label toen.

Ze hadden Joni Mitchell en Jackson Browne...

Ze hadden zelfs Bob Dylan getekend, in vredesnaam.

Het was het meest opwindende label dat je kon hebben en David Geffen was slim...

en herkende het talent van Gene Clark.

En dit was het perfecte podium voor Gene Clark.

Toen hij eenmaal onder contract stond bij Asylum...

bood dat de perfecte gelegenheid dé Gene Clark plaat te maken.

Ik produceerde Bob Newerth voor Asylum en David Geffen belde me...

om te vragen wie ik daarna wilde doen: Gene Clark of Jackson Browne.

Ik zei: 'Gene Clark', want ik vond dat Jackson Browne destijds...

niet echt een producer nodig had.

Ik was altijd al een fan van Gene, en zo is 't gekomen.

We maakten 'No Other'.

Thomas Jefferson Kaye was zeer ervaren en was al vanaf de jaren '50 bezig.

Hij was producer, maar schreef ook zelf en trad op.

Belangrijker, hij bleek Gene Clarks zielsverwant te zijn.

Het was een van de grootste vriendschappen allertijden.

Die verbondenheid tussen Tommy en Gene.

Tommy was echt een van onze legendarische producers.

Buitengewoon creatief. Hij begreep Gene...

en zijn muzikale talent waarschijnlijk beter dan wie ook.

Toen hij bij Asylum tekende, ging hij een jaar lang weg.

En schreef alle nummers.

Vooral omdat hij het totaal anders wilde aanpakken.

Veel van wat ik schreef, had...

een zekere spirituele lading.

Het was een tijd waarin ik veel op zoek was naar de diepere zin.

Hij was dagen weg.

Vooral als de plaatopname dichterbijkwam.

Dan zat hij alleen maar te schrijven en te schrappen.

En dan: Bam...

Of het vuur in hem werd ontstoken en dan kwam het gewoon.

Ja, dat was geweldig.

Ik prijs me gelukkig dat ik een paar erg goede artiesten heb gekend.

En ik heb hun creatieve processen meegemaakt.

En ik heb nog nooit iemand meegemaakt zoals Gene.

Een van die intieme dingen waarvan je getuige bent en die je niet wilt verstoren.

Lieve God. Waar haalt ie het vandaan?

Hij leest geen boeken, waar haalt ie het vandaan?

Hij kwam met die goddelijk inspirerende zinnen...

Als songwriters kun je daar alleen maar om bidden.

Gene had alles in zijn hoofd.

Hij begon een melodie te neuriën en woorden op te schrijven.

Dat ging zo een uur door en als hij ophield...

stond het haar op mijn armen recht overeind.

Want hij bezocht een plek die ik niet kenden.

Ik was dankbaar dat ik naast hem mocht zitten...

terwijl hij bezig was met het schrijfproces.

Dat ongelooflijk mystieke.

Elke goede dichter laat het aan de fantasie van de luisteraar over...

om het te analyseren en of het van toepassing is op zijn eigen leven.

Maar ze nemen het aan voor algemeen geldend.

Dat gevoel heb ik bij veel van 'No Other'.

Gene speelde de nummers voor me en die deden me echt wat.

Hij zei: 'Ik verken muzikaal gezien een ander wereld...'

We waren erg lang bezig. Het was een erg dure plaat.

Gene's songs zijn vrij duister, om het voorzichting uit te drukken.

Maar dat hadden veel singer-songwriters met wie ik werkte.

Het was geen popmuziek. Het was fantastisch materiaal om mee te werken.

Erg creatief. Het liet veel ruimte voor de muzikanten.

De nummers kregen hun vorm tijdens het spelen.

Het mooie was toen, dat er bij een sessie meestal een flinke groep muzikanten was.

De hoeveelheid ideeën die werd gespuid, was enorm.

We waren in Village aan het werk.

Naast ons was Joe Cocker bezig met zijn album.

We deden een nummer. Ik weet niet meer welk het was.

Maar het was er zo een, waarbij iedereen elkaar halverwege aankijkt...

en denkt: Dit is de take. Dat voel je gewoon.

Tijdens die opname, was Cocker van zijn studio naar de controlekamer gegaan.

Hij zat daar te luisteren en vond het helemaal te gek.

En op zeker ogenblik pakte hij de intercom...

en slaakte een van zijn Cockerkreten in de microfoon.

Die letterlijk de koptelefoon van je hoofd blies.

Gene smeet de zangcabine tegen de grond en wilde Joe grijpen.

Joe's medewerkers trokken hem weer terug naar zijn studio...

en deden de deur op slot. Anders had hij nu niet meer geleefd.

Want Gene was een grote, sterke kerel.

Als hij Joe te pakken had gekregen, was het over en uit geweest.

Het resultaat is een van de meest verbluffende albums van z'n tijd.

En het klinkt nog steeds geweldig. Het is een Technicolor productie.

Hij heeft er van alles ingestopt.

Hij mengt verschillende muziekgenres...

zonder dat het als los zand klinkt.

En heeft daarvan iets unieks en ongelooflijks gesmeed.

David Geffen was kwaad, omdat er maar acht nummers op stonden.

Dat vond ie maar niks.

Hij wilde geen geld op tafel leggen om de band te laten touren.

Hij deed helemaal niks.

Nog een akkefietje dat daarbij niet echt hielp...

was toen Gene achter David Geffen aanging bij Dan Tanna.

Daarbij vielen rake klappen.

Wat ik heb begrepen van mensen die erbij waren...

sprong hij op van de tafel en greep hem bij z'n keel.

Trok hem zo van zijn stoel.

Gene werd zo kwaad in dat restaurant...

dat hij naar hem uithaalde, wat niet echt gepast is en public.

Totaal niet zelfs, maar...

Dat was een enorme klap voor zijn carrière...

want Geffen had alles voor hem kunnen betekenen.

Zoals hij dat voor velen had gedaan.

Ik ben vreselijk in de steek gelaten na 'No Other'.

Omdat er geen hit op stond. Ik vond het een kunstwerk op zich.

Grappig genoeg wordt ie nu, met name hier in het VK...

gezien als hét voorbeeld van een vergeten klassieker.

Net als 'Forever Changes' van Love, of 'Smile' van The Beach Boys.

Het wordt zeer hoog geprezen.

Niemand wist wat er moest gebeuren.

Er was sprake van agenten en tours etc. Iedereen leefde van dag tot dag.

En ging van het ene huis naar het andere om muziek te maken.

Als we muziek maakten, lachte de wereld ons toe.

We telden af. Ik telde altijd af.

Ik telde af voor een nummer en de wereld was nog niet zo verkeerd.

Zodra de muziek stopte, was het chaos.

Ik deed een tijdje helemaal niks, tot Tommy en ik weer bij elkaar kwamen...

en we onafhankelijk 'Two Sides To Every Story' produceerden.

Het RSO album, 'Two Sides To Every Story'...

was, zoals we nu weten, zo'n beetje zijn laatste kans.

Maar het was niet genoeg om het te keren. En hij had dat al veel eerder moeten doen.

Het was op zich een goede plaat...

maar wel een beetje gedateerd. Hij staat op de hoes...

als de baardige plattelander. Dat was vijf jaar eerder prima geweest.

In 1977, na disco en de komst van punk/new wave...

was iedereen gladgeschoren en ietsje beter gekapt.

Het is...

Hij miste voortdurend de boot. De metafoor voor zijn carrière.

Het is hartverscheurend.

Hij kon niet genieten van succes.

Ik denk dat het erg verwarrend voor hem was.

Ik denk dat hij niet zich niet senang voelde om iemand te zijn...

waar hij niet achterstond.

Hij deed waar hij zin in had.

Als hij muziek maakte muziek, was hij gelukkig.

Daarna werd het ingewikkelder, met contracten en managers...

opnames en de industrie. En dan trok hij zich terug.

En dan liet hij de zaak soms wat op z'n beloop.

Al Coury was de directeur van RSO Records en...

En ze hadden die avond een etentje georganiseerd voor Gene.

Ze zouden alle details van de overeenkomst doorspreken.

En Gene kwam te laat en dronken aanzetten.

Hij had z'n ouwe, vieze laarzen aan en legde zijn voeten op de tafel.

Hij kwam binnen en legde z'n voeten op tafel...

Hij nam wat te drinken, keek naar Al Coury en zei:

'Je lijkt op Sonny Bono.'

Wat klopte, hij leek op Sonny Bono.

Hij zei: 'Je lijkt op Sonny Bono.'

En ja, dat deed 't. Dat bezegelde het. Zondermeer.

Gene kreeg altijd geweldige kansen.

Hij had altijd een platendeal en ze stonden achter hem.

En dan maakte hij een fantastische plaat en dan ging alles weer kapot.

Het is tijd om naar het parcours te gaan...

Het paard is goed getraind en is klaar voor de race.

De startbox gaat open en het paard struikelt.

Dat is wat er gebeurde.

Elke keer weer. En dan denk je: Wat is dat?

Toen hij dat RSO album maakte, hadden ze besloten...

dat het te duur werd als Kelly, Kai en ik daar ook zouden verblijven.

Alleen Gene ging ernaartoe en ik bleef in Mendocino.

Ik kwam erachter dat hij daar bij een meisje woonde.

Dus dat was einde verhaal. En terugkijkend...

had ik het heel anders aangepakt.

Maar ik was kwaad en ik zei 'm dat ik naar Hawaii vertrok.

Hij...

was zwaar aan de drank en het was...

Het was of wat ik had gezien als een sprookje, ten einde was.

Terugkijkend, realiseer ik me dat het waanzin was.

Ik denk dat hij dat niet zag aankomen. Ik denk dat hij...

de gedachte had dat hij alletwee die levens kon leiden.

En de keuze werd voor hem gemaakt.

En ook daar zat hij erg mee. Dat hij in de steek was gelaten.

Dat heeft enorm aan hem gevreten.

Die zorgeloze, aardige kerel die hier was komen wonen, was verdwenen.

Ook al was hij altijd vriendelijk. Maar hij had echt een donkere kant.

Toen ik een paar maanden in Hawaii woonde...

had ik totaal geen zin meer om in die waanzin te leven.

Het drinken was onbeheersbaar geworden.

Gene had genoeg Indiaans bloed in zich...

om te weten dat als hij dronk, hij niet zichzelf was.

Hij zei altijd dat als hij dronk, hij van bovenaf naar zichzelf keek.

Ik kende twee Gene Clarks, net als veel mensen.

En de Gene Clark in Mendocino was een drankzuchtige, vrijbuiterachtige persoon.

In LA had hij faam opgebouwd met The Byrds.

The Byrds waren voor ons bijna net zoiets als The Beatles.

En in het begin was het een van The Beatles' favoriete bands.

In LA was hij erg beroemd.

Hij had totaal verschillende persoonlijkheden.

Zomer 1977 gaf Gene Carlie en de jongens het Mendocino huis en ging terug naar LA.

Hij heeft zich nooit los kunnen maken van The Byrds.

The Byrds zijn bepalend geweest voor Gene...

en het is ook een kooi voor hem geworden.

Onze volgende gasten stonden aan de wieg van de country-rock...

in de jaren '60, toen ze lid waren van The Byrds.

Met nummers als 'Mr Tambourine Man', 'Eight Miles High'.

En nu, na een onderbreking van 12 jaar...

zijn drie van de leden weer bij elkaar met een nieuw geluid...

dat we allemaal kennen van de Top 40.

Hier zijn McGuinn, Clark & Hillman.

Bij het 20-jarig bestaan van, ik dacht 'The Troubadour'...

trad ik solo op. En Gene Clark zat in het publiek.

Ik nodigde hem uit om samen 'Eight Miles High' te doen.

En dat vonden we hartstikke leuk.

En zijn vrienden en anderen uit het publiek zeiden:

'Waarom gaan jullie niet als duo optreden?'

Dat deden we en toen Chris Hillman erbij kwam...

werd het: McGuinn, Clark & Hillman.

Mijn eerste vraag is: 'Blijft deze band bij elkaar...

of hebben jullie gewoon eenmalig een plaat gemaakt?'

Nee, we blijven bij elkaar.

Dit is iets nieuws, McGuinn, Clark & Hillman...

en we zijn van plan ermee door te gaan voor zolang als het duurt.

Denk je dat je met deze nieuwe band de problemen kunt voorkomen...

die het uiteengaan van The Byrds hebben veroorzaakt?

Een aantal wel, want dat hebben we al eens meegemaakt, weet je.

Ik denk niet dat dat weer gebeurt, toch? - Nooit.

Er was nog steeds veel oud zeer.

Dus we wisten nooit of Chris zou ontploffen richting Roger.

Of dat Roger Gene zou willen wurgen, of... Dat wist je nooit.

Maar...

dat leende zich wel tot het maken van goede muziek. Dat was altijd zo.

Negativiteit leidde bij hen altijd tot goede shows.

Live waren we goed.

Ik heb een paar liveopnamen van McGuinn, Clark & Hillman...

en die zijn verdomd goed.

Soms was hij weer de oude Geno. En dan had hij het. Het was goed.

Op het podium kon niemand hem iets doen.

Hij was het gelukkigst als hij op het podium stond.

Dat uur dat we speelden. Maar dan bleven er nog 23 uur over.

En de meeste van die 23 uur bracht hij miserabel door.

We kwamen in een gespreid bedje, alleen al door onze namen.

De limousines en Learjets stonden al klaar.

Op zo'n manier heb je niet het gevoel dat je je geld ook echt verdient.

Je hebt niet het gevoel dat je ervoor hebt gewerkt.

Dat was vooral de reden dat het geen stand hield.

Zodra we een top-40 hit hadden met 'Don't You Write Her Off'...

was de druk terug. We deden televisie, radioshows en interviews.

En dat had dezelfde invloed op Gene, als destijds met The Byrds.

Hij stond onder druk en voelde zich daar ongemakkelijk bij.

Hij zocht ontspanning in andere dingen.

De keuze in manier van leven en middelengebruik...

werd velen noodlottig in de jaren '70.

Onder wie Gene.

In de periode McGuinn, Clark & Hillman wist ik niet of hij het zou redden.

Toen hij thuiskwam na dat McGuinn, Clark & Hillman concert...

wist ik zeker dat hij een serieus probleem had met drugs.

We stonden meer dan een half uur met z'n allen te wachten in de lobby.

Hij kwam de trap af met zijn zonnebril op.

Eerste aanwijzing.

En hij liep echt te paraderen.

Hij liep echt te paraderen als de grote ster. Dat was vreselijk.

Dat beeld daar, deed alle alarmbellen afgaan.

Hij zat zwaar in de problemen.

Het liep niet erg lekker tussen Gene en mij.

En ik moest het zien te rooien.

Dat gold ook voor een echte professional als Roger,

Het was niet eenvoudig om met iemand te werken die niet er niet echt bij was.

Het ging er af en toe erg ongemakkelijk aan toe.

Helaas zocht Gene troost in heroïne.

Hij kwam niet opdagen bij optredens en er kwam niets uit zijn handen.

Dus verzochten we hem om te vertrekken.

Dat was hard, maar er viel niet meer met hem te werken.

Dus het tweede album werd: McGuinn, Hillman, met bijdragen van Gene Clark.

Dat was ons afscheid van hem.

Niet zo goed als het vorige. Eigenlijk helemaal niet zo goed.

Dat was het einde van die deal, eigenlijk maar goed ook.

Dat is echt jammer, want...

vooral voor Gene, want het waren gewoon zulke talenten.

Hij had nog zo veel geweldige nummers kunnen schrijven.

Als ik anderen die songs hoor doen, sta ik verbaasd...

over wat een fantastische singer-songwriter hij was.

Na 1980 heeft Gene nooit meer een platendeal gehad met een groot label.

Het voelde gewoon niet goed.

Niemand had vertrouwen in wat we deden.

Dus ik wilde er een jaar tussenuit, om tot rust te komen.

Om mijn hoofd leeg te maken en alles op een rijtje te krijgen.

En toen ik terugkwam, begon ik aan 'Firebyrd'.

Het begin van de jaren '80 was niet makkelijk voor hem.

Want de kritieken waren niet best en hij was platzak.

Platendeals waren zeldzaam. Hij had veel bruggen achter zich verbrand.

Hij telde niet meer mee zoals vroeger met The Byrds en zo.

Ik had een nieuwe band opgericht, die ik managede.

Ons eerste optreden zou in 'The Whisky' plaatsvinden.

En als je in 'The Whisky' speelt, gaat het erom...

dat er beroemdheden tussen het publiek zitten.

En Gene, in al zijn glorie, zou er voor ons zijn.

De spullen waren neergezet, klaar voor het optreden.

Gene arriveerde en hij werd lastiggevallen bij de ingang.

Het ging er nogal wild aan toe...

en hij maakte zich behoorlijk kwaad.

Het einde van het liedje was, dat Gene ons die avond liet zakken.

Hij verpestte ons eerste optreden. Totaal.

Later die avond zaten we bij mij thuis in de Canyon.

En we zaten echt te schelden op Gene.

Gene kwam aanzetten met die ouwe, slappe cowboyhoed in de hand:

'Het spijt me zo erg.'

Ik denk dat ik dat het meest waardeerde in Gene.

Hem te zien veranderen van die stoere vent naar die lieve, zachtaardige...

Hij was gewoon aardig.

Een klein kind met z'n koppie omlaag, dat om vergiffenis vroeg.

Er waren nogal wat misverstanden over...

Gene's drankgebruik, zijn drugsverslaving, zijn dit en dat.

En het meeste klopte niet.

Zeker, hij had problemen, maar hij was geen...

Mijn God, als je had gehoord hoe er over hem werd gepraat...

door mensen die hem niet kenden, had je gedacht dat hij Jack the Ripper was.

Maar Hollywood is daar gek op. Een goed verhaal is nooit weg.

Ik denk dat hij onder hoogspanning stond.

Voortdurend.

Proberen terug te komen op het punt waar hij eens was.

Hoe moet dat zijn geweest, van tien jaar lang een grote ster...

naar alles bij elkaar schrapen in afwachting van de volgende royaltiescheque?

Als je zo hebt geleefd, raak je daaraan gewend.

Hoe is 't om kortingsbonnen uit te knippen? Dat gaat niet werken.

Maar dat probeerde hij wel.

Ik ontmoette Gene Clark voor het eerst...

Het was een rare avond, in een club, waar wij altijd speelden.

Die heette 'Madame Wong'.

Een van zijn vrienden, Tom Slocum, kende mijn band 'The Textones'.

Hoe dan ook, lang verhaal kort, hij trok me letterlijk het podium op.

Toen ze hun toegift gingen spelen, 'Feel A Whole Lot Better'...

en de intro al was ingezet, stond Gene daar opeens.

Gene boog naar voren, stak zijn hand uit en zei:

'Hoi, ik ben Gene Clark.' Ik zei: 'Ik ben Carla Olson, aangenaam.'

Dat was 't.

Carla is waarschijnlijk een van de meest positief ingestelde mensen...

die je kunt tegenkomen. Het is een schat.

Die duetten die ze deden, klopten. Het hielp allebei hun carrières vooruit.

Eigenlijk werd ik erbij betrokken om tweede stem te zingen...

omdat ik toevallig in de woonkamer rondhing, eerlijk gezegd.

Gene liet ons een keer een nummer horen...

'Del Gato', dat hij had geschreven met zijn broer Rick Clark.

De tekst was ongelooflijk.

Een soort western, 'The Good, The Bad And The Ugly'.

We dachten dat het een bestaand nummer was.

Tot hij zei dat hij het had gemaakt met Rick.

Gene zei: 'Dit zouden we moeten opnemen.'

Saul zei: 'Laten we er dan een heel stel opnemen.'

Het was duidelijk dat Carla en Gene elkaar mochten.

Het leek niet meer dan logisch om samen wat te doen.

Omdat het om de stemmen en de songs moest draaien...

besloten we geen elektrisch versterkte instrumenten te gebruiken.

Zodoende waren we de eerste unplugged.

We deden een paar liveshows in LA, maar Gene had het te druk met de Byrdsreünie.

Hij moest met die groep optreden.

Michael Clarke vertelde me dat ze bezig waren een groep samen te stellen.

Die moest 'The Tribute To The Byrds' gaan heten.

Want het lag nogal gevoelig wie die naam wel of niet mocht gebruiken.

Ze zeiden dat als er nog een derde voormalig lid van The Byrds zou meedoen...

dan zou het vaste vorm krijgen en echt gaan gebeuren.

Hij trad op met veel van die tributebands.

Dat bracht brood op de plank en gaf hem ook wat te doen.

Maar het zorgde ook voor problemen...

want er zaten ook verkeerde lui in sommige van die incarnaties.

Ik denk dat er vijf optredens waren die echt de magie hadden.

De rest was gewoon...

Of je op een piratenschip zat in een storm.

Het was echt hard werken. In slechte hotels en weer op weg.

In de Pinto naar het volgend optreden.

Hij stond droog en het was knokken voor hem.

Touren, proberen z'n carrière weer op de rails te krijgen.

Het opmerkelijkste vond ik, dat Gene die een zelfdestructieve reputatie genoot...

altijd mensen bereid vond zijn volgende project te financieren.

Hij had die...

onmiskenbare kwaliteiten van de genius.

Hij had verschillende groepen vrienden.

Pat Robinson, die niet echt in de band zat, was een heel goede vriend.

We hadden het gevoel dat we hem moesten beschermen.

We gingen samenwerken, songs schrijven...

wat resulteerde in 'Cry' toen John York erbij kwam.

Het 'Cry' project was een prachtig idee.

Pat nodigde Gene uit om songs te schrijven in de studio.

Maar onder de voorwaarde: geen drugs, geen alcohol.

We gaan alleen nummers schrijven.

Hij zette z'n taperecorder in de keuken.

Ik hoor nog het getik van zijn cowboylaarzen.

Om het ritme aan te geven. Ik wist dan dat hij in de keuken zat te spelen.

Er was altijd muziek, altijd gitaren. Hij was altijd ergens mee bezig.

Het had een helende werking voor hem om met muziek bezig te zijn.

Hij kon zijn emotie de vrije loop laten.

Dat was het idee. Om iets te maken dat...

Om gewoon erg goede muziek te maken...

zonder al die demonen.

Maar de platenmaatschappijen gaven niet thuis.

Deel van het probleem voor Gene om een nieuw platencontract te krijgen...

was alweer zijn verleden. Hij had de reputatie van onhandelbaar...

en van vrijbuiter. Die koesterde hij, maar het bracht hem weinig goeds.

De nummers die Gene opnam met CRY werden pas na zijn dood uitgebracht.

We speelden, dacht ik, in Reno, in casino's daar.

Backstage moest Gene aan de zuurstof.

Hij was zo ziek. We zeiden steeds: 'Gene, laten we het gewoon afzeggen.

Dit is het niet waard.'

'Nee', zei hij. 'Jullie hebben allemaal een gezin en rekeningen te betalen.

We maken het af.'

We maakten ons echt zorgen.

Van het vliegveld ging hij rechtstreeks naar het ziekenhuis.

Zijn halve maag werd verwijderd. Ik zal nooit vergeten dat...

toen ik op bezoek ging na de operatie, hij op was en doodleuk rondliep.

Hij was... Zijn herstel was onwerkelijk.

Deze man had zojuist z'n ingewanden laten verwijderen.

Hij zei: 'Ik heb trek in een sigaret.'

Ik zei: 'Gene, je bent nog geen 24 uur geleden geopereerd.'

Hij was klaar om te vertrekken.

Hij zat aan de telefoon om optredens te boeken voor de band.

Ik weet nog dat ik hem later sprak...

en dat hij vertelde dat ze een deel van zijn maag hadden verwijderd.

En dat hij nooit meer mocht drinken. Geen druppel.

In 1989 keerde het lot zich ten goede voor Gene...

en ten kwade.

Tom Petty nam zijn eerste soloalbum op.

De enige cover op dat album waarvan meer dan 4 miljoen exemplaren werden verkocht...

was Gene's 'Feel A Whole Lot Better'.

Het geld stroomde binnen.

Hij ontving enorme royaltycheques. Hij bleef daarna niet lang nuchter.

Hij ging ontzettend aan de boemel.

Hij maakte nog wel muziek, maar hij maakte nooit iets af.

En te midden van dit alles...

werden we genomineerd voor 'The Rock 'n' Roll Hall of Fame'.

Wat mezelf betreft, ben ik vooral dankbaar.

Ik ben de mensen in mijn leven veel dank verschuldigd.

Die me door de jaren hebben gesteund, in voor- en tegenspoed.

En met name mijn broeders hier met mij op het podium.

Met wie ik met meer plezier muziek heb gemaakt, dan met wie ook.

De meeste bands die worden opgenomen, praten niet meer met elkaar.

Laat staan het podium opgaan en muziek maken. Wij wel.

We speelden ter afsluiting. Het was een erg mooi slot.

Het was een verzoening, en ik haat het woord, maar toch: een afsluiting.

Byrds afgelopen, einde verhaal.

Hij vond het geweldig dat die Tom Petty plaat uitkwam.

En van 'The Hall of Fame'. Maar dat veroorzaakte weer nieuwe spanningen.

Het ging verder dan ergens een show voor zichzelf boeken.

Hij had keelklachten.

En hij was weer meer gaan drinken.

Ik zei dat hij naar een dokter moest.

Dat hij een afspraak moest maken met Dr Flashman.

Toen hij een paar weken voor zijn laatste optreden...

naar de dokter was geweest, zei hij: 'Ik heb keelkanker.'

'Wat moet ik doen?'

Ik denk dat hij bang was...

dat hij het zou overleven, maar niet meer zou kunnen zingen.

En wat moet je dan? Maar mijn vader was sterk.

Hij was niet iemand die de hele dag in bed ging liggen.

Hij buffelde door.

Het was meer van: 'Ik heb zo hard gewerkt om terug te komen...

en het begint allemaal te lukken en nu heb ik dit.'

Toen ik die laatste foto zag, moest ik bijna huilen.

Want ik zag al dat lijden.

De jonge prachtkerel van weleer, was nu een uitgeputte man.

Hoewel er een show in 'The Cinegrill' en een trip naar Europa waren gepland.

Zijn muziek was als het ware gestorven, maar hij was ook stervende. Letterlijk.

De eerste keer dat ik hem live zag, was in 'The Cinegrill' in Hollywood.

en ironisch genoeg waren het zijn laatste shows die...

Noem het toeval dat ik daar was, of het lot of het moest zo zijn.

We repeteerden in een zaal, die 'The Alley' heette, in Noord-Hollywood.

Een mooie, oude oefenruimte.

Hij was behoorlijk nuchter gebleven. Hij dronk niets voor de repetities.

En bij de laatste repetitie kwam er iemand langs bij 'The Alley'.

Ik zal z'n naam niet noemen.

Het is een erg beroemd singer-songwriter en die gaf hem...

iets waarvan hij high werd en daarna was het...

Hij was niet meer zichzelf.

Het was of hij er niet meer bij was.

We oefenden een paar nummers, en die zaten er aan het eind van de middag in.

Maar bij het optreden speelde hij ze uiteraard totaal anders.

En in 'The Hollywood Reporter' schreef Garth Beckington de volgende dag...

'Gitaar heeft hij eerder gespeeld...

maar deze nummers hoorde hij voor het eerst.'

'The Cinegrill' was triest.

Het was bitterzoet, want hij was in Hollywood.

En al z'n vrienden waren er, Taj Mahal en David Carradine...

Er waren veel mensen...

die waarschijnlijk lang niet meer naar een Gene Clark optreden waren geweest.

Ik had niet het idee dat hij niet lang meer te leven had...

maar hij zag eruit of...

Hij had het een en ander voor z'n kiezen gekregen.

'Cinegrill' was niet Gene op z'n best.

Maar hij gaf me een zoen op mijn wang en bedankte me.

'The Cinegrill' shows zouden Gene's laatste optredens worden.

Ik had een goede vriend, Howie Epstein...

die in Tom Petty's band speelde en een plaat maakte met John Prine.

Gene zou meewerken aan nummers en ik had dat geregeld.

Howie belde rond een uur of twaalf.

Hij zei: 'Waar is Gene?'

Ik zei: 'Ik weet niet waar hij is. Ik ga wel naar hem toe.'

Ik belde hem, hij nam niet op. Dus ging ik naar zijn huis.

Ik ging naarbinnen door de keukendeur, want die was niet op slot.

Ik kwam de keuken in en hij lag op de vloer.

Ik wist meteen dat hij dood was.

Toen ik het huis binnenging, wist ik dat hij dood was.

Ik was in Mendocino toen John belde uit LA.

CNN stond voor zijn huis...

en ik moest de jongens vertellen dat Gene was overleden.

De grond zakte onder mijn voeten weg.

Het was een lekkere, zonnige dag in Mendocino.

We waren aan het skaten, toen mijn moeder langskwam.

Dat was best raar. En... ze vertelde het.

Dat ik de jongens moest vertellen dat hun vader dood was...

was het zwaarste dat ik ooit heb gedaan in mijn leven.

Op dat ogenblik had ik direct naar hem terug willen gaan.

Gene Clark overleed op 24 mei 1991.

Hij is begraven in zijn geboorteplaats, Tipton, Missouri.

Zelfs na zijn dood...

heeft Gene Clark nooit de erkenning gekregen die hij verdiende.

Niet in de zin van commercieel succes.

Maar zelfs niet qua cultstatus.

Hij wordt enorm ondergewaardeerd...

en krijgt geen erkenning van de muziekindustrie voor wat hij heeft gedaan.

Het is ironisch dat op het Robert Plant/Alison Krauss album...

'Raising Sand', twee nummers van Gene stonden. Twee.

En er werden natuurlijk 2 miljoen exemplaren van verkocht.

En het enige dat Gene had moeten doen...

om daarvan een graantje mee te pikken...

om die boot niet te missen, was niet dood te gaan.

De laatste keer dat ik Gene zag, sloot hij af met: 'I'm a Loser'.

En toen was hij vertrokken.

Stapte in zijn auto en weg was hij. Dat was de laatste keer dat ik hem zag.

En ik dacht: Je bent geen loser. Je bent een kampioen.

Je bent de koning van de wereld.

Het gebeurt vaak met kunst, schilderkunst of poëzie of acteren.

Vaak krijgt een kunstenaar bij leven geen erkenning.

Ik ben vaak kwaad dat hij Gene Clark was.

De songwriter en The Byrd. En dan wou ik dat hij timmerman was geweest.

Want dan had hij waarschijnlijk nog geleefd.

Maar ik ben ook trots op wat hij heeft gedaan en wie hij was.

Hij schreef prachtige poëzie en hij had grote liefdes en enorme ruzies....

en wat al niet meer en 20 jaar later praten ze nog over hem, dus...

Hij dook op toen ik die ruimte binnenkwam...

en hij en Roger zongen die nummers.

Hij raakte echt de essentie.

Hij was een van die mensen die rock 'n' roll lieten leven.

Hij deed precies wat hij wilde.

Hij leefde in zekere zin zoals hij wilde en hij volgde zijn droom.

Gitaar leren spelen, destijds op zijn slaapkamer in Bonner Springs, Kansas...

Dat is wat hij wilde en hij deed het ook.

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Laten we die even terugluisteren.